Sigrún Hrefna Sveinsdóttir (
Sveinn Jónatansson lögmaður)
gegn
Guðmundur Gísli Geirdal (Sjálfur)
Í málinu deildu aðilar um lok leigutíma og kröfur leigusala í tryggingarfé leigjanda vegna málunar, þrifa og skemmda á borðplötu. Kröfu stefnanda, leigusala, um ógildingu úrskurðar kærunefndar húsamála var hafnað.
A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að B yrði með beinni aðfarargerð borin út úr tilgreindri fasteign. Landsréttur tók fram að skilyrði til að verða við kröfu A brysti þar sem sameigandi hans að fasteigninni ætti ekki aðild að málinu. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Máli þessu, sem varðar ágreining leigutaka og leigusala að verslunarrými í verslunarmiðstöð, var vísað frá dómi.
Ágreiningur um uppsagnarfrest leigusamnings.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda sem laut að því að stefnda bæri að bæta tjón stefnanda vegna sjálfsábyrgðar húseigandatryggingar sem greiddi bætur vegna vatnstjóns í húsnæði stefnanda, en tjónið átti rætur að rekja til hluta hússins sem stefndi hafði á leigu. Ágreiningur málsins hafði um margt áður komið fyrir dóm í öðrum búningi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A ehf. um að B yrði með beinni aðfarargerð borin út úr nánar tilgreindri fasteign ásamt öllu því sem henni tilheyrði. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A ehf. væri eigandi fasteignarinnar samkvæmt þinglýstu afsali auk þess að hafa greitt allan kostnað tengdan fasteigninni. Þá hefði B ekki náð að sýna fram á að hún nyti slíkra afnota af fasteigninni að komið gæti í veg fyrir að krafa A ehf. næði fram að ganga. Var því talið að fullnægt væri skilyrðum 78. gr., sbr. 72. gr. laga nr. 90/1989 um aðför um að B yrði borin út úr húsnæði sóknaraðila með beinni aðfarargerð.
Ágreiningur aðila sneri að því hvort FH ehf. bæri að greiða H ehf. nánar tiltekna fjárhæð vegna framkvæmda við herbergi í heimavist að Húnavöllum. Krafa H ehf. byggði á húsaleigusamningi sem aðilar gerðu sín á milli 12. september 2019. Í dómi Landsréttar kom fram að óumdeilt væri að framkvæmdum við herbergin hefði lokið fyrir gildistöku húsaleigusamningsins. Af aðilaskýrslu G, fyrirsvarsmanns H ehf., í héraði var ráðið að framkvæmdirnar hefðu verið gerðar í gildistíð leigusamnings milli Húnavatnshrepps og Húnavalla ehf. 1. desember 2014, sbr. einnig samkomulag milli sömu aðila 20. maí 2016, sem kvað á um fyrirhugaðar breytingar á heimavist Húnavallaskóla. Kom þar fram að Húnavellir ehf. bæru allan kostnað af framkvæmdunum og skyldi Húnavatnshreppur eignast þær án endurgjalds við lok leigutíma nema samningnum yrði sagt upp fyrir þann tíma en þá yrðu framkvæmdirnar metnar og endurgreiddar að sanngjörnum hluta. Til þess kom ekki og réðst H ehf. því ekki í neinar framkvæmdir á hinu leigða á leigutíma húsaleigusamningsins 12. september 2019 sem hann gæti grundvallað kröfu sína á. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu FH ehf. af kröfu H ehf.
Ágreiningur um skil á leiguhúsnæði.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem málskostnaður var felldur niður í máli sem hafði verið rekið á milli K og T annars vegar og B og BI hins vegar, en málinu hafði að öðru leyti verið lokið með dómsátt. Í hinum kærða úrskurði var lagt til grundvallar að rétt væri með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 að hvor aðili bæri sinn kostnað af rekstri málsins. Var úrskurðurinn staðfestur með vísan til forsendna og kærumálskostnaður felldur niður.
Hafnað var kröfu stefnanda um leigu úr hendi stefndu fyrir afnot af eignarhluta hans í íbúð sem aðilar áttu í sérstakri sameign eða óskiptri sameign.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem heimilað var að K ehf. yrði borið út úr tilgreindu rými á grundvelli 78. gr., sbr. 72. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B ehf. um að A ehf. yrði með beinni aðfarargerð borinn út úr nánar tilgreindri fasteign.
Á ehf. og E gerðu með sér leigusamning árið 2011 til 15 ára um skrifstofuhúsnæði fyrir starfsemi E. Á árinu 2019 rifti E leigusamningnum. Í yfirlýsingu E um riftun kom meðal annars fram að hið leigða húsnæði hefði spillst svo á leigutímanum að það nýttist ekki lengur til fyrirhugaðra nota, auk þess að vera heilsuspillandi að mati Vinnueftirlitsins. Höfðaði Á ehf. þetta mál á hendur E til heimtu skaðabóta vegna ólögmætrar riftunar E. Í dómi Landsréttar var talið að leitt hefði verið í ljós að ástand húsnæðisins hefði versnað frá því að E tók húsnæðið á leigu þar til samningnum var rift. Rakið var að 15 starfsmenn E hefðu orðið veikir við vinnu sína í húsnæðinu og fleiri fundið fyrir einkennum veikinda. Vinnueftirlitið hefði talið að húsnæðið væri heilsuspillandi í úttektum sínum og greinargerð úttektaraðila sem tilnefndur var af kærunefnd húsamála sýnt margþætta vankanta á húsnæðinu. Ekki var fallist á þann málatilbúnað Á ehf. að skemmdir á hinu leigða húsnæði væri að rekja til E. Var því talið að E hafi verið heimilt að rifta leigusamningnum með vísan til 3. töluliðar 1. mgr. 60. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994, sökum þess að húsnæðið hefði spillst á leigutímanum, hvort heldur sem litið yrði svo á að það hefði ekki lengur nýst til fyrirhugaðra nota eða talist heilsuspillandi að mati heilbrigðisyfirvalda, auk þess sem annmarkar sem komu fram á húsnæðinu hefðu falið í sér verulega vanefnd. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu E og Í því staðfest.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A ehf. um að B yrði með beinni aðfarargerð borin út úr tilgreindri fasteign.
Úrskurður kærunefndar húsamála felldur úr gildi. Sýknað af kröfu um að viðurkennt verði með dómi að stefnandi skuldi stefnda ekki tilgreinda fjárhæð vegna sjálfsábyrgðar vegna húseigendatryggingar.
Stefndi leigði skrifstofuhúsnæði af stefnanda, en í því var mygla staðreynd í kjölfar einkenna starfsfólks. Stefnandi féllst á kröfur stefnda um að gerðar yrðu tilteknar úrbætur á húsnæðinu sem verkfræðistofa lagði til og tók stefnandi að sér að annast þær sjálfur. Stefndi rifti húsaleigusamningnum þegar liðnir voru fimm mánuðir án þess að komist yrði fyrir mygluna og ljóst var að stefnandi ætlaði ekki að svo stöddu að fara að öllu leyti eftir tillögum verkfræðistofunnar. Stefnandi taldi riftunina ólögmæta og krafðist í þessu máli efndabóta úr hendi stefnda fyrir tjón sem hann hefði orðið fyrir vegna riftunarinnar. Riftun stefnda var eins og á stóð talin lögmæt og var stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda.
Stefnda sýknað af kröfum stefnanda sem krafðist leigugreiðslna vegna eignar sem stefnandi keypti á nauðungarsölu.
Stefnda sýknuð af kröfum stefnanda sem krafðist leigugreiðslna vegna eignar sem stefnandi keypti á nauðungarsölu.
L hf. höfðaði mál gegn U ehf. og krafðist vangoldinnar húsaleigu á grundvelli samnings sem aðilar gerðu sín á milli í mars 2018. Með samningnum tók U ehf. fasteign á leigu af L hf. í því skyni að reka þar gistiheimili. Óumdeilt var í málinu að vegna minnkandi tekna U ehf. af rekstri gistiheimilisins, sem rekja mátti til heimsfaraldurs Covid-19, krafði L hf. ekki fullrar leigu af fasteigninni á tímabilinu apríl 2020 til febrúar 2021. Sneri ágreiningur aðila að því hvað hafi falist í munnlegu samkomulagi sem þeir gerðu af þessu tilefni. Hélt U ehf. því fram að vegna þessara aðstæðna hafi L hf. gefið eftir hluta leigunnar. Því mótmælti L ehf. og hélt því fram að í samkomulagi þeirra hafi það eitt falist að L hf. hafi veitt U ehf. greiðslufrest að því er tók til fullrar leigu á umræddu tímabili og eingöngu innheimt þann hluta hennar sem í grunninn hafi tekið mið af greiðslugetu U ehf. hverju sinni. Með hinum áfrýjaða dómi var U ehf. sýknað af kröfum L hf. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að samkvæmt ákvæðum húsaleigulaga og almennum sönnunarreglum hvíldi á leigutaka sönnunarbyrði fyrir því að samið hafi verið munnlega um lækkun á leigu frá því sem kveðið væri á um í skriflegum húsaleigusamningi. Var ekki fallist á það með U ehf. að hann hafi sýnt fram á að hann hafi á grundvelli munnlegs samkomulags við L hf. verið leystur undan þeirri skuldbindingu um greiðslu leigu sem hann gekkst undir með leigusamningum í mars 2018 og að hún skyldi þess í stað ráðast af greiðslugetu hans. Þá var ekki fallist á aðrar málsástæður U ehf. fyrir kröfu hans og dómkrafa L ehf. að fullu tekin til greina.
Stefnandi krafði stefndu um bætur vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir við skil stefndu á húsnæði sem þeir höfðu á leigu hjá stefnanda auk þess sem þeir kröfðust greiðslu vegna missis leigutekna á því tímabili sem viðgerðir á húsæðinu stóðu yfir. Talið var að stefnanda hafi tekist sönnun þess að húsnæðið hefði rýrnað eða skemmst umfram það sem teldist eðlilegt með hliðsjón af afnotum stefndu sem leigutaka og voru stefnanda dæmdar bætur að álitum vegna tjóns síns. Kröfu um greiðslu vegna missis leigutekna var hins vegar hafnað þar sem stefnandi taldist ekki hafa sýnt fram á það að hann hefði orðið fyrir tjóni af þeim sökum.
V ehf. og Á ehf. gerðu tímabundinn húsaleigusamning í maí 2020 um afnot Á ehf. af hluta fasteignar í eigu V ehf. Í maí 2021 urðu eigendaskipti að V ehf. og gerðu fyrirsvarsmenn aðila samkomulag um að Á ehf. skyldi rýma húsnæðið eigi síðar en 31. þess mánaðar. Ágreiningur aðila laut að því hvort komist hefði á ótímabundinn samningur um fasteignina á grundvelli 59. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994, þar sem Á ehf. hefði hagnýtt hið leigða húsnæði og efnt leigusamninginn eftir að hinn tímabundni samningur rann út. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt 59. gr. húsaleigulaga framlengist leigusamningur ótímabundið ef átta vikur líða frá því að leigutíma lauk héldi leigjandi áfram að hagnýta húsnæðið og efna leigusamninginn, enda hafi leigusali ekki skorað á hann að rýma húsnæðið eftir að leigutíma var lokið. Fyrir lá að Á ehf. hafði ekki rýmt húsnæðið fyrir 31. maí 2021 heldur nýtt það í tæplega fjórar vikur eftir umsamin lok leigutíma. Þá greiddi Á ehf. húsaleigu 14. júní 2021 en engar frekari greiðslur voru inntar af hendi. Talið var sannað að fyrirsvarsmaður V ehf. hefði í júlí 2021 vitað eða mátt vita að Á ehf. hefði ekki í hyggju að leigja húsnæðið áfram. Þá yrði ráðið af framburði vitna að í byrjun júlí 2021 hefði að minnsta kosti verið búið að fjarlægja allar vélar í eigu Á ehf. úr húsnæðinu. Var V ehf. talið bera hallann af sönnunarskorti um að Á ehf. hefði ekki verið búið að rýma húsnæðið á fullnægjandi hátt í lok júní 2021. Var því miðað við að ótímabundinn leigusamningur hefði ekki stofnast á grundvelli 59. gr. húsaleigulaga og var Á ehf. því sýknað af kröfu V ehf.
Krafa þrotabús um greiðslu samkvæmt húsaleigusamningi.
Stefndi, sem er leigutaki íbúðar í fjölbýlishúsi hjá stefnenda, sem heldur utan um rekstur á félagslegu húsnæði á vegum Reykjavíkurborgar, hafði ekki greitt umsamda húsaleigu til stefnenda samkvæmt leigusamningi þar sem að stefndi taldi verulega ágalla vera á hinu leigða, auk þess sem honum væri gert að greiða umfram skyldu í hússjóð. Ekki var fallist á varnir stefnda í málinu utan þess að vísa þurfti frá dómi kröfulið í dómkröfum stefnenda þar sem sá laut í reynd að eldri leigusamningi sem ekki var byggt hér á.
Skuldaviðurkenning sem stefnda gekkst undir var ekki talin skuldbindandi þar sem stefnandi hefði í tengslum við gerð skjalsins beitt stefndu nauðung af því tagi sem lýst er í 29. gr. laga nr. 7/1936.
Hafnað var kröfu stefnanda um ógildingu úrskurðar kærunefndar húsamála. Talið var að brostið hefði heimild fyrir því fyrirkomulagi að sérstakur húsnæðisstuðnings sem stefndi naut rynni beint til stefnanda.
Stefnandi leigði stefnda húsnæði undir kosningaskrifstofu tímabundið til sex mánaða, en stefndi lýsti yfir riftun leigusamningsins og skilaði húsnæðinu rúmri viku eftir afhendingu þess. Þá hafði stefndi ekkert greitt stefnanda fyrir afnotin og krafðist stefnandi í málinu þess að stefndi greiddi honum umsamda leigu í sex mánuði. Ekki var fallist á að stefnda hefði verið heimilt að rifta samningnum á þeim grundvelli sem gert var, en stefnda var gert að greiða stefnanda leigu fyrir fyrsta mánuð umsamins leigutíma, sem gjaldfallin var þegar stefnandi tók við umráðum húsnæðisins á ný.
H ehf. höfðaði mál gegn V ehf. og krafðist í fyrsta lagi bóta fyrir fjártjón sem hann hefði orðið fyrir vegna ólögmætrar riftunar V ehf. á húsaleigusamningi, sem ágreiningur ríkti um hvort komist hefði á milli málsaðila. Í öðru lagi krafðist H ehf. að viðurkennd yrði skaðabótaskylda V ehf. á fjártjóni H ehf. sem hlaust af kostnaði við breytingar á hönnun fasteignarinnar er leiddi af framangreindri riftun. Í dómi Landsréttar kom fram að ljóst væri að seinni krafa H ehf. væri þversögn við fyrri kröfu hans þar sem hann hefði ótvírætt þurft að stofna til þess kostnaðar sem sú krafa laut að til að leigja húsnæðið til V ehf. og þar með öðlast lögmætt tilkall til þeirra leigugreiðslna sem fyrri fjárkrafan byggðist alfarið á. Þar sem kröfurnar væru settar fram samhliða væri málatilbúnaður H ehf. að þessu leyti ómarkviss og á reiki en í héraðsdómsstefnu hefði ekki verið gerð grein fyrir því hvernig þær gætu farið saman. Talið var að seinni krafan varpaði ljósi á vanreifun fyrri kröfu H ehf. um þann kostnað sem hann hefði haft af því að reisa húsið fyrir V ehf. sem eðli málsins samkvæmt þyrfti að taka tillit til svo unnt væri að staðreyna ætlað fjárhagslegt tjón hans miðað við réttar efndir samningsins. Taldi Landsréttur slíka annmarka á kröfugerð og málatilbúnaði H ehf. að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu án kröfu frá héraðsdómi, sbr. d- og e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og 2. mgr. 25. gr. sömu laga.
Stefndi dæmdur til að greiða gjaldfallna húsaleiguskuld.
Gagnstefnanda leigusala gert að endurgreiða aðalstefnanda leigjanda þann hluta húsaleigutryggingar sem hann hélt eftir vegna ætlaðs tjóns á hinu leigða á leigutímabili. En ekki var fallist á að kröfur leigusala teldust sannaðar m.t.t. áskilnaðar húsaleigulaga um sönnun á slíku tjóni og meðferð tryggingar.
Sakarefni málsins varðaði það álitaefni hvort R ehf. ætti kröfu á hendur S ehf. vegna leigu S ehf. á verslunarhúsnæði við Garðatorg 4 í Garðabæ. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfu R ehf. og S ehf. gert að greiða honum nánar tilgreinda fjárhæð ásamt vöxtum en að frádreginni tilgreindri fjárhæð sem S ehf. hafði greitt inn á kröfuna. Í dómi Landsréttar var á því byggt að S ehf. yrði að bera hallann af sönnunarskorti um að hið leigða hefði í reynd verið minna en það sem tilgreint hefði verið í leigusamningnum. Yrði samkvæmt því ekki fallist á þá málsástæðu S ehf. að hið leigða hefði ekki verið í því ástandi sem um hefði verið samið og var kröfu hans um afslátt af leigufjárhæðinni hafnað af þeirri ástæðu. Þá var kröfu S ehf. um greiðslu skaðabóta hafnað þegar af þeirri ástæðu að hann hefði engin gögn lagt fram í málinu sem renndu stoðum undir að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna riftunar R ehf. á leigusamningnum. Einnig var ekki talið koma að sök þótt ekki hefði verið fjallað sérstaklega um skaðabætur í stefnu, enda yrði ekki séð að vörnum S ehf. hefði orðið áfátt af þessum sökum. Enn fremur var ekki fallist á þá málsástæðu S ehf. að R ehf. hefði ekki gert grein fyrir aðild sinni að kröfu um leigu, enda lá fyrir afrit af tilkynningu til S ehf. um aðilaskipti kröfunnar. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um annað en málskostnað sem rétt þótti að félli niður á báðum dómstigum.
Aðilar deildu um fjárhæð leigu vegna íbúðar sem stefndi leigði af stefnanda en um íbúðir var að ræða sem almennt eru leigðar skammtímaleigu. Ekki var fallist á að stefnandi hefði sannað að honum væri tækt að hækka leiguna eftir markaðsaðstæðum eða að um slíkt hefði verið samið milli aðila en engin skriflegur leigusamningur lá fyrir. Stefndi dæmdur til að greiða fjárhæð leigu sem taldist sannarlega vera í vanskilum.
Með úrskurði héraðsdóms var fallist á kröfu A ehf. um að G ehf. yrði með beinni aðfarargerð borinn út úr fasteign A ehf. að Ránargrund 4 í Garðabæ. Ágreiningur málsins varðaði heimild A ehf. til riftunar á leigusamningi en krafa A ehf. byggði á þeim grunni að honum hafi verið heimilt að rifta samningnum. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A ehf. hefði eins og á stóð ekki verið heimilt á grundvelli reglu kröfuréttar um tillitsskyldu að nýta samningsbundinn rétt sinn til að rifta leigusamningnum. Jafnframt var talið að sama niðurstaða leiddi af 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Af þessu leiddi að ekki var fallist á kröfu A ehf. um að G ehf. yrði með beinni aðfarargerð borinn út úr fasteigninni Ránargrund 4 í Garðabæ.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að A yrði með beinni aðfarargerð borinn út úr tiltekinni fasteign í eigu B.
Ekki var fallist á að stefndu bæri að greiða stefnanda leigu fyrir að hafa búið í kjallaraíbúð í húsi stefnanda eftir að stuttu sambandi þeirra lauk. Ekki var fallist á að tölvupóst stefndu um útreikning húsaleigu bæri að skoða án samhengis við upptalningu í sama tölvupósti á heildarskuldum stefnanda við stefndu. Ekkert heildaruppgjör skulda þeirra sem upp voru taldar í tölvupósti stefndu hafði átt sér stað og ekki talið að tölvupósturinn væri til sönnunar þess að komist hefði á húsaleigusamningur án slíks uppgjörs. Þá var ekki fallist á kröfu stefnanda um endurgreiðslu útlagðs kostnaðar við tilteknar framkvæmdir á sólpalli, sem stefnda hafði síðan fjarlægt, enda var sú krafa engum gögnum studd.
Málið var höfðað til innheimtu ógreiddrar húsaleigu samkvæmt leigusamningi sem gerður var á milli SS ehf. og KA ehf. S ehf. varð síðar leigusali samkvæmt samningnum í stað SS ehf. Ágreiningurinn í málinu laut að framsali KA ehf. á sínum réttindum og skyldum samkvæmt samningnum til KP ehf. með yfirlýsingu dagsettri 26. október 2015. S ehf. byggði á því að framsalið sem KA ehf. hafi tilkynnt um hefði aldrei raungerst og KA ehf. bæri að standa skil á leiguskuldinni, en KA ehf. bar fyrir sig aðildarskort. Í dómi Landsréttar var rakið að fyrirliggjandi samskipti bæru með sér að báðir málsaðilar hefðu litið svo á að yfirlýsingin 26. október 2015 hefði falið í sér framsal til KP ehf. Meðal annars yrði að líta svo á að riftun S ehf. á leigusamningnum hefði beinst að KP ehf. auk þess sem S ehf. hefði knúið fram gjaldþrotaskipti á KP ehf. á þeim grundvelli að félagið skuldaði leigu samkvæmt samningnum. Framsal hefði því átt sér stað og réttindi og skyldur leigutaka eftir það tilheyrt KP ehf. en ekki KA ehf. en S ehf. hefði ekki rökstutt sérstaklega hvernig KP hf. og KA hf. gætu talist óskipt ábyrgir fyrir leiguskuldinni. Var því KA ehf. sýknaður af kröfu S ehf. vegna aðildarskorts.
D ehf. og L ehf. deildu um það hvort komist hefði á bindandi samningur milli þeirra, fyrir milligöngu B ehf., um leigu L ehf. á byggingarkrana af D ehf. til notkunar á athafnasvæði L ehf. á svokölluðum Landssímareit í miðbæ Reykjavíkur. Byggði D ehf. á því að hann hefði gert munnlegan samning þess efnis við B ehf. sem hafi haft umboð til samningsgerðarinnar. Í dómi Landsréttar kom fram að ýmis gögn málsins renndu stoðum undir að á hefði komist samningur milli aðila. Einn byggingarkrani hefði verið sérpantaður frá framleiðanda í útlöndum og eftir flutning til landsins hefði hann beðið þess á athafnasvæði D ehf. að vera settur upp á athafnasvæði L ehf. Þá renndu tölvupóstsamskipti milli B ehf. og D ehf. frá 26. júlí 2018, tölvupóstsamskipti milli B ehf. og L ehf. 27. sama mánaðar og svarpóstur L ehf. 2. ágúst 2018 styrkum stoðum undir að samningur hefði komist á. Bæði framkvæmdastjóri og fyrrum verkefnastjóri B ehf. hefðu staðfest þann skilning í skýrslugjöf fyrir héraðsdómi. Taldi Landsréttur sannað að B ehf. hefði skuldbundið L ehf. við leigusamning um byggingarkrana við D ehf. Var L ehf. dæmdur til að greiða D ehf. fjárhæð sem svaraði til útgefinna ógreiddra reikninga fyrir leigu á byggingarkrananum og viðurkenndur réttur D ehf. til greiðslu leigugjalds út það lágmarkstímabil sem leigan skyldi standa.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa G ehf., sem leigusala að iðnaðarhúsnæði, um að K ehf. sem leigutaki yrði með beinni aðfarargerð borinn út úr húsnæðinu. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að úrbætur á brunavörnum húsnæðisins sem gerðar hafi verið eftir að yfirlýsing um riftun leigusamnings barst sóknaraðila gætu engu breytt um lögmæti riftunarinnar og rétt varnaraðila á grundvelli hennar.
Í júní 2007 gerðu R ehf. og Ú með sér leigusamning um fasteign til eins árs og hugðist Ú reka þar gistiskýli fyrir umsækjendur um alþjóðlega vernd. Afhending húsnæðisins dróst þar sem tilskilinna leyfa hafði ekki verið aflað. Ú fékk húsnæðið afhent í nóvember 2017 en 24. sama mánaðar var að kröfu tiltekinna eigenda í sama húsi lagt lögbann við því að Ú og R ehf. starfræktu gistiskýli í fasteigninni. Ú rifti leigusamningnum með bréfi 5. febrúar 2018 og lýsti því yfir að stofnunin myndi ekki greiða frekari leigugreiðslur. R ehf. mótmælti riftuninni með bréfi 12. sama mánaðar og höfðaði síðar mál á hendur Ú þar sem aðallega var krafist greiðslu á leigu en jafnframt skaðabóta vegna kostnaðar við að laga húsnæðið að þörfum og óskum Ú. Ú höfðaði jafnframt gagnsök þar sem krafist var meðal annars viðurkenningar á heimild til riftunar leigusamningsins og endurgreiðslu á þegar greiddri leigu. R ehf. framseldi síðar kröfur sínar á hendur Ú til T ehf. Í dómi Hæstaréttar var ekki fallist á kröfu um ómerkingu hins áfrýjaða dóms. Um efnishlið málsins var talið að réttur Ú sem leigjanda hefði verið verulega skertur vegna opinberra fyrirmæla vegna lögbannsins. Var því fallist á viðurkenningarkröfu Ú um heimild til að rifta leigusamningnum og hann sýknaður af kröfum T ehf. um greiðslu leigu fyrir húsnæðið. Krafa T ehf. um greiðslu skaðabóta var talin í slíku ósamræmi við f- og g-liði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 að henni var sjálfkrafa vísað frá héraðsdómi. Þá vísaði rétturinn til þess að á þeim tíma sem hið leigða húsnæði nýttist ekki Ú vegna lögbannsins greiddi hann allt að einu umsamda leigu fyrirvaralaust allt fram til þess að hann rifti samningnum 5. febrúar 2018. Með vísan til þess var ekki fallist á kröfu Ú um endurgreiðslu leigugjalds úr hendi R ehf. Loks var fallist á kröfu Ú um greiðslu helmings málskostnaðar úr hendi R ehf. sem aðilum var gert að greiða í framangreindu lögbannsmáli.
Stefndu gert að greiða hluta ógreiddrar húsaleigu iðnaðarrýmis.
Aðila greindi á um skyldu T sem leigutaka til að greiða A tiltekinn kostnað samkvæmt leigusamningi. Talið var að A hefði sýnt af sér verulegt tómlæti við innheimtu kröfu sinnar og var T sýknaður að kröfunni að virtum atvikum.
Aðilar málsins gerðu með sér leigusamning til tuttugu ára þar sem F ehf. tók á leigu fasteign í eigu Í ehf. í því skyni að reka þar hótel. Vegna aðstæðna sem rekja mátti til COVID-19 heimsfaraldursins var hótelinu lokað í lok mars 2020. Með dómi héraðsdóms var fallist á kröfu F ehf. um að víkja tímabundið til hliðar ákvæði leigusamningsins um leigugreiðslur á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936. Leyfi var veitt til áfrýjunar héraðsdóms beint til Hæstaréttar samkvæmt heimild í 1. mgr. 175. gr. laga nr. 91/1991. Í dómi Hæstaréttar kom fram að fyrir héraðsdómi hefði verið til úrlausnar annars vegar viðurkenningarkrafa F ehf. um að leigusamningi yrði tímabundið vikið til hliðar og hins vegar fjárkrafa Í ehf. í gagnsök um greiðslu leigu fyrir hluta þess tímabils sem viðurkenningarkrafan tók til. Síðastnefnd krafa hefði falið í sér skyldu sem fullnægja mætti með aðför samkvæmt 1. tölulið 1. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989. Í dóminum hefði einungis verið leyst úr viðurkenningarkröfunni en að þeirri niðurstöðu fenginni hefði ekki verið dæmt um greiðslukröfu Í ehf. Taldi Hæstiréttur að Í ehf. hefði lögvarða hagsmuni af því að fá dóm um hvort hann ætti fjárkröfu á hendur F ehf. og hefði héraðsdómi borið að leysa efnislega úr kröfum hans eins og skylt hefði verið samkvæmt f. lið 1. mgr. og 2. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991. Héraðsdómur var því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.
Ágreiningur aðila laut að ástandi á leigðu húsnæði við lok leigutíma. Byggði G ehf. á því að KH ehf. hefði valdið tjóni á leiguhúsnæðinu með því að hafa breytt því að miklu leyti og krafðist skaðabóta að fjárhæð sem samræmdist mati dómkvadds matsmanns á kostnaði verktaka og efniskostnaði við að koma húsnæðinu í sambærilegt horf og var þegar KH ehf. tók við því. KH ehf. taldi aftur á móti ekki hafa verið sýnt fram á að G ehf. hefði orðið fyrir fjárhagslegu tjóni vegna umræddra breytinga. Í dómi Landsréttar var litið til þess að þó að skil KH ehf. á húsnæðinu hefðu ekki verið í samræmi við húsaleigusamning, og að ráðstafanirnar hefðu þar með að einhverju leyti verið saknæmar, lægi ekki fyrir hvert endanlegt tjón G ehf. hefði verið af háttseminni. Yrði G ehf. því að bera hallann af skorti á sönnun um þetta í samræmi við 1. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með hliðsjón af því var KH ehf. sýknað af öllum kröfum G ehf.
Stefnda gert að greiða stefnanda ógreidda húsaleigu.
Stefnda gert að greiða stefnanda 1.580.000 krónur vegna ógreiddrar húsaleigu, að frádregnum innborgunum. Ósannað þótti um fjárhæð leigu á fiskvinnslutækjum.
Stefnda gert að greiða stefnanda 14.120.422 krónur í ógreidda húsaleigu.
R ehf. og Ú gerðu með sér leigusamning til eins árs um fasteign og hugðist Ú reka þar gistiskýli fyrir umsækjendur um alþjóðlega vernd. Á afhendingardegi fasteignarinnar 1. júlí 2017 hafði R ehf. ekki enn aflað tilskilinna leyfa svo að hægt væri að reka þar gistiskýli og dróst því afhending húsnæðisins. Ú óskaði eftir tímabundnu leyfi Heilbrigðiseftirlits Reykjavíkur til að starfrækja gistiskýlið og fékkst það útgefið 24. október 2017. Ú fékk húsnæðið afhent í byrjun nóvember 2017 en 24. sama mánaðar fékk hópur eigenda einstakra matshluta í sömu fasteign lagt á lögbann við því að Ú starfrækti gistiskýlið og var mál til staðfestingar lögbanninu þingfest 12. desember sama ár. Ú lýsti yfir riftun leigusamningsins 5. febrúar 2018 en með bréfi 12. sama mánaðar hafnaði R ehf. riftuninni. R ehf. höfðaði mál á hendur Ú til heimtu leigugreiðslna fyrir hið leigða húsnæði en Ú höfðaði gagnsök á hendur R ehf. og krafðist viðurkenningar á heimild hans til riftunar húsaleigusamningsins, endurgreiðslu á þegar greiddum leigugreiðslum og greiðslu á fjárhæð sem nam helmingi málskostnaðar sem Ú og R var gert að greiða gagnaðilum í lögbannsmálinu. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að líta yrði svo á að leigusamningur hefði komist á með aðilum samkvæmt efni sínu. Með viðtöku hins leigða húsnæðis í byrjun nóvember 2017 og með því að greiða leigu fyrir nóvembermánuð hefði Ú samþykkt að húsnæðið hafi þá verið afhent honum með fullnægjandi hætti. Hefði Ú haft umráð húsnæðisins til loka leigutíma samkvæmt samningi aðila, eða til 30. júní 2018, en R ehf. hefði þá tekið það til sín. Réttarstefna um lögbannið hefði verið gefin út 30. nóvember 2017 og yrði að líta svo á að réttur Ú sem leigjanda hefði verið verulega skertur vegna opinberra fyrirmæla í síðasta lagi frá þeim tíma. Skilyrði 5. töluliðar 1. mgr. 60. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 fyrir riftun hefðu því verið uppfyllt en riftunaryfirlýsing Ú hefði ekki komið fram innan átta vikna frests samkvæmt 4. mgr. 60. gr. húsaleigulaga og hefði Ú því ekki rift leigusamningi aðila með löglegum hætti. Var Ú gert að greiða T ehf., sem hafði fengið kröfu R ehf. framselda, fjárhæð sem samsvaraði umsaminni leigu fyrir tímabilið frá 1. febrúar 2018 til 30. júní 2018. Þá var R ehf. jafnframt dæmdur til að greiða Ú helming málskostnaðar sem þeim var gert að greiða gagnaðilum í lögbannsmálinu.
Dótturfélag talið hafa yfirtekið réttindi og skyldur samkvæmt leigusamningi, samkvæmt heimild í samningnum sjálfum, og þar með hafi móðurfélagið verið laust undan ábyrgð og því sýknað vegna aðildarskorts.
Stefnda gert að greiða stefnanda 465.000 krónur, sem stefndi hafði haldið eftir af tryggingarfé húsaleigusamnings.
I höfðaði mál gegn R til útgáfu afsals henni til handa fyrir nánar tilgreindri spildu í landi jarðar á grundvelli kaupleigusamnings milli G og IG, fyrrverandi eiginmanns, I. Í dómi Landsréttar kom fram að réttindi samkvæmt kaupleigusamningnum hefðu fallið til I við lögskilnað hennar og IG. Deildu R og I um hvort árleg leiga fyrir spilduna samkvæmt 7. gr. kaupleigusamningsins hefði verið greidd, enda hafi það verið skilyrði samkvæmt samningsákvæðinu fyrir því að eignarréttur að spildunni yrði virkur. Í dómi Landsréttar kom fram að I bæri sönnunarbyrði fyrir þeirri fullyrðingu að leiga fyrir spilduna hefði verið greidd að fullu. Gögn málsins styddu ekki fullyrðingu I um að samningurinn hefði verið efndur og öðrum upplýsingum væri ekki til að dreifa í málinu sem rennt gætu stoðum undir málatilbúnað hennar um að leigan hefði verið greidd með eingreiðslu. Hefði henni því ekki, gegn eindregnum andmælum R, tekist sönnun framangreindrar staðhæfingar og yrði hún að bera hallann af því. R var því sýknaður af kröfu I.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þb. K um að V yrði borin út úr tiltekinni fasteign með beinni aðfarargerð þar sem talið var varhugavert að gerðin næði fram að ganga á grundvelli fyrirliggjandi gagna, sbr. 3. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.