P átti debetkort sem L hf. gaf út. Debetkortið og PIN-númer því tengt voru notuð með óheimilum hætti í París 14. janúar 2023 er 582.610 krónur voru teknar út af reikningi P. Deildu aðilar um hvort L hf. væri greiðsluskyldur samkvæmt lögum nr. 114/2021 um greiðsluþjónustu vegna hinna óheimiluðu úttekta þriðja aðila af reikningi P. Í dómi Landsréttar var rakið að P staðhæfði að debetkortið sem þriðji aðili hefði komist yfir hefði verið í sérstakri buddu í hliðarvasa sem rennt hefði verið fyrir. Hann áttaði sig ekki á því hvernig sá aðili hefði einnig komist yfir PIN-númer hans. Við annað en þessa frásögn P væri ekki að styðjast í því efni. Við úttekt af debetkortinu hefði verið notað PIN-númer P, sem í merkingu laga nr. 114/2021 væri sterk sannvottun viðskiptavinar. Eins og þessum atvikum háttaði þótti rétt að leggja til grundvallar að L hf. hefði, eftir því sem honum væri unnt, upplýst á fullnægjandi hátt um aðdraganda hinna óheimilu úttekta af reikningi P, sbr. lokamálslið 3. mgr. 78. gr. laga nr. 114/2021. Eins og P hefði sjálfur lýst þessum atvikum yrði lagt til grundvallar að hann hefði í ljósi aðstæðna sýnt af sér stórfellt gáleysi við notkun og varðveislu debetkortsins og öryggisskilríkjanna, sbr. 3. mgr. 80. gr. sömu laga. Því til samræmis yrði honum gert að bera tjón sem rekja mætti til hinna óheimilu úttekta sjálfur. Væri horft til framangreindra atvika og eðlis persónubundinna öryggisskilríkja kortsins, þótti rétt að P bæri sjálfur allt tjón sem rekja mætti til úttektanna, sbr. 4. mgr. 80. gr. laga nr. 114/2021. Var L hf. því sýknaður af kröfum P.
Stefnda gert að greiða stefnanda 299.541 krónu að frádregnum 22.830 krónum, vegna vanskila sem rekja má til erlendra úttekta af greiðslukorti stefnda.
Stefnda var gert að greiða stefnanda skuld sem stofnað var til með kreditkorti.
Ákæruvaldið (
Finnur Þór Vilhjálmsson saksóknari)
gegn
Rosio Bertu Calvi Lozano (
Sigurður G. Guðjónsson lögmaður)
Sakfellt fyrir umboðssvik en sýknað af ákæru varðandi meintan fjárdrátt/umboðssvik, misneytingu og gripdeild. Sakartæming gagnvart peningaþvætti. Skilorðsbundin refsing, fjármunir gerðir upptækir og fallist á skaðabótakröfur. Sakarkostnaður að hluta felldur á ríkissjóð.
Stefndi var sýknaður af kröfu um greiðslu kreditkortaskuldar sökum fyrningar.
Fallist var á kröfu stefnanda um að stefnda, sem var handhafi aukakorts frá VISA-greiðslukortum, greiddi skuld sem hlotist hafði af notkun kortsins.
Stefndi sýknaður af kröfum stefnanda um greiðslu úr VISA gullkortatryggingu.
G hf. krafðist þess að S greiddi sér eftirstöðva kaupverðs samkvæmt sex nánar tilgreindum kaupsamningum með eignarréttarfyrirvara. Hafði S undirritað alla kaupsamningana sem kaupandi og átti G hf., sem hafði fengið umrædda samninga framselda, því kröfu á hendur honum á grundvelli þeirra. Þá var bent á að S hefði með áritun sinni á kortumsókn sem handhafi svonefnds aukakorts og athugasemdalausri notkun þess undirgengist skilmála um kortið og ætti G hf. því einnig á grundvelli þeirra kröfu á hendur S um greiðslu eftirstöðva kaupverðs umræddra kaupsamninga. Ekki var fallist á að kröfur G hf. væru fyrndar. Þá var ekki talið skipta neinu fyrir úrlausn málsins að S hefði verið úrskurðaður gjaldþrota árið 1992, að kröfunum hefði að hálfu G hf. verið fyrst beint að eiginkonu S eða að G hf. hefði ekki neytt heimildar í samningunum til að rifta þeim. Var því fallist á kröfur G hf.
S krafðist þess að uppsögn G hf. á samningum þeirra um móttöku VISA kreditkorta og VISA Electron debetkorta í verslun hans yrði dæmd ólögmæt. Engar sérstakar ástæður voru nefndar í uppsagnarbréfi G hf. til S en fyrir lá að S hafði hætt að taka við VISA kreditkortum og neitað samkvæmt auglýsingu sem hékk uppi í söluturni hans viðskiptum með viðtöku VISA Electron debetkorta sem ekki náðu 500 krónum. Hafði komið til endurtekinna árekstra milli hans og korthafa vegna þessa og höfðu korthafar ítrekað kvartað við G hf. Fallist var á það með S að G hf. hefði markaðsráðandi stöðu í skilningi samkeppnislaga nr. 8/1993. Mætti því taka undir með S að uppsögn G hf. á kortaviðskiptum við hann væri til þess fallin að hafa áhrif á viðskipti við fyrirtæki hans. Þótt þetta kynni að takmarka heimild G hf. til þess að beita uppsagnarákvæðum skilmálanna án málefnalegra ástæðna, sbr. núgildandi 11. gr. samkeppnislaga áður grundvallarreglur um ólögmæta viðskiptahætti, sbr. einkum 20. gr. sömu laga, yrði að fallast á það með héraðsdómi að slíkar ástæður hefðu verið fyrir hendi og þær legið ljósar fyrir. Þá hefði S áður en uppsögnin tók gildi verið boðið af fyrirsvarsmönnum G hf. að taka upp viðskiptin að nýju léti hann af verslunarháttum sínum í kortaviðskiptum. Hann hefði aftur á móti ekki verið reiðubúinn til þess með þeim skilmálum sem öðrum bjóðast eða að greiða fyrir þau og það væri hann ekki enn. Var héraðsdómur því staðfestur.
V krafðist ógildingar á þeim úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála, að staðfesta bæri ákvörðun S um að banna skilmála í samstarfssamningum V og greiðsluviðtakenda þess efnis að þeim síðarnefndu væri skylt að veita korthöfum VISA sömu viðskiptakjör og þeim sem greiddu með reiðufé. Þótt Samkeppnisstofnun væri talin hafa brotið gegn andmælarétti V undir rannsókn málsins, var það ekki talið eiga að leiða til ógildingar úrskurðarins, enda hefði V gefist nægur kostur á að koma fram sjónarmiðum sínum áður en úrskurðurinn var kveðinn upp. Að virtum gögnum málsins þótti ekki hafa verið sýnt fram á, að skilmálar sambærilegir þeim, sem hér um ræddi, væru almennt óheimilir í helstu viðskiptaríkjum Íslendinga, þannig að heimilt væri að banna þá á grundvelli 2. mgr. 37. gr. samkeppnislaga nr. 8/1993. Talið var skorta á að viðhlítandi rök hefðu verið færð að því, í ákvörðun S og úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála, að ákvæði 17. gr. samkeppnislaga ætti við um skilmála V, svo sem að fjallað væri um þann markað, sem um ræddi, og stöðu V á þeim markaði. Eins og ákvörðun S og úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála var háttað komu önnur ákvæði samkeppnislaga ekki til álita. Var því fallist á kröfu V um að úrskurður áfrýjunarnefndar samkeppnismála yrði felldur úr gildi.