Aðilar sömdu um að stefnandi fengi gegn endurgjaldi að halda hryssu í eigu stefndu undir stóðhest og að stefnandi skyldi eignast folaldið sem við það kynni að verða til. Hryssan varð fylfull og stefnandi greiddi stefndu umsamið endurgjald. Næsta vor kastaði hryssan folaldi sem gekk síðan undir henni um sumarið og fram á haustið. Um haustið var folaldið með móður sinni í beitarhólfi á vegum stefndu, slasaðist þar illa og dýralæknir tók ákvörðun um að aflífa það. Deilt var um hvort stefndu bæri að bæta stefnanda tjón sem stefnandi varð fyrir vegna þessa með greiðslu skaðabóta, auk miskabóta. Meirihluti dómenda komst að niðurstöðu um að sýkna stefndu. Sú niðurstaða byggðist á því að samningur aðila hefði lotið að leigu á hryssunni í framangreindum tilgangi en ekki kaupum á folaldinu. Því ættu ekki við reglur laga nr. 48/2003 um neytendakaup eða laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup um galla á söluhlut, greiðsludrátt eða áhættuskipti við afhendingu söluhlutar. Þá var talið að ekkert væri fram komið um að aðbúnaði hefði verið áfátt í beitarhólfinu þar sem folaldið slasaðist. Einnig var hafnað kröfu stefnanda um greiðslu miskabóta úr hendi stefndu. Einn dómenda var ósammála niðurstöðu meirihluta dómsins og taldi að fallast bæri á kröfu stefnanda um greiðslu stefndu á bótum sem næmu ætluðu verðmæti folaldsins samkvæmt niðurstöðu dómkvadds matsmanns þar að lútandi. Í séráliti dómarans kemur fram sú afstaða að líta beri á samning aðila sem pöntunarkaup en ekki leigusamning. Áhætta af folaldinu, sem ekki hefði verið afhent stefnanda þegar það var aflífað, hefði hvílt á stefndu, sbr. 13. og 14. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup. Stefnandi ætti því rétt til skaðabóta úr hendi stefndu samkvæmt ákvæðum 1. mgr. 24. gr., sbr. d-lið 1. mgr. 19. gr., og 52. gr. sömu laga.
Ágreiningur aðila laut einkum að gildi úrskurðar siðanefndar H. Með honum var komist að þeirri niðurstöðu að A og R hefðu brotið gegn nánar tilteknum ákvæðum í lögum H, reglum félagsins um skráningu í ættbók og grundvallarreglum fyrir félagsmenn og þeim gert að sæta viðurlögum vegna þeirra brota. A og R höfðuðu mál til ógildingar á úrskurði siðanefndar H og greiðslu miskabóta. Hæstiréttur taldi A og R ekki hafa sýnt fram á að brotið hefði verið gegn málsmeðferðarreglum í lögum H eða reglum siðanefndar um aðild stjórnar félagsins að málinu fyrir nefndinni, skipan hennar eða reglum um sáttatilraunir. Þær hefðu auk þess ekki sýnt fram á að málsmeðferðin hefði verið í andstöðu við málsmeðferðarreglur stjórnsýslulaga nr. 37/1993, sem giltu um málsmeðferð fyrir nefndinni samkvæmt reglum hennar. Þá taldi Hæstiréttur ekkert fram komið sem gæfi tilefni til að hnekkja niðurstöðum siðanefndarinnar um háttsemi A og R og með hvaða hætti hún hefði verið talin fela í sér brot gegn lögum og reglum félagsins. Hvað viðurlög A og R varðaði féllst Hæstiréttur á þau rök siðanefndarinnar að brot þeirra hefðu verið svo ósambærileg þeim brotum sem nefndin hefði fjallað um í öðrum úrskurðum sínum að réttlætt hefði mun þyngri viðurlög en áður hefði verið beitt. Með hliðsjón af þessu, jafnræðisreglu félagaréttar og því svigrúmi sem rétturinn taldi að játa yrði almennum félögum við að túlka og framfylgja innri reglum var ekki fallist á með A og R að viðurlög þeirra hefðu verið svo þung að brotið hefði verið gegn jafnræði þeirra. Var H því sýknað af kröfu A og R um ógildingu úrskurðar siðanefndarinnar. Þá var H einnig sýknað af kröfum A og R um miskabætur.
Lögreglustjórinn á Norðurlandi vestra (
Sigurður Hólmar Kristjánsson lögreglustjóri)
gegn
X og Y (
Pétur Kristinsson lögmaður)
Ákærða X banaði hundi af nærliggjandi bæ þegar hann hljóp í átt að æðarvarpi í eigu ákærðu. Við það verk notaði hún byssu í eigu ákærða Y, en gildistími skotvopnaleyfa þeirra beggja var þá útrunninn. Vegna þessa voru ákærðu X gefin að sök eignarspjöll og vopnalagabrot og þess krafist að skotvopnið yrði gert upptækt. Talið var sannað að ákærða hefði skotið hundinn í þeim eina tilgangi að verja æðarvarpið gegn yfirvofandi tjóni sem hundurinn hefði getað valdið og að ekki hefði verið kostur á að beita öðrum og vægari úrræðum í því skyni. Jafnframt var talið sannað að eigendur varpsins hefðu áður verið búnir að brýna fyrir eigendum hundsins að gæta hans sérstaklega á varptímanum og að ákærða X hefði reynt að reka hundinn frá varpinu áður en hún greip til þess örþrifaráðs að skjóta hann. Enn fremur var talið sannað að þeir hagsmunir sem ákærðu verndaði með verkinu hefðu verið miklum mun meiri en þeir hagsmunir sem hún fórnaði með því að aflífa hundinn. Því var talið að uppfyllt væru skilyrði neyðarréttar, samkvæmt 13. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og ákærðu voru sýknuð af kröfum ákæruvaldsins.
Í málinu deildi aðilar um skaðabótaskyldu vegna slyss sem stefnandi varð fyrir þegar hún féll af baki í útreiðartúr á vegum stefnda, sem rak ferðaþjónustu og hestaleigu.. Málið var einnig höfðað gegn tryggingarfélagi stefndu á grundvelli ábyrgðartryggingar. Stefndu voru sýknuð þar sem ósannað þótti að starfsmenn fyrirtækisins hafi sýnt af sér saknæma háttsemi. Var því talið að slys stefnanda hafi verið óhappatilvik sem stefndu gætu ekki borið ábyrgð á
A höfðaði mál á hendur B og krafðist skaðabóta vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir þegar hún féll af hesti í eigu B. A byggði á því að B hefði sýnt af sér saknæma og ólögmæta háttsemi er hún lét A sitja hestinn gegn vilja sínum. A vísaði til þess að hún hefði einungis verið 16 ára gömul á slysdegi. Hesturinn hefði verið lítið taminn og hrekkjóttur og B hvorki upplýst A um hættueiginleika hans né leiðbeint henni með fullnægjandi hætti. B byggði aftur á móti á því að A hefði verið vanur knapi og hesturinn verið fulltaminn og ekki áður sýnt af sér viðlíka hegðun og hann hefði gert í aðdraganda slyssins. A hefði þekkt hestinn og setið hann áður án nokkurra vandkvæða. B sagði það rangt að A hefði verið að þjálfa hestinn fyrir hana heldur hefði hún fengið að sitja hann til að öðlast aukna færni í hestamennsku. Þá hefði B beint því til A að gæta fyllsta öryggis. Landsréttur taldi ósannað að samkomulag hefði komist á um að A hreyfði hesta B. A hefði heldur ekki fært á það sönnur að B hefði skipað henni að fara á bak hestinum í aðdraganda slyssins. Í dómi Landsréttar var því lagt til grundvallar að A hefði í umrætt sinn þegið boð B um að fara á bak hestinum, líkt og byggt var á af hálfu B. Þá taldi Landsréttur að vitni, er lýsti hestinum sem lítið sem ekkert tömdum og þekkti ekkert til hans fyrir slysið, hefði ekki haft forsendur til þess að slá nokkru föstu um tamningu hans á grundvelli þess eins að hafa orðið vitni að slysi A. Samkvæmt framansögðu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms taldi Landsréttur ósannað að B hefði sýnt af sér saknæma háttsemi með því að leyfa A að fara á bak hestinum. Var B því sýknuð af kröfum A.
Stefnandi var ekki talinn hafa fyrirgert rétti sínum til vátryggingabóta úr góðhestatryggingu hjá stefnda, með því að nota hryssu sem reið- og keppnishest í þremur mótum í maí 2020 sem hafði verið í meðhöndlun hjá dýralækni frá því haustið 2019. Hvorki var fallist á að það hafi verið óeðlilegt að láta reyna á reiðhæfileika hryssunar í þessum mótum né að stefnanda hafi mátt vera það ljóst að ekki yrði hægt að nota hryssuna sem reið- og keppnishest eftir þátttöku í þeim. Stefnandi hafi því ekki glatað rétti sínum til bóta vegna stórkostlegs gáleysis. Þá var ekki talið að stefndi hefði sýnt fram á að fjárhagslegt tjón stefnanda hafi numið lægri fjárhæð en vátryggingafjárhæðin, enda hafði hann ekki óaksað eftir dómkvöddu mati um verðmæti hennar heldur einungis stuðist við verðmat sem hann aflaði einhliða. Var vátryggingarfjárhæðin lögð til grundvallar óskert enda þótti hún ekki ósanngjörn.
Deilt var um skaðabótaskyldu B gagnvart A vegna slyss sem A varð fyrir er hún datt af hestbaki hests í eigu B. Ekki var fallist á að stefnandi hafi leitt nægar líkur að því að hesturinn hafi verið lítt taminn eða að hann hafi fyrir slysið sýnt af sér slíka hegðun eða skapgerðareiginleika að það teldist til gáleysis af hálfu B að leyfa A að fara á bak honum. Þá var talið ósannað að B hafi veitt ónógar upplýsingar um hestinn eða sýnt af sér vanrækslu við að tryggja öryggi A.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni um að hross í eigu og/eða umsjá Ó og S yrðu fjarlægð af fasteignum S ehf. með beinni aðfarargerð. Ó og S kváðust halda hrossin á annarri fasteign með samþykki eiganda hennar en S ehf. mótmælti því að svo væri. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ekki væri unnt að skera úr um ágreining aðila um hvar hrossin væru í raun haldin með þeim takmörkuðu sönnunargögnum sem unnt væri að afla í máli sem rekið væri eftir 13. kafla laga nr. 90/1989 um aðför. Þá leiddi af lögum um búfjárhald að umráðamanni hrossa, sem löglega væru haldin á tilteknu svæði, væri almennt ekki skylt að grípa til ráðstafana til að halda þeim þar, til verndar hagsmunum fasteignaeigenda á öðru svæði, nema annað leiddi af lögum. Þar sem slíkri skyldu væri ekki til að dreifa í umræddu sveitarfélagi væri útilokað að unnt væri að fá S og Ó dæmd til að verða við skyldu um að fjarlægja hrossin af landi S ehf. á grundvelli röksemda er byggðust á meginreglum nábýlisréttar. Samkvæmt framangreindu var niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest um að hafna kröfu S ehf.
G og J gerðu með sér munnlegt samkomulag um að standa saman að kaupum á hundi frá Bretlandi. Upp kom ágreiningur milli aðila um efni samkomulagsins og laut hann einkum að því með hvaða hætti J skyldi greiða fyrir helmingshlut í hundinum. Í dómi Landsréttar var skírskotað til þess að væri ekki sérstaklega um annað samið yrði að ganga út frá því að bein fjárframlög og önnur fjárverðmæti lægju að baki eignarhlut í sameign. Lagði rétturinn til grundvallar að J hefði skuldbundið sig til að greiða helminginn af kaupverði hundsins og helming þess kostnaðar sem sannanlega hefði fallið til fram að því að hún fékk hann í sínar hendur úr sóttkví hér á landi. Þá hafnaði Landsréttur gagnkröfum J um að tilteknar greiðslur, er G krafði J um, hefðu falið í sér endurgjald vegna vinnuframlags í þágu G, en tók til greina nánar tilgreindar kröfur J til skuldajafnaðar vegna útlagðs kostnaðar. Loks hafnaði rétturinn því að G væri skaðabótaskyld gagnvart J vegna meintra vanefnda G á umþrættu samkomulagi. Var J því gert að greiða G nánar tilgreinda fjárhæð að teknu tilliti til skuldajafnaðar.
Í málinu deildu aðilar um skaðabótaskyldu B gagnvart A vegna slyss sem A varð fyrir er hún hugðist fara á bak hestinum S en A hafði tekið að sér að hreyfa tiltekna hesta fyrir B. A byggði á því að B hefði sýnt af sér gáleysi með því að hafa falið ólögráða unglingi hættulegt verk án þess að tryggja fyllsta öryggi og að B hefði veitt rangar upplýsingar um hestinn S. Í dómi Landsréttar kom fram að þótt A hefði verið tæplega 18 ára er slysið varð hefði það ekki falið í sér saknæma háttsemi af hálfu B að fela henni það verk að hreyfa hesta sína, þar á meðal hestinn S, en það lá fyrir að A hafði talsverða reynslu af hestamennsku. Þá var talið ósannað að B hefði veitt rangar upplýsingar sem orsakað hefðu slysið eða að B hefði sýnt af sér vanrækslu við að tryggja öryggi A. Var því talið að slys A hefði verið óhappatilvik sem B gæti ekki talist bera ábyrgð á. Var B sýknuð af kröfu A.
A krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda K ehf. vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í hestaferð á vegum K ehf. þegar hestur sem hún sat tók á rás með þeim afleiðingum að hún féll af baki. Fyrir lá að hesturinn hafði áður en atvikið átti sér stað verið fluttur á vegum K ehf. í hestakerru um 30 kílómetra leið og síðan verið komið fyrir í um klukkustund í gerði með hrossum sem sum voru honum ókunn. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að fyrirvarsmaður K ehf., sem hafði mikla reynslu af hestamennsku og próf í tamningum, hefði borið fyrir dómi að mögulegt væri að kerruferðin hefði orsakað streitu hjá hestinum, auk þess sem það kynni að valda ótta hjá hesti að fara í ókunnugt stóð. Þá hefði vitni borið að um leið og A hefði sest á hestinn hefði hann rokið æstur af stað á næsta hóp af hestum og fest þar milli beisla áður en hann hélt áfram. Meðal annars með tilliti til þessa var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að meta yrði K ehf. það til gáleysis að hesturinn hefði verið látinn undir A nánast strax eftir komu hans á staðinn þar sem atvikið átti sér stað.
Í málinu deildu aðilar um það hvort K bæri ábyrgð á líkamstjóni er H varð fyrir við rekstur nýborinnar kýr í eigu K sem ráðist hafði á hana. H byggði kröfur sínar á hendur K meðal annars á því að hann hefði sýnt af sér saknæma háttsemi með því að láta hana, 14 ára gamla og óvana kúm, reka úr haga nýborna kú, án þess að hún hafi fengið viðeigandi leiðbeiningar og viðvaranir. Talið var að dómur héraðsdóms hafi verið haldinn þeim annmörkum að þar hafi verið slegið föstu að faðir K hafi sýnt af sér saknæmt gáleysi án þess að nánar hafi verið útskýrt á hverju sú niðurstaða væri reist. Þá var talið að ekki hefði verið tekin rökstudd og skýr afstaða til matsgerðar sem lá fyrir í málinu, þrátt fyrir að ráða mætti af héraðsdómi að niðurstaða um skaðabótaskyldu K væri að einhverju leyti byggð á því sem þar kæmi fram. Uppfyllti héraðsdómur því ekki þær kröfur sem gerðar eru til rökstuðnings fyrir niðurstöðu dóms um sönnunar- og lagaatriði, sbr. f. lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og var dómurinn því ómerktur og málinu vísað aftur heim í hérað til aðalmeðferð og dómsálagningar að nýju. Jafnframt var lagt fyrir héraðsdómara að kveðja til tvo sérfróða meðdómsmenn til setu í dóminum, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991.
Í málinu deildu aðilar um það hvort B og hestamannafélagið S bæru bótaábyrgð á afleiðingum slyss er Á varð fyrir er hestur, er B sat fyrir utan reiðskemmu S, rauk skyndilega af stað og hljóp Á niður, sem þar var stödd vegna reiðnámskeiðs. Þá var jafnframt deilt um það hvort rekja mætti þau meiðsli, sem voru grundvöllur málsóknarinnar til atviksins. Á byggði kröfur sínar á hendur B meðal annars á því að hann hefði átt sök á tjóni hennar þar sem hann hefði ekki átt að fara á bak hesti sínum svo nærri reiðskemmunni en jafnframt að B hefði borið að vara Á og aðra nærstadda við því að hesturinn væri stjórnlaus. Hvað varðaði kröfur Á á hendur S byggði hún á því að aðstæður í grennd við reiðskemmuna hefðu ekki verið nægilega öruggar. Í niðurstöðu hins áfrýjaða dóms sem staðfestur var af Hæstarétti með vísan til forsendna hans sagði að Á hefði ekki sýnt fram á að B hefði sýnt af sér saknæma háttsemi og að ekki yrði fallist á bótaskyldu B á grundvelli hlutlægrar ábyrgðar. Hefði verið um óhappatilvik að ræða sem B yrði ekki talinn bera ábyrgð á. Var B því sýknaður af kröfum Á. Þá þótti ósannað að rekja mætti slysið til aðstæðna við reiðskemmu S. Var S því sýknað af kröfum Á.
Ö krafði M um skaðabætur vegna höfðuáverka sem hún taldi að hundur í eigu M hefði valdið sér. Þegar litið var til framburðar vitna, sem verið höfðu að leik með Ö þegar atvikið átti sér stað, upphaflegrar frásagnar móður Ö, og þess að ekki var hlutast til um það af hálfu Ö að láta fara fram frekari rannsókn á slysinu, var ekki talið nægilega sannað að hún hefði slasast af völdum hundsins. Var M því sýknaður af kröfu Ö.