Dómstólaleit

Ákærðu S, L og M var gefið að sök manndráp, frelsissvipting og rán með því að hafa í félagi svipt A lífi og beitt hann í aðdraganda þess margþættu og hrottafengnu líkamlegu ofbeldi, sbr. ákærulið I, og tilraun til fjárkúgunar, sbr. ákærulið II. Þá var ákærða X gefið að sök peningaþvætti með því að hafa samþykkt, að beiðni L og M, að taka við millifærslu inn á bankareikning sinn af bankareikningi A, sbr. ákærulið III. Loks var ákærðu R gefin að sök hlutdeild í frelsissviptingu og ráni í ákærulið I, sbr. ákærulið IV. Með hinum áfrýjaða dómi voru S, L og M sakfelldir samkvæmt ákærulið I og var S einnig sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið II en L og M sýknaðir. Þá var X sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið III en ákvörðun refsingar frestað skilorðsbundið. Loks var R sýknuð af sakargiftum samkvæmt ákærulið IV. Var ákærðu S og L gert að sæta fangelsi í 17 ár og M fangelsi í 14 ár. Loks var S, L og M gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Í dómi Landsréttar var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að S, L og M hefðu gerst sekir um þá háttsemi sem lýst væri í ákærulið I og staðfesti Landsréttur sakfellingu ákærðu fyrir manndráp, sbr. 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, frelsissviptingu og rán. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms varðandi ákærulið II. Að mati Landsréttar þótti ákæruvaldinu ekki hafa tekist að sanna, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að X hefði haft vitneskju um að upplýsingarnar sem hann veitti yrðu nýttar til að koma undan ávinningi af refsiverðu broti og að hann hefði verið bær til að veita samþykki sitt til þess á verknaðarstundu. Sýknaði Landsréttur því X samkvæmt ákærulið III. Loks taldi Landsréttur að þáttur R í aðdraganda frelsissviptingar A uppfyllti skilyrði til að teljast hlutdeild í frelsissviptingu A en ákæruvaldinu hefði aftur móti ekki tekist sönnun um það að ásetningur R hefði staðið til þess að A yrði beittur líkamlegu ofbeldi til að ná af honum fé. Var R því sakfelld fyrir hlutdeild í frelsissviptingu en sýknuð af hlutdeild í ráni samkvæmt ákærulið IV. Var refsing S og L ákveðin fangelsi í 16 ár, refsing M fangelsi í 12 ár auk þess sem þeim var gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Loks var R gert að sæta fangelsi í 6 mánuði sem bundið var skilorði.

SK, BÞS, SBS og AX voru ákærðir fyrir skipulagða brotastarfsemi og stórfellt fíkniefnalagabrot, sbr. 173. gr. a og 175. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa staðið saman að innflutningi á 5.733,60 g af metamfetamín kristöllum með 81% styrkleika í metamfetamínbasa sem samsvaraði 100% af amfetamínklóríði, ætluðu til söludreifingar hér á landi. Voru efnin falin í bifreið sem flutt var inn til landsins. Við komu til landsins voru efnin fjarlægð og gerviefni sett í þeirra stað áður en ákærðu var afhent bifreiðin. X var gefin að sök hlutdeild í tilraun til stórfellds fíkniefnalagabrots með því að hafa 24. október 2024 sótt bifreiðina ásamt SBS og BÞS, vitandi að fíkniefni væru í bifreiðinni, og þannig veitt þeim liðsinni með stuðningi og hvatningu. Þá var ERR sökuð um hlutdeild í tilraun til stórfellds fíkniefnalagabrots með því að hafa 25. október 2024 aðstoðað SK og AX við að fjarlægja fíkniefnin úr bifreiðinni. Voru ætluð brot X og ERR talin varða við 173. gr. a almennra hegningarlaga, sbr. 20. og 22. gr. sömu laga. Með dómi héraðsdóms voru SK, BÞS, SBS og AX sakfelldir fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot en sýknaðir af þeim hluta ákæru er laut að skipulagðri brotastarfsemi. Þá var ERR sakfelld samkvæmt ákæru en X var sýknaður af kröfum ákæruvaldsins. Fyrir Landsrétti voru SK, BÞS, SBS og AX allir sakfelldir fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot. Sömuleiðis var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ERR samkvæmt ákæru. Landsréttur féllst á það með héraðsdómi að ekki yrði talið að X hefði á nokkurn hátt átt þátt í því að brotið var framið, enda hafi það að stærstum hluta verið yfirstaðið þegar tilgreind samtöl áttu sér stað. Ekki væri hægt að ljá neitt í háttsemi eða orðum X slíkt vægi að það hafi styrkt áform BÞS og SBS. X hafi auk þess á þessum tíma verið umkomulaus, búið með samþykki BÞS og SBS í bifreið þeirra og ekki átt í önnur hús að venda. Yrði ekki gerð sú krafa að X við þær aðstæður yfirgæfi bifreiðina þótt hugsanlega hafi grunur vaknað með honum að í hinni innfluttu bifreið væru fíkniefni. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu X staðfest. Þá tók Landsréttur til skoðunar hvort háttsemi SK, BÞS, SBS og AX teldist vera skipulögð brotastarfsemi. Rétturinn taldi að ákæruvaldið hefði hvorki leitt sönnur, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að tilvist skipulagðra brotasamtaka í tilfelli ákærðu né að þeir hafi haft ásetning til að fremja brot sem lið í starfsemi skipulagðra brotasamtaka í skilningi 175. gr. a almennra hegningarlaga. Voru SK, BÞS, SBS og AX því sýknaðir af ákæru fyrir brot gegn því ákvæði. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að um var að ræða samverknað SK, BÞS, SBS og AX með verkskiptri aðild þar sem þáttur hvers og eins var mismikill. Þá var litið til þess að ásetningur þeirra og ERR hafi verið einbeittur. Enn fremur var litið til þess að um var að ræða mikið magn hættulegra fíkniefna og veruleg hætta á að þau færu í sölu og dreifingu til ótiltekins fjölda manna hér á landi. Við refsingu þeirra var því litið til 1., 3., 5., 6. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og einnig 2. mgr. 70. gr. sömu laga varðandi SK, BÞS, SBS og AX. Einnig var litið til sakaferils SK og BÞS við ákvörðun refsingar þeirra. Var SK gert að sæta fangelsi í átta ár, BÞS í fjögur ár, SBS í þrjú og hálft ár, AX í fimm og hálft ár og ERR skilorðsbundið í 10 mánuði. Loks voru fíkniefnin og tilgreindir munir gerð upptæk..

Á, B og H voru ákærðir í tengslum við skotárás á heimili brotaþolanna C, A og B þar sem þeir voru staddir ásamt brotaþolanum D. Á var gefin að sök tilraun til manndráps, húsbrot, hættubrot og vopnalagabrot með því að hafa umrætt sinn ásamt B, ruðst grímuklæddur og í heimildarleysi inn á heimilið, þar sem fjórir brotaþolar voru staddir og skotið án viðvörunar samtals sex skotum úr skammbyssu í átt að D og C. B var gefin að sök hlutdeild í brotum Á með því að hafa liðsinnt honum við undirbúning og framkvæmd brotsins með nánar tilgreindum hætti. Ákærða H var gefin að sök hlutdeild í broti Á með því að hafa ekið Á og B umrætt sinn gegn greiðslu. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að fallist væri á með héraðsdómi að það hefði verið hending ein að skotin lentu ekki í C og D, sem þá voru inni í barnaherbergi, og einnig að Á hafi hlotið að vera ljóst að það sé lífshættulegt að skjóta sex skotum úr skammbyssu í átt að fólki af stuttu færi, án neinnar vissu um hvar skotin lendi, og því hafi Á hlotið að gera sér grein fyrir því að bani gæti hlotist af háttsemi hans. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu Á fyrir tilraun til manndráps gagnvart brotaþolunum D og C og hættubrot gagnvart brotaþolunum A og B sem og vopnalagabrot. Var refsing hans ákveðin fangelsi í sex ár. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að ekki yrði fullyrt að ásetningur B og H hefði staðið til að bana brotaþolunum D og C og yrðu þeir því ekki sakfelldir fyrir hlutdeild í tilraun til manndráps. Þeir voru aftur á móti sakfelldir fyrir hlutdeild í hættubroti Á og B jafnframt sakfelldir fyrir hlutdeild í vopnalagabroti Á. Niðurstaða héraðsdóms um refsingu B og H var staðfest og B gert að sæta fangelsi í 30 mánuði og H gert að sæta skilorðsbundnu fangelsi í eitt ár. Þeim ákæruliðum er vörðuðu húsbrot var vísað frá héraðsdómi. Staðfest voru ákvæði héraðsdóms um upptöku á skammbyssu. Loks var Á og B gert að greiða brotaþolum miskabætur.

M, S, SM og W voru ýmist ákærð fyrir innflutning á amfetamínbasa eða tilraun þar að lútandi. M var gefið að sök að hafa flutt inn, reynt að taka á móti og varsla 6.780 ml af amfetamínbasa, með 60-62% af styrkleika, ætluðu til söludreifingar hér á landi. Jafnframt að hafa fengið SM og S til að vera skráðir móttakendur fyrir sitt hvorri sendingunni og síðan fengið þau og W til að sækja þær og koma þeim til hans. Sakargiftum á hendur SM, S og W var lýst sem tilraunarbroti í ákæru en að auki sagði þar að W hefði, að beiðni M, sótt S á heimili hennar, ekið að nánar tiltekinni póstafgreiðslu, þar sem hún sótti sendinguna sem hún var skráð fyrir, ekið henni að heimili hennar, þar sem hún hefði yfirgefið bifreiðina, og hann í kjölfarið verið handtekinn með sendinguna í vörslum sínum. Með hinum áfrýjaða dómi voru öll fjögur sakfelld samkvæmt ákæru, þó þannig að háttsemi W var metin sem hlutdeild í tilraunarbroti. Var M var gert að sæta fangelsi í sex ár, SM og S í þrjú ár og W í tvö ár. Landsréttur taldi sakargiftir á hendur M fá margvíslega stoð í gögnum málsins og að ekki réðu þar úrslitum þau atriði sem ákærði gerði sérstakar athugasemdir við og vörðuðu greiningu símagagna. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sakfellingu M og heimfærslu brots hans til refsiákvæða. Þá taldi Landsréttur mega slá því föstu að ásetningur SM og S hefði staðið til þeirra sakargifta sem ákæra á hendur þeim tæki til og þá þannig að lægsta stig ásetnings, dolus eventualis, hefði í öllu falli verið fyrir hendi. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sakfellingu þeirra og heimfærslu brots þeirra til refsiákvæða. Með nánar tilteknum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um sakfellingu W og heimfærslu til refsiákvæða, en þó þannig að því er tæki til huglægrar afstöðu W að hann hefði hlotið að gera sér grein fyrir að um fíkniefni væri að ræða og í öllu falli látið sér í léttu rúmi liggja magn þeirra og tegund. Niðurstaða héraðsdóms um refsingu M og W var staðfest, en refsing SM og S lækkuð og ákvörðuð fangelsi í tvö ár.

S og Í voru ákærðir fyrir stórfelld brot gegn vopnalögum, þá var S einnig ákærður fyrir tilraun til hryðjuverka og Í fyrir hlutdeild í því broti. Með dómi Landsréttar var fallist á kröfu ákæruvaldsins um sakfellingu ákærðu fyrir stórfelld brot gegn vopnalögum. Á hinn bóginn þótti því ekki verða slegið föstu að S hafi með athöfnum þeim sem í ákæru greindi sýnt ótvírætt í verki ásetning til að fremja hryðjuverk. Þá yrði heldur ekki talið að sýnt hefði verið fram á ásetning Í til hlutdeildar í slíkum verknaði, auk þess sem það leiddi af niðurstöðu réttarins um þátt S að ekki gæti komið til sakfellingar Í fyrir háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu ákærðu af sakargiftum um tilraun til hryðjuverks og hlutdeild í því broti. Var ákærðu dæmd refsing fyrir brot gegn vopnalögum og refsing S ákveðin fangelsi í 18 mánuði en refsing Í fangelsi í 15 mánuði. Þá var upptaka muna staðfest með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms.

Með dómi héraðsdóms var Y sakfelldur fyrir tilraun til manndráps og D og HÞ, ásamt öðrum manni, fundnir sekir um sérstaklega hættulega líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í félagi með fleiri mönnum farið grímuklæddir inn á skemmtistaðinn Bankastræti og í sal á neðri hæð skemmtistaðarins króað af og veist að A, B og C með tilgreindum hætti þannig að þeir hlutu tilgreinda áverka. Þá voru X, F, HL, J og R ásamt fleiri mönnum sakfelldir fyrir smávægilega hlutdeild í broti gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa í félagi, farið grímuklæddir inn á skemmtistaðinn og verið inni í húsnæðinu meðan á brotunum stóð og þannig veitt Y, D, HÞ o.fl. liðsinni í verki. Þá var J sakfelldur fyrir vopnalagabrot og fíkniefnalagabrot. Einnig var D fundinn sekur um umferðarlagabrot. Loks var R sakfelldur fyrir vopnalagabrot. D, HÞ, X, F, HL, J og R skutu dómi héraðsdóms til Landsréttar. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að D og HÞ hefðu, í félagi við aðra tilgreinda menn, farið með andlit sín hulin inn á skemmtistaðinn og inn í sal á neðri hæð hans og veist þar að A og C á þann hátt sem í ákæru greindi, D með ítrekuðum höggum, spörkum og hnéspörkum í höfuð og búk A og fyrir að hafa hrint C, og HÞ með ítrekuðum hnefahöggum í höfuð og búk A auk þess að hafa slegið C einu hnefahöggi í höfuð. Hins vegar var talið ósannað að D og HÞ hefðu vitað af því, þegar þeir ákváðu að fara inn á skemmtistaðinn, að einhver sem var þeim samferða hefði verið með hníf á sér. Með vísan til myndupptöku sem sýndi árásina var, gegn neitun D og HÞ, ekki lagt til grundvallar að þeir hefðu vitað að annar árásaraðili hefði beitt hníf gegn brotaþolum eða látið sér í léttu rúmi liggja að svo hættulegu vopni hefði verið beitt gegn brotaþolum. Að fenginni þessari niðurstöðu kom ekki til álita að D og HÞ yrðu látnir bera ábyrgð á hnífsstungum Y og afleiðingum þeirra en að öðru leyti var á það fallist að D og HÞ hefðu unnið verkið í sameiningu og að virða yrði brot þeirra sem samverknað. Lagt var til grundvallar að högg og spörk í A hefðu einungis valdið rifbeinsbroti og mari á nefi og að högg og spörk sem beindust að C hefðu valdið því að hann hlaut þrjá minniháttar skurði í andliti og sár og mar vinstra megin á höfði. Framangreindir áverkar bentu ekki til þess að högg og spörk sem D og HÞ veittu A og C hefðu verið þung. Þá virtust A og C að nokkru leyti hafa getað varist þeim með því að hörfa og hnipra sig saman. Voru brot D og HÞ gegn A heimfærð til 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og brot þeirra gegn C til 1. mgr. 217. gr. sömu laga. Niðurstaða héraðsdóms var staðfest um að X, F, HL, J og R hefðu með háttsemi sinni gerst sekir um smávægilega hlutdeild í broti gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. J var sýknaður af þeirri háttsemi að hafa haft í vörslum sínum hnúajárn og hníf með 15 sentímetra löngu hnífsblaði en sakfelldur fyrir vörslur kasthnífs og á 0,68 grömmum af kókaíni. Loks var R sakfelldur fyrir vörslur hnífs með 13,5 sentímetra löngu hnífsblaði og kasthnífs. Refsing D var ákveðin fangelsi í átta mánuði en refsing HÞ var ákveðin fangelsi í fjóra mánuði. Þeim var einnig gert að greiða A og C óskipt með tveimur meðákærðu í héraði tilgreindar miskabætur. Refsing J var ákveðin skilorðsbundið fangelsi í 30 daga, auk þess sem honum var gert að greiða 90.000 krónur í sekt til ríkissjóðs. Þá var J gert að sæta upptöku á framangreindum hnífi og fíkniefnum, en hann var sýknaður af upptöku á hnífi með 21 sentímetra hnífsblaði. Refsing R var ákveðin skilorðsbundið fangelsi í 30 daga, auk þess sem honum var gert að greiða 30.000 krónur í sekt. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um upptöku kasthnífs og hnífs með 13,5 sentímetra hnífsblaði. Staðfest var niðurtaða héraðsdóms um að fresta bæri ákvörðun um refsingu X og HL. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um 30 daga skilorðsbundna fangelsisrefsingu F. 2

X var sakfelldur fyrir manndráp með því að hafa veist með ofbeldi að A og svipt hann lífi. Í dómi Landsréttar var talið sannað að X hefði stungið A sex hnífsstungum og ein þeirra dregið A til dauða. Þótti réttinum hafið yfir skynsamlegan vafa að X hefði ekki getað dulist að líklegustu afleiðingarnar af því að hann stakk A yrðu þær að A hlyti bana af. Þá voru Z og Y sakfelldir fyrir hlutdeild í manndrápi með því að hafa veist með ofbeldi að A þar sem hann lá varnarlaus, þrátt fyrir vitneskju um að X hefði þá þegar stungið A þrívegis. Hefði atlaga Z og Y gert A erfiðara fyrir að verja sig gagnvart síðari atlögu X og hefði þeim á því tímamarki ekki getað dulist að mannsbani gæti hlotist af frekari atlögu X en þeir eigi að síður látið þær afleiðingar sér í léttu rúmi liggja. Loks var Þ sakfelld fyrir að hafa látið fyrir farast að koma A til hjálpar, þar sem hann var staddur í lífsháska, heldur staðið hjá og myndað atlögu X, Y og Z að A og svo hlaupið á brott með þeim, uns lögregla hafði uppi á þeim skömmu síðar. X var einnig sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa í þrjú tilgreind skipti ekið bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Við ákvörðun refsingar X var litið til 1., 2., 3., 4., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. og 77. gr. sömu laga, og var refsing hans ákveðin fangelsi í 12 ár auk þess sem hann var sviptur ökurétti í 18 mánuði. Við ákvörðun refsingar Y og Z var litið til ungs aldurs þeirra og þess að hlutdeild þeirra var smávægileg, en jafnframt að um væri að ræða hlutdeild í mjög alvarlegu broti. Með vísan til 2. mgr. 22. gr. og 2. töluliðs 1. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga var refsing þeirra færð niður úr lágmarksrefsingu við manndrápi og var refsing hvors þeirra um sig ákveðin fangelsi í fjögur ár. Refsing Þ var ákveðin fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í fimm ár. Þá var X gert að greiða móður og dóttur A miska- og skaðabætur.

Æ, Ö, Y, Z og X voru ákærðir fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot, sbr. 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni, 522 kannabisplöntur, 9.391,20 grömm af maríhúana og 17.274,90 grömm af kannabislaufum og að hafa um nokkurt skeið ræktað greindar plöntur. Þ, Æ, Y, Ö, X og Z var einnig gefið að sök peningaþvætti, sbr. 1. og 2. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga. Æ, Þ, Y og Ö, kröfðust frávísunar á þeim hluta ákæru sem varðaði peningaþvætti, meðal annars á þeim grundvelli að frumbroti ætlaðs peningaþvættis væri ekki lýst í umræddum köflum ákærunnar og þar með ekki heldur ávinningi sem af slíku broti hefði hlotist. Landsréttur lagði til grundvallar að ákærðu hefði verið fært að taka afstöðu til sakargifta og halda uppi vörnum gegn þeim og þóttu því ekki efni til að vísa fyrrgreindum hlutum ákærunnar frá dómi. Þá var jafnframt staðfest sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms að engir þeir ágallar væru á málinu af efni væru til að vísa málinu frá dómi í heild eða hluta án kröfu. Í dómi Landsréttar þótti ekki efni til að gera innbyrðis greinarmun á aðild ákærðu að broti gegn ákvæði 173. gr. a. almennra hegningarlaga og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sakfellingu ákærðu um þann kafla ákærunnar. Jafnframt var ákærða Þ sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa tekið við ávinningi af refsiverðri háttsemi og ráðstafa honum að mestu til kaupa á fasteign auk þess sem Ö, Æ, Y, Z og X voru sakfelldir fyrir brot gegn 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu ákærðu XX af upptökukröfu var staðfest.

Staðfestur var dómur héraðsdóms þar sem Þ var sakfelldur fyrir frelsissviptingu, líkamsárás og hótanir samkvæmt 1., sbr. 2. mgr. 226. gr., 2. mgr. 218. gr. og 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa í félagi við aðra svipt A frelsi sínu í um fjórar klukkustundir við ógnvekjandi aðstæður, hótað honum og beitt hann alvarlegu ofbeldi. Ý var sakfelld fyrir hlutdeild í frelsissviptingu A, sbr. 1. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga. Jafnframt var Þ sakfelldur fyrir nánar tilgreind brot gegn lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni, áfengislagabrot og vopnalagabrot. Þá var Þ sakfelldur fyrir ólögmæta nauðung, frelsissviptingu, tilraun til fjárkúgunar og rán gagnvart B, sbr. 1. mgr. 255. gr., 1. sbr. 2. mgr. 226. gr., 251. gr. sbr. 20. gr. og 252. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa í félagi við annan mann svipt B frelsi sínu í um tvær klukkustundir, hótað honum og beitt hann ofbeldi. Var Þ gert að sæta fangelsi í fjögur ár og greiða A 3.500.000 króna í miskabætur óskipt með Ý ásamt nánar tilgreindum vöxtum og B 1.500.000 króna í miskabætur ásamt nánar tilgreindum vöxtum. Var Ý gert að sæta fangelsi í 12 mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

DC var sakfelldur fyrir að hafa ráðist að A og B með ofbeldi og hótunum um ofbeldi í því skyni að fá A til að draga til baka og/eða breyta framburði sínum í öðru sakamáli og fyrir að hafa slegið A ítrekað í andlitið, tekið hann hálstaki og hótað þeim báðum ofbeldi og lífláti með því meðal annars að ógna þeim með hnífi. Þá var DC einnig sakfelldur fyrir að hafa veitt A högg í höfuð með hnénu. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða hans að heimfæra brotin undir 108. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, nema hvað varðar höfuðhögg með hné, en sú háttsemi var færð undir 2. mgr. 218. gr. laganna. Þá var DC sakfelldur fyrir að hafa í félagi við H, D og E svipt C frelsi sínu í meira en fimm klukkustundir í því skyni að knýja á um greiðslu peningaskuldar við DC. DC var einnig sakfelldur fyrir líkamsárás og hótanir með því að hafa í félagi við H, D og E veist að C með ofbeldi meðan á frelsissviptingunni stóð. Í dómi Landsréttar var ekki fallist á ómerkingarkröfu DC. V var sakfelldur fyrir hlutdeild í brotum DC og dómfelldu H, D og E í málinu, sbr. 22. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa ekið C frá einum stað til annars, sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008. Aðrir en DC og V undu héraðsdómi og áfrýjuðu ekki til Landsréttar. Var refsing DC ákveðin fangelsi í tvö ár en til frádráttar refsingunni komi gæsluvarðhald sem hann sætti. Var refsing V ákveðin fangelsi í níu mánuði en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var DC og V gert að greiða C miskabætur.

BHG og SM voru ákærðir fyrir manndráp af gáleysi samkvæmt 215. gr., sbr. 22. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, auk brota gegn ýmsum ákvæðum laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglugerðum nr. 367/2006 um notkun tækja og nr. 920/2006 um skipulag og framkvæmd vinnuverndarstarfs á vinnustöðum. Tóku sakargiftir til þess að þeir hefðu, sem eigandi, framkvæmdastjóri og atvinnurekandi fyrirtækis annars vegar og verkstjóri, starfsmaður, eigandi og daglegur stjórnandi þess hins vegar, samþykkt að undirmaður þeirra gerði öryggisbúnað frauðpressuvélar óvirkan, „vitandi vits“ að starfsmenn fyrirtækisins færu reglulega inn í vélina til þess að hreinsa hana, með þeim afleiðingum að maður lést. Með dómi héraðsdóms voru BHG og SM sakfelldir fyrir hlutdeild í manndrápi af gáleysi en sýknaðir af brotum gegn lögum nr. 46/1980 og fyrrnefndum reglugerðum á grundvelli þess að þau brot væru fyrnd. Með dómi Landsréttar var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu BHG og SM fyrir hlutdeild í manndrápi af gáleysi staðfest en með vísan til 4. mgr. 81. gr. almennra hegningarlaga var talið að önnur brot væru ófyrnd. Voru þeir því jafnframt sakfelldir fyrir nánar tilgreind brot gegn lögum nr. 46/1980 og fyrrnefndum reglugerðum. Var refsing ákærðu ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu refsinganna var frestað skilorðsbundið í tvö ár.

R var sakfelldur fyrir umboðsvik og G fyrir hlutdeild í þeim. Í dómi Landréttar var talið sannað að ákærðu hefðu, að frumkvæði R, haft samráð um að R myndi í krafti stöðu sinnar hjá I ohf. sjá til þess að félagið keypti, í nánar tilgreind skipti, aðgangsmiða í bílastæðahlið félagsins af B ehf. á miklu hærra verði en eðlilegt gat talist og náð samkomulagi um að skipta með sér ávinningi af brotunum. Var háttsemin heimfærð undir 249. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr., sbr. 4. mgr. 22. gr. sömu laga að því er varðaði hlutdeild G. R var jafnframt sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 264. gr. a almennra hegningarlaga en G sýknaður af broti gegn 1. mgr. sömu lagagreinar. Þá voru ákærðu sakfelldir fyrir peningaþvætti samkvæmt 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga. Refsing R var ákveðin fangelsi í 15 mánuði en fullnustu 12 mánaða hennar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var refsing G ákveðin fangelsi í níu mánuði en fullnustu hennar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Loks voru ákærðu dæmdir til að greiða I ohf. óskipt skaðabætur og nánar tilgreindar eignir þeirra gerðar upptækar með vísan til 69. gr. og 1. og 3. mgr. 69. gr. b almennra hegningarlaga og ákveðið að andvirði upptækra verðmæta yrði varið til greiðslu skaðabótakröfu I ohf., sbr. 1. mgr. 69. gr. e sömu laga.

V var sakfelldur fyrir hlutdeild í fíkniefnalagabroti með því að hafa á tímabilinu frá október 2018 og fram til fimmtudagsins 4. apríl 2019 lagt til húsnæði til fíkniefnaræktunar en V leigði húsnæðið sjálfur af eigendum þess. V var einnig sakfelldur fyrir peningaþvætti, annars vegar með því að hafa á tímabilinu frá 1. janúar 2017 til 30. ágúst 2019 tekið við, nýtt, umbreytt, afhent og/eða aflað sér ávinnings alls að fjárhæð 14.865.740 krónur, af sölu og dreifingu ótiltekins magns fíkniefna og/eða eftir atvikum með öðrum ólögmætum og refsiverðum hætti, hins vegar með því að hafa á tímabilinu frá október 2018 og fram til apríl 2019 móttekið mánaðarlega í allt að sjö skipti greiðslur að tilgreindri fjárhæð úr hendi óþekkts eða óþekktra aðila fyrir útleigu húsnæðisins þar sem fíkniefnaræktunin fór fram og með því aflað sér ávinnings af henni. Við ákvörðun refsingar V var litið til þess að brot hans áttu sér stað um nokkurt skeið eða vel á þriðja ár og að á þeim tíma nam ávinningur af brotastarfseminni háum fjárhæðum. Einnig var litið til 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing V ákveðin fangelsi í 12 mánuði.

Í málinu voru Y og KGJ ákærðir fyrir innherjasvik sem fóru þannig fram að KGJ keypti og nýtti, í gegnum félag sitt sem nú heitir Fastrek ehf., afleiður og sölurétt samkvæmt valréttarsamningum sem byggðust á verðþróun hlutabréfa í Icelandair Group hf., þrátt fyrir að búa yfir innherjaupplýsingum sem Y lét honum í té. Jafnframt var X ákærður fyrir hlutdeild í innherjasvikum fyrir að hafa keypt sams konar sölurétt samkvæmt valréttarsamningi á grundvelli ráðgjafar eða hvatningar af hálfu KGJ. Í dómi Landsréttar var rakið að Y hefði, í starfi sínu sem forstöðumaður leiðakerfisstjórnunar Icelandair ehf., verið skilgreindur í hópi lykilstarfsmanna og skráður fruminnherji í móðurfélaginu, Icelandair Group hf., og hefði að jafnaði haft aðgang að upplýsingum sem gátu haft marktæk áhrif á markaðsvirði félagsins. Samskipti hans og KGJ báru með sér að KGJ hefði átt viðskipti með umræddar afleiður og sölurétti, á grundvelli innherjaupplýsinga frá Y, þannig að Y hefði tekið þátt í skiptingu áhættu og hagnaðar. Voru þeir því sakfelldir fyrir framangreind brot. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot þeirra voru sérstaklega alvarleg og ásetningur þeirra einbeittur. Refsing Y var ákveðin fangelsi í tvö ár en KGJ rauf með brotum sínum skilorð og var refsing hans því ákveðin þrjú ár og sex mánuðir. Þá var fallist á nánar tilgreindar kröfur ákæruvaldsins um upptöku á tilteknum eignum Y og Fastreks ehf. í samræmi við ávinning af framangreindum brotum. Á hinn bóginn taldi Landsréttur að ekki hefðu verið færðar sönnur fyrir því að X hefði vitað eða mátt vita að KGJ hefði búið yfir innherjaupplýsingum um Icelandair Group hf. þegar hann ráðlagði eða hvatti hann til viðskipta með bréf félagsins og var X því sýknaður af hlutdeild í innherjasvikabroti KGJ. Hins vegar var ávinningur X af broti KGJ gerður upptækur með vísan til 69. gr., sbr. 69. gr. d almennra hegningarlaga.

HMS, þáverandi forstjóra viðskiptabankans K hf., og X, þáverandi stjórnarformanni bankans, var í fjórum ákæruliðum gefið að sök að hafa brotið gegn 249. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 um umboðssvik með því að hafa í sameiningu misnotað aðstöðu sína hjá K hf. og stefnt fé bankans í verulega hættu þegar þeir fóru út fyrir heimildir til lánveitinga með því að veita nánar tilgreindum félögum peningamarkaðslán. MG, þáverandi forstjóri KL S.A., dótturfélags K hf., var ákærður fyrir hlutdeild í flestum þeirra brota. Lánveitingar samkvæmt fyrsta og þriðja lið ákæru voru til viðskipta með lánshæfistengd skuldabréf tengd skuldatryggingarálagi K hf. sem gefin voru út af DB. Lánveitingar samkvæmt öðrum og fjórða lið ákæru voru vegna viðbótarfjárframlaga til DB í tengslum við framangreind skuldabréf. Í dómi Landsréttar kom fram að þegar lán hefðu verið veitt samkvæmt fyrsta, öðrum og fjórða ákærulið hefðu ekki legið fyrir lánsbeiðnir, lánanefndir bankans hefðu ekki samþykkt lánveitingarnar, félögin sem fengu lánin hefðu ekki verið metin til lánshæfis og þau hefðu engar tryggingar sett fyrir endurgreiðslu lánanna. Lánveitingarnar hefðu því stangast á við reglur bankans og verið með öllu óheimilar. Þá kom fram að þegar lán hefði verið veitt samkvæmt þriðja lið ákæru hefði legið fyrir lánsbeiðni sem fjallað hefði verið um í lánanefnd samstæðu K hf. sem vísað hefði beiðninni til lánanefndar stjórnar án þess að samþykkja hana. Lánið hefði svo verið greitt út daginn eftir án þess að það hefði verið samþykkt af lánanefnd stjórnar eða settar hefðu verið fram tryggingar fyrir endurgreiðslu þess. Lánveitingin hefði þar af leiðandi verið óheimil samkvæmt regluhandbók K hf. Í dómi Landsréttar sagði að ekki hefði verið sýnt fram á að X hefði átt þátt í lánveitingunum eða að honum hefði verið kunnugt um að umrædd lán hefðu verið veitt í andstöðu við reglur K hf. og var hann sýknaður af öllum ákæruliðum. Hvað fyrsta og þriðja ákærulið varðaði þótti ljóst að HMS hefði gefið fyrirmæli um lánveitingarnar með mjög skömmum fyrirvara. Vegna setu sinnar í lánanefndum K hf. hefði hann vitað að lánveitingarnar hefðu ekki verið samþykktar þar og hefði, í ljósi þekkingar sinnar og starfsreynslu, hlotið að vera ljóst að borin von væri, við þær aðstæður sem uppi hefðu verið, að lánveitingarnar gætu farið fram í samræmi við reglur bankans. HMS hefði brostið heimild til að gefa upp á sitt eindæmi fyrirmæli um veitingu lánanna og hefði hann því misnotað stöðu sína sem forstjóri K hf. þegar hann beitti undirmenn sína boðvaldi til að fá þeim fyrirmælum hrundið í framkvæmd og með því stefnt fjármunum bankans í verulega hættu. Var HMS því sakfelldur fyrir umboðssvik samkvæmt þeim ákæruliðum. Með sams konar rökum var HMS sakfelldur fyrir umboðssvik samkvæmt tilteknum liðum annars og fjórða ákæruliðs. Ekki þótti hins vegar ráðið að HMS hefði gefið starfsmönnum K hf. bein fyrirmæli um lánveitingar samkvæmt öðrum liðum annars og fjórða ákæruliðs en með vísan til fyrri röksemda og þess að HMS hefði ekki séð til þess að lánveitingarnar væru í samræmi við verklagsreglur bankans var hann sakfelldur fyrir hlutdeild í umboðssvikum samkvæmt þeim liðum. Um hlutdeild MG í umboðssvikum HMS samkvæmt fyrsta og þriðja lið ákæru sagði að MG hefði sem forstjóri KL S.A. ekki verið í aðstöðu til að skuldbinda K hf. en hann hefði samkvæmt gögnum málsins átt verulegan þátt í því að koma á umræddum viðskiptum. Þá hefði MG ákveðið að KL S.A. veitti lán til að brúa fjármögnun lánshæfistengdra skuldabréfa meðan ekki hefði verið gengið frá lánveitingum K hf. og hefði í framhaldinu rekið á eftir því að K hf. lánaði tilgreindum félögum til kaupanna. Í ljósi þekkingar MG og starfsreynslu hefði honum ekki getað dulist að HMS brysti heimild til að kveða á um lánveitingarnar án samþykkis lánanefndar stjórnar K hf. og að borin von væri að unnt yrði að veita lánin í samræmi við verklagsreglur bankans við þær aðstæður sem uppi hefðu verið. Með því að MG skeytti því í engu yrði að líta svo á að hann hefði haft ásetning til að liðsinna HMS án tillits til þess hvort HMS færi út fyrir heimildir sínar með háttsemi sinni eða ekki. MG hefði einnig verið ljós fjártjónshættan sem af hlaust og var hann því sakfelldur fyrir hlutdeild í brotum HMS samkvæmt fyrsta og þriðja lið ákæru. Einnig þótti ljóst að MG hefði átt þátt í að gefa starfsmönnum K hf. fyrirmæli um lánveitingar samkvæmt tilteknum liðum annars og fjórða ákæruliðs þrátt fyrir að hafa ekki boðvald yfir þeim. Hann hefði með atbeina sínum veitt liðsinni til brotsins og var einnig sakfelldur fyrir hlutdeild í umboðssvikum samkvæmt þeim ákæruliðum. Á hinn bóginn þótti ekki unnt að líta svo á að MG hefði með aðkomu sinni að lánveitingum samkvæmt öðrum liðum annars og fjórða ákæruliðs, sem hann var ákærður fyrir, lagt á ráðin um lánveitingarnar, hvatt til þeirra eða haft milligöngu um þær og var hann því sýknaður af þeim sakargiftum. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot HMS og MG vörðuðu gífurlega háar fjárhæðir og fólu í sér trúnaðarbrot sem voru framin af ásetningi í auðgunarskyni og leiddu til stórfellds fjártjóns. Sakir hefðu því verið miklar samkvæmt 249. gr. 2 almennra hegningarlaga. Til refsimildunar bæri hins vegar að horfa til þess að verulegur hluti fjármagnsins sem stefnt hefði verið í hættu hefði fengist endurgreiddur á grundvelli samkomulags K ehf. við DB árið 2016. HMS og MG var báðum dæmdur hegningarauki við eldri dóma. Að teknu tilliti til fyrirmæla um hámarksrefsingu samkvæmt 249. gr. almennra hegningarlaga var ákærða HMS ekki gerð frekari refsing. Með hliðsjón af þeim langa tíma sem liðinn var frá atvikum málsins og hversu langan tíma meðferð málsins hefði tekið fyrir dómstólum var MG ekki heldur gerð frekari refsing.

P, H, V, S og M voru sakfelldir fyrir brot sem beindust að fyrirtækjum sem leituðu rafmyntar með sértækum tölvubúnaði á tímabilinu 5. desember 2017 til 16. janúar 2018. Í ákærulið I var S sakfelldur fyrir stórfelldan þjófnað með því að hafa undirbúið, lagt á ráðin, skipulagt og framkvæmt innbrot og þjófnað í gagnaver Þ slf. og í gagnaver Æ ehf. og tekið þaðan í heimildarleysi tilgreindan tölvubúnað og fylgihluti hans og M var sakfelldur fyrir hlutdeild í broti S. P var á hinn bóginn sýknaður af sakargiftum um hlutdeild í brotum S og M samkvæmt þessum ákærulið. Í ákærulið III var S sakfelldur fyrir stórfelldan þjófnað með því að hafa undirbúið, lagt á ráðin, skipulagt og framkvæmt innbrot og þjófnað í gagnaver Ö ehf. og haft á brott með sér í heimildarleysi tilgreindan tölvubúnað og fylgihluti hans og M var sakfelldur fyrir hlutdeild í broti S. V var á hinn bóginn sýknaður af sakargiftum um hlutdeild í brotum S og M samkvæmt þessum ákærulið. Í ákærulið IV voru S og V sakfelldir fyrir tilraun til stórfellds þjófnaðar með því að hafa í sameiningu undirbúið, lagt á ráðin og skipulagt innbrot og þjófnað í gagnaver Æ ehf. en M var sýknaður af sakargiftum samkvæmt þessum ákærulið. Í ákærulið V voru S og M sakfelldir fyrir stórfelldan þjófnað með því að hafa í sameiningu undirbúið, lagt á ráðin, skipulagt og framkvæmt innbrot og þjófnað í gagnaver A og tekið þaðan í heimildarleysi tilgreindan tölvubúnað og fylgibúnað hans og var P sakfelldur fyrir hlutdeild í broti þeirra. H og V voru sýknaðir af sakargiftum samkvæmt ákærulið VI. Í ákærulið VII voru H og V sakfelldir fyrir hlutdeild í þeim verknaði sem greinir í ákærulið V. Þá var P sakfelldur fyrir fíkniefnabrot samkvæmt ákærulið IX með því að hafa haft í vörslum sínum á heimili sínu 14,34 grömm af kókaíni. Loks var M sakfelldur í ákærulið X fyrir vopnalagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum rafstuðbyssu sem hann geymdi í bifreið sinni. Var refsing P ákveðin fangelsi í fimm mánuði, refsing H var ákveðin fangelsi í átta mánuði, refsing V var ákveðin fangelsi í átta mánuði, refsing S var ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði og refsing M var ákveðin fangelsi í 15 mánuði. Til frádráttar refsingu P, S og M kom tilgreint gæsluvarðhald sem þeir höfðu sætt, sbr. 76. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar P var litið til 2., 5. og 6. töluliðar 1. mgr. og 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Refsing H var ákveðin sem hegningarauki við dóm Landsréttar 29. janúar 2021, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga. Þá var við ákvörðun refsingar H litið til 2., 5. og 6. töluliðar 1. mgr. og 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar V var litið til 2., 5. og 6. töluliðar 1. mgr. og 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar S var tekinn upp dómur 27. nóvember 2017 og honum gerð refsing í einu lagi vegna beggja málanna, sbr. 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar S var einnig litið til 2., 5., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. og 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Refsing M var ákveðin sem hegningarauki við dóm 4. desember 2020. Við ákvörðun refsingar M var einnig litið til 2., 5., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. og 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga.

X var ákærð fyrir hlutdeild í kynferðisbroti Y gegn A samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veitt Y liðsinni í verki með því að gefa A óþekkta töflu sem A kvaðst hafa orðið mjög sljóvguð eftir, legið við hlið Y og A og horft á og fróað sér meðan Y hefði brotið gegn A. Y lést undir rekstri málsins fyrir héraðsdómi og var mál ákæruvaldsins á hendur honum í kjölfarið fellt niður. Landsréttur tók fram að því yrði í málinu ekki kveðið á um hvort Y hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Með vísan til framburðar X og A var lagt til grundvallar að Y hefði haft kynferðismök við A í lokuðu herbergi á heimili hans og X umrætt sinn. Að framangreindu gættu kæmi einungis til úrlausnar í málinu hvort X hafi haft ásetning til hlutdeildar í því broti sem Y var sakaður um þótt engu yrði slegið föstu um sekt hans. Landsréttur taldi bæði ósannað að X hefði gefið A töflu sem leitt hefði til þess að hún hefði orðið mjög sljóvguð og að X hefði fróað sér meðan Y hefði haft samfarir við A. Stóð þá einungis eftir að taka afstöðu til þess hvort X hefði haft ásetning til að veita liðsinni í verki með því athafnaleysi að hafa legið við hlið Y og A og horft á kynferðisleg samskipti þeirra. Landsréttur taldi ekki að X hefði átt virkan þátt í því að A kom á heimili hennar og Y umrætt sinn. Þá var hvorki talið að Á hefði tekist sönnun þess að X hefði haft ásetning til hlutdeildar í því að Y notfærði sér yfirburðastöðu sína og aðstöðumun gagnvart A sem væri þroskahömluð né að X hefði haft ásetning til hlutdeildar í því að Y notfærði sér að A hefði verið ein og mátt sín lítils gegn honum og X í lokuðu herbergi, lömuð af hræðslu og fjarri öðrum á ókunnugum stað í því skyni að hafa við hana kynmök með ólögmætri nauðung. Var X því sýknuð af sakargiftum og einkaréttarkröfu A vísað frá héraðsdómi.

X var sakfelld fyrir ólögmæta nauðung, sbr. 1. mgr. 225. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og brot gegn 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, með því að hafa veist að A, þá átta ára, með nánar tilgreindum hætti. Þá var Y sakfelld fyrir hlutdeild í framangreindum brotum, sbr. 1. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga. Refsing X var ákveðin fangelsi í þrjá mánuði og refsing Y fangelsi í 30 daga en fullnustu refsinganna var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Jafnframt var X og Y gert að greiða A miskabætur.

L, forstjóra og formanni áhættunefndar bankans G hf., voru gefin að sök umboðssvik samkvæmt 249. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 vegna lánveitinga G hf. til S ehf. (áður F ehf.), það er annars vegar lánveitingar 16. nóvember 2007 og hins vegar viðbótarlánveitingar 4. janúar 2008, án fullnægjandi trygginga og í andstöðu við reglur stjórnar og lánareglur G hf., sem rúmuðust ekki innan viðskiptamarka sem áhættunefnd og forstjóri gátu ákveðið. Hvað lánveitinguna 16. nóvember 2007 varðar taldi Landsréttur að það skilyrði 249. gr. almennra hegningarlaga væri uppfyllt að L hefði misnotað þá aðstöðu sem hann hefði haft til að skuldbinda G hf. enda hefði með lánveitingunni verið brotið gegn reglum G hf. og með því hefði L farið út fyrir heimildir sínar gagnvart G hf. Rétturinn taldi að ásetningur L yrði talinn hafa staðið til þeirrar misnotkunar, sbr. 18. gr. sömu laga, meðal annars með skírskotun til þess að L hefði samkvæmt gögnum málsins átt ríka aðkomu að lánveitingunni, um verulega lánsfjárhæð hefði verið að ræða og skýrt brot á reglum G hf., þannig að L hefði hlotið að gera sér grein fyrir því að með lánveitingunni væri hann að fara út fyrir heimildir sínar með því að láta G hf. veita lánið án þess að stjórn bankans hefði fjallað um lánamörk S ehf. Þá taldi Landsréttur ekki annað fært en að leggja til grundvallar að brot L hefði verið framið í auðgunarskyni, sbr. 243. gr. almennra hegningarlaga. Með háttsemi sinni hefði L valdið verulegri fjártjónshættu og verið eða hlotið að hafa verið það ljóst en um þetta vísaði Landsréttur meðal annars til þess að hlutfall eigin fjár við þau hlutabréfaviðskipti sem lánað var til hefði verið undir þeim viðmiðum sem L byggði á að stuðst hafi verið við í útlánastarfsemi bankans og að eiginleg veðþekja lánsins hafi ekki numið nema um 53% af lánsfjárhæðinni. Hvað viðbótarlánveitinguna 4 janúar 2008 varðar taldi Landsréttur að eins og með lánveitinguna 16. nóvember 2007 yrði að leggja til grundvallar að L hefði hlotið að gera sér grein fyrir því að með henni væri hann að fara út fyrir heimildir sínar með því að láta G hf. veita lánið án þess að stjórnin hefði fjallað um lánamörk S ehf. Þá taldi rétturinn að hafið væri yfir vafa að L hefði vitað eða að minnsta kosti hlotið að gera sér grein fyrir því að sú háttsemi hans að standa að lánveitingunni með þeim hætti sem gert var, þar sem til kom frekari lánveiting til S ehf. sem þegar var í neikvæðri stöðu og með engum öðrum tryggingum en veði í hlutabréfum sem þá svöruðu til tæplega 90% af lánsfjárhæðinni, hefði leitt til verulegrar fjártjónshættu. J, framkvæmdastjóra markaðsviðskipta G hf., voru gefin að sök umboðssvik vegna kaupa sjóðsins GF á víkjandi skuldabréfi af bankanum SC hf. í ágúst 2008, með því að hafa misnotað aðstöðu sína og stefnt fjármunum GF í verulega hættu þegar hann hefði gefið undirmanni sínum, M, fyrirmæli um að sjóðurinn keypti áðurgreint víkjandi skuldabréf í eigu SC hf. útgefið af S ehf., þótt skuldabréfið hefði verið án fullnægjandi trygginga og skuldir S ehf. langt umfram verðmæti eigna. Landsréttur taldi ljóst að J hefði átt verulega aðkomu að viðræðum milli SC hf. og G hf. vegna versnandi stöðu S ehf. og þeirra vandkvæða sem hún skapaði fyrir SC hf., svo og að þeim viðræðum hefði lokið með því að GF hefði keypt víkjandi skuldabréfið sem SC hf. hefði ekki séð fram á að ná réttum efndum á. Þá taldi rétturinn að þegar nánar tilgreind gögn málsins væru virt í heild yrði að telja, þrátt fyrir staðfasta neitun J og þótt ekki lægju fyrir bein gögn um fyrirmæli af hans hálfu, að fram væri komin nægileg sönnun, sem ekki yrði vefengd með skynsamlegum rökum, um að J hefði hlutast til um að GF keypti víkjandi skuldabréfið og SC hf. fengi þar með efndir kröfu sinnar. Þannig hefði J lagt að og látið undirmann sinn M kaupa bréfið og þrátt fyrir að J hefði ekki haft formlegt umboð til kaupanna hefði hann verið í þeirri stöðu gagnvart M að geta komið því til leiðar að af viðskiptunum yrði, eins og hann hefði gert. Þá taldi rétturinn að enginn vafi léki á því að kaupin leiddu til verulegrar fjártjónshættu fyrir sjóðinn og að J hefði vitað af því eða hlotið í öllu falli að gera sér grein fyrir því. Þ, forstjóra og hluthafa í bankanum SC hf., var gefin að sök hlutdeild í umboðssvikum J, með því að sækja á og hvetja J til að finna kaupanda að víkjandi skuldabréfinu í því skyni að SC hf. fengi efndir fjárkröfu sinnar á hendur S ehf. en Þ hefði vitað eða mátt vita að langlíklegast væri að krafa samkvæmt bréfinu fengist ekki greidd af S ehf. á gjalddaga þess. Landsréttur taldi ljóst að Þ hefði sótt mjög á J um að SC hf. fengi efndir fjárkröfu sinnar á hendur S ehf. Þá taldi rétturinn meðal annars að virtri reynslu og þekkingu Þ á starfsemi banka og annarra lánastofnana að honum hefði ekki getað dulist að kaup GF á víkjandi skuldabréfinu í ágúst 2008 hefðu verið ólögmæt og til þess fallin að valda GF verulegri fjártjónshættu. Hefði Þ ekki getað verið í góðri trú um að kaup GF á skuldabréfi, sem að verulegum hluta hefði verið glatað, teldust til lögmætra viðskipta. Var Þ talinn hafa átt þátt í því að brot J var framið, sbr. 1. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga, og að skilyrði sem gerð væru til ásetnings hlutdeildarmanns væru uppfyllt. Var refsing L og J ákveðin sem hegningarauki samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing L ákveðin fangelsi í fimm ár en til frádráttar kom gæsluvarðhald sem L sætti nánar tilgreinda daga. Refsing J var ákveðin fangelsi 2 í 18 mánuði og refsing Þ fangelsi í 12 mánuði. Taldi Landsréttur óhjákvæmilegt, þrátt fyrir alvarleika háttseminnar og refsiþyngd, að binda refsingu allra skilorði sökum þess að mál þetta dróst mjög úr hömlu.

X voru gefin að sök umboðssvik samkvæmt 249. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1949 með því að hafa í ágúst 2008 misnotað aðstöðu sína og stefnt fé bankans N hf. í verulega hættu þegar hann lét bankann veita W ehf., sem var í eigu og laut stjórn X, lán án þess að fyrir lægi samþykki stjórnar bankans fyrir láninu og án fullnægjandi trygginga fyrir endurgreiðslu þess. Þá var Y gefin að sök hlutdeild í broti X. X var jafnframt ákærður fyrir innherjasvik með því að hafa selt hluti í N hf. til W ehf. þrátt fyrir að búa yfir innherjaupplýsingum um N hf. sem hann varð áskynja í starfi sínu. Í dómi Landsréttar þótti ekki upplýst svo óyggjandi væri, að með þeim viðskiptum þar sem X voru gefin að sök umboðssvik hefði hann í reynd tekið ákvörðun um lánveitingar til einkahlutafélags í hans eigu. Því var hann ekki talinn hafa misnotað aðstöðu sína þannig að það varðaði við ákvæðið, en allan vafa um það yrði að virða honum í hag. Voru X og Y því sýknuð. Að því er sakargiftir vegna ætlaðra innherjasvika X varðaði skírskotaði rétturinn til þess að þegar horft væri á atvik málsins í heild og til þeirra hagsmuna sem reglum um innherjaviðskipti væri ætlað að vernda yrði ákvæðið ekki skýrt þannig að það ætti við um viðskipti þeirra sem byggju yfir sömu innherjaupplýsingum þegar þeir ættu viðskipti með fjármálagerning. Féllst rétturinn því ekki á að það brot sem ákært var fyrir gæti talist innherjasvik í skilningi 1. töluliðar 1. mgr. 123. gr. laga nr. 123/2008 um verðbréfaviðskipti. Var X því sýknaður.

HMS, þáverandi forstjóri viðskiptabankans K hf., X, þáverandi fjármálastjóri samstæðu bankans, og MG, þáverandi forstjóri KL, dótturfélags K hf., voru í þremur ákæruliðum borin sökum um auðgunarbrot tengd starfsemi K hf. í árslok 2007 og fram á mitt ár 2008. Fyrstu tveir ákæruliðirnir lutu að tveimur millifærslum af reikningi K hf. inn á reikning KL, þaðan sem fjármununum var í báðum tilvikum ráðstafað inn á reikning félagsins MH. Fyrri millifærslan, sem átti sér stað 19. desember 2007, var að fjárhæð 3.016.750.000 krónur en sú síðari fór fram 30. júní 2008 og var að fjárhæð 3.080.250.000 krónur. Vegna þeirra voru HMS og X á nánar tilgreinda vegu aðallega sökuð um tvö fjárdráttarbrot og MG um hlutdeild í þeim brotum, með því að X hafi að undirlagi HMS og í samráði við MG látið millifæra fjármunina, sem hafi svo að undirlagi MG verið færðir inn á reikning MH. Til vara voru HMS og X sökuð um umboðssvik og MG um hlutdeild í þeim brotum, að því frágengnu var MG sakaður um hylmingu, en að því frágengnu um peningaþvætti. Í þriðja og síðasta ákæruliðnum voru HMS og X með nánar tilgreindum hætti sökuð um umboðssvik og MG, aðallega fyrir hlutdeild í því broti, er ákærðu HMS og X hafi misnotað aðstöðu sína, með því að X hafi 20. maí 2008 að undirlagi HMS og MG látið K hf. kaupa skuldabréf útgefin af bankanum af MH á nafnverði bréfanna að viðbættum áföllnum vöxtum langt yfir markaðsverði þeirra og með því valdið K hf. fjártjóni, án þess að lögmætar viðskiptalegar forsendur hafi legið að baki. Vegna þessa var MG til vara sakaður um hylmingu en að því frágengnu um peningaþvætti. Í dómi Landsréttar var meðal annars rakið að millifærslan 19. desember 2007 hafi ekki getað átt rætur að rekja til efnda á lögmætri skuldbindingu K hf. og að ekkert styddi staðhæfingar í þá veru að K hf. hafi ábyrgst greiðslu skulda MH gagnvart KL fyrr en með ábyrgðaryfirlýsingu 31. janúar 2008. HMS hefði sem forstjóri K hf. haft vörslur fjármuna bankans og gefið X fyrirmæli um að millifæra greiðsluna 19. desember 2007, sem hafi hrint þeim fyrirmælum í framkvæmd á þann veg sem lýst væri í ákæru þannig að greiðslan hafi endað á reikningi MH. Sú ráðstöfun fjármunanna af hálfu HMS hafi falið í sér ólögmæta tileinkun þeirra af ásetningi í því skyni að auðga MH. HMS hafi ekki getað dulist að með því hafi hann valdið bankanum í það minnsta verulegri fjártjónshættu. MG hafi heldur ekki getað dulist að greiðslan ylli K hf. slíkri hættu og honum hlotið að vera ljóst að greiðslan fæli í sér einhliða fjárstuðning við félagið án lögmæts tilefnis. Hann hafi með háttsemi sinni veitt HMS liðsinni í verki við framkvæmd fjárdráttarins. Miðað við fyrirliggjandi upplýsingar og stöðu X var á hinn bóginn talið ósannað að henni hafi hlotið að vera ljóst að greiðslufyrirmæli HMS fælu í sér ólögmæta ráðstöfun eða að fyrir lægi með óyggjandi hætti að hún hafi haft tilefni til þess að óttast að sú væri raunin. Því staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu HMS og MG og sýknu X af sakargiftum samkvæmt ákærulið I. Um ákærulið II vísaði rétturinn til þess að á meðal málsgagna lægju fyrir tvær staðfestingar á framvirkum gjaldmiðlaskiptasamningum 23. maí 2008 sem fundist hafi í húsleit hjá KL og skjal um uppgjör þeirra. Á þótti ekki hafa rennt stoðum undir þann málatilbúnað að staðfestingar samninganna væru tilbúningur sem ætlað hafi verið að skapa þá tiltrú að um raunveruleg viðskipti hafi verið að ræða, heldur hafi greiðslan verið innt af hendi til þess að efna raunverulegar skuldbindingar. Þannig þótti ekki koma til álita að ráðstöfun fjármunanna 30. júní 2008 hafi verið til marks um ólögmæta tileinkun þeirra. Því bæri að sýkna HMS og X af fjárdráttarbroti samkvæmt ákærulið II og MG af hlutdeild í því broti. Þá tæki verknaðarlýsing ákæru ekki til þeirrar ákvörðunar að skuldbinda K hf. á þann veg sem kveðið var á um í samningunum og leitt hafi til fjármunafærslunnar 30. júní 2008. Því kæmi ekki til álita að sakfella HMS og X fyrir umboðssvik eða MG fyrir hlutdeild í slíkum brotum. Þá þóttu rök ekki standa til sakfellingar MG fyrir hylmingu eða peningaþvætti. Um ákærulið III vísaði Landsréttur meðal annars til þess að það hafi verið stefna K hf. árið 2008 að kaupa til baka skuldabréf sem bankinn hafði gefið út á alþjóðlegum fjármálamarkaði en hvergi í gögnum málsins væri vikið að því á hvaða verði slík bréf skyldu keypt. Þannig væru ekki til staðar fyrirmæli sem settu umboði HMS sem forstjóra bankans skýr takmörk í þeim efnum er hann tók ákvörðun um kaupin sem fjallað var um í þessum lið. Um mat á því hvort HMS hafi engu að síður farið verulega á svig við það sem honum hafi hlotið að vera ljóst að ætlast væri til af honum sem forstjóra K hf., var meðal annars litið til þess að með kaupunum á skuldabréfunum hafi K hf. lækkað skuldir bankans, atvika í aðdraganda kaupanna og þess að K hf. var á þeim tíma í ábyrgð fyrir skuldum MH við KL. Í því ljósi þótti ekki upplýst að HMS hefði misnotað sér aðstöðu sína þannig að varðaði við umboðssvikaákvæði almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Því var HMS sýknaður af sakargiftum samkvæmt ákærulið III, sem og X sem fylgt hafi fyrirmælum HMS um viðskiptin 2 og MG af hlutdeild í broti þeirra. Þá var MG enn fremur sýknaður af hylmingu og peningaþvætti í kjölfar kaupanna. Y, sem í öllum ákæruliðunum var aðallega gefin að sök hylming, en til vara peningaþvætti, var sýknaður af sakargiftum og kröfu um upptöku á fjármunum á bankareikningi. Refsing HMS og MG var ákveðin sem hegningarauki við fyrri dóma. Eftir málavöxtum og með vísan til 2. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga var þeim ekki gerð frekari refsing. Þá var viðurkennd skaðabótaábyrgð HMS og MG vegna þeirrar háttsemi sem þeir voru sakfelldir fyrir á grundvelli ákæruliðar I. Kröfu Á um upptöku á tilgreindum eignum MH var á hinn bóginn hafnað.