Dómstólaleit

Ekki var fallist á að stefndu bæri að greiða stefnanda leigu fyrir að hafa búið í kjallaraíbúð í húsi stefnanda eftir að stuttu sambandi þeirra lauk. Ekki var fallist á að tölvupóst stefndu um útreikning húsaleigu bæri að skoða án samhengis við upptalningu í sama tölvupósti á heildarskuldum stefnanda við stefndu. Ekkert heildaruppgjör skulda þeirra sem upp voru taldar í tölvupósti stefndu hafði átt sér stað og ekki talið að tölvupósturinn væri til sönnunar þess að komist hefði á húsaleigusamningur án slíks uppgjörs. Þá var ekki fallist á kröfu stefnanda um endurgreiðslu útlagðs kostnaðar við tilteknar framkvæmdir á sólpalli, sem stefnda hafði síðan fjarlægt, enda var sú krafa engum gögnum studd.

Fallist var á það með einstaklingi að slys sem hún varð fyrir væri bótaskylt úr vátryggingu rekstraraðila veitingastaðar.

Ekki var fallist á að stefnanda hefði tekist að sanna að kaup annars stefnda á fasteign hefði verið til málamynda. Þannig var ekki fallist á að stefnanda hefði tekist sönnun um að hún og meðstefndi væru raunverulegir eigendur fasteignarinnar þvert á þinglýstar eignarheimildir annars stefnda á fasteigninni.

Stefndu voru sýknaðir af kröfu stefnanda um greiðslu frekari bóta úr lögboðinni ökutækjatryggingu vegna tjóns sem þegar var talið fullbætt.

Einstaklingur lenti í umferðarslysi. Málið varðaði ágreining hans við tryggingafélag um uppgjör vegna tjónsins, en tryggingafélagið vildi skerða bætur til mannsins vegna fyrri slysa frá árinu 2004. Fallist var á kröfu tjónþola um óskertar bætur.

Fallist var á launakröfu starfsmanns sem forfallaðist vegna læknisaðgerðar.

G krafðist viðurkenningar á því að hann væri eigandi 50% hlutar í S ehf. Kröfur sínar í því tilliti reisti G á afsali þar sem hann var tilgreindur eigandi 250.000 hluta í félaginu. Undir meðferð málsins kom ekkert fram sem renndi stoðum undir þær varnir stefndu að eignarhlutur G hefði verið framseldur eða honum afsalað. Samkvæmt þessu var viðurkenningarkrafa G tekin til greina.

Blaðaútgefandi var sýknaður af kröfum fyrrum starfsmanns um greiðslu vegna sérstaks orlofs sem stefnandi taldi sig eiga rétt á. Í niðurstöðu dómsins var einkum vísað til fordæmis Hæstaréttar um túlkun efnislega samhljóða ákvæðis eldri kjarasamnings.

Fyrrum starfsmanni járnblendiverksmiðju voru dæmdar skaðabætur úr tryggingu vinnuveitanda vegna atvinnusjúkdóms sem rakinn var til starfs mannsins. Manninum voru einnig dæmdar miskabætur.

Félag var sýknað af bótakröfu manns sem starfaði sem verkstjóri hjá félaginu og hafði orðið fyrir slysi við störf sín.

Stefnda, sem er félag í flugrekstri, var gert að greiða stefnanda, sem er félag sem starfar við hugbúnaðargerð, kröfur samkvæmt samningi málsaðila.