Dómstólaleit

Ákærðu S, L og M var gefið að sök manndráp, frelsissvipting og rán með því að hafa í félagi svipt A lífi og beitt hann í aðdraganda þess margþættu og hrottafengnu líkamlegu ofbeldi, sbr. ákærulið I, og tilraun til fjárkúgunar, sbr. ákærulið II. Þá var ákærða X gefið að sök peningaþvætti með því að hafa samþykkt, að beiðni L og M, að taka við millifærslu inn á bankareikning sinn af bankareikningi A, sbr. ákærulið III. Loks var ákærðu R gefin að sök hlutdeild í frelsissviptingu og ráni í ákærulið I, sbr. ákærulið IV. Með hinum áfrýjaða dómi voru S, L og M sakfelldir samkvæmt ákærulið I og var S einnig sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið II en L og M sýknaðir. Þá var X sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið III en ákvörðun refsingar frestað skilorðsbundið. Loks var R sýknuð af sakargiftum samkvæmt ákærulið IV. Var ákærðu S og L gert að sæta fangelsi í 17 ár og M fangelsi í 14 ár. Loks var S, L og M gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Í dómi Landsréttar var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að S, L og M hefðu gerst sekir um þá háttsemi sem lýst væri í ákærulið I og staðfesti Landsréttur sakfellingu ákærðu fyrir manndráp, sbr. 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, frelsissviptingu og rán. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms varðandi ákærulið II. Að mati Landsréttar þótti ákæruvaldinu ekki hafa tekist að sanna, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að X hefði haft vitneskju um að upplýsingarnar sem hann veitti yrðu nýttar til að koma undan ávinningi af refsiverðu broti og að hann hefði verið bær til að veita samþykki sitt til þess á verknaðarstundu. Sýknaði Landsréttur því X samkvæmt ákærulið III. Loks taldi Landsréttur að þáttur R í aðdraganda frelsissviptingar A uppfyllti skilyrði til að teljast hlutdeild í frelsissviptingu A en ákæruvaldinu hefði aftur móti ekki tekist sönnun um það að ásetningur R hefði staðið til þess að A yrði beittur líkamlegu ofbeldi til að ná af honum fé. Var R því sakfelld fyrir hlutdeild í frelsissviptingu en sýknuð af hlutdeild í ráni samkvæmt ákærulið IV. Var refsing S og L ákveðin fangelsi í 16 ár, refsing M fangelsi í 12 ár auk þess sem þeim var gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Loks var R gert að sæta fangelsi í 6 mánuði sem bundið var skilorði.

K var gefið að sök stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa gert tilraun til að taka á móti og hafa í vörslum sínum 2.897,61 grömm af kókaíni, ætluðu til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni, sem meðákærði X flutti til landsins en áður en X afhenti efnin hafði lögregla lagt hald á þau. Í dómi Landsréttar var litið til þess að framburður K hefði verið ótrúverðugur. Í heild sinni væri ólíkindablær á frásögn hans, auk þess sem framburður hans væri óljós, misvísandi og reikull. Þá styddu ný gögn um rannsókn á síma sem K var með þegar hann var handtekinn ekki við framburð hans. Þvert á móti renndu þau frekari stoðum undir framburð X og málatilbúnað ákæruvaldsins um að K hafi haft það hlutverk við innflutning haldlagðra fíkniefna sem honum var gefið að sök í ákæru. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um að færðar hafi verið fullnægjandi sönnur á þær sakir sem K var borinn sökum um í málinu og væri háttsemi hans réttilega heimfærð til refsiákvæða og staðfest ákvörðun héraðsdóms um refsingu.

SK, BÞS, SBS og AX voru ákærðir fyrir skipulagða brotastarfsemi og stórfellt fíkniefnalagabrot, sbr. 173. gr. a og 175. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa staðið saman að innflutningi á 5.733,60 g af metamfetamín kristöllum með 81% styrkleika í metamfetamínbasa sem samsvaraði 100% af amfetamínklóríði, ætluðu til söludreifingar hér á landi. Voru efnin falin í bifreið sem flutt var inn til landsins. Við komu til landsins voru efnin fjarlægð og gerviefni sett í þeirra stað áður en ákærðu var afhent bifreiðin. X var gefin að sök hlutdeild í tilraun til stórfellds fíkniefnalagabrots með því að hafa 24. október 2024 sótt bifreiðina ásamt SBS og BÞS, vitandi að fíkniefni væru í bifreiðinni, og þannig veitt þeim liðsinni með stuðningi og hvatningu. Þá var ERR sökuð um hlutdeild í tilraun til stórfellds fíkniefnalagabrots með því að hafa 25. október 2024 aðstoðað SK og AX við að fjarlægja fíkniefnin úr bifreiðinni. Voru ætluð brot X og ERR talin varða við 173. gr. a almennra hegningarlaga, sbr. 20. og 22. gr. sömu laga. Með dómi héraðsdóms voru SK, BÞS, SBS og AX sakfelldir fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot en sýknaðir af þeim hluta ákæru er laut að skipulagðri brotastarfsemi. Þá var ERR sakfelld samkvæmt ákæru en X var sýknaður af kröfum ákæruvaldsins. Fyrir Landsrétti voru SK, BÞS, SBS og AX allir sakfelldir fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot. Sömuleiðis var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ERR samkvæmt ákæru. Landsréttur féllst á það með héraðsdómi að ekki yrði talið að X hefði á nokkurn hátt átt þátt í því að brotið var framið, enda hafi það að stærstum hluta verið yfirstaðið þegar tilgreind samtöl áttu sér stað. Ekki væri hægt að ljá neitt í háttsemi eða orðum X slíkt vægi að það hafi styrkt áform BÞS og SBS. X hafi auk þess á þessum tíma verið umkomulaus, búið með samþykki BÞS og SBS í bifreið þeirra og ekki átt í önnur hús að venda. Yrði ekki gerð sú krafa að X við þær aðstæður yfirgæfi bifreiðina þótt hugsanlega hafi grunur vaknað með honum að í hinni innfluttu bifreið væru fíkniefni. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu X staðfest. Þá tók Landsréttur til skoðunar hvort háttsemi SK, BÞS, SBS og AX teldist vera skipulögð brotastarfsemi. Rétturinn taldi að ákæruvaldið hefði hvorki leitt sönnur, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að tilvist skipulagðra brotasamtaka í tilfelli ákærðu né að þeir hafi haft ásetning til að fremja brot sem lið í starfsemi skipulagðra brotasamtaka í skilningi 175. gr. a almennra hegningarlaga. Voru SK, BÞS, SBS og AX því sýknaðir af ákæru fyrir brot gegn því ákvæði. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að um var að ræða samverknað SK, BÞS, SBS og AX með verkskiptri aðild þar sem þáttur hvers og eins var mismikill. Þá var litið til þess að ásetningur þeirra og ERR hafi verið einbeittur. Enn fremur var litið til þess að um var að ræða mikið magn hættulegra fíkniefna og veruleg hætta á að þau færu í sölu og dreifingu til ótiltekins fjölda manna hér á landi. Við refsingu þeirra var því litið til 1., 3., 5., 6. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og einnig 2. mgr. 70. gr. sömu laga varðandi SK, BÞS, SBS og AX. Einnig var litið til sakaferils SK og BÞS við ákvörðun refsingar þeirra. Var SK gert að sæta fangelsi í átta ár, BÞS í fjögur ár, SBS í þrjú og hálft ár, AX í fimm og hálft ár og ERR skilorðsbundið í 10 mánuði. Loks voru fíkniefnin og tilgreindir munir gerð upptæk..

X var ákærður fyrir stórfellt brot í nánu sambandi gegn fyrrverandi sambýliskonu sinni og barnsmóður, A, með því að hafa endurtekið og á alvarlegan hátt ógnað lífi, heilsu og velferð hennar með líkamlegu og kynferðislegu ofbeldi. Annars vegar var X gefin að sök kynferðisleg áreitni og húsbrot með því að hafa 13. október 2024 farið í heimildarleysi inn í hús og síðan svefnherbergi A og áreitt hana með tilgreindum hætti og eftir það neitað að yfirgefa heimilið, þrátt fyrir ítrekaðar beiðnir A þess efnis. Hins vegar um tilraun til manndráps með því að hafa þremur dögum síðar veist að A með tilgreindum hætti með þeim afleiðingum að hún hætti að geta andað og meðvitund hennar skertist og hún hlaut tilgreinda áverka. Einnig var X ákærður fyrir líkamsárás gegn B sem olli honum tilgreindum áverkum. Loks var X gefið að sök vopnalagabrot með því að hafa haft í fórum sínum á heimili sínu 14 skotvopn, auk fjölda skotfæra, án þess að hafa gilt skotvopnaleyfi, án þess að skotvopnin væru skráð á hann og án þess að tryggja viðeigandi geymslu þeirra. Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Var því hafnað að X hafi verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum eða geðrænu ástandi hans þannig háttað að refsing gæti ekki borið árangur, sbr. 15. og 16. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var X gert að sæta fangelsi í sex ár, auk þess sem honum var gert að greiða A skaða- og miskabætur og sæta upptöku á fyrrgreindum skotvopnum og skotfærum. Með dómi Landsréttar var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að beinn ásetningur X hafi staðið til þess að svipta A lífi 16. október 2024. Staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu X og ákvað refsingu hans fangelsi í sjö ár en til frádráttar skyldi koma vist hans í gæsluvarðhaldi og á sjúkrastofnun. Niðurstaða héraðsdóms um skaða- og miskabætur til handa A og um upptöku skotvopna og skotfæra var loks staðfest.

H var sakfelld fyrir ýmis þjófnaðarbrot, nytjastuld í tvígang og önnur brot er varða sýnileg sönnunargögn, tvö umferðarlagabrot, tvær líkamsárásir og tilraun til þjófnaðar. Við ákvörðun refsingar H var litið til þess að umferðarlagabrotin töldust hegningarauki við nánar tilgreindan dóm. Með vísan til þess og að teknu tilliti til 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en að öðru leyti með vísan til sjónarmiða héraðsdóms að baki refsiákvörðun var refsing H ákveðin fangelsi í 15 mánuði. Þá var hún svipt ökurétti í 18 mánuði en um tímalengd ökuréttarsviptingarinnar var tekið mið af meginreglu 78. gr. almennra hegningarlaga. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um einkaréttarkröfur P og V og H því gert að greiða P 250.000 krónur og V 350.000 krónur.

G var gefið að sök að hafa útbúið og skilað til vátryggingafélags rangri tilkynningu um tjón vegna bifreiðar í hans eigu í því skyni að svíkja út vátryggingabætur. Í dómi Landsréttar var rakið að framburður G væri í heild metinn ótrúverðugur og væri horft til efnis tjóntilkynningar og gagna málsins væri fallist á það með ákæruvaldinu að hafið væri yfir skynsamlegan vafa að G hefði haft ásetning til þess að blekkja vátryggingarfélagið til greiðslu bóta úr vátryggingu bifreiðarinnar. Fyrir lá að engar bætur voru greiddar úr vátryggingunni en því til samræmis var ákærði sakfelldur fyrir tilraun til fjársvika samkvæmt 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 20. gr. sömu laga. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um refsingu G, fangelsi í 30 daga en refsingin var bundin skilorði í tvö ár.

Ákærði S var sakfelldur í héraði fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa staðið að innflutningi á 48,86 g af kókaíni, ætluðu til söludreifingar í ágóðaskyni, sem flutt voru með bréfi til landsins. Þá voru ákærðu A og X sakfelld fyrir tilraun til sama brots. Rakið var í dómi Landsréttar að framburður ákærða S hafi tekið breytingum frá því rannsókn málsins hófst. Taldi dómurinn framburð hans fyrir héraðsdómi, þar sem hann hvarf í öllum aðalatriðum frá fyrri framburði sínum hjá lögreglu, afar ótrúverðugan og skýringar hans á atvikum fráleitar. Að þessu gættu meðal annars og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms staðfesti Landsréttur sakfellingu ákærðu S og A og heimsfærslu á brotum til refsiákvæða. Við ákvörðun refsingar S og A var meðal annars litið til þess að ásetningur S til verknaðarins var einbeittur og skipulagður. Þá hafi S þegar brotið var framið enn verið að afplána refsingu vegna fyrri brota með rafrænu eftirliti. Loks horfði það til refsiþyngingar beggja að um samverknað var að ræða og ítrekun hvað varðaði S. Var refsing S ákveðin fangelsi í sex mánuði, sem rétt þótti að skilorðsbinda sökum dráttar á málsmeðferð, og staðfest ákvæði hins áfrýjaða dóms um refsingu A með þeirri athugasemd að um tilraun til brots hafi verið að ræða en ekki hlutdeildarbrot eins og ranglega var tiltekið í hinum áfrýjaða dómi. Þá taldi dómurinn að ekki hafi tekist að sýna fram á svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa að ákærða X hafi gerst sök um þá háttsemi sem greinir í ákæru og var X því sýknuð af refsikröfu ákæruvalds.

Ákærðu var gefið að sök tilraun til innflutnings á tæpum fimm kílógrömmum af hassi og tæpum 260 grömmum af amfetamíni, með því að hafa tekið við póstsendingu frá Hollandi sem var stíluð á hana, en áður hafði lögregla lagt hald á fíkniefni sem voru í sendingunni og skipt þeim út fyrir gerviefni. Í dómi Landsréttar var litið til þess að framburður ákærðu hefði verið óskýr og reikull frá byrjun rannsóknar málsins auk þess sem ákærða hefði ekki viljað veita lögreglu aðgang að skilaboðum í dulkóðuðu samskiptaforriti í síma hennar, en skýringar hennar á því og notkun forritsins hefðu verið með nokkrum ólíkindablæ og ekki í samræmi við önnur gögn. Þá þótti sannað að ákærða hefði, eftir viðtöku póstsendingarinnar, heyrst hafa uppi ummæli sem bentu til þess að hún hefði verið því fegin er sendingin var komin í hús hjá henni, en lögregla hafði meðal annars sett hlerunarbúnað í sendinguna. Enn fremur var litið til þess að gögn og hljóðupptökur í síma og spjaldtölvu ákærðu bentu eindregið til þess að ákærða hefði stundað viðskipti með fíkniefni í samstarfi við aðra. Að öllu þessu virtu taldi Landsréttur sannað að ákærða hefði vitað að fíkniefni væru í sendingunni sem hún vitjaði á pósthúsi umrætt sinn og var ákærða því sakfelld fyrir þá háttsemi sem henni var gefin að sök. Að auki var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sviptingu ökuréttar, vegna umferðarlagabrots sem ekki kom til endurskoðunar fyrir Landsrétti, og upptöku á fíkniefnum. Var refsing ákveðin átta mánaða fangelsi.

S var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps með því að hafa veist með ofbeldi að A og stungið hann með hnífi tvisvar sinnum ofarlega í brjóstkassa með þeim afleiðingum að A hlaut lífshættulega áverka. Ekki var fallist á að athafnir S hefðu réttlæst af neyðarvörn. Refsing S var ákveðin fangelsi í fimm ár. Þá var S gert að greiða A 2.155.379 krónur í skaðabætur.

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir tilraun til manndráps, en með vísan til 2. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var refsing ákærða færð niður úr lögbundnu refsilágmarki 211. gr. laga nr. 19/1940 og ákærða gert að sæta fangelsi í fjögur ár. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að jafnvel þótt lagt væri til grundvallar að brotaþoli hefði veitt ákærða hnefahögg áður en ákærði lagði að brotaþola með hnífi, hefðu viðbrögð ákærða verið stórhættuleg og í engu samræmi við það sem á undan var gengið. Áverkar brotaþola bæru með sér einbeitta og ofsafengna atlögu og litlu hefði mátt muna að ákærði hefði banað brotaþola. Því væru ekki efni til að beita 2. mgr. 20. gr. laga nr. 19/1940 til refsilækkunar auk þess sem ekki þótti koma til álita að beita heimildum 4. tölul. 1. mgr. 74. gr., 75. gr. eða 3. mgr. 218. gr. c sömu laga. Var refsing ákærða því ákveðin fimm ára fangelsi. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um miskabætur til brotaþola var staðfest.

X var sakfelld fyrir manndráp, tilraun til manndráps og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa svipt yngri son sinn lífi með nánar tilgreindum hætti og gert tilraun til hins sama gagnvart eldri syni sínum, en bæði brotin voru framin á heimili ákærðu. Ákærða X játaði brot sín skýlaust en krafðist sýknu á grundvelli sakhæfisskorts, sbr. 15. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en til vara að henni yrði ekki gerð refsing og byggði á því að refsing myndi ekki bera árangur, sbr. 16. gr. sömu laga. Í dómi Landsréttar kom fram að ákvæði 15. gr. almennra hegningarlaga geymdi undantekningu frá því þeirri meginreglu að mönnum skyldi refsað fyrir afbrot sín og það leiddi ekki til sakhæfisskorts þótt sá, sem framið hefði refsiverðan verknað, væri haldinn ranghugmyndum af völdum geðsjúkdóms nema hann hefði alls ekki verið fær um að stjórna gerðum sínum er hann vann verkið. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, sem byggði niðurstöðu sína meðal annars á matsgerðum þriggja geðlækna, sem allir töldu að X hefði verið fær um að stjórna gerðum sínum á verknaðarstundu, var X talin sakhæf. Þá var niðurstaða héraðsdóms um að refsing myndi bera árangur einnig staðfest með vísan til forsendna hans, en hún byggði meðal annars á áðurgreindum matsgerðum, sem matsmenn staðfestu í viðbótarskýrslum fyrir Landsrétti. Jafnframt var refsing, sem X var gerð í hinum áfrýjaða dómi, 18 ára fangelsi, staðfest. Loks var X dæmd til að greiða B 5.000.000 króna í miskabætur og C 3.000.000 króna.

B var sakfelldur í héraði í samræmi við játningu fyrir tvö fíkniefnalagabrot og nokkur brot gegn almennum hegningarlögum nr. 19/1940. B var einnig gefið að sök húsbrot með því að hafa í þrjú skipti farið í heimildarleysi inn í tilgreind fjölbýlishús en hann bar því við að hann hefði leitað í þessi húsnæði vegna kulda, auk þess sem hann hafi verið slasaður og í slæmu ástandi. Í dómi héraðsdóms var komist að þeirri niðurstöðu að ekki yrði séð að B hafi verið í yfirvofandi hættu sem hafi verið bægt frá með þessari háttsemi. Önnur úrræði hafi staðið B til boða og aðstæður hans hafi ekki réttlætt að hann færi inn í húsnæði annarra einstaklinga til að leita sér skjóls. Var því ekki fallist á það að þessi háttsemi B hafi verið honum refsilaus með vísan til 13. gr. almennra hegningarlaga og var hann sakfelldur fyrir hana. Var B gert að sæta fangelsi í tólf mánuði. Með dómi Landsréttar var niðurstaða héraðsdóms staðfest. Við ákvörðun refsingar B var meðal annars litið til dráttar á meðferð málsins fyrir Landsrétti sem ekki var talið að honum yrði kennt um. Kom því ekki til álita að þyngja refsingu B. Þá var, með hliðsjón af sakaferli B og fjölda þeirra brota sem hann var sakfelldur fyrir, ekki talið unnt að binda refsingu hans skilorði. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

E var gefin að sök tilraun til manndráps með því að hafa stungið A með hníf í vinstri öxl og hægri síðu, með þeim afleiðingum að A hlaut opið sár á vinstri öxl, opið sár hliðlægt framanvert á brjóstkassa hægra megin og loft- og blóðbrjóst. Var háttsemin í ákæru talin varða við 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. E neitaði sök og bar að mestu fyrir sig minnisleysi. Kröfu sína um sýknu reisti E meðal annars á sjónarmiðum um neyðarvörn. Héraðsdómur féllst ekki á með E að skilyrði neyðarvarnar væru uppfyllt og lagði framburð A um atburðarrásina, sem jafnframt fékk stoð í öðrum gögnum málsins, til grundvallar. Taldi dómurinn þannig sannað að E hefði veist að A með þeim hætti sem greindi í ákæru og hafið yfir skynsamlegan vafa að hann hefði beitt hnífnum sem hann bar á sér í umrætt sinn og fannst síðar á heimili hans. Þá taldi héraðsdómur að E hefði verið sakhæfur á verknaðarstundu og að geðrænu ástandi hans væri ekki svo háttað að refsing gæti ekki borið árangur, sbr. 15. og 16. gr. almennra hegningarlaga. E var gert að sæta sex ára fangelsi en til frádráttar refsingu hans kom óslitið gæsluvarðahald frá 20. janúar 2024. Þá var E jafnframt gert að sæta upptöku á hníf og greiða A nánar tiltekna fjárhæð. Með vísan til forsendna var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um niðurstöðu hans um sakhæfi E, sakfellingu og heimfærslu til refsiákvæða. Þá taldi Landsréttur 1. mgr. 16. gr. almennra hegningarlaga ekki standa því í vegi að E yrði gerð refsing í málinu. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að langt væri um liðið frá því að E hefði síðast verið gerð refsing og höfðu fyrri brot hans því ekki teljandi áhrif í þeim efnum. Að öllu virtu og í ljósi dómaframkvæmdar var refsing E ákveðin fangelsi í fimm ár en til frádráttar henni kom óslitið gæsluvarðhald. Ákvæði hins áfrýjaða dóms um upptöku var jafnframt staðfest. Þá var hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna um miskabætur til A og bætur vegna sjúkrakostnaðar en bætur fyrir munatjón, sem héraðsdómur hafði ákveðið að álitum, hækkaðar.

M, S, SM og W voru ýmist ákærð fyrir innflutning á amfetamínbasa eða tilraun þar að lútandi. M var gefið að sök að hafa flutt inn, reynt að taka á móti og varsla 6.780 ml af amfetamínbasa, með 60-62% af styrkleika, ætluðu til söludreifingar hér á landi. Jafnframt að hafa fengið SM og S til að vera skráðir móttakendur fyrir sitt hvorri sendingunni og síðan fengið þau og W til að sækja þær og koma þeim til hans. Sakargiftum á hendur SM, S og W var lýst sem tilraunarbroti í ákæru en að auki sagði þar að W hefði, að beiðni M, sótt S á heimili hennar, ekið að nánar tiltekinni póstafgreiðslu, þar sem hún sótti sendinguna sem hún var skráð fyrir, ekið henni að heimili hennar, þar sem hún hefði yfirgefið bifreiðina, og hann í kjölfarið verið handtekinn með sendinguna í vörslum sínum. Með hinum áfrýjaða dómi voru öll fjögur sakfelld samkvæmt ákæru, þó þannig að háttsemi W var metin sem hlutdeild í tilraunarbroti. Var M var gert að sæta fangelsi í sex ár, SM og S í þrjú ár og W í tvö ár. Landsréttur taldi sakargiftir á hendur M fá margvíslega stoð í gögnum málsins og að ekki réðu þar úrslitum þau atriði sem ákærði gerði sérstakar athugasemdir við og vörðuðu greiningu símagagna. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sakfellingu M og heimfærslu brots hans til refsiákvæða. Þá taldi Landsréttur mega slá því föstu að ásetningur SM og S hefði staðið til þeirra sakargifta sem ákæra á hendur þeim tæki til og þá þannig að lægsta stig ásetnings, dolus eventualis, hefði í öllu falli verið fyrir hendi. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sakfellingu þeirra og heimfærslu brots þeirra til refsiákvæða. Með nánar tilteknum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um sakfellingu W og heimfærslu til refsiákvæða, en þó þannig að því er tæki til huglægrar afstöðu W að hann hefði hlotið að gera sér grein fyrir að um fíkniefni væri að ræða og í öllu falli látið sér í léttu rúmi liggja magn þeirra og tegund. Niðurstaða héraðsdóms um refsingu M og W var staðfest, en refsing SM og S lækkuð og ákvörðuð fangelsi í tvö ár.

P var sakfelldur í héraði og dæmdur til átta ára fangelsisrefsingar fyrir tilraun til stórfells fíkniefnalagabrots, sbr. 173. gr. a, sbr. 1. mgr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa ásamt A, B, C og D, sem þegar höfðu hlotið dóm fyrir sinn þátt í málinu, staðið að innflutningi á 99,25 kg af kókaíni hingað til lands. Fyrir Landsrétti krafðist P þess aðallega að ákæru á hendur honum yrði vísað frá héraðsdómi. P byggði á því að ákæran uppfyllti ekki skilyrði c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála um skýrleika verknaðarlýsingar. Landsréttur vísaði til þess að þegar hefði verið leyst úr ágreiningi um sama atriði með úrskurði réttarins. Með sömu röksemdum og þar voru raktar var frávísunarkröfu P á þessum grunni hafnað. P byggði jafnframt á því að við lögreglurannsókn málsins hefði verið brotið gegn rétti hans til réttlátrar málsmeðferðar en í þeim efnum vísaði hann til þess að hljóðupptökur af skýrslum hans hjá lögreglu, þar sem hann naut réttarstöðu sakbornings, hefðu verið notaðar til raddgreiningar á viðmælanda dómfellda B í nánar tilteknu hljóðrituðu símtali. Á þetta féllst Landsréttur ekki. Hvað sýknukröfu P varðar taldi Landsréttur, að virtum nánar tilteknum símagögnum, að athugasemdir P fengju ekki haggað þeirri ályktun héraðsdóms að hann hefði, á þeim tíma sem um ræddi, notað nánar tiltekin Signal-auðkenni, og verið í samskiptum við B við skipulagningu brotsins en eitt símanúmeranna fannst einnig vistað í farsíma dómfellda D. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að sannað væri að P hefði verið samverkamaður dómfelldu A, B, C og D við tilraun til stórfells fíkniefnalagabrots, eins og lýst væri í ákæru. Hinn áfrýjaði dómur var því staðfestur.

Með I. kafla ákæru var S var gefin að sök tilraun til manndráps og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa veist með ofbeldi að A, fyrrum kærustu sinni, og ógnað lífi, heilsu og velferð hennar með nánar tilteknum hætti þannig að hún hlaut brot í augntóft og ýmsa aðra áverka. Þá var S í II. kafla ákæru gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa veist að sömu konu og ógnað lífi, heilsu og velferð hennar með nánar tilteknum hætti með þeim afleiðingum að hún hlaut ýmsa áverka, svo sem eymsli víðsvegar um líkamann og tannbrot. Loks var S í III. kafla ákæru gefið að sök að hafa haft í vörslum sínum nánar tiltekin efni í sölu- og dreifingarskyni en S gekkst við sakargiftum að þessu leyti og var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu hans því staðfest í Landsrétti. Hvað varðar I. kafla ákæru taldi Landsréttur varhugavert að telja fram komna fulla sönnun þess að S hefði á verknaðarstundu haft ásetning til að bana A. Brotið var því ekki fært undir 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og niðurstaða héraðsdóms staðfest um að S hefði með þeirri háttsemi sem sannað var að hann hefði framið gerst sekur um sérstaklega hættulega líkamsárás, sbr. 2. mgr. 218. gr. sömu laga. Um II. kafla ákæru vísaði Landsréttur til þess að framburður A fengi stoð í framburði vitna sem og læknisvottorðs. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var hann staðfestur um sakfellingu ákærða og heimfærslu brota hans til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Í ljósi þess að tengsl S og A voru ekki talin slík að heyrði undir ákvæði 218. gr. b sömu laga kom ekki til álita að fella brot S samkvæmt I. og II. kafla ákæru undir ákvæðið. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot S beindust að mikilvægum hagsmunum, voru ofsafengin, gróf og ófyrirleitin sem og til 77. gr. almennra hegningarlaga og 1., 2., 3., 5., 6., 7. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr. sömu laga. Niðurstaða héraðsdóms um fjögurra ára fangelsi, að frádregnu gæsluvarðhaldi, var því staðfest. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um miskabætur og vexti var jafnframt staðfest með vísan til forsendna.

S og Í voru ákærðir fyrir stórfelld brot gegn vopnalögum, þá var S einnig ákærður fyrir tilraun til hryðjuverka og Í fyrir hlutdeild í því broti. Með dómi Landsréttar var fallist á kröfu ákæruvaldsins um sakfellingu ákærðu fyrir stórfelld brot gegn vopnalögum. Á hinn bóginn þótti því ekki verða slegið föstu að S hafi með athöfnum þeim sem í ákæru greindi sýnt ótvírætt í verki ásetning til að fremja hryðjuverk. Þá yrði heldur ekki talið að sýnt hefði verið fram á ásetning Í til hlutdeildar í slíkum verknaði, auk þess sem það leiddi af niðurstöðu réttarins um þátt S að ekki gæti komið til sakfellingar Í fyrir háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu ákærðu af sakargiftum um tilraun til hryðjuverks og hlutdeild í því broti. Var ákærðu dæmd refsing fyrir brot gegn vopnalögum og refsing S ákveðin fangelsi í 18 mánuði en refsing Í fangelsi í 15 mánuði. Þá var upptaka muna staðfest með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms.

CA var ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa ráðist að A með hnífi á bifreiðastæði fyrir utan fjölbýlishús í Reykjavík og stungið hann í tvígang í brjósthol. Landsréttur taldi lýsingu í ákæru á ætlaðri háttsemi CA og áverkum A fá eindregna stoð í framburði beggja og rannsóknargögnum málsins. Var því slegið föstu að ákærði hefði sýnt af sér þá háttsemi sem honum væri gefin að sök í ákæru. Þá var í dómi Landsréttar vísað til þess að árás CA hefði verið fyrirvaralaus og gerð með vopni sem augljóslega væri til þess fallið að bana manni ef því væri beint að brjóstholi, svo sem CA hefði gert. CA hefði samkvæmt því hlotið að vera ljós sú hætta á líftjóni sem af atlögu hans stafaði. Hefði hending ein ráðið að ekki hlaust af henni bani. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sakfella CA fyrir tilraun til manndráps, sbr. 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 20. gr. sömu laga. Jafnframt var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að CA hefði verið sakhæfur á verknaðarstundu og að ætla mætti að refsing myndi bera árangur. Við ákvörðun refsingar var CA metið það til málsbóta að hann hefði viðurkennt bótaskyldu gagnvart A og ekki átt sakaferil að baki. Alvarleiki háttsemi CA var aftur á móti talinn horfa til refsiþyngingar. Dráttur á meðferð málsins þótti ekki gefa tilefni til þess að færa refsingu CA niður úr refsilágmarki 211. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing CA talin réttilega ákveðin fangelsi í fimm ár. Loks var CA gert að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.

Með tveimur dómum héraðsdóms var MJ sakfelldur fyrir umferðarlagabrot, nokkur brot gegn valdstjórninni, að gabba lögreglu, tvær líkamsárásir og tilraun til manndráps samkvæmt samtals fjórum ákærum. MJ skaut báðum dómunum til Landsréttar og voru málin þar sameinuð. Með dómi Landsréttar var niðurstaða beggja héraðsdómanna um sakfellingu MJ staðfest. Ákvæði 16. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 voru ekki talin standa því í vegi að MJ yrði gerð refsing í málinu. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot MJ væru ófyrirleitin og margítrekuð. Með vísan til þessa og að teknu tilliti til 3. mgr. 106. gr. og 1. mgr. 218. gr. c, sbr. 71. gr. almennra hegningarlaga, og 1., 2., 3., 5., 6. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr. sömu laga, var MJ gert að sæta fangelsi í átta ár en gæsluvarðhald sem hann hafði sætt skyldi dragast frá refsingunni. Þá var MJ gert að greiða brotaþolunum A og B tilgreindar miskabætur og að sæta upptöku á hnífsblaði með tilheyrandi svörtu handfangi.

S var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps með því að hafa skotið fjórum skotum í átt að A,B,C og D, úr bifreið sem hann sat í. Í hinum áfrýjaða dómi var S sýknaður af tilraun til manndráps en sakfelldur fyrir hættubrot, sbr. 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í dómi Landsréttar var talið sannað að S hefði verið sá sem skaut úr skotvopninu. Vísað var til þess að mikið magn púðurleifa greindust á fatnaði S og hönskum sem haldlagðir voru við rannsóknina en í stroffi þeirra greindust lífsýni úr ákærða. Lítið eða ekkert af púðurleifum greindust á fatnaði annarra sem voru í bifreiðinni með S. Skýringar S á því hvers vegna púðurleifar greindust á fatnaði hans voru misvísandi og taldar ótrúverðugar. Að mati Landsréttar þótti hending ein hafa ráðið því að ekki hlaust mannsbani af verknaði S en gögn málsins sýndu að S beindi öflugu skotvopni að brotaþolum og hleypti af í fjórgang með þeim afleiðingum að einn þeirra særðist. Talið var að S hefði hlotið að vera ljóst að þegar hann lét skotin ríða af að þau gætu leitt til banvænna áverka. Þrátt fyrir þetta lét S sér í léttu rúmi liggja hverjar afleiðingarnar yrðu og því ljóst að það hefði ekki aftrað honum að skjóta þótt honum hefði verið ljóst að líftjón hlytist af verknaðinum. Var brot hans því talið varða við 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga og refsing hans ákveðin fangelsi í sjö ár. Við ákvörðun refsingar S var litið til 1., 2., 3., 6., og 7. tl. 1. mgr. 70. gr. og 4. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Loks var ökuréttarsvipting S staðfest og S gert að greiða B, C, D, E og F skaðabætur.

J var ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa ráðist að A með hnífi, fyrst utandyra við íbúð í Reykjavík og síðan á leið þeirri sem A hljóp undan J, en J hafði lagt margsinnis til A og stungið hann með hnífnum. Með hinum áfrýjaða dómi var J sakfelldur fyrir hluta þeirrar háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru og var brot hans talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í dómi Landsréttar var talið sannað að J hefði í umrætt sinn lagt margsinnis til A eins og lýst væri í ákæru og með þeim afleiðingum sem þar greindi. Að mati Landsréttar var framburður ákærða í héraði um að hann hefði gætt þess að stinga brotaþola þannig með hnífnum að hann hlyti ekki bana af talinn ótrúverðugur, auk þess sem talið var að lýsingar hans hvað þetta varðaði hefðu verið misvísandi. Þá var tekið undir það mat vitnisins I, sérfræðilæknis, að ákærði hefði ekki getað haft fulla stjórn á því hvar hann stakk A og hversu djúpt hnífslagið gengi. Var samkvæmt þessu talið að J hefði látið sér í léttu rúmi liggja hvort líftjón hlytist af verknaði hans. Hann hefði því gerst sekur um tilraun til manndráps og brot hans verið réttilega heimfært til 211. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga í ákæru. Við ákvörðun refsingar J var litið til 1., 2. og 3. töluliða 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing J ákveðin fangelsi í fimm ár. Loks var J gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 2.000.000 króna.

F var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps með því að hafa farið grímuklæddur og vopnaður hlaðinni og afsagaðri haglabyssu inn á tilgreindan veitingastað og beint henni í átt að þremur viðskiptavinum og barþjóni, sem voru við barborð staðarins, og án viðvörunar og fyrirvaralaust hleypt af einu skoti þannig að höglin höfnuðu í innréttingu staðarins og áfengisflöskum, rétt ofan og til hliðar við fólkið, með þeim afleiðingum að flöskurnar splundruðust og glerbrotum rigndi yfir þau. Þá voru F og A sakfelldir fyrir að hafa í félagi svipt E frelsi sínu, í um fimm klukkustundir, á heimili E, og beitt hann ofbeldi og hótunum í því skyni að ná frá honum verðmætum, en þeir bundu E á höndum og fótum við rúm hans, þar sem F hótaði honum lífláti og annars konar ofbeldi og neyddi hann þannig til að gefa upp lykilorð að farsíma og heimabanka, meðan A safnaði saman tilgreindu lausafé í eigu E sem þeir báru í sameiningu út í bifreið og hurfu á braut og skildu E eftir bundinn, allt með þeim afleiðingum að E varð fyrir líkamstjóni. F var jafnframt sakfelldur fyrir nauðgun og annars konar kynferðisbrot með því að hafa í framangreint sinn þar sem E lá bundinn í rúminu haft við hann önnur kynferðismök með nánar tilgreindum hætti og á sama tíma tekið athæfið upp á farsíma og hótað dreifingu þess ef hann leitaði til lögreglu. Loks var A sakfelldur fyrir margvísleg umferðarlagabrot, brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni og tilgreint þjófnaðarbrot. Við ákvörðun refsingar F og A var höfð hliðsjón af 1., 2. og 3. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og samverknaðar þeirra við hluta brotanna, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Var þeim jafnframt gerður hegningarauki, sbr. 1. mgr. 78. gr. sömu laga. Loks voru eldri skilorðsdómar teknir upp og þeim gerð refsing í einu lagi sbr. 60. gr. og 1. mgr. 77. gr. sömu laga. Jafnframt var vísað til þess að kynferðisbrot F gegn E hefði verið framið á sérstaklega sársaukafullan og meiðandi hátt, sbr. c-lið 195. gr. sömu laga. Refsing F var ákveðin fangelsi í 10 ár og A fangelsi í þrjú ár. Var þeim jafnframt gert að greiða brotaþolum skaða- og miskabætur.

H var ákærður fyrir tilraun til manndráps og vopnalagabrot með því að hafa skotið A og B, með skammbyssu, úr bifreið sem ákærði var farþegi í, en A og B stóðu við leigubifreið á bifreiðastæðinu. Skotin höfnuðu í kvið B og í vinstra læri A, með þeim afleiðingum að B hlaut opið sár á kviðvegg auk áverka á þvagblöðru og rof á neðanverðum ristli og A hlaut tvö sár á neðanverðu vinstra læri. H gekkst við því að hafa skotið A og B með skammbyssu en hefði þó ekki haft ásetning til að bana A og kvaðst ekki hafa haft ásetning til þess að skaða B. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að H hefði farið frá heimili sínu með skammbyssu með sér í tösku nóttina sem atvik málsins áttu sér stað. H hefði viðurkennt í framburði sínum í héraði að hann hefði ætlað að skaða A og að H hefði verið kunnugt um að B stæði í því næst beinni línu fyrir aftan A er hann skaut af skammbyssunni. Samkvæmt vitnisburði lækna og læknisvottorði hefði áverkinn sem B hlaut verið lífshættulegur en ekki áverki A en hann hefði getað orðið það ef skotið hefði hæft nokkrum sentímetrum innar á læri hans. Landsréttur vísaði til þess að samkvæmt dómaframkvæmd hefði það þýðingu við mat á því hvort verknaður teldist tilraun til manndráps hvort vopnum var beitt svo og á hvaða líkamshluta brotaþola árás beindist að. Taldi Landsréttur að H hefði látið sér í léttu rúmi liggja hverjar afleiðingarnar yrðu af verknaðinum og að hann hefði eigi að síður framið hann þótt honum hefði verið ljóst að mannsbani hlytist af háttseminni. Væri því komin fram full sönnun fyrir því að H hefði á verknaðarstundu haft ásetning til að bana A og B. Var hann því talinn hafa gerst sekur um tvær tilraunir til manndráps, sbr. 211. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og vopnalagabrot. Við ákvörðun refsingar H var litið til þess að hann hefði verið dæmdur í fimm ára fangelsi fyrir sérlega hættulega líkamsárás og tilraun til manndráps þegar hann var 16 ára en refsingin var skilorðbundin til fimm ára. Skilorðsdómurinn var dæmdur upp og ákærði dæmdur í fimm ára fangelsi er H var 19 ára. Brot ákærða væru framin innan ítrekunartíma samkvæmt 71. gr. almennra hegningarlaga en einnig horfði til þyngingar að um alvarleg brot var að ræða sem beindust að lífi og heilsu A og B og að hættulegu vopni hefði verið beitt. Við ákvörðun refsingar var því litið til 1., 2., 3., 6. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing H ákveðin tíu ár. Þá var H gert að greiða B miskabætur að fjárhæð 3.308.434 krónur og A miskabætur að fjárhæð 1.200.000 króna.

S var ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa ítrekað lagt til A með vasahníf með þeim afleiðingum að A hlaut fimm stunguáverka, þar af einn sem náði inn í kviðarhol og í gegnum milta svo fjarlægja þurfti miltað og annan sem olli loftbrjósti. S kannaðist við að hafa stungið A einu sinni en hefði þó ekki haft ásetning til að bana honum. Kvaðst S hafa brugðist við í nauðvörn við árás A og annars manns. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að S hefði gengist við því að hafa haft hníf í vörslum sínum nóttina sem atvik málsins áttu sér stað. A hefði verið stunginn fimm sinnum en í málinu hefði ekkert komið fram um að annar maður en S hefði veitt A stunguáverkana. Var staðfest sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms að S hefði veist að A með þeim hætti sem lýst var í ákæru og að S hafi hlotið að vera ljóst að langlíklegast væri að bani hlytist af atlögunni. Þá var fallist á það með héraðsdómi að verknaður S gæti ekki helgast af neyðarvörn. Við ákvörðun refsingar S var litið til 1., 3. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en ekki voru talin efni til að beita ákvæði 3. mgr. 218. gr. c sömu laga til refsilækkunar. Var refsing S ákveðin fangelsi í fimm ár. Loks var S gert að greiða A skaða- og miskabætur og viðurkennd skaðabótaskylda S vegna líkamstjóns A.