Dómstólaleit

Í málinu deildu aðilar um uppgjör bóta vegna varanlegrar örorku húsasmiðs sem veiktist af völdum myglu í störfum fyrir stefnda. Var því sjónarmiði stefnda hafnað að fullnaðaruppgjör hafi farið fram í málinu. Fallist var á með stefnanda að aðstæður hans hefðu verið óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og að tekjur iðnlærðra húsasmiða á árinu 2016 væru réttari mælikvarði á líklegar framtíðartekjur við bótauppgjör en meðaltekjur hans síðustu þrjú ár fyrir slysið. Ekki var fallist á dráttarvaxtakröfu stefnanda. Var stefnda gert að greiða stefnanda skaðabætur auk nánar tilgreindra vaxta í samræmi við aðalkröfu hans.

Stefnandi varð fyrir líkamstjóni í árekstri í október 2017. Í málinu var niðurstaða undirmats um umfang tjóns lögð til grundvallar þar sem tognun á hálshrygg var talin meðal varanlegra afleiðinga slyssins. Var gagnstæð niðurstaða yfirmats ekki talin rökstudd á fullnægjandi máta og ekki talin hafa stuðning í öðrum fyrirliggjandi gögnum málsins. Var það niðurstaða dómsins að matsgerðir þar sem niðurstöður eru mismunandi skuli metnar að verðleikum hverju sinni fyrir dómstólum enda skeri dómstólar úr um sönnunargildi gagna sem aflað er, þ.m.t. sönnunargildi matsgerða. Þá var fallist á að leggja til grundvallar 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og meta árslaun sérstaklega þar sem óvenjulegar aðstæður væru fyrir hendi og sýnt fram á að annar mælikvarði væri réttari á líklegar framtíðartekjur stefnanda en lágmarkstekjuviðmið.

Íslenska ríkið sýknað af bótakröfu konu sem varð fyrir líkamstjóni við fall fyrir utan Landspítala í Fossvogi. Ekki var talið sýnt fram á saknæma háttsemi starfsmanna spítalans við hálkuvarnir fyrir utan spítalann og því talið að um óhappatilvik hefði verið að ræða.

Stefndu voru sýknaðir af kröfu stefnanda um greiðslu frekari bóta úr lögboðinni ökutækjatryggingu vegna tjóns sem þegar var talið fullbætt.

Íslenska ríkið var sýknað af bótakröfu starfsmanns Landspítala sem orðið hafði fyrir tjóni þegar einstaklingur sem kom inn á spítalann hrinti starfsmanninum.

H krafði D um skaðabætur vegna riftunar á verksamningi, en H taldi að riftunin hefði verið ólögmæt. Riftunaryfirlýsing D hafði verið send með vísan til verulegra vanefnda af hálfu H. Talið var að H hafi með athafnaleysi af sinni hálfu valdið töfum á afhendingu byggingarefnis. Á þeim grunni og með vísan til gagna málsins var fallist á það með D að riftun samningsins hefði verið lögmæt eins og á stóð. Var D því sýknað af skaðabótakröfu H.

Einstaklingi voru dæmdar skaðabætur úr hendi vátryggingafélags í kjölfar umferðarslyss.