Dómstólaleit

Stefnendur beindu skaðabótakröfu að lögmanni, lögmannsstofu og tryggingafélagi þeirra á grundvelli starfsábyrgðartryggingar. Var krafan reist á því að lögmanninum og fulltrúa hans hefðu orðið á bótaskyld mistök við hagsmunagæslu stefnenda í öðru dómsmáli, þar sem þau höfðu verið dæmd til greiðslu bóta vegna galla á fasteign. Þegar af þeirri ástæðu að ekki var talið að skilyrðum sakarreglunnar um saknæma og ólögmæta háttsemi af hálfu lögmannanna væri fullnægt voru stefndu sýknaðir af öllum kröfum stefnenda.

Ágreiningur þessa máls laut að því hvort stefndi hefði vanefnt samningsskyldur sínar gagnvart stefnanda þegar hann tók ákvörðun um að greiða út bankaábyrgð til verkkaupa. Ágreiningurinn varðaði hvort skilyrði hefðu verið fyrir útgreiðslu bankaábyrgðarinnar. Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda þar sem talið var að verkkaupi hefði leitt líkum að því gagnvart stefnda að stefnandi hefði vanefnt skyldur sínar samkvæmt verksamningnum á því tímamarki sem krafa um útborgunina kom fram og með því uppfyllt skilyrði ábyrgðarinnar.

Stefnendur kröfðust þess að ógiltur yrði með dómi úrskurður kærunefndar útlendingamála um að vísa frá umsóknum vegna fjölskyldusameiningar. Jafnframt var þess krafist að sá hluti ákvörðunar Útlendingastofnunar sem laut að því að brottvísa stefnendum frá Íslandi og ákveða þeim endurkomubann í tvö ár yrði ógiltur. Ekki þótti ástæða til þess að vísa málinu frá þótt kröfum í málinu hefði ekki jafnframt verið bein að Útlendingastofnun. Þá var fallist á að maki eins þeirra sem ákvörðunin beindist að gæti ekki talist aðili að málinu og var stefndi sýknaður af kröfum hans á grundvelli aðildarskorts. Stefndi var sýknaður með vísan til þess að kærunefnd hefði byggt niðurstöðu sína á lögum sem voru sett með stjórnskipulega réttum hætti og brutu ekki í bága við stjórnarskrá. Þá var ekki litið svo á að umræddar ákvarðanir hefðu verið haldnar slíkum annmörkum að efni eða formi að leiða ætti til ógildingar.

Fallist var á frávísunarkröfu stefnda með vísan til þess að með dómi Landsréttar í máli nr. 476/2022 hefði verið tekin afstaða til kröfugerðar stefnanda og málsástæðna varðandi brostnar forsendur vegna síðari atvika.

Fallist var á að ávinningur af áskrift starfsmanna að hlutabréfum samkvæmt samningi við vinnuveitanda sinn um áskriftarréttindi teldust tekjur í skilningi A-liðar 7. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og bæri að skattleggja samkvæmt ákvæðum þeirrar greinar. Ekki var fallist á að endurgjald starfsmanna fyrir áskriftarréttindin gætu ráðið úrslitum um hvort fella ætti skattskyldu undir meginreglu 9. gr. laga nr. 90/2003 m.a. með vísan til þess að umrædd réttindi stóðu einungis örfáum einstaklingum úr hópi stjórnenda og lykilstarfsmanna til boða eingöngu vegna þess að þeir voru starfsmenn bankans. Þá var ekki fallist á að starfsmenn Skattsins hefðu verið vanhæfir. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfu stefnanda.

Fallist var á að ávinningur af áskrift starfsmanna að hlutabréfum samkvæmt samningi við vinnuveitanda sinn um áskriftarréttindi teldust tekjur í skilningi A-liðar 7. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og bæri að skattleggja samkvæmt ákvæðum þeirrar greinar. Ekki var fallist á að endurgjald starfsmanna fyrir áskriftarréttindin gætu ráðið úrslitum um hvort fella ætti skattskyldu undir meginreglu 9. gr. laga nr. 90/2003 m.a. með vísan til þess að umrædd réttindi stóðu einungis örfáum einstaklingum úr hópi stjórnenda og lykilstarfsmanna til boða eingöngu vegna þess að þeir voru starfsmenn bankans. Þá var ekki fallist á að starfsmenn Skattsins hefðu verið vanhæfir. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfu stefnanda

Fallist var á að ávinningur af áskrift starfsmanna að hlutabréfum samkvæmt samningi við vinnuveitanda sinn um áskriftarréttindi teldust tekjur í skilningi A-liðar 7. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og bæri að skattleggja samkvæmt ákvæðum þeirrar greinar. Ekki var fallist á að endurgjald starfsmanna fyrir áskriftarréttindin gætu ráðið úrslitum um hvort fella ætti skattskyldu undir meginreglu 9. gr. laga nr. 90/2003 m.a. með vísan til þess að umrædd réttindi stóðu einungis örfáum einstaklingum úr hópi stjórnenda og lykilstarfsmanna til boða eingöngu vegna þess að þeir voru starfsmenn bankans. Þá var ekki fallist á að starfsmenn Skattsins hefðu verið vanhæfir. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfu stefnand

Fallist var á að ávinningur af áskrift starfsmanna að hlutabréfum samkvæmt samningi við vinnuveitanda sinn um áskriftarréttindi teldust tekjur í skilningi A-liðar 7. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og bæri að skattleggja samkvæmt ákvæðum þeirrar greinar. Ekki var fallist á að endurgjald starfsmanna fyrir áskriftarréttindin gætu ráðið úrslitum um hvort fella ætti skattskyldu undir meginreglu 9. gr. laga nr. 90/2003 m.a. með vísan til þess að umrædd réttindi stóðu einungis örfáum einstaklingum úr hópi stjórnenda og lykilstarfsmanna til boða eingöngu vegna þess að þeir voru starfsmenn bankans. Þá var ekki fallist á að starfsmenn Skattsins hefðu verið vanhæfir. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfu stefnanda.

Fallist var á að ávinningur af áskrift starfsmanna að hlutabréfum samkvæmt samningi við vinnuveitanda sinn um áskriftarréttindi teldust tekjur í skilningi A-liðar 7. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og bæri að skattleggja samkvæmt ákvæðum þeirrar greinar. Ekki var fallist á að endurgjald starfsmanna fyrir áskriftarréttindin gætu ráðið úrslitum um hvort fella ætti skattskyldu undir meginreglu 9. gr. laga nr. 90/2003 m.a. með vísan til þess að umrædd réttindi stóðu einungis örfáum einstaklingum úr hópi stjórnenda og lykilstarfsmanna til boða eingöngu vegna þess að þeir voru starfsmenn bankans. Þá var ekki fallist á að starfsmenn Skattsins hefðu verið vanhæfir. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfu stefnanda.

Fallist var á að ávinningur af áskrift starfsmanna að hlutabréfum samkvæmt samningi við vinnuveitanda sinn um áskriftarréttindi teldust tekjur í skilningi A-liðar 7. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og bæri að skattleggja samkvæmt ákvæðum þeirrar greinar. Ekki var fallist á að endurgjald starfsmanna fyrir áskriftarréttindin gætu ráðið úrslitum um hvort fella ætti skattskyldu undir meginreglu 9. gr. laga nr. 90/2003 m.a. með vísan til þess að umrædd réttindi stóðu einungis örfáum einstaklingum úr hópi stjórnenda og lykilstarfsmanna til boða eingöngu vegna þess að þeir voru starfsmenn bankans. Þá var ekki fallist á að starfsmenn Skattsins hefðu verið vanhæfir. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfu stefnanda.

Fallist var á að ávinningur af áskrift starfsmanna að hlutabréfum samkvæmt samningi við vinnuveitanda sinn um áskriftarréttindi teldust tekjur í skilningi A-liðar 7. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og bæri að skattleggja samkvæmt ákvæðum þeirrar greinar. Ekki var fallist á að endurgjald starfsmanna fyrir áskriftarréttindin gætu ráðið úrslitum um hvort fella ætti skattskyldu undir meginreglu 9. gr. laga nr. 90/2003 m.a. með vísan til þess að umrædd réttindi stóðu einungis örfáum einstaklingum úr hópi stjórnenda og lykilstarfsmanna til boða eingöngu vegna þess að þeir voru starfsmenn bankans. Þá var ekki fallist á að starfsmenn Skattsins hefðu verið vanhæfir. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfu stefnanda.

Riftunarmál.

Máli varðandi ágreining um fjárskipti fyrrverandi sambúðarfólks vísað frá dómi vegna vanreifunar o.fl.

Fallist var á kröfu stefnanda, þrotabús K, um riftun á greiðslu til E. ehf. sem fram fór með afhendingu tækja, sbr. 134. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda þá fjárhæð sem nam andvirði þeirra verðmæta sem um ræddi, sbr. 1. mgr. 142. gr. laganna.

Í málinu krafði stefnandi stefndu í fyrsta lagi um greiðslu kostnaðar af framkvæmdum sem hann stóð fyrir í stigagangi sem taldist sameign sumra, þ.e. íbúða aðila einvörðungu, en málsaðilar eiga hvort sína íbúð í litlu fjöleignarhúsi. Stefnandi byggði á því að stefnda hefði, með undirritun kaupsamnings um íbúð sína, gefið eiginlegt þriðjamannsloforð, sem hann gæti byggt rétt á gagnvart henni, um að bera ein kostnað við að koma sameigninni í upprunalegt horf samkvæmt teikningum. Það taldist ósannað. Einnig var málsástæðum stefnanda sem byggðu á lögum nr. 26/1994 um fjöleignarhús hafnað sem bæði vanreifuðum og ósönnuðum. Í öðru lagi krafðist stefnandi skaðabóta úr hendi stefndu vegna tjóns sem hann kvað hafa hlotist af í íbúð hans vegna leka frá lögn í íbúð stefndu. Óumdeilt var að leki frá lögn átti sér stað í íbúð stefndu snemma árs 2014 og dró stefnda ekki í efa að eitthvert tjón kynni að hafa hlotist af íbúð stefnda, en hún hefði talið um tryggingamál að ræða. Deilt var um umfang tjónsins og hvort stefnda bæri skaðabótaábyrgð vegna þess. Enda þótt í 51. gr. laga nr. 26/1994 felist regla um hlutlæga ábyrgð fasteignareiganda vegna leka frá lögnum, þ.e. ábyrgð óháð sök, var það ekki talið hagga skyldum stefnanda samkvæmt almennum reglum til þess að takmarka tjón sitt og færa sönnur á það og umfang þess. Næg sönnun um umfang tjóns stefnanda af völdum lekans í íbúð stefndu var ekki talin felast í reikningum iðnaðarmanna og skýrslu sérfræðings sem stefnandi aflaði einhliða um mat á ástandi íbúðarinnar og kostnað af úrbótum. Þá lá fyrir að stefnandi hafði afþakkað tryggingabætur sem honum buðust úr eigin vátryggingu, að frádregnu tjónagjaldi. Vegna ákvæðis 19. gr. skaðabótalaga og skyldu tjónþola samkvæmt almennum reglum til að takmarka tjón sitt var tjón hans ekki talið geta numið hærri fjárhæð en upphæð tjónagjaldsins. Óupplýst var um fjárhæð þess. Var dómkrafan að því leyti talin svo vanreifuð að varðað gæti frávísun hennar án kröfu, en þar sem umfang tjóns af völdum lekans var talið ósannað og krafan auk þess fyrnd, var stefnda sýknuð af skaðabótakröfu stefnanda.

Sýknað af fjárkröfu á grundvelli lánssamnings.

Sýknað af fjárkröfu á grundvelli lánssamnings.

Íslenska ríkið sýknað af skaðabótakröfu sjúklings. Ósannað var að um saknæm mistök læknis hefði verið að ræða, heldur sjaldgæfan fylgikvilla aðgerðar.

Máli vísað frá dómi vegna vanreifunar, litis pendens o.fl.

Ágreiningur um veikindalaunarétt sjómanns.

A höfðaði mál á hendur tryggingafélagi og krafðist viðurkenningar á rétti á fébótagreiðslu á grundvelli laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu vegna sjúkdómsmeðferðar sem B lýtalæknir framkvæmdi á árinu 2007 og fólst í ísetningu PIP brjóstapúða. Tryggingafélagið var sýknað þar sem ekki þótti sýnt fram á að B hefði gert mistök í skilningi laganna og þá var ósannað að tjón A mætti rekja til galla í brjóstapúðunum.

Banki var sýknaður af fjárkröfu stefnanda, sem reist var á því að stefnandi ætti rétt til greiðslu mismunar á ætluðu markaðsvirði fasteignar hans á nauðungarsöludegi og bókfærðs kaupverðs bankans, en bankinn var bæði gerðarbeiðandi og kaupandi fasteignarinnar á uppboði við nauðungarsölu. Hafnað var málsástæðum stefnanda um að krafa hans ætti sér stoð í 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu eða eðli máls.

Íslenska ríkið var sýknað af skaðabótakröfu vegna líkamstjóns þar sem ósannað var talið að saknæm mistök hefðu átt sér stað við bráðaaðgerð á stefnanda í kjölfar slyss. Matsgerð dómkvaddra matsmanna, þar sem svarað var tveimur matsspurningum um framkvæmd aðgerðarinnar, var ekki talin nægjanleg til sönnunar um saknæma háttsemi heilbrigðisstarfsmanna, þrátt fyrir strangt sakarmat. Málsástæðu stefnanda um að beita bæri sakarlíkindareglu var hafnað. Nýjar málsástæður sem fram komu við aðalmeðferð málsins og lutu að læknismeðferð í kjölfar aðgerðarinnar töldust of seint fram komnar og var ekki litið til þeirra við niðurstöðu málsins.

Stefndu voru dæmd til að greiða stefnanda vangoldna húsaleigu og skaðabætur vegna skemmda á húsnæðinu á leigutímanum.

Stefndi var dæmdur til að greiða hitunarkostnað vegna sameignar, ofan á leigugjald.

Endurálagning fasteignagjalda. Frávísun að hluta.

Stefnda var gert að greiða stefnanda hluta af dómkröfu hans samkvæmt reikningi vegna lögmannsþjónustu. Kröfunni var hafnað að hluta með vísan til aðildarskorts.

Talið var sannað að stefndi hefði með eigin hendi ritað nafn sitt undir yfirlýsingu um sjálfskuldarábyrgð. Talið var að stefndi hefði tekið á sig ábyrgð í þágu eigin atvinnurekstrar, sbr. 2. gr. laga nr. 32/2009. Þá var hafnað þeirri málsástæðu að víkja bæri ábyrgð stefnda til hliðar á grundvelli 36. gr. og 36. gr. a-d liða samningalaga.

Þrír af fjórum stefndu voru dæmdir til þess að greiða þrotabúi félags, sem stefndu höfðu verið í forsvari fyrir, skaðabætur.

Banka heimilað að fá gert fjárnám inn í veðrétt sem hann á í fasteign stefndu.

Fallist á ógildingu greiðsluaðlögunar fasteignaveðkrafna.

Aðilar deildu um uppgjör verksamnings þar sem GG ehf. tók að sér tiltekin verk við smíði fjölbýlishúss A. Með matsgerð taldist sannað að verk GG væri haldið tilteknum göllum og nokkrum verkliðum væri ólokið og fallist á skuldajafnaðarkröfu A á móti ógreiddum reikningum GG ehf. Sömu leiðis var fallist á að GG bæri að greiða A tafabætur að álitum. Stærsta kröfulið A vegna galla var vísað frá dómi með vísan til e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Þá var fallist á hluta af reikningi GG fyrir viðbótarverk en öðru hafnað sem ósönnuðu, sem og kröfu GG vegna magnaukningar. Byggingarstjóri og vátryggjanda hans voru sýknaðir af bótakröfu.

Kröfu sem lýst var í slitabú fjármálafyrirtækis var að hluta vísað frá dómi en að öðru leyti hafnað.

Ágreiningur um uppgjör 32 kaupleigusamninga sem lagt var til grundvallar að hefðu haft að geyma ólögmæta gengistryggingu skuldbindinga, þ.á m. um hvort fullnægt væri skilyrðum samkvæmt dómaframkvæmd Hæstaréttar til að beita undantekningu frá þeirri meginreglu að kröfuhafi, sem fengið hefur minna greitt en hann átti rétt á, eigi kröfu á hendur skuldara um það sem vangreitt er, og þá loks hvaða útreikningsaðferð bæri að leggja til grundvallar.

Stefnandi krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður heilbrigðisráðherra þar sem staðfest var ákvörðun stefnda um að leyfa ekki innflutning stefnanda á tilgreindum lyfjum. Á kröfuna var ekki fallist. Viðurkenningarkröfum sem stefnandi hafði einnig uppi í málinu var vísað frá dómi

Skaðabótamáli vísað frá dómi í heild að kröfu stefndu vegna vanreifunar.

Kröfu M um ómerkingu á ákvörðun sýslumanns um útlutun uppboðsandvirðis við nauðungarsölu fasteignar hafnað.

Landamerkjamáli vísað frá dómi.

Stefndi, íslenska ríkið, sýknað af bótakröfu stefnanda vegna ætlaðs tjóns stefnanda við fall Glitnis haustið 2008.

Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um að fella úr gildi veðsetningu er hann veitti á fasteign sinni.

Frávísunarkröfu stefnda hafnað.

Stefndu dæmdir til að greiða stefnanda dómkröfu málsins, sem var tilkomin vegna yfirdráttar á tékkareikningi, en stefndu höfðu gengist í ábyrgð vegna yfirdráttarins.

Rift var yfirlýsingu fyrrverandi forstjóra Kaupþing banka hf. um að fella niður persónulega ábyrgð stefnda af greiðslu lánssamninga vegna hlutabréfakaupa í bankanum. Var stefndi dæmdur til að endurgreiða bankanum fjárhæð sem nam endurgreiðsluverðmæti lánssamninganna. Þá var staðfest kyrrsetning sýslumanns fyrir dómkröfum stefnanda.

Rift var yfirlýsingu fyrrverandi forstjóra Kaupþing banka hf. um að fella niður persónulega ábyrgð stefnda af greiðslu lánssamninga vegna hlutabréfakaupa í bankanum. Var stefndi dæmdur til að endurgreiða bankanum fjárhæð sem nam endurgreiðsluverðmæti lánssamninganna.

Rift var þeirri yfirlýsingu fyrrverandi forstjóra Kaupþings banka hf. að fella niður persónulega ábyrgð stefnda á greiðslu láns vegna kaupa á hlutabréfum í bankanum. Var stefndi dæmdur til að greiða stefnanda uppreiknað verðmæti lánsins. Málskostnaður felldur niður.

Kröfum stefnanda vísað frá dómi vegna vanreifunar, sbr. e-lið 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Fallist var á að vísa bæri máli frá dómi sökum annmarka á stefnu, sbr. e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Fallist var á að vísa bæri máli frá sökum annmarka á stefnu, sbr. e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Falllist var á að vísa bæri máli frá sökum annmarka á stefnu, sbr. e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Fallist var á að vísa bæri máli frá dómi sökum annmarka á stefnu, sbr. e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.