Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi A og B við opinber skipti til slita fjárfélagi við lok óvígðrar sambúðar. Ágreiningsefni málsins laut að því hvort skipta ætti fasteign aðila til helminga við fjárskiptin, þrátt fyrir að þinglýstur eignarhlutur B væri aðeins 20% á móti 80% eignarhlut A. Með hinum kærða úrskurði var fallist á kröfu B og viðurkennd helmingshlutdeild hans í fasteigninni. Í úrskurði Landsréttar var rakið að á sambúðartímanum hefði skapast slík fjárhagsleg samstaða með aðilum að forsendur væru til að meta sérstaklega hlutdeild B í þeirri eignamyndun sem varð á sambúðartímanum, hvað sem liði opinberri skráningu fasteignarinnar. Þá kom fram að þegar virt væri að sambúð aðila hefði varað í um 15 ár og veruleg eignamyndun orðið á sambúðartímanum, B hefði aflað mun hærri tekna en A allan sambúðartímann, tekist á hendur ábyrgð á láni til jafns við A og tekið þátt í endurbótum á eigninni meðan aðilar og börn þeirra hefðu búið þar saman yrði að telja að B bæri stærri hlutur í fasteigninni en þinglýstur eignarhlutur mælti fyrir um. Með hliðsjón af atvikum öllum bæri honum helmingshlutdeild í fasteign aðila og var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi A og B við opinber skipti til slita á óvígðri sambúð. Deildu aðilar um eignarhald á íbúð og frístundahúsi, en þær eignir höfðu verið skráðar í jafnri eigu beggja, og bifreið sem var skráð eign A. Með hinum kærða úrskurði voru teknar til greina kröfur B um að þessar eignir væru alfarið hans eign. Í úrskurði Landsréttar var rakið að þegar vikið væri frá opinberri skráningu eignarhlutfalla yrði ráðið af dómaframkvæmd að byggt væri á heildarmati á aðstæðum sem gæti leitt til þess að eignarhlutföll væru ákvörðuð að álitum. Við mat á eignarhaldi á íbúð málsaðila tók Landsréttur fram að þar sem B hafi einn lagt til fjármuni í útborgun eignarinnar og sambúð aðila staðið í fremur skamman tíma eftir kaupin væri tilefni til að leggja til grundvallar önnur eignarhlutföll en þau sem leiddu af opinberri skráningu. Leit rétturinn til þess að sambúð aðila hafði varað í um níu ár, að þegar henni var slitið höfðu þau átt íbúðina í um þrjú ár og haldið þar sameiginlegt heimili. Viðurkenndi rétturinn að álitum 80% eignarhlutdeild B í íbúðinni. Við mat á eignarhaldi frístundahússins leit rétturinn til þess að nokkurt jafnræði hefði verið með aðilum varðandi ófjárhagsleg framlög við byggingu hússins en fjárhagsleg framlög A hefðu í samanburði við fjárútlát B verið minni háttar. Var viðurkennd að álitum 90% eignarhlutdeild B í frístundahúsinu. Loks var viðurkennd að álitum 50% eignarhlutdeild B í bifreið sem var skráð eign A.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli A og B við opinber skipti til slita á fjárfélagi við lok óvígðrar sambúðar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þegar litið væri heildstætt á atvik máls, hvernig fjármálum aðila var háttað á sambúðartímanum, fyrirkomulag á skráningu eigna, hversu skamman tíma sambúðin stóð yfir og aðstæður þeirra að öðru leyti yrði ekki talið að tilgreindar greiðslur sem A innti af hendi hefðu leitt til eignarhlutdeildar hans í íbúð B. Telja yrði að stærstur hluti þeirra hafi ekki falið í sér annað en eðlileg framlög til heimilisrekstrar. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr nánar tilgreindum ágreiningi við opinber skipti til slita á fjárfélagi við lok óvígðrar sambúðar. Með úrskurði Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að andvirði 39% eignarhluta B í nánar tilgreindri fasteign kæmi óskert í hlut B við fjárskiptin og að eftirstöðvar láns á fasteigninni skyldu að öllu leyti teljast skuld A og dragast frá 39% eignarhluta hennar. Þá var vísað frá héraðsdómi kröfu B um að A endurgreiddi henni 8.561.924 krónur og kröfu A um að hún fengi í sinn hlut 3.396.956 krónur vegna útlagðs kostnaðar sem hún hefði greitt í þágu B frá sambúðarslitum. Loks voru staðfest ákvæði hins kærða úrskurðar um að nánar tilgreind bifreið skyldi afhent A utan skipta og um að hafna kröfum B um að tillit yrði tekið til viðgerðarkostnaðar af bifreiðinni og viðhalds á fasteigninni eftir sambúðarslit.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi A og B við opinber skipti til fjárslita við lok hjúskapar þeirra. Með hinum kærða úrskurði var kröfu A um að lífeyrisréttindi B kæmu til skipta við fjárslit þeirra hafnað. Lífeyrisréttindi B sem deilt var um skiptust í annars vegar almenn lífeyrisréttindi og hins vegar séreignalífeyrisréttindi. Landsréttur féllst á það með B að almenn lífeyrisréttindi hans féllu utan skipta á grundvelli 2. töluliðar 1. mgr. 102. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Varðandi séreignalífeyrisréttindi B þá komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að hluti þeirra, eða 26.013.057 krónur, hefðu ekki endurkaupsvirði á viðmiðunardegi skipta og féllu því utan þeirra á grundvelli sama ákvæðis. Önnur séreignalífeyrisréttindi B, samtals að fjárhæð 67.471.444 krónur, höfðu hins vegar endurkaupsvirði á viðmiðunardegi skipta og töldust því til hjúskapareignar B. Átti A því tilkall til helmings þeirra réttinda nema annað yrði leitt af ákvæðum laga. Ekki var fallist á með B að bersýnilega ósanngjarnt yrði að beita meginreglunni um helmingaskipti um séreignalífeyrisréttindi B að þessu leyti og komu þau því til skipta við fjárslit A og B að frádregnum skattskuldbindingum á útgreiðsludegi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi A og B við opinber skipti til slita á fjárfélagi við lok sambúðar. Með hinum kærða úrskurði var viðurkennd 30% hlutdeild B í nánar tilgreindri fasteign og 40% hlutdeild í ökutækjum og hjólhýsi. Vísað var frá dómi kröfu B um hlutdeild í innbúi aðila. Að öðru leyti var kröfum B um hlutdeild í eignum skráðum á A, endurgjald vegna afnota A af eignarhlut B í fyrrgreindri fasteign og hlutdeild í leigu vegna bílskúrs hafnað. Loks var kröfu A um endurgjald úr hendi B vegna afnota af nánar tilgreindri bifreið hafnað og undi hann þeirri niðurstöðu. Með úrskurði Landsréttar var vísað frá Landsrétti kröfu B um helmingshlutdeild í innbúi. Þá var staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að slík fjárhagsleg samstaða hefði myndast með aðilum á sambúðartíma að meta yrði hlutdeild B í eignamyndun sem orðið hefði á sambúðartíma. Þótti í ljósi atvika allra rétt að viðurkenna að álitum 20% eignarhlutdeild B í fasteigninni á móti 80% eignarhlutdeild A. Þá þótti hæfilegt að játa A sama hlutfall í ökutækjum og hjólhýsi. Vísað var frá héraðsdómi kröfu B um hlutdeild í leigutekjum A af bílskúr. Að öðru leyti var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli A og B við opinber skipti til slita á óvígðri sambúð. Með hinum kærða úrskurði var viðurkennt að 30% af hreinni eign A í nánar tiltekinni fasteign skyldi falla í hlut B. Landsréttur tók undir þá niðurstöðu, sem greindi í forsendum hins kærða úrskurðar, að hvað sem liði opinberri skráningu á fasteignum, aðgreindum skattskilum og óskráðri sambúð aðila, hefði fjárhagsleg samstaða verið með þeim á sambúðartímanum. Jafnframt að eftir heildarmat á eignastöðu aðila við upphaf sambúðar, fjárhagslegri samstöðu á sambúðartíma, lengd sambúðar, fjölskylduhögum, vinnuframlagi innan og utan heimilis, öflunar A í tvígang á menntun á sambúðartímanum, tekjuöflun aðila og framlag til eignamyndunar, þar með talið framlag föður B við endurbætur og breytingar á fasteignum, og notkun aðila á þeim, að fallast yrði á að forsendur væru til að meta sérstaklega hlutdeild B í þeirri eignamyndun sem varð á sambúðartímanum. Landsréttur rakti meðal annars að töluverð eignamyndun hefði orðið í fasteignum A á sambúðartímanum og staðfesti hinn kærða úrskurð.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli A og B við opinber skipti til slita á óvígðri sambúð. Deildu aðilar um eignarhald á tilgreindri fasteign, greiðslur A inn á höfuðstól tveggja áhvílandi lána og hvort B bæri að greiða A tilgreinda fjárhæð vegna afhendingar A á bifreið til B og greiðslu A af sparnaðarreikningi til B. Í hinum kærða úrskurði var komist að þeirri niðurstöðu að stofnast hefði til sameignar um hina umdeildu fasteign, sem var þinglýst eign A, og viðurkennd að álitum þriðjungs eignarhlutdeild B í fasteigninni. Í úrskurði Landsréttar var tekið undir þá niðurstöðu héraðsdóms að við mat á eignarhluta hvors aðila um sig í fasteigninni bæri að líta til innborgana A af séreignasparnaði sínum inn á veðlán fasteignarinnar fyrir viðmiðunardag skipta. Þótt sú fjárhæð væri samkvæmt gögnum málsins hærri en lagt var til grundvallar í hinum kærða úrskurði þóttu ekki efni til að hnika niðurstöðu hans um eignarhlutföll aðila. Þá var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að hafna kröfu A um greiðslu tiltekinnar fjárhæðar úr hendi B.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli A og B við opinber skipti vegna slita á óvígðri sambúð. Með hliðsjón af framburði B var fallist á með A að upphaf sambúðar skyldi miðast við 1. janúar 2014. Fyrir lá að þá átti A, sem naut góðra tekna og var að nálgast eftirlaunaaldur, talsverðar eignir hér á landi og var skuldlaus. B var á hinn bóginn eignalaus við upphaf sambúðar og tekjulaus meiri hluta sambúðartímans. Með hliðsjón af framangreindu og öðrum atvikum var ekki talið að unnt væri að líta svo á að fjárhagsleg samstaða hefði myndast með aðilum á sambúðartímanum. Ekki var því fallist á kröfu B um að fasteignir og sparnaður, sem A átti hér á landi frá því áður en til sambúðar stofnaðist og sem eingöngu höfðu aukist að verðgildi vegna hækkunar á fasteignaverði og ávöxtunar fjármuna, kæmu til skipta við slit á óvígðri sambúð þeirra. Á hinn bóginn var staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um B hefði öðlast 25% eignarhlutdeild í fasteign, sem A hafði fest kaup á í U á sambúðartímanum með vísan til þess að hann hefði tryggt sér leigurétt að lóð fasteignarinnar til langs tíma fyrri tilstuðlan B, svo og með hliðsjón af því að sambúð aðila stóð í átta ár, þau eignuðust saman tvö börn og framlagi B til við heimilisstörf og uppeldi barna.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli A og B við opinber skipti til slita á óvígðri sambúð. Deildu aðilar einkum um skiptingu á söluandvirði fasteignar þeirra og uppgjör áhvílandi veðskulda. Í úrskurði Landsréttar kom fram að héraðsdómur hefði, að lokinni ítarlegri umfjöllun um stöðu málsaðila í ljósi gagna málsins og að undangengnu heildstæðu mati á þeim atriðum sem taka bæri tillit til, komist að þeirri niðurstöðu að eignarhlutir aðila að fasteigninni, og hlutir þeirra í söluandvirði hennar að frádregnum áhvílandi skuldum, skyldu ákveðnir að álitum þannig að 55% kæmu í hlut B en 45% í hlut A. Ný gögn sem lögð voru fyrir Landsrétt þóttu ekki breyta ályktunum héraðsdóms. Var niðurstaða héraðsdóms um eignarhluta þeirra hvors um sig í fasteigninni því staðfest.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli A og B við opinber skipti til slita á óvígðri sambúð. Deildu aðilar um eignarhald á tilgreindri fasteign, ábyrgð á áhvílandi veðskuldum og húsaleigu. Í úrskurði Landsréttar kom fram að fjárhagsleg samstaða hefði verið með aðilum á sambúðartíma þeirra. Á hinn bóginn lægi fyrir að A hefði ein lagt til eigin fé við kaup á fasteigninni og ein greitt afborganir af því láni sem A og B tóku sameiginlega til kaupanna. Var á það fallist með A að framlag hennar til eignamyndunar í fasteigninni hefði verið hærra en B. Stæðu því rök til þess að víkja frá þinglýstum eignarheimildum í fasteigninni og voru eignarhlutföll aðila metin að álitum þannig að eignarhluti A í fasteigninni næmi 60% af heildareigninni en eignarhluti varnaraðila 40%. Þá var talið að B ætti rétt á endurgjaldi úr hendi A vegna hagnýtingar hennar á sameiginlegri fasteign þeirra og þótti endurgjaldið að álitum hæfilega ákveðið 100.000 krónur fyrir hvern mánuð frá viðmiðunardegi skipta til uppgjörsdags. Loks var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að vísa frá dómi kröfu A er laut að ágreiningi um greiðslu veðskulda.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu A um að B yrði vikið frá störfum skiptastjóra við opinber skipti til fjárslita á búi A og C var hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli málsaðila um fjárskipti við sambúðarslit þeirra. Ágreiningur aðila laut að því hvort og þá í hvaða mæli B ætti tilkall til hlutdeildar í eignamyndun í fasteign á sambúðartíma en fasteignin var á viðmiðunardegi skipta þinglýst eign A. Með hinum kærða úrskurði var fallist á varakröfu B þess efnis að hrein eign B í fasteigninni á viðmiðunardegi skipta hafi að 40% hluta tilheyrt B en að 60% hluta A. Í greinargerð sinni til Landsréttar gerði A ýmsar athugasemdir við niðurstöðu héraðsdóms um ráðstöfunartekjur aðila á sambúðartíma og taldi héraðsdóm meðal annars ekki hafa tekið tillit til meðlagsgreiðslna frá Tryggingastofnun ríkisins og bóta úr opinberum sjóðum, einkum barna- og vaxtabóta. Í úrskurði Landsréttar var áréttað að meðlag tilheyrir barni og skuli notað í þágu þess, sbr. 2. mgr. 63. gr. barnalaga nr. 76/2003. Gætu umræddar meðlagsgreiðslur þegar af þeirri ástæðu enga þýðingu haft við úrlausn um ágreining aðila í málinu. Þá yrði ekki annað séð en að héraðsdómur hafi við heildarmat sitt horft bótagreiðslna A samkvæmt framansögðu. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli A og B við opinber skipti til slita á óvígðri sambúð. Fyrir Landsrétti snerist ágreiningur aðila í raun eingöngu um það hvort A ætti rétt á sérstakri greiðslu úr hendi B við fjárskiptin vegna þess að hann greiddi útborgun í kaupum aðila á fasteign, meðal annars með fjármunum sem eftir stóðu af bótum fyrir varanlega örorku sem hann hafði fengið greiddar. Fram kom í úrskurði Landsréttar að þegar horft væri til tekna aðila á sambúðartímanum yrði ekki annað ráðið en að framlög þeirra til eignamyndunar og rekstrar heimilisins á sambúðartímanum hafi almennt verið því sem næst jöfn, fyrir utan bæturnar. Samkvæmt 3. mgr. 18. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 kæmu bætur fyrir líkamstjón ekki til skipta við fjárslit milli hjóna að því marki sem telja mætti að þeim hafi ekki verið eytt. Ættu sjónarmiðin að baki þessari reglu einnig við um fjárskipti sambúðarfólks. Sannað væri að A hefði lagt til kaupa á fasteign aðila að minnsta kosti þá fjárhæð af bótunum sem krafa hans tók til en miðað við kröfugerð hans hefðu um 8,8 milljónir króna af bótum vegna örorku A þegar runnið inn í sameiginlegan heimilisrekstur aðila án sérstakrar tilgreiningar. Að öllu framangreindu virtu var krafa A tekin til greina.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli A og B sem reis við opinber skipti til fjárslita milli þeirra vegna loka óvígðrar sambúðar. A krafðist þess að fasteignin M skyldi skiptast milli aðila að jöfnu eða að honum yrði ákvörðuð önnur lægri eignarhlutdeild í fasteigninni, sem var þinglýst eign B. Þá var ágreiningur milli aðila um viðmiðunardag skipta og greiðslu skiptakostnaðar. Með úrskurði Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að A hefði ekki fært fyrir því sönnur að líta skyldi framhjá þinglýstri eignarheimild B fyrir fasteigninni og var kröfu A um hlut í fasteigninni því hafnað. Jafnframt var staðfest niðurstaða héraðsdóms um viðmiðunardag skipta. Hins vegar var rakið í niðurstöðu Landsréttar að samkvæmt beiðni skiptastjóra til héraðsdóms hefðu aðilar sammælst um að fela honum að senda ágreiningsefnin til úrlausnar dómsins með vísan til 112. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl., sem fjallaði um ágreining um atriði sem 2. mgr. 103. gr. og 104. til 111. gr. laganna tækju til. Væri ágreiningur um skiptakostnað ekki þar á meðal og var kröfum aðila um greiðslu skiptakostnaðar því vísað frá héraðsdómi án kröfu.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli A og B við opinber skipti til slita á óvígðri sambúð. Vísað var frá Landsrétti tilgreindum kröfum A og stóð þá eftir ágreiningur málsaðila um eignarhald á fasteign þeirra og innistæðu á tveimur tilgreindum bankareikningum. Landsréttur tók fram að við fjárslit við lok óvígðrar sambúðar gilti sú meginregla að hvor aðili tæki þær eignir sem hann átti við upphaf sambúðar eða eignaðist meðan á sambúð stóð og að þinglýstar eignarheimildir og skráning veittu líkindi fyrir eignarrétti. Sá sem héldi því fram að í slíkri skráningu fælust ekki réttar upplýsingar bæri sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu. Ekki var talið að A hefði sýnt fram á að hin opinbera skráning á eignarhlutum þeirra í fasteigninni væri röng þannig að á hana væri hallað. Var því staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að A væri eigandi að 30% hlut í fasteigninni en B 70%. Þá komst rétturinn að þeirri niðurstöðu að málsaðilar ættu hvor um sig helming innistæðu á tveimur bankareikningum.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi málsaðila í tengslum við opinber skipti til fjárslita vegna slita á óvígðri sambúð A og B. Í málinu krafðist db. A þess að nánar tilgreind fasteign, tvær bifreiðar, tjaldvagn, innstæður á tveimur bankareikningum og verðmæti hlutafjár í C ehf. skildi skipt að jöfnu á milli db. A og B. B krafðist þess aftur á móti að öllum kröfum db. A yrði hafnað og að viðurkenndur yrði 98,53% eignarhlutur hans í umræddri fasteign, en samkvæmt opinberri skráningu var eignarhlutfall A 10% en B 90%. Þá krafðist B að viðurkenndur yrði 100% eignarréttur hans að öðrum eignum sem A gerði kröfu um að skipt yrði til helminga. Í úrskurði héraðsdóms var fallist á að við opinber skipti til fjárslita A og B skyldi skipta til helminga bifreiðunum tveimur og tjaldvagninum en umræddri fasteign var skipt í samræmi við opinbera skráningu. Þá var kröfum db. A hafnað um að til skipta kæmu verðmæti hlutafjár C ehf. og innstæður á tilgreindum bankareikningum B. Með úrskurði Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að ríkt hafi fjárhagsleg samstaða með A og B á sambúðartímanum. Þá kom einnig fram að þrátt fyrir gögn sem B lagði fyrir Landsrétt hafi ekki verið efni til að hrófla við niðurstöðu héraðsdóms um skiptingu fasteignarinnar í samræmi við opinbera skráningu hennar. Samkvæmt framangreindu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var staðfest niðurstaða hans um skiptingu eigna A og B við fjárslitin.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli málsaðila við opinber skipti vegna fjárslita á óvígðri sambúð. Ágreiningur aðila laut að því hvernig skipta bæri söluandvirði 40% hluta tiltekinnar fasteignar sem var þinglýst eign A við sambúðarlok. Með hinum kærða úrskurði var fallist á kröfu B um að staðfesta ákvörðun skiptastjóra þess efnis að skipta bæri söluandvirði 40% hluta fasteignarinnar í jöfnum hlutföllum milli A og B. Í úrskurði Landsréttar var eins og málið lá fyrir var ekki fallist á kröfu B um að skipta söluandvirðinu í jöfnum hlutföllum milli A og B, en fallist var á að faðir B hefði með framlögum sínum átt þátt í þeirri eignamyndun sem varð í þinglýstum hluta A á tveimur fasteignum á sambúðartíma málsaðila. Þar sem framlögunum var ætlað að vera B til hagsbóta yrði fallist á það að B ætti rétt til hlutdeildar í eignamyndun fasteignarinnar og þar með til hlutdeildar í söluandvirði 40% hlutar í tilgreindri fasteign sem var þinglýst eign A. Var því fallist á varakröfu A að honum bæri 75% söluandvirðis hins umdeilda hlutar í fasteigninni en B 25%.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfum A um að vikið yrði frá skráðu eignarhlutfalli fasteignarinnar C með nánar tilgreindum hætti við opinber skipti vegna fjárslita á óvígðri sambúð A og B.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli A og B um fasteignirnar Þ og Æ við opinber skipti vegna fjárslita á óvígðri sambúð þeirra. Með hinum kærða úrskurði var tekin til greina krafa B um viðurkenningu á því að hún væri eigandi að helmingi fasteignarinnar Æ og eigandi 25% hluta Þ sem og krafa B um að A skyldi greiða henni tilgreinda fjárhæð vegna afnota A af Æ og tilgreind hlutföll af leigutekjum af Þ og Æ. Í úrskurði Landsréttar kom fram að við fjárslit óvígðrar sambúðar beri að líta á sambúðarfólk sem tvo sjálfstæða einstaklinga. Þá gildi sú meginregla að hvor aðili taki þær eignir sem hann átti við upphaf sambúðar eða eignaðist meðan á sambúðinni stóð. Þinglýstar eignarheimildir og opinber skráning eigna veiti líkindi fyrir eignarétti og af því leiði að sá sem heldur fram að í slíkri skráningu felist ekki réttar upplýsingar beri sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu. Var niðurstaða héraðsdóms um viðurkenningu á því að B væri réttur eigandi helmings fasteignarinnar samkvæmt þinglýstum heimildum staðfest. Að því er varðaði fasteignina Þ var rakið að með því að B hafi á sambúðartíma aðila greitt af láni um fimm ára skeið sem tekið var til fjármögnunar á Þ, þótti B hafa fært sönnur á framlag sitt til byggingar Þ. Auk þeirra fjármuna sem B lagði beint til bæri að líta til óbeinna framlaga hennar, enda hefði verið fjárhagsleg samstaða með aðilum á 19 ára sambúðartíma þeirra og tekjur þeirra sambærilegar mestan hluta þann tíma. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um 25% eignarhluta B í Þ. Loks var kröfu B um greiðslu fjármuna úr hendi A vegna afnota af Þ og kröfu vegna leigutekna af Þ og Æ vísað frá héraðsdómi án kröfu.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli A og B sem reis við opinber skipti til fjárslita milli þeirra við lok óvígðrar sambúðar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með vísan til þeirra gagna sem lægju fyrir í málinu, auk framburða vitna í héraði, ætti A rétt á endurgreiðslu sem næmi 2.057.163 krónum vegna fjárframlaga hennar til endurbóta á fasteigninni Ö. Var endurgreiðslukröfu A vegna endurbóta á fasteigninni að öðru leyti hafnað. Þá var ekki talið unnt að fallast á kröfu A vegna vinnuframlags hennar við endurbætur á fasteigninni á grundvelli þeirra gagna sem lágu fyrir, þar á meðal vinnuskýrslna og dagbókarfærslna sem unnar voru einhliða af A, gegn andmælum B. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur hvað varðaði kröfu A um endurgjaldskröfur á hendur B vegna vinnuframlags hennar. Loks var viðurkennd krafa A um að við skiptin kæmu í hennar hlut nánar tilgreindir innanstokksmunir.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli A og B sem reis við opinber skipti til fjárslita milli þeirra vegna loka óvígðrar sambúðar. Ágreiningur aðila í tengslum við fjárskipti þeirra hafði áður komið til kasta dómstóla og af þeim sökum vísaði héraðsdómur tveimur kröfuliðum A frá dómi. Landsréttur tók fram í úrskurði sínum að þar sem héraðsdómur hefði ekki leyst efnislega úr þessum kröfum gæti A ekki haft þær uppi fyrir Landsrétti en tók til greina varakröfu A um að fella hinn kærða úrskurð úr gildi varðandi þessa kröfuliði. Þá staðfesti Landsréttur þá niðurstöðu héraðsdóms að hafna þeirri kröfu A að viðurkennt yrði að B bæri að greiða henni helming af eftirstöðvum áhvílandi veðskuldar á tilgreindri fasteign auk helmings allra afborgana frá afsalsdegi til greiðsludags. Einnig ómerkti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um að taka ekki til greina kröfu A þess efnis að nánar tilteknir innbúsmunir kæmu í hlut hennar. Loks vísaði Landsréttur frá héraðsdómi kröfu B um húsaleigu úr hendi A fyrir búsetu í tilgreindri fasteign yfir tiltekið tímabil.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli A og B sem reis við opinber skipti til fjárslita milli þeirra vegna loka óvígðrar sambúðar. Í úrskurði Landsréttar var viðurkennt að B væri eigandi 70% hlutdeildar í nettóeign tilgreindrar fasteignar málsaðila og að A ætti 30% í eigninni. Í samræmi við þessa eignarhlutdeild skyldi B greiða A 300.000 krónur fyrir afnot hennar af fasteigninni frá sambúðarslitum 1. júní 2020 þar til hún var afhent nýjum eigendum 1. júní 2021. Loks var staðfest ákvæði hins kærða úrskurðar um að hafna kröfu B um að viðurkennt yrði að hún væri helmingseigandi að hlutum í einkahlutafélaginu Q.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli A og B sem reis við opinber skipti til fjárslita milli þeirra vegna loka óvígðrar sambúðar. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna hans, kom fram að við fjárslitin kæmu í hlut hvors þeirra um sig þær eignir sem þau voru skráð fyrir á viðmiðunardegi skipta, utan nánar tilgreindrar bifreiðar sem skyldi koma að fullu í hlut A og félagsins C ehf. sem skyldi koma að fullu í hlut B. Þá skyldi A greiða B húsaleigu vegna afnota hennar af sameiginlegri fasteign þeirra frá viðmiðunardegi skipta og þar til afnotum hennar lyki. Kröfu B, um að A endurgreiddi honum helming útlagðs kostnaðar vegna tilgreindrar fasteignar, var vísað frá dómi en viðurkenndur endurkröfuréttur hans vegna helmings þess kostnaðar sem hann kynni að leggja út vegna fasteignarinnar allt til úthlutunar hennar. Jafnframt var kröfu B um að A greiddi honum fyrir afnot nefndrar bifreiðar hafnað. Auk þess var kröfu hans, um að A endurgreiddi honum að fullu útlagðan kostnað vegna bifreiðarinnar, vísað frá dómi. Loks var endurkröfuréttur B á hendur A viðurkenndur vegna þess kostnaðar sem hann kynni að leggja út vegna bifreiðarinnar allt til úthlutunar hennar.

A hóf sambúð með C ekki síðar en árið 1964 og eignuðust þau dótturina B, stefndu í máli þessu. C lést árið 2009 og lauk einkaskiptum á dánarbúi hans sama ár en stefnda tók ein arf eftir hann. A lést árið 2018 og var dánarbú hennar tekið til opinberra skipta. Dánarbú A höfðaði mál á hendur stefndu til viðurkenningar á því að dánarbúið væri helmingseigandi tiltekinnar fasteignar og að stefnda yrði dæmd til greiðslu skaðabóta þar sem A hafi átt tilkall til helmings eigna sem komu til skipta úr dánarbúi C. Fyrir Landsrétti var málið rekið af E, syni A úr fyrra hjónabandi, sbr. heimild í 3. mgr. 68. gr. laga nr. 20/1991. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að sambúð A og C varði í það minnsta í 45 ár. Gögn málsins bentu hins vegar til þess að C hafi alfarið fjármagnað byggingu fasteignarinnar sem um var deilt og var einnig þinglýstur eigandi eignarinnar. Þá bentu gögn málsins til þess að fjárhagur og eignir A og C hafi að öðru leyti verið aðskildar alla þeirra sambúðartíð. Áfrýjandi var því ekki talinn hafa sýnt fram á að veruleg fjárhagsleg samstaða hafi myndast með A og C svo að talið yrði að A hafi átt tilkall til hlutdeildar í eignarmyndun C á sambúðartímanum. Var niðurstaða héraðsdóms um að sýkna stefndu af kröfum áfrýjanda því staðfest.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem meðal annars var leyst úr ágreiningi um hvort lífeyris- og séreignarlífeyrisréttindi B skyldu koma til skipta við opinber skipti til fjárslita vegna hjónaskilnaðar A og B. Í úrskurði Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að hafna þeirri kröfu A að lífeyris- og séreignarlífeyrisréttindi B að tiltekinni fjárhæð kæmu til skipta milli þeirra. A hafði uppi varakröfu um að B yrði gert að greiða henni tilgreinda fjárhæð til að bæta henni það að framangreindum lífeyrisréttindum væri haldið utan skipta, sbr. 2. mgr. 102. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Í úrskurði Landsréttar var ekki talið að aðstæður aðila, heilstætt virtar, væru slíkar að ósanngjarnt teldist gagnvart A í skilningi fyrrgreinds ákvæðis að lífeyrisréttindum B væri haldið utan skipta. Var því jafnframt staðfest niðurstaða héraðsdóms um að hafna varakröfu A.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi A og B í tengslum við opinber skipti til fjárslita milli þeirra vegna slita á óvígðri sambúð. Landsréttur féllst á niðurstöðu hins kærða úrskurðar um að fjárhagur aðila hefði að miklu leyti verið sameiginlegur, og fjárhagsleg samstaða hafi þannig verið með A og B á sambúðartíma þeirra, en taldi að í ljósi atvika og aðstæðna aðila skyldi virða eignarhlutdeild B í fasteigninni sem þau bjuggu í á sambúðartíma að álitum.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að lífeyrisréttindi B kæmu til skipta sem hjúskapareign við fjárslit þeirra. Í úrskurði Landsréttar var fallist á að hluti af séreignarsparnaði B sem heimild væri til úttektar á, í samræmi við VIII. ákvæði til bráðabirgða með lögum nr. 129/1997, sbr. lög nr. 25/2020, hefði endurkaupsvirði samkvæmt kröfu maka í samræmi við 2. tölulið. 1. mgr. 102. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 og skyldi koma til skipta við fjárslitin. Að öðru leyti var niðurstaða héraðsdóms staðfest.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli A og B sem reis við opinber skipti til fjárslita milli þeirra vegna loka óvígðrar sambúðar. A krafðist þess að söluandvirði fasteignar, sem hafði verið þinglýst eign B á viðmiðunardegi skipta, myndi falla undir skiptin. Með hliðsjón af því hvernig fjármálum aðila og fyrirkomulagi á skráningu eigna þeirra hefði verið háttað á sambúðartímanum og aðstæðum þeirra að öðru leyti var ekki talið að greiðslur, sem A innti af hendi í aðdraganda kaupa fasteignarinnar, gætu einar og sér leitt til hlutdeildar hans í eignamyndun fasteignarinnar. Var kröfu hans því hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli A og B sem reis við opinber skipti til fjárslita milli þeirra vegna loka óvígðrar sambúðar. A krafðist þess að fasteign sem þau höfðu búið í kæmi óskipt í hlut hennar, en A og B voru þinglýstir eigendur að 50% eignarhluta hvort. A þótti ekki hafa fært fyrir því viðhlítandi rök að efni væri til að víkja frá þinglýstum heimildum um eignarrétt að fasteigninni. Var kröfu A því hafnað og staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að fasteignin kæmi til jafnra skipta.

Hafnað var kröfum A, í máli þar sem leyst var úr ágreiningi í tengslum við opinber skipti til fjárslita milli A og B vegna hjónaskilnaðar, um að hluti eigna skyldi teljast séreign A og að vikið skyldi frá helmingaskiptareglu 103. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 með tilteknum hætti. Loks var hafnað kröfu A um að lán B við Lánasjóð íslenskra námsmanna kæmi ekki til frádráttar hjúskapareignum hans.

A krafðist þess við opinber skipti til fjárslita vegna loka óvígðrar sambúðar málsaðila að viðurkennd yrði 50% eignarhlutdeild hans í tiltekinni fasteign. B var ein þinglýstur eigandi fasteignarinnar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að sönnunarbyrði hvíldi á A fyrir því að hann hefði innt af hendi bein og óbein framlög til eignamyndunar á sambúðartímanum og væri sönnun í þeim efnum forsenda þess að fallist yrði á kröfu hans um að skipta bæri fasteigninni á annan veg en þinglýst eignarheimild gerði ráð fyrir. B hefði ein staðið að kaupum á fasteigninni. A hefði ekki lagt fram haldbær gögn til stuðnings þeirri fullyrðingu sinni að svo hefði um samist milli aðila að fasteignin skyldi teljast að jöfnu í eigu beggja aðila. Sambúð aðila hefði verið skammvinn og ekki leitt til verulegrar fjárhagslegrar samstöðu þeirra. Þá hefði A ekki sýnt fram á að fjárframlög hans til sameiginlegs reksturs heimilis eða vinna hans við endurbætur á fasteigninni hefði verið í þeim mæli að myndað hefði eignarhlutdeild hans í fasteigninni. Var kröfum A því hafnað og hinn kærði úrskurður staðfestur.