Í málinu krafðist Á, sem var leigusali samkvæmt samningi við K, þess að heimilað yrði að K yrði borinn út úr hinu leigða húsnæði. Á byggði á því að K hefði ekki sinnt greiðsluáskorun um að greiða húsaleigu fyrir mánuðina maí til október 2025, sem numið hefði 250.000 krónum á mánuði, og lýsti því yfir riftun. K hafði ekki greitt húsaleigu til Á síðan í aprílmánuði 2025 en byggði á því að leigan hefði numið 180.000 krónum á mánuði og þar sem hann hefði greitt 250.000 krónur á mánuði frá því í september 2023 hefði myndast inneign sem gerði það að verkum að hann væri ekki í vanskilum með greiðslu á leigu. Landsréttur taldi sannað með fyrirliggjandi gögnum að Á og K hefðu gert með sér samkomulag um að frá og með september 2023 skyldi mánaðarleg leiga nema 250.000 krónum og að þau vanskil sem Á reisti kröfu sína á lægu þar með fyrir. Var fallist á kröfu hans og honum heimilað að fá K borinn með beinni aðfarargerð út úr fasteign Á.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms um að sonur aðila skyldi tekinn úr umráðum A með beinni aðfarargerð og afhentur B með nánar tilgreindum hætti. Hæstiréttur féllst ekki á að öryggi barnsins eða hagsmunum væri stefnt í hættu með umgengni B við þær aðstæður sem uppi voru í málinu. Var því fallist á kröfu B um að umgengi hans við barnið yrði komið á með beinni aðfarargerð.
Hafnað var kröfu sóknaraðila um ógildingu ákvörðunar sýslumanns um endursendingu fjárnámsbeiðni, þar sem ekki var fallist á að rafræn birting greiðsluáskorunar uppfyllti skilyrði 2. mgr. 7. gr. aðfararlaga. Ekki var fallist á að tilkynning sóknaraðila sem send var með rafrænni gagnasendingarþjónustu teldist vera ábyrgðarbréf, enda væri þjónustuveitandinn ekki póstrekandi í skilningi laga um póstþjónustu. Þá var ekki fallist á að lagabreytingar sem gerðar hafa verið í átt að aukinni rafrænni stjórnsýslu skyldu leiða til þess að greiðsluáskorun sóknaraðili teldist birt í skilningi aðfararlaga, enda hafi þeim ekki verið breytt að þessu leyti og stefnubirtingar, líkt og ákvæðið vísar til, sérstaklega undanskilið í framangreindum lagabreytingum. Loks var ekki fallist á að beita mætti lögjöfnun um tilvikið, enda væri það ekki ólögmælt.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa B um að sonur hans skyldi tekinn úr umráðum A með beinni aðfarargerð og afhentur honum til umgengni með nánar tilgreindum hætti. Áður hafði Landsréttur með dómi í máli nr. 577/2022 leyst úr ágreiningi þeirra um forsjá með drengnum og mælt fyrir um umgengni B við hann. Í úrskurði Landsréttar kom fram að forsendur dóms réttarins um að B héldi sig frá neyslu fíkniefna hefðu ekki gengið eftir. Þá skorti verulega á upplýsingar um stöðu B í dag, svo sem um heilsufar hans og gengi í meðferð, sem og um afplánun hans á refsingu samkvæmt tveimur dómum héraðsdóms. Þegar litið var til þeirrar óvissu um sem uppi væri um stöðu B leit Landsréttur svo á að A hefði leitt að því nægar líkur að hagsmunum drengsins kynni að vera stefnt í hættu með umgengni B við hann. Var því talið varhugavert að gerðin næði fram að ganga, sbr. 4. mgr. 50. gr. barnalaga nr. 76/2003. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að barn málsaðila, C, yrði tekið úr umsjá B og afhent honum. Með dómi Landsréttar 26. maí 2023 í máli nr. 28/2023 var komist að þeirri niðurstöðu að lögheimili C skyldi vera hjá A. Jafnframt var í þeim dómi kveðið á um fyrirkomulag umgengni B við barnið og var því fylgt þar til í júlí 2024 þegar barnið neitaði að fara aftur til A. Í hinum kærða úrskurði var komist að þeirri niðurstöðu, sem byggði meðal annars á skýrslu sálfræðings sem dómari fól að kanna viðhorf barnsins, sbr. 43. gr. barnalaga nr. 76/2003, að varhugavert væri eins og á stæði að fallast á kröfu A. Var úrskurður héraðsdóms staðfestur með vísan til forsendna.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um ógildingu aðfarargerðar sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu sem fram fór til tryggingar á vangoldinni skattkröfu S á hendur fyrrverandi maka A.
Fallist var á kröfu sóknaraðila um að nánar tilgreindur búnaður yrði tekinn með beinni aðfarargerð úr vörslum varnaraðila.
Deilt var um gildi fjárnámsgerðar sem fram fór að kröfu Skattsins fyrir vangoldnum sköttum fyrrverandi eiginmanns sóknaraðila. Var aðfaragerð Sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu staðfest.
Ágreiningur um gildi fjárnáms.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A og B um að drengurinn D yrði tekinn úr umráðum C með beinni aðfarargerð. Byggðu A og B, sem fóru sameiginlega með forsjá D og eru búsett í Svíþjóð, á því að C, sem er frænka drengsins, héldi honum frá þeim með ólögmætum hætti í skilningi 11. gr. laga nr. 160/1995 um viðurkenningu og fullnustu erlendra ákvarðana um forsjá barna, afhendingu brottnuminna barna o.fl. Jafnframt byggðu A og B á 45. gr. barnalaga nr. 76/2003. Í úrskurði Landsréttar var rakið að D væri á 16. aldursári og að í samtali hans við héraðsdómara fyrir aðalmeðferð málsins í héraði hefði hann fullyrt að hann og systir hans hefðu ákveðið sjálf áður en þau fóru í vetrarfrí til Íslands að snúa ekki aftur til A og B í Svíþjóð. Hefði C ekki beitt hann nokkrum þrýstingi varðandi hvar hann byggi en sagt að honum væri velkomið að búa hjá henni ef hann óskaði þess. Samkvæmt framansögðu væri ekki fyrir að fara í málinu réttarástandi sem heimildum 11. gr. laga nr. 160/1995 og 45. gr. laga nr. 76/2003 til aðfarargerðar væri ætlað að taka til og atvikum yrði ekki jafnað til þess. Þá væri jafnframt að líta til þess að afstaða drengsins myndi hvað sem öðru liði standa aðfarargerð í vegi. Því var kröfu A og B hafnað og niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um ógildingu aðfarargerðar sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu sem fram fór til tryggingar á vangoldinni skattkröfu norskra skattyfirvalda á hendur dánarbúi föður A. Norsk yfirvöld höfðu óskað eftir að sýslumaður veitti aðstoð sína við innheimtu á skattkröfunni í samræmi við samning milli Norðurlandanna um aðstoð í skattamálum frá 7. desember 1989, sbr. lög nr. 46/1990. Talið var að það leiddi af samningnum að fyrning krafnanna færi eftir norskum lögum og því væri skattkrafan ófyrnd.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem S ehf. var heimilað að fá T ehf. borinn út úr fasteigninni B með beinni aðfarargerð.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að sonur hans skyldi tekinn úr umráðum B með beinni aðfarargerð og afhentur honum.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að sonur málsaðila, C, yrði tekinn úr umráðum A og afhentur honum með beinni aðfarargerð. Í úrskurði Landsréttar kom fram að deila aðila hefði ítrekað komið til úrlausnar dómstóla og að A hefði að mestu leyti varist kröfu B á grundvelli fullyrðinga sem þegar hafði verið hafnað af dómstólum. Var fallist á það mat héraðsdóms að ekki teldist varhugavert að gerðin næði fram að ganga með tilliti til hagsmuna C, sbr. 1. mgr. 45. gr. barnalaga nr. 76/2003. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.
Fallist á kröfu gerðarbeiðanda um að fá afhenta kjörskrá í vörslu gerðarþola með beinni aðfarargerð úr hendi gerðarþola.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem B var heimilað að fá syni málsaðila tekna úr umráðum A og afhenta sér með beinni aðfarargerð.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem OR var heimilað að fá A ehf. borinn út, með sumarbústað ásamt bátaskýli, af fasteigninni E, ásamt öllu sem honum tilheyrði. Fyrir Landsrétti byggði A ehf. á því að réttur OR til umrædds lands sem fasteignir A ehf. standa á eða stóðu á, „væri hulinn ákveðnum vafa og mætti gerðin ekki ná fram að ganga”. Í úrskurði Landsréttar var rakið að A ehf. hefði keypt sumarbústað á lóðinni E með afsali 16. júní 2006 en afsalið var móttekið 4. júlí sama ár og þinglesið degi síðar. Samkvæmt útprentun úr fasteignaskrá sem lá fyrir Landsrétti, væri OR eigandi sumarbústaðalands að E en A ehf. væri þinglesinn eigandi að sumarbústað og bátaskýli á lóðinni. Þá væri OR eigandi jarðarinnar E samkvæmt eignayfirlýsingu 25. október 2004 sem þinglesin var 8. nóvember sama ár. Fram kæmi í lóðarleigusamningi 23. nóvember 2005 að OR leigði A ehf. E frá 1. janúar 2005 til 1. janúar 2012 auk þess sem ráða megi af gögnum málsins að E hafi áður borið númerið 13. Var með vísan til þess ekki talið að síðbúin sjónarmið A ehf. um ætlaðan vafa á skráningu og breytingu á tilgreiningu leigulóðar sóknaraðila hefði þýðingu við úrlausn málsins. Sama ætti við um þá óumdeildu staðreynd að bátaskýli sóknaraðila næði út fyrir mörk leigulóðarinnar. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
B krafðist þess að sér yrði heimilað að fá börn sín tekin úr umráðum hins foreldrisins, A, og fengin sér með beinni aðfarargerð. Undir meðferð málsins í héraði krafðist A dómkvaðningar matsmanns til að svara átta tilgreindum spurningum. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að héraðsdómari hefði þá þegar tekið ákvörðun um að fela sérfróðum manni að kynna sér viðhorf barnanna og væri því ekki þörf á að dómkveðja matsmann til þess að svara fyrstu matsspurningu A. Krafa A byggði á því að kanna þyrfti hvort skilyrði væru fyrir því að synja beiðni B samkvæmt 2. og 4. tölulið 12. gr. laga nr. 160/1995. Ljóst væri að aðrar matsspurningar A væru ekki nægjanlega skýrar um það að matsmanni væri ætlað að meta hvort skilyrði 2. töluliðar ætti við. Þá væri úrlausn á því hvort skilyrði 4. töluliðar væri uppfyllt einkum byggt á lögfræðilegu mati. Var því staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að hafna beiðni A um dómkvaðningu matsmanns.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um ógildingu aðfarargerðar sýslumannsins á Suðurlandi sem fór fram í innstæðu á bankareikningi A að kröfu sýslumannsins á Norðurlandi vestra til tryggingar á greiðslu sektar og sakarkostnaðar.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að sonur málsaðila, C, yrði tekinn úr umráðum A og afhentur honum með beinni aðfarargerð. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 45. gr. barnalaga nr. 76/2003 gæti héraðsdómari komið lögheimili eða forsjá á með aðfarargerð ef sá sem barn dvelst hjá neitar að afhenda það réttum forsjármanni. Var fallist á það mat héraðsdóms að ekki teldist varhugavert að gerðin næði fram að ganga með tilliti til hagsmuna C, sbr. 1. mgr. 45. gr. barnalaga. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur um annað en málskostnað og gjafsóknarkostnað.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að sonur hans og A yrði tekinn úr umráðum A og fenginn honum með beinni aðfarargerð á grundvelli laga nr. 160/1995 um viðurkenningu og fullnustu erlendra ákvarðana um forsjá barna, afhendingu brottnuminna barna o.fl., færði A ekki barnið til Póllands innan 21 dags frá uppsögu úrskurðarins eða stuðlaði að för þess þangað.
L ehf. krafðist þess að verða með beinni aðfarargerð sett inn í umferðarrétt fyrir nánar tilgreind lögbýli og var krafan reist á 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Í úrskurði Landsréttar var rakið að ákvæðið lyti að því að unnt sé að krefjast þess að tilteknum skyldum verði fullnægt með aðfarargerð þótt aðfararheimild samkvæmt 1. gr. laganna liggi ekki fyrir, sé manni með ólögmætum hætti aftrað að neyta réttinda sem hann tjáir sig eiga svo ljós að sönnur verði færðar fyrir þeim með gögnum sem aflað verði samkvæmt 83. gr. sömu laga. Tilvist réttindanna verði þannig að vera auðsönnuð með fyrirliggjandi gögnum án frekari sönnunarfærslu fyrir dómi. Taldi rétturinn að fyrirliggjandi gögn væru ekki svo skýr að þau væru til þess fallin að skera með óyggjandi hætti úr um meintan umferðarrétt án frekari sönnunarfærslu fyrir dómi í almennu einkamáli. Með hliðsjón af framangreindu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var niðurstaða hans staðfest um að hafna kröfu L ehf.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem B var heimilað að fá dóttur málsaðila afhenta sér með beinni aðfarargerð hefði A ekki áður afhent barnið. Í úrskurði Landsréttar var rakið að með hliðsjón af því að barnið væri ekki lengur hjá A hefði hann ekki lögvarða hagsmuni af því að fá niðurstöðu héraðsdóms hnekkt. Var málinu því vísað frá Landsrétti án kröfu.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að tekin yrði skýrsla af C fyrir dómi, en C er ólögráða dóttir A og B. Með úrskurði Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að hafna beiðninni með vísan til þess að þegar hefði verið leitað afstöðu stúlkunnar til málsins og henni veittur kostur á að tjá sig. Þannig hefði skýrslugjöf stúlkunnar fyrir dómi ekki þýðingu fyrir úrlausn málsins, sbr. 43. gr. barnalaga nr. 76/2003.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að sonur hans og A yrði tekinn úr umráðum A og fenginn honum með beinni aðfarargerð á grundvelli laga nr. 160/1995 um viðurkenningu og fullnustu erlendra ákvarðana um forsjá barna, afhendingu brottnuminna barna o.fl., færi A ekki innan sex vikna frá uppkvaðningu úrskurðarins með drenginn til þess lands sem B er búsettur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa B um að dóttir hennar og A yrði tekin úr umráðum A og afhent sér með beinni aðfarargerð. Í úrskurði Landsréttar var rakið að samkvæmt 33. gr. a barnalaga nr. 76/2003 væri það ófrávíkjanleg skylda foreldra að undirgangast sáttameðferð áður en mál væri höfðað. Af málsgögnum væri ljóst að sáttameðferð samkvæmt nefndu ákvæði hefði ekki farið fram og var málinu því vísað frá héraðsdómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felldar yrðu úr gildi tvær árangurslausar fjárnámsgerðir sem fóru fram á grundvelli dóma Landsréttar nr. 858/2018 og 859/2018 frá 15. nóvember 2019. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að samkvæmt 2. mgr. 88. gr., sbr. 94. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, verði kröfur sem eru andstöðu við fyrri úrlausn dómstóls um málefnið ekki hafðar uppi í máli þar sem krafist er úrlausnar héraðsdóms um aðfarargerð. Samkvæmt því gæti málsástæða A um mismunun, sem hann byggði á í málinu, ekki haggað gildi fyrrgreindra dóma Landsréttar. Með vísan til þess en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þb. K um að V yrði borin út úr tiltekinni fasteign með beinni aðfarargerð þar sem talið var varhugavert að gerðin næði fram að ganga á grundvelli fyrirliggjandi gagna, sbr. 3. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni um að hross í eigu og/eða umsjá Ó og S yrðu fjarlægð af fasteignum S ehf. með beinni aðfarargerð. Ó og S kváðust halda hrossin á annarri fasteign með samþykki eiganda hennar en S ehf. mótmælti því að svo væri. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ekki væri unnt að skera úr um ágreining aðila um hvar hrossin væru í raun haldin með þeim takmörkuðu sönnunargögnum sem unnt væri að afla í máli sem rekið væri eftir 13. kafla laga nr. 90/1989 um aðför. Þá leiddi af lögum um búfjárhald að umráðamanni hrossa, sem löglega væru haldin á tilteknu svæði, væri almennt ekki skylt að grípa til ráðstafana til að halda þeim þar, til verndar hagsmunum fasteignaeigenda á öðru svæði, nema annað leiddi af lögum. Þar sem slíkri skyldu væri ekki til að dreifa í umræddu sveitarfélagi væri útilokað að unnt væri að fá S og Ó dæmd til að verða við skyldu um að fjarlægja hrossin af landi S ehf. á grundvelli röksemda er byggðust á meginreglum nábýlisréttar. Samkvæmt framangreindu var niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest um að hafna kröfu S ehf.
Fallist á kröfu sóknaraðila um að ógilda ákvörðun sýslumanns um að ljúka aðfararmáli með árangurslausu fjárnámi.
Með dómi Hæstaréttar Íslands 3. mars 2016 í málinu nr. 418/2015 var Í hf. heimilað að gera fjárnám í fasteign í eigu H á grundvelli tryggingarbréfs með allsherjarveði tryggðu með 1. veðrétti í eigninni, til tryggingar skuld Ocean Direct ehf. við Í hf. Að svo búnu var fjárnám gert í eigninni að ósk Í hf. Í kjölfarið óskaði Í hf. eftir nauðungarsölu á eigninni og með beiðni þar um fylgdu ljósrit af tryggingarbréfinu og endurrit fjárnámsgerðarinnar. H mótmælti framgangi sölunnar en sýslumaður hafnaði mótmælunum og ákvað að gerðinni skyldi fram haldið. Við framhaldssölu á eigninni greiddi H kröfu Í hf. með fyrirvara. H höfðaði svo mál þetta til heimtu skaðabóta úr hendi Í hf. að fjárhæð 7.329.254 krónur og taldi tjón sitt til komið þar sem Í hf. hefði verið óheimilt að krefjast nauðungarsölu á fasteigninni á grundvelli uppboðsbeiðni „sem hafi verið ólögmæt, þar sem skilyrði hafi skort til og hún ekki réttilega fram sett“. Með því hefði Í hf. bakað H stórfellt tjón en hún hefði orðið að greiða þá fjárhæð fyrir Ocean Direct ehf. til að koma í veg fyrir nauðungarsölu eignarinnar. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að fyrrgreindur dómur Hæstaréttar Íslands hefði verið fullnægjandi heimild fyrir fjárnámi í fasteign H, sbr. 1. tölulið 1. mgr. 1. gr. laga um aðför nr. 90/1989, og hefði fjárnámið síðan veitt fullnægjandi heimild til nauðungarsölu á henni, sbr. 1. tölulið 1. mgr. 6. gr. laga um nauðungarsölu nr. 90/1991. H hefði hins vegar greitt kröfu Í hf. áður en til nauðungarsölunnar hefði komið. Að framangreindu gættu gæti ónákvæmni í beiðnum Í hf. um nefndar fullnustugerðir eða annað sem H byggði á ekki leitt til þess að sýnt teldist að H hefði vegna saknæmrar og ólögmætrar háttsemi Í hf. greitt kröfu sem hún hefði ella ekki þurft að greiða. Var Í hf. því sýknað af skaðabótakröfu H.
Fallist var á kröfu sóknaraðila um að aðfarargerð, sem fram fór að kröfu varnaraðila, yrði breytt með dómsúrskurði á þann veg að fjárhæð kröfunnar yrði lækkuð.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu S og Þ um að þeim yrði heimilað að fá M borinn út úr tilgreindum útihúsum með beinni aðfarargerð þar sem talið var varhugavert að gerðin næði fram að ganga á grundvelli fyrirliggjandi gagna, sbr. 3. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.
Krafist var niðurfellingar á aðfarargerð sýslumanns á þeim grundvelli einkum að krafan sem málið varðaði og veðréttur fyrir kröfunni þar með, hefði fallið niður fyrir samruna réttar og skyldu, og fyrir lægi endanleg dómsúrlausn um að sú staða væri uppi. Ekki var fallist á sjónarmið sóknaraðila og aðfarargerð sýslumanns staðfest.
Kröfu um að kyrrsetningargerð sýslumanns vegna meintra skattkrafna og sekta yrði felld úr gildi var hafnað.
Deilt um hvort skattkrafa sem stofnast eftir úrskurðardag gjaldþrotaskipta geti komist að við skiptin og sé þá undirseld fyrningarákvæði 165. gr. laga nr.. 21/1991 um gjaldþrotaskipti. Fallist á það og aðfarargerð felld úr gildi
G kærði úrskurð héraðsdóms þar sem mál hans gegn L hf. var fellt niður og L hf. gert að greiða G 250.000 krónur í málskostnað. Í málinu hafði G krafist ógildingar fjárnámsgerðar sem L hf. hafði gert í fasteign í hans eigu. L hf. felldi úr gildi hina umdeildu fjárnámsgerð þar sem kröfur hans voru fyrndar og var þá málið fellt niður. Deildu aðilar því aðeins um málskostnað fyrir héraðsdómi. Í Landsrétti var höfð hliðsjón af þeim kostnaði sem G hefði haft af málarekstrinum og var L hf. gert að greiða G 600.000 krónur í málskostnað fyrir héraðsdómi auk kærumálskostnaðar.
Aðfarargerð sýslumanns staðfest.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu N Ltd. um að nánar tilgreindur tækjabúnaður yrði tekinn með beinni aðfarargerð úr vörslum S hf. og afhentur N Ltd. Í úrskurði Landsréttar kom fram að N Ltd. hefði fært sönnur á að hann væri einn umráðamaður þeirra tækja sem mál þetta lyti að. Var það ekki talið standa í vegi fyrir beinni aðfarargerð að dómsmál væri rekið milli S hf. og móðurfélags N Ltd., A Inc., er lyti að réttarsambandi þeirra á grundvelli kaupa A Inc. á hlutafé í N Ltd. og uppgjöri vegna þeirra viðskipta. Var réttur N Ltd. til að fá umráð tækjabúnaðarins talinn nægilega skýr svo fullnægt væri skilyrðum 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989, um aðför, og ekki talið varhugavert að gerðin næði fram að ganga á grundvelli þeirra gagna sem lágu fyrir í málinu, sbr. 3. mgr. 83. gr. sömu laga. Var því fallist á kröfu N Ltd.
Diana P. Rostan Viurrarena (sjálf) gegn
Landsbankanum hf (enginn)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L hf. um að D yrði með beinni aðfarargerð borin út úr fasteign L hf. ásamt öllu því sem henni tilheyrir. Málinu var vísað frá Landsrétti, enda hafði kæra borist héraðsdómi eftir að frestur samkvæmt 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, var liðinn.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa A um að fá hryssu, auk folalds sem gekk undir hryssunni, tekna úr vörslum V með beinni aðfarargerð.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu E ehf. um að tvö nánar tilgreind veðskuldabréf yrðu tekin með beinni aðfarargerð úr vörslu M ehf. Í málinu var deilt um túlkun samkomulags milli E ehf. og fyrirsvarsmanns M ehf. þar sem umrædd veðskuldabréf höfðu verið lögð fram til tryggingar fyrir greiðslu víxilskuldar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að orðalag samkomulagsins yrði ekki skilið með öðrum hætti en að veðskuldabréfin hefðu verið afhent sem trygging fyrir greiðslu víxilskuldarinnar en ekki fyrirsvarsmanni M ehf. eða M ehf. til eignar. Þá þótti ekki annað ráðið af orðalagi þess en að veðskuldabréfin hefðu eingöngu verið sett til tryggingar fyrir greiðslu víxilskuldarinnar, en ekki til tryggingar á greiðslu dagsekta sem kveðið var á um í samkomulaginu. Þar sem víxilskuldin hefði verið að fullu greidd af hálfu E ehf. var lagt til grundvallar að tryggingarréttindin væru fallin niður og M ehf. bæri þar með skylda til að afhenda E ehf. veðskuldabréfin aftur. Var því tekin til greina krafa E ehf. um að því væri heimilt með beinni aðfarargerð að fá umrædd veðskuldabréf tekin úr vörslu M ehf.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að stöðva aðfarargerð til tryggingar greiðslu skuldar M við I. Bú M hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta og I lýst kröfu í búið. Skiptum lauk í febrúar 2016. Í júlí 2017 krafðist I fjárnáms fyrir kröfu sinni en sýslumaður stöðvaði gerðina 5. september 2017. Landsréttur féllst ekki á að það ylli frávísun málsins þótt ekki hafi að öllu leyti verið fylgt fyrirmælum 14. kafla laga nr. 90/1989, um aðför, við meðferð málsins hjá sýslumanni og í héraði. Rétturinn taldi að ákvæði 3. mgr. 165. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl., er lýtur að fyrningarslitum kröfu sem áfram hvílir á þrotamanni eftir skiptalok, gengi framar ákvæðum 52. gr. laga nr. 90/1989 og 1. mgr. 17. gr. laga nr. 150/2017, um fyrningu kröfuréttinda. Fyrningu kröfunnar hefði því ekki verið slitið með því að aðfararbeiðni barst sýslumanni. Þar sem gerðinni hefði ekki verið lokið þegar hún var stöðvuð hefði I ekki öðlast tryggingarréttindi í tiltekinni eign M. Þá hefði I ekki höfðað mál til viðurkenningar á fyrningarslitum kröfu sinnar og M ekki viðurkennt tilvist hennar. Því hafi krafa I verið fyrnd þegar úrskurður héraðsdóms var kveðinn upp. Þar sem I var ekki talinn hafa lögvarða hagsmuni af því að gerð yrði fram haldið til að öðlast tryggingarréttindi yfir fyrndri kröfu var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og málinu vísað frá héraðsdómi.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu R um að honum yrði heimilað að fá H borinn út úr tilgreindri fasteign með beinni aðfarargerð. Var talið að slíkur vafi væri uppi um réttindi H til fasteignarinnar og heimild R til útburðar hans að varhugavert væri að gerðin næði fram að ganga, sbr. 3. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa B um að fá son sinn og A tekinn úr umráðum A og afhentan sér með beinni aðfarargerð þannig að umgengni gæti farið fram samkvæmt úrskurði sýslumanns.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfestar voru ákvarðanir sýslumanns um að stöðva aðfarargerðir í málum F og R gegn P og B ehf. Við fyrirtöku málanna lét fyrirsvarsmaður F og R bóka eftir sér að hann mótmælti ákvörðunum sýslumanns og áskildi sér rétt til að bera þær undir héraðsdóm. Var málinu vísað frá héraðsdómi þar sem F og R höfðu ekki haft fyrirvaralausa kröfu uppi við sýslumann þegar við fyrirtöku málanna að leitað yrði úrlausnar héraðsdóms og tilgreint hverjar dómkröfur þau myndu gera samkvæmt skýrum fyrirmælum 1. mgr. 85. gr. og 1. mgr. 86. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa Ú ehf. um að honum væri heimilt að fá B ehf. borinn út úr tilgreindu húsnæði í sinni eigu með beinni aðfarargerð.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að K skyldi með beinni aðfarargerð borinn út úr nánar tilgreindri fasteign.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu A ehf. um að A yrði borin út úr leiguhúsnæði var hafnað. Talið var að skilyrði til riftunar húsaleigusamnings aðila hefðu ekki verið uppfyllt þar sem ekki lá fyrir í málinu að A ehf. hefði beint skriflegum áminningum eða áskorunum til A eins og áskilið væri í 1., 3. og 8. tölulið 1. mgr. 61. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994. Þá var ósannað að A hefði vanrækt svo skyldur sínar samkvæmt leigusamningnum að rýming húsnæðisins teldist eðlileg eða nauðsynleg í skilningi 10. töluliðar sama ákvæðis. Loks var ekki fallist á að A hefði brotið ákvæði samningsins og notað húsnæðið á annan hátt en um hefði verið samið. Var kröfu A ehf. því hafnað.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var aðfarargerð sýslumanns í tilteknum eignum M til tryggingar greiðslu skuldar hans við K. Bú M hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta og lauk skiptum í febrúar 2008 en K lýsti ekki kröfu í búið. Í desember 2015 krafðist K fjárnáms í eignum M á grundvelli stefnu sem árituð var um aðfararhæfi í nóvember 2008 og var við útreikning á heildarfjárhæð kröfu hennar tekið tillit til fjögra innborgana sem M hafði innt úr hendi frá desember 2011 til apríl 2012. M hafnaði því að fjárnámið yrði gert og hélt því fram að krafan hefði fyrnst tveimur árum eftir að skiptum lauk á búi hans, sbr. 2. mgr. 165. gr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. eins og þeirri grein var breytt með 1. gr. laga nr. 142/2010 sbr. og 2. gr. þeirra laga. Í dómi Hæstaréttar kom fram að reglur 165. gr. laga nr. 21/1991, eftir þær breytingar sem gerðar hefðu verið á greininni með lögum nr. 142/2010, kvæðu ekki á um hvernig með skyldi fara þegar skuldari viðurkenndi tilvist kröfu á hendur sér með fyrirvaralausum innborgunum á hana. Um það giltu ákvæði 6. gr. laga nr. 14/1905, sem fælu í sér að innborganir M rufu fyrningarfrest kröfunnar. Hefði þá hafist nýr fyrningarfrestur samkvæmt 4. gr. laga nr. 14/1905. Krafa K hefði því verið ófyrnd þegar krafist hefði verið fjárnáms til tryggingar greiðslu hennar í desember 2015. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.