Staðfest riftun kaupa á veghefli og fallist á kröfu um endurgreiðslu kaupverðsins.
Eignartilkall stefndanda að bifreið talið skýrt og stefnda gert að afhenda honum bifreiðina.
Innheimta á eftirstöðum skuldar vegna riftunar á kaupleigusamningi um bifreið. Málinu vísað frá vegna vanreifunar.
Stefnda var gert að greiða Landsbankanum eftirstöðvar gengistryggðs kaupleigusamnings um bifreið frá júlí 2007 í samræmi við endurútreikning á eftirstöðvum hans í desember 2013.
Ágreiningur um uppgjör kaupleigusamnings og veðréttindi.
Fjármögnunar- og kaupleigusamningar. Uppgjör. Tryggingarbréf.
Fjármögnunarleiga. Gengistrygging.
Fjármögnunarleiga. Gengistrygging.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda.
Fjármálafyrirtæki sýknað af kröfu um viðurkenningu á því að krafa um endurgreiðslu á ofgreiddum greiðslum fyrri greiðanda samkvæmt samningi um kaupleigu á bifreið hefði verði framseld að fullu til nýs greiðanda með samningi um yfirtöku hans á skyldum og réttindum samkvæmt bílasamningnum.
Ágreiningur um uppgjör 32 kaupleigusamninga sem lagt var til grundvallar að hefðu haft að geyma ólögmæta gengistryggingu skuldbindinga, þ.á m. um hvort fullnægt væri skilyrðum samkvæmt dómaframkvæmd Hæstaréttar til að beita undantekningu frá þeirri meginreglu að kröfuhafi, sem fengið hefur minna greitt en hann átti rétt á, eigi kröfu á hendur skuldara um það sem vangreitt er, og þá loks hvaða útreikningsaðferð bæri að leggja til grundvallar.
Því var hafnað að fjármögnunarleigusamningur, sem stefnandi hafði gert við stefnda, væri samkvæmt efni sínu lánssamningur en ekki leigusamningur. Í samræmi við þá niðurstöðu var ekki talið að gengistryggingarákvæði samningsins bryti í bága við ákvæði laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.
Því var hafnað að þrír fjármögnunarleigusamningar, sem stefnandi hafði gert við stefnda, væru samkvæmt efni sínu lánssamningar en ekki leigusamningar. Í samræmi við þá niðurstöðu var ekki talið að gengistryggingarákvæði samninganna brytu á bága við ákvæði laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.
Stefnda var gert að greiða skuld í samræmi við kaupleigusamning
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda umkrafða fjárhæð.
Aðilar gerðu með sér kaupleigusamning um bifreið. Samið var um greiðslu í japönskum jenum og svissneskum frönkum. Stefndi stóð ekki í skilum og bar við í fyrsta lagi að óheimilt hafi verið af stefnanda að binda afborganir lánsins við gengi japansk jens og svissneska franka samkvæmt ákvæðum 13. og 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu; í öðru lagi að forsendur samningsins hefu brostið og í þriðja lagi að ósanngjarnt og andstætt góðri viðskiptavenju væri af stefnanda að bera samninginn fyrir sig, sbr. 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Fallist var á með stefnanda að heimilt hefði verið að binda afborganir lánsins í íslensum krónum við gengi krónunnar gagnvart japönsku jeni og svissneskum frönkum. Stefndi hafi vitandi vits tekið lán í erlendri mynt. Lög stæðu ekki í vegi fyrir að hægt væri að krefjast skila á sambærilegu verðmæti og lánað var.
Deilt um ábyrgð á greiðslu eftirstöðva bílasamnings en stefndi taldi sig hafa selt bifreiðina til annars aðila.
Stefndu dæmdir ti þess að greiða stefnanda eftirstöðvar af gjaldfelldum kaupleigusamningi.