Ákærðu S, L og M var gefið að sök manndráp, frelsissvipting og rán með því að hafa í félagi svipt A lífi og beitt hann í aðdraganda þess margþættu og hrottafengnu líkamlegu ofbeldi, sbr. ákærulið I, og tilraun til fjárkúgunar, sbr. ákærulið II. Þá var ákærða X gefið að sök peningaþvætti með því að hafa samþykkt, að beiðni L og M, að taka við millifærslu inn á bankareikning sinn af bankareikningi A, sbr. ákærulið III. Loks var ákærðu R gefin að sök hlutdeild í frelsissviptingu og ráni í ákærulið I, sbr. ákærulið IV. Með hinum áfrýjaða dómi voru S, L og M sakfelldir samkvæmt ákærulið I og var S einnig sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið II en L og M sýknaðir. Þá var X sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið III en ákvörðun refsingar frestað skilorðsbundið. Loks var R sýknuð af sakargiftum samkvæmt ákærulið IV. Var ákærðu S og L gert að sæta fangelsi í 17 ár og M fangelsi í 14 ár. Loks var S, L og M gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Í dómi Landsréttar var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að S, L og M hefðu gerst sekir um þá háttsemi sem lýst væri í ákærulið I og staðfesti Landsréttur sakfellingu ákærðu fyrir manndráp, sbr. 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, frelsissviptingu og rán. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms varðandi ákærulið II. Að mati Landsréttar þótti ákæruvaldinu ekki hafa tekist að sanna, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að X hefði haft vitneskju um að upplýsingarnar sem hann veitti yrðu nýttar til að koma undan ávinningi af refsiverðu broti og að hann hefði verið bær til að veita samþykki sitt til þess á verknaðarstundu. Sýknaði Landsréttur því X samkvæmt ákærulið III. Loks taldi Landsréttur að þáttur R í aðdraganda frelsissviptingar A uppfyllti skilyrði til að teljast hlutdeild í frelsissviptingu A en ákæruvaldinu hefði aftur móti ekki tekist sönnun um það að ásetningur R hefði staðið til þess að A yrði beittur líkamlegu ofbeldi til að ná af honum fé. Var R því sakfelld fyrir hlutdeild í frelsissviptingu en sýknuð af hlutdeild í ráni samkvæmt ákærulið IV. Var refsing S og L ákveðin fangelsi í 16 ár, refsing M fangelsi í 12 ár auk þess sem þeim var gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Loks var R gert að sæta fangelsi í 6 mánuði sem bundið var skilorði.
Allir ákærðu sakfelldir fyrir fjárkúgun, rán og brot á barnaverndarlögum eða fyrir hlutdeild í þeim brotum. Einnig sakfellt fyrir minniháttar líkamsárás, eignaspjöll, þjófnað o.fl.
Þrír menn voru sakfelldir fyrir manndráp, rán og frelsissviptingu og einn þeirra þar að auki fyrir tilraun til fjárkúgunar. Var tveimur þeirra gert að sæta fangelsi í 17 ár, en þeim þriðja í 14 ár, þar sem þótti hafið yfir allan vafa að það sem olli andláti brotaþola voru þeir áverkar sem ákærðu veittu honum, þeir hafi staðið saman að því allir þrír að beita brotaþola ofbeldi ásamt því að skilja hann eftir varnarlausan og ennfremur að ákærðu hafi ekki geta dulist mögulegar afleiðingar brota þeirra en þeir látið sér það í léttu rúmi liggja. Þá var fjórði maðurinn fundinn sekur um peningaþvætti, en ákvörðun um refsingu hans var frestað skilorðsbundið til tveggja ára. Loks var kona sýknuð af ákæru af hlutdeild í áðurnefndri frelsissviptingu og ráni. Þá var þremur mönnum gert að greiða brotaþolum skaða- og miskbætur ásamt málskostnaði. Þá var ákærðu gert að greiða sakarkostnað.
Ákærðu H og L voru báðir sakfelldir fyrir fjárkúgun í félagi. Þá var ákærði H jafnframt sakfelldur fyrir eignaspjöll, líkamsárás og fjölmörg umferðarlagabrot. Ákærða H gert að sæta fangelsi í tvö ár, en fullnustu refsingarinnar var frestað í þrjú ár. Var eldri skilorðsdómur tekinn upp og refsing dæmd í einu lagi vegna beggja málanna. Þá var ákærði H sviptur ökurétti ævilangt. Ákærði L var dæmdur í sex mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára.
Ákærðu sakfelld fyrir sameiginlegar vörslur fíkniefna í söluskyni og peningaþvætti. Þá var ákærði jafnframt sakfelldur fyrir fjárkúgun og tilraun til fjárkúgunar.
Ákærðu sakfelld fyrir ýmis brot samkvæmt fimm ákærum, þ. á m. tvær frelsissviptingar, stórfellda líkamsárás, rán, hótanir, ólögmæta nauðung, fjársvik, brot á vopnalögum, fíkniefnalögum og áfengislögum. Tvö hinna ákærðu voru sýknuð. Hin sakfelldu voru dæmd til fangelsisvistar frá einu og upp í fjögur ár. Þá var ákærðu gert að greiða brotaþola miskabætur að fjárhæð 3.500.000 krónur og öðrum brotaþola 1.750.000 krónur. Loks var ákærðu gert að greiða þriðja brotaþola 3.716.454 krónur í skaðabætur.
X var sakfelld fyrir fjárkúgun samkvæmt 251. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í félagi við dómfelldu Y haft fé af A með hótunum um að Y myndi leggja fram kæru hjá lögreglu gegn honum fyrir nauðgun ef hann greiddi þeim ekki nánar tilgreinda fjárhæð. X var jafnframt sakfelld fyrir tilraun til fjárkúgunar samkvæmt sömu lagagrein, sbr. 20. gr. laganna, með því að hafa í félagi við Y reynt að hafa fé af B með hótunum um að birta að öðrum kosti viðkvæmar upplýsingar sem gætu haft áhrif á stöðu hans. Við ákvörðun refsingar X, sem var ekki talin eiga sér neinar málsbætur, var litið til 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga þar sem brot hennar og tilraunarbrot voru framin í félagi við Y og þess að ásetningur X var styrkur og einbeittur, sbr. 6. tölulið 1. mgr. sömu lagagreinar. Á hinn bóginn var horft til þess að X hafði ekki áður gerst sek um refsiverða háttsemi. Að því virtu og með hliðjón af 77. gr. almennra hegningarlaga var refsing X ákveðin fangelsi í 12 mánuði en fullnustu níu mánaða refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var X og Y gert að greiða A óskipt 1.300.000 krónur í skaðabætur.
G og T voru sakfelldir fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að T réðist, að undirlagi G, með ofbeldi á fulltrúa lögreglustjóra á heimili hans. Þá var T jafnframt sakfelldur fyrir tilraun til fjárkúgunar, þjófnað og stórfelld eignaspjöll. Ekki var fallist á það með G að það leiddi til vanhæfis héraðsdómara að starfsstöðvar hans og fulltrúans hefðu verið í sama húsi og að þeir hefðu átt hefðbundin samskipti vegna starfa sinna. Þá þótti ekkert fram komið í málinu um vinfengi þeirra og var ómerkingarkröfu G því hafnað. Við ákvörðun refsingar G var litið til þess að hann hafði hlotið dóm í Hæstarétti 28. janúar 2016 þar sem hann var dæmdur í 10 mánaða fangelsi, þar af 7 mánuði skilorðsbundið, í tvö ár fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Með vísan til 60. gr. sömu laga var skilorðshluti þess dóms tekinn upp og honum ákveðin refsing í einu lagi fyrir bæði málin eftir reglum 77. og 78. gr. laganna. Þá voru brot T hegningarauki við dóm sem hann hafði hlotið í mars árið 2015 þar sem hann var sakfelldur fyrir fjölmörg brot. Að auki var litið til þess að brot G og T gegn fulltrúanum var framið í félagi, á heimili hans að kvöldi og nóttu til, og þótti að öllu leyti alvarlegt og ófyrirleitið. Á hinn bóginn hafði T játað brot sín að mestu fyrir dómi og lýst yfir iðrun vegna háttseminnar. Þá hafði G leitað sér aðstoðar á sjúkrastofnun vegna áfengis- og vímuvanda. Að öllu þessu virtu var refsing T hæfilega ákveðin þrjú ár og sex mánuðir og refsing G tvö ár og sex mánuðir.
G var ákærður fyrir brot gegn 251. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa bréflega og með símasamskiptum reynt að hafa fé af A og B, samtals að fjárhæð 100.000.000 krónur, með hótunum um að beita A eða nána vandamenn hans líkamlegu ofbeldi. Taldi Hæstiréttur að samkvæmt gögnum málsins væri hafið yfir skynsamlegan vafa að G hefði skrifað umrætt bréf. Að því virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var staðfest niðurstaða hans um sakfellingu G. Var refsing G ákveðin fangelsi í eitt ár en fullnustu níu mánaða af refsingunni var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var G dæmdur til að greiða 400.000 krónur í miskabætur auk þess sem honum var gert að sæta upptöku á tveimur farsímum.
A, B og S voru sakfelldir fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa, í félagi með með öðrum, veist að A og þremur öðrum sem hittust fyrir á heimili hans með margvíslegu ofbeldi. Taldi Hæstiréttur að þótt þáttur hvers og eins yrði ekki nákvæmlega aðgreindur væri ljóst að þeir hefðu allir átt þátt í brotinu, hver með sínum hætti og væru því allir aðalmenn í því. A og B voru að auki sakfelldir fyrir hafa í annað sinn í tiltekinni íbúð veist að F og G með þeim hætti að B hefði slegið F með trébarefli á hnakka, en G hefði verið neyddur til að leggjast á magann á gólf þar sem H var neyddur til að kasta yfir hann þvagi auk þess sem B reif í vinstra eyra G með þeim afleiðingum að úr blæddi. Þá voru þeir einnig sakfelldir fyrir tilraun til fjárkúgunar umrætt sinn með því að hafa krafist þess að F greiddi þeim 500.000 krónur daginn eftir og hótað honum frekara ofbeldi yrði hann ekki við kröfum þeirra. Var háttsemin talin varða við 2. mgr. 218. gr., 1. mgr. 217. gr., 225. gr. og 251. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga. A og B voru hins vegar sýknaðir af ákæru um frelsissviptingu H, F og G. Loks var A sakfelldur fyrir líkamsárásir með því að hafa á tiltekinni sólbaðsstofu slegið I oftar en einu sinni í andlitið og tekið hann hálstaki með þeim afleiðingum að hann missti meðvitund og slegið J í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut mar og nokkra bólgu í kringum hægra auga og yfirborðslæg sár á bæði eyru. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir tilraun til fjárkúgunar og hótanir umrætt sinn með því að hafa krafist þess að I og J greiddu honum 500.000 krónur hvort um sig, með hótunum um frekara ofbeldi ef þeir yrðu ekki við kröfum hans auk þess sem hann hótaði þeim frekara ofbeldi og fjárkúgun ef þeir segðu frá atvikinu. Var háttsemi A talin varða við 1. mgr. 217. gr., 2. mgr. 218. gr., 233. gr. og 251. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga. Hins vegar var ekki talið að sannað hefði verið að A hefði svipt I og J frelsi sínu umrætt sinn. Var refsing A ákveðin fangelsi í sjö ár, B í sex ár og S í 20 mánuði. Þá var þeim gert að greiða A skaðabætur.
X var ákærður fyrir að hafa dregið A með ofbeldi inn í íbúð sína, haldið henni þar nauðugri og veist að henni með nánar tilgreindum hætti. Þegar A hefði reynt að komast undan X með því að fara fram af svölum íbúðarinnar hefði X rifið í hár A og slegið hana með þeim afleiðingum að hún féll þar fram af. X var einnig gefið að sök að hafa hótað móður A með því að hafa sent eða látið senda smáskilaboð úr tölvu á heimili sínu. Loks var hann ákærður fyrir að hafa sent A skilaboð þar sem henni og bróður hennar var hótað líkamsmeiðingum eða lífláti ef hún greiddi X ekki tiltekna fjárhæð. Með vísan til framburðar A og vitnisins C auk sönnunargagna þótti sannað að X hefði með líkamlegu ofbeldi veist að A í íbúð sinni og haldið henni þar nauðugri. Var hann því fundinn sekur um brot gegn 225. gr. almennra hegningarlaga. Héraðsdómur hafði ekki talið sannað að X hefði rifið í hár A eða slegið hana þegar hún hefði verið komin yfir handrið á svölum íbúðar X, eins og honum var gefið að sök í ákæru. Í dómi Hæstaréttar kom fram að leggja yrði þetta mat til grundvallar og að ekki væri hægt að fallast á að sú háttsemi ákærða að hafa gripið eða þrifið í A gæti talist hafa verið líkamleg valdbeiting, sem rúmaðist innan verknaðarlýsingu ákæru. Var X því sýknaður af þeim þætti ákærunnar sem varðaði ætlað brot gegn 2. mgr. 218. gr. sömu laga. Sú viðbára X að kunningi hans hefði notað tölvu X til að senda hótunarskilaboð til móður A án þess að sér hefði verið kunnugt um efni þeirra var talin vera fjarstæð og var hann fundinn sekur um brot gegn 233. gr. almennra hegningarlaga. X hafði játað að hafa sent A þau skilaboð sem greint var frá í ákæru og var hann því dæmdur fyrir brot gegn 251. sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga. X átti nokkurn sakaferil að baki sem hafði áhrif á ákvörðun refsingar. Brot þau sem hann var dæmdur fyrir þóttu alvarleg og tekið var fram að hann ætti sér engar málsbætur. Sú háttsemi hans að hafa yfirgefið vettvang strax í kjölfar þess að hann réðst að A án þess að huga að henni var virt honum til refsiþyngingar. Með vísan til þessa og 1., 2., 5., 6. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga var refsing X ákveðin fangelsi í 18 mánuði. Ekki var lagður efnisdómur á kröfu A um bætur vegna tjóns sem hún varð fyrir þegar hún féll af svölum íbúðar X. Honum var aftur á móti gert að greiða A 300.000 krónur í miskabætur ásamt vöxtum.