Dómstólaleit

Sjúkratryggingar Íslands voru sýknaðar af miskabótakröfu einstaklings vegna mistaka læknis, en aðilar höfðu áður gert með sér sátt um greiðslu bóta vegna annars tjóns stefnanda af völdum mistakanna. Var það mat dómsins, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmanni, að háttsemi læknisins umrætt sinn hefði falið í sér almennt en ekki stórkostlegt gáleysi. Þegar af þeirri ástæðu teldist skilyrðum fyrir beitingu a-liðar 1. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1993 ekki vera fullnægt. Gat því ekki komið til þess að stefnda yrði gert að greiða stefnanda miskabætur til viðbótar við þær bætur sem greiddar voru samkvæmt fyrrgreindri sátt.

Hafnað var kröfu einstaklings um viðurkenningu þess að lífeyrisréttindi hans yrðu reiknuð samkvæmt 3. og 4. mgr. 28. gr. laga nr. 1/1997 um lífeyrissjóð starfsmanna ríkisins.

Blaðaútgefandi var sýknaður af kröfum fyrrum starfsmanns um greiðslu vegna sérstaks orlofs sem stefnandi taldi sig eiga rétt á. Í niðurstöðu dómsins var einkum vísað til fordæmis Hæstaréttar um túlkun efnislega samhljóða ákvæðis eldri kjarasamnings.

Kröfu landeiganda um ógildingu tiltekins úrskurðar kærunefndar húsamála var hafnað.

Stefnandi krafði stefnda um bætur úr ábyrgðartryggingu vinnuveitanda stefnanda. Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda.

Íslenska ríkið var sýknað af bótakröfu einstaklings vegna tjóns af völdum bólusetningar gegn svokallaðri svínaflensu, en einstaklingurinn hafði áður fengið greiddar bætur samkvæmt lögum um sjúklingatryggingu.

Stefnandi slasaðist á vinnustað sínum. Kröfu stefnanda um bætur úr vátryggingu vinnuveitandans var hafnað þar sem um hefði verið að ræða óhappatilvik sem ekki yrði rakið til bótaskyldrar háttsemi vinnuveitandans eða starfsmanna á vegum hans.