Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að erfðaskrá F yrði metin ógild og kæmi ekki til álita við skipti á dánarbúi hans. Fyrir Landsrétti byggðu sóknaraðilar á því að meta ætti erfðaskrána ógilda þar sem formskilyrðum til vottunar í 1. málslið 1. mgr. og 2. málslið 2. mgr. 42. gr. erfðalaga nr. 8/1962 hefði ekki verið fullnægt, auk þess sem ógildingarreglur stæðu til ógildingar erfðaskrárinnar, sbr. einkum 33. og 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga og 37. gr. erfðalaga. Í úrskurði Landsréttar kom fram að fyrirmæli 1. mgr. 42. gr. laganna hefðu ekki verið skilin svo bókstaflega að arfleifandi þyrfti beinlíns sjálfur að hafa boðað votta til þess fundar þar sem erfðaskráin var vottuð og þess getið í arfleiðsluvottorði. Þrátt fyrir að í máli þessu hefði annar vottanna verið kvaddur til fundarins af hinum vottinum var ljóst að það hefði verið vilji F á fundinum að sá aðili vottaði erfðaskránna og í vottorðinu hafi þess verið getið að vottarnir hefðu verið kvaddir til að vera vottar að arfleiðslugerð F. Var ekki talið að vottun erfðaskrárinnar hefði verið í ósamræmi við 1. mgr. 42. gr. laganna. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.
A höfðaði mál gegn B og C og krafðist þess að þeim yrði gert að þola ógildingu með dómi á gagnkvæmri og sameiginlegri erfðaskrá D og B. Jafnframt krafðist A þess að ógilt yrði leyfi til setu í óskiptu búi sem sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu veitti B á grundvelli erfðaskrárinnar. A byggði á því að erfðaskráin uppfyllti ekki lágmarkskröfur erfðalaga nr. 8/1962. Þá hefði annar arfleiðsluvottur erfðaskrárinnar verið lögmaður C ásamt því að vera að vinna fyrir B við undirritun hennar og því haft verulega hagsmuni af gerð erfðaskrárinnar. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var af Landsrétti með vísan til forsendna kom fram að engin haldbær rök hefðu verið færð fyrir því að lögmanninn hefði skort hæfi til að votta arfleiðslu samkvæmt hinni umdeildu erfðaskrá. Þá væru ekki fyrir hendi neinir aðrir annmarkar sem varðað gætu ógildingu erfðaskrárinnar og var kröfu A þar um því hafnað. Í ljósi þeirrar niðurstöðu var jafnframt hafnað kröfu A um ógildingu á leyfi B til setu í óskiptu búi, enda var sú krafa studd þeirri málsástæðu einni að ógilda bæri leyfið sökum þess að ógilda bæri erfðaskrána.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu A og B um ógildingu kaupmála á milli C og D heitins, föður A og B. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti, kom fram að vottar að kaupmálanum hefðu verið sonur og tengdadóttir C. Samkvæmt því yrði að leggja til grundvallar að umræddir vottar teldust ekki hafa verið staðfestingarhæfir samkvæmt réttarfarslögum í skilningi 1. mgr. 80. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 er þeir vottuðu kaupmálann. Sönnunarfærsla um vilja D og hæfi hans til að standa að kaupmálanum er hann var gerður haggaði ekki þeim formannmarka. Var jafnframt hafnað öllum málsástæðum C sem reistar voru á staðhæfingum um viljaafstöðu D og gerhæfi hans auk málsástæðum er lutu að þýðingu skráningar kaupmálans í kaupmálabók og ætluðu tómlæti A og B.
Ákæruvaldið (
Finnur Þór Vilhjálmsson saksóknari)
gegn
Rosio Bertu Calvi Lozano (
Sigurður G. Guðjónsson lögmaður)
Sakfellt fyrir umboðssvik en sýknað af ákæru varðandi meintan fjárdrátt/umboðssvik, misneytingu og gripdeild. Sakartæming gagnvart peningaþvætti. Skilorðsbundin refsing, fjármunir gerðir upptækir og fallist á skaðabótakröfur. Sakarkostnaður að hluta felldur á ríkissjóð.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B ehf. um að bú A yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Krafa B ehf. byggði á því að gert hafði verið árangurslaust fjárnám hjá A, sbr. 1. tölulið 2. mgr. 65. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. nr. 21/1991. Byggði aðfarargerðin á veðskuldabréfi þar sem A var tilgreindur skuldari og var bréfið gefið út til handhafa. Veðskuldabréfið bar það með sér að C hefði skrifað undir það eftir umboði A. Undirskrift C var vottuð af tveimur vitundarvottum í samræmi við 7. tölulið 1. mgr. 1. gr. aðfaralaga nr. 90/1989 en undirskrift A á umboðið, sem fylgdi aðfararbeiðni B ehf., var aðeins vottuð af einum vitundarvotti. Af þeim sökum taldi Landsréttur að heimild sýslumanns til að ljúka aðfarargerðinni án árangurs hefði brostið og væri skilyrðum 1. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um að taka bú sóknaraðila til gjaldþrotaskipta ekki fullnægt. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og kröfur B ehf. um að bú A yrði tekið til gjaldþrotaskipta hafnað.
Fallist var á að afsal yrði afmáð úr þinglýsingabók vegna ófullnægjandi vottunar
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu F o.fl. um ógildingu tveggja kaupmála á milli A og B. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ósannað væri að gætt hafi verið þeirra aðferða við vottun kaupmálanna sem gert væri ráð fyrir í 80. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Var hinn kærði úrskurður staðfestur þegar af þeirri ástæðu.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að kaupmáli hans og A sem skráður hafði verið í kaupmálabók sýslumannsins í R yrði metinn ógildur. Í Hæstarétti var talið að vottun hæstaréttarlögmannsins C fullnægði ekki formskilyrðum hjúskaparlaga nr. 31/1993 þar sem málsaðilar skrifuðu hvorki undir skjalið, sem um væri deilt í málinu, né könnuðust við undirskriftir sínar fyrir honum áður en hann staðfesti með vottun sinni að þau hefðu undirritað kaupmála. Staðfesti Hæstiréttur hinn kærða úrskurð með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hans.
Gefið var út veðskuldabréf til L 3. ágúst 2001 að upphæð 1.255.211 krónur. HG, faðir Ó, skrifaði undir bréfið sem veðsali, K móðir hans sem maki veðsala og HM, eiginkona hans sem maki lántaka. GÞ og GR skrifuðu, að beiðni K, undir sem vottar að réttri undirskrift þinglýsts eiganda veðsins og lántaka og það án þess að nein undirritun hefði verið færð inn í reitinn “Undirskrift lántaka”. HM falsaði síðar undirskrift Ó á veðskuldabréfið sem lántakanda. L krafði GÞ og GR um greiðslu 1.255.211 króna á þeirri forsendu að þær hefðu með saknæmri háttsemi sinni valdið L fjárhagslegu tjóni. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, sagði að við mat á því hvort háttsemi GÞ og GR yrði metin þeim til gáleysis yrði að skoða í heild allar aðstæður og aðdraganda vottunar þeirra. Fyrir lægi að þegar þær undirrituðu skuldabréfið höfðu foreldrar Ó, HG og K, þegar undirritað bréfið auk maka hans HM. Þá væri komið fram að K og HM hefðu verið viðstaddar undirritun GÞ og GR. Við þessar aðstæður máttu þær því ætla að Ó og þau þrjú stæðu sameiginlega að lánsumsókninni, en ekki er óalgengt að foreldrar gangi í ábyrgð vegna skuldbindinga fjárráða barna sinna og alvanalegt er að fólk taki lán í samráði við maka sinn. Ekkert væri fram komið sem veittu GÞ og GR ástæðu til að ætla að þessi skyldmenni Ó hefðu ekki verið í samráði við hann um lántökuna. Eins og aðstæður allar voru var ekki talið að háttsemi þeirra yrði metin þeim til gáleysis í skilningi skaðabótaréttar. Voru þær því sýknaðar af kröfu L.
Þegar stefndu rituðu sem vottar á veðskuldabréf höfðu veðsali og maki lántaka undirritað það en lántaki ekki, enda var honum ókunnugt um fyrirhugaða lántöku. Maki lántaka falsaði undirritun hans og náði út lífeyrissjóðsláni með þeim hætti. Athæfi vottanna ekki talið gáleysi í skilningi skaðabótaréttar og voru þeir sýknaðir af skaðabótakröfu lífeyrissjóðsins.