Aðilar sömdu um að stefnandi fengi gegn endurgjaldi að halda hryssu í eigu stefndu undir stóðhest og að stefnandi skyldi eignast folaldið sem við það kynni að verða til. Hryssan varð fylfull og stefnandi greiddi stefndu umsamið endurgjald. Næsta vor kastaði hryssan folaldi sem gekk síðan undir henni um sumarið og fram á haustið. Um haustið var folaldið með móður sinni í beitarhólfi á vegum stefndu, slasaðist þar illa og dýralæknir tók ákvörðun um að aflífa það. Deilt var um hvort stefndu bæri að bæta stefnanda tjón sem stefnandi varð fyrir vegna þessa með greiðslu skaðabóta, auk miskabóta. Meirihluti dómenda komst að niðurstöðu um að sýkna stefndu. Sú niðurstaða byggðist á því að samningur aðila hefði lotið að leigu á hryssunni í framangreindum tilgangi en ekki kaupum á folaldinu. Því ættu ekki við reglur laga nr. 48/2003 um neytendakaup eða laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup um galla á söluhlut, greiðsludrátt eða áhættuskipti við afhendingu söluhlutar. Þá var talið að ekkert væri fram komið um að aðbúnaði hefði verið áfátt í beitarhólfinu þar sem folaldið slasaðist. Einnig var hafnað kröfu stefnanda um greiðslu miskabóta úr hendi stefndu. Einn dómenda var ósammála niðurstöðu meirihluta dómsins og taldi að fallast bæri á kröfu stefnanda um greiðslu stefndu á bótum sem næmu ætluðu verðmæti folaldsins samkvæmt niðurstöðu dómkvadds matsmanns þar að lútandi. Í séráliti dómarans kemur fram sú afstaða að líta beri á samning aðila sem pöntunarkaup en ekki leigusamning. Áhætta af folaldinu, sem ekki hefði verið afhent stefnanda þegar það var aflífað, hefði hvílt á stefndu, sbr. 13. og 14. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup. Stefnandi ætti því rétt til skaðabóta úr hendi stefndu samkvæmt ákvæðum 1. mgr. 24. gr., sbr. d-lið 1. mgr. 19. gr., og 52. gr. sömu laga.
Deilt var um hvort skilyrði hefðu verið fyrir hendi 9. nóvember 2023 fyrir riftun H á kaupum á bifreið sem hann hafði keypt af G ehf. í mars sama ár. H taldi að bifreiðin hefði við kaupin verið haldin galla sem ekki hefði tekist að bæta úr og honum því verið riftun heimil. G ehf. byggði meðal annars á því að lög nr. 48/2003 ættu ekki við um réttarsamband aðila. Þá hefði ætlaður galli verið óverulegur í skilningi 32. gr. laganna og skilyrði riftunar því ekki verið fyrir hendi. Með dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að lög nr. 48/2003 tækju til lögskipta aðila og að bifreiðin hefði, er kaupin voru gerð, verið haldin galla í skilningi b-liðar 2. mgr. 15. gr., sbr. 1. mgr. 16. gr. laganna. Þá taldi Landsréttur mega slá því föstu á grundvelli þeirra skriflegu gagna sem stöfuðu frá I, umboðsaðila þeirrar bifreiðategundar sem um ræddi, og vætti K, starfsmanns umboðsaðilans, að þegar H lýsti yfir riftun kaupanna hefði viðgerð I á bifreiðinni verið á lokastigi. Af gögnunum og vætti K taldi Landsréttur jafnframt mega ráða að í aðgerðum I hefðu falist tvær tilraunir til viðgerða á bifreiðinni og að leggja yrði til grundvallar að eftir síðari tilraunina, sem lauk 14. nóvember 2023, hefði verið búið að bæta úr þeim galla sem bifreiðin var haldin við kaupin, sbr. 2. mgr. 30. gr. laga nr. 48/2003. Þá taldi Landsréttur úrbæturnar að öllum atvikum máls virtum hafa farið fram innan hæfilegs tíma og án verulegs óhagræðis fyrir stefnda. Skilyrði 32. gr., sbr. 31. gr. laganna fyrir riftun H á kaupum á bifreiðinni 9. nóvember 2023 voru því ekki talin uppfyllt, enda viðgerð þá á lokastigi. G ehf. var því sýknað af kröfu H um staðfestingu riftunarinnar og endurgreiðslu kaupverðs.
Kaupendur sitt hvorrar íbúðar í í nýbyggðu parhúsi höfðuðu mál á hendur seljanda, sem jafnframt var byggingaraðili hússins, byggingarstjóra, húsasmíðameistara, aðalhönnuði hússins og tryggingarfélagi á grundvelli ábyrgðartryggingar byggingarstjóra og hönnuðar og kröfðust greiðslu skaðabóta in solidum úr hendi stefndu vegna umfangsmikilla galla í báðum eignarhlutum hússins og í sameign. Jafnfamt var krafist að seljanda yrði gert skylt að gefa út afsal fyrir báðum eignarhlutunum á grundvelli skuldajafnaðar á eftirstöðvum kaupverðs. Fallist var á skaðabótakröfu á hendur byggingaraðila og seljanda parhússins að mestu leyti og á hendur aðalhönnuði og tryggingarfélginu vegna galla á þaki hússins. Byggingarstjóri og tryggingarfélagið vegna ábyrgðartryggingar hans og húsasmíðameistari voru sýknaðir af kröfum stefnenda. Þá var seljanda gert skylt að gefa út afsal til stefnenda fyrir báðum eignarhlutunum enda fjártjón stefnenda talsvert hærra en ógreiddar eftirstöðvar kaupverðs.
Stefnandi var talinn eiga rétt til afsláttar á kaupverði rennahurðakerfis vegna galla
Staðfest var riftun á kaupsamningi um bifreið og stefnda gert að endurgreiða stefnanda kaupverðið og greiða honum málskostnað.
Krafa stefnanda á hendur stefnda var talin fyrnd.
K og J höfðuðu upphaflega mál gegn Húsasmiðjunni ehf., HF ehf. og IC og kröfðust skaðabóta vegna galla á gluggum og hurðum sem keyptar voru haustið 2006 og komið fyrir í einbýlishúsi þeirra um áramótin 2006 og 2007. Með dómi héraðsdóms var Húsasmiðjan ehf. sýknuð vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en HF ehf. og IC var gert að greiða K og J óskipt 6.640.000 krónur í skaðabætur vegna galla á hinum selda búnaði. Óumdeilt var að hinn keypti búnaður hefði ekki haft þá eiginleika sem áskilinn var og teldist gallaður í skilningi 16. gr., sbr. 15. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup. Reisti HF ehf. kröfu sína um sýknu annars vegar á því að krafa K og J væri fyrnd og hins vegar á því að þau hefðu með tómlæti fyrirgert rétti sínum til bóta. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að HF ehf. hefði með framkomu sinni ítrekað gefið K og J til kynna að félagið viðurkenndi að þau ættu rétt á að fá tjón sitt bætt. Með viðurkenningu HF ehf. hefði fyrningu verið slitið og kom ekki til þess að nýir fyrningarfrestir liðu undir lok áður en málið var höfðað fyrir dómstólum. Krafa K og J á hendur IC var reist á því að félagið hefði sem framleiðandi hins gallaða búnaðar veitt tíu ára ábyrgð á búnaðinum. Í dómi Landsréttar kom fram að upphaf ábyrgðartímans miðaðist við 1. október 2006 en þá barst búnaðurinn seljanda í síðasta lagi. Í maí 2010 hefði kvörtun verið komið á framfæri við IC vegna þriggja eininga, en ekki yrði séð að fjögurra ára fyrningarfresti hefði verið slitið með viðurkenningu IC. Þá hefði kröfu sem var reist á því að allur búnaðurinn hefði verið gallaður ekki komið á framfæri við IC fyrr en eftir að ábyrgðartíminn var liðinn undir lok. Að þessu virtu var IC sýknað en niðurstaða héraðsdóms staðfest um að HF ehf. yrði gert að greiða K og J bætur vegna galla á hinum selda búnaði.
Ágreiningur um reikning stefnanda vegna múrviðgerða.
Ágreiningur um reikninga stefnanda vegna vinnu við að smíða þakkant.
Fallist var á endurgreiðslukröfu stefnanda á hendur stefnda vegna trygginga og gjalda af bifreið sem stefnandi hafði staðið straum af eftir að kaupsamningi aðila um bifreiðina hafði verið rift. Sökum vanreifunar var ekki fallist á körfu stefnda um skuldajöfnun eða lækkun á dómkröfum stefnanda
S höfðaði mál á hendur F ehf. og krafðist endurgreiðslu vegna ferðar sem hann hafði bókað hjá F og greitt að fullu til Norður-Ítalíu en afpantað daginn fyrir brottför vegna útbreiðslu COVID-19 faraldurs. Hæstiréttur taldi ótvírætt að þegar ferðin var afpöntuð hefðu aðstæður á ákvörðunarstað verið bæði óvenjulegar og óviðráðanlegar og haft veruleg áhrif á framkvæmd fyrirhugaðrar ferðar S í skilningi 3. mgr. 15. gr. laga nr. 95/2018 um pakkaferðir og samtengda ferðatilhögun. Ekki var talið hafa úrslitaþýðingu hvort íslensk stjórnvöld hefðu formlega skilgreint alla Ítalíu sem svæði með mikla smitáhættu á þeim degi sem ferðin var afpöntuð heldur væri nægilegt að vissar líkur væru á áhættu fyrir heilbrigði S og fjölskyldu hans vegna farsóttar. Þá var ekki fallist á að lagafyrirmæli um rétt S til endurgreiðslu og beiting hennar við þessar aðstæður væru óhóflega íþyngjandi fyrir eignarrétt eða atvinnustarfsemi F í ljósi þeirrar neytendaverndar sem lögin stefndu að. Var því talið að skilyrði 15. gr. laga nr. 95/2018 til að afpanta ferðina með rétti til fullrar endurgreiðslu væru uppfyllt og að F bæri áhættuna af því að ferð væri afpöntuð af þessum ástæðum. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um rétt S til fullrar endurgreiðslu ásamt dráttarvöxtum frá því að 14 dagar voru liðnir frá afpöntun ferðarinnar.
Ó höfðaði mál á hendur F ehf. og krafðist endurgreiðslu vegna ferðar sem hann hafði bókað hjá F og greitt að fullu til Norður-Ítalíu en afpantað daginn fyrir brottför vegna útbreiðslu COVID-19 faraldurs. Hæstiréttur taldi ótvírætt að þegar ferðin var afpöntuð hefðu aðstæður á ákvörðunarstað verið bæði óvenjulegar og óviðráðanlegar og haft veruleg áhrif á framkvæmd fyrirhugaðrar ferðar Ó í skilningi 3. mgr. 15. gr. laga nr. 95/2018 um pakkaferðir og samtengda ferðatilhögun. Ekki var talið hafa úrslitaþýðingu hvort íslensk stjórnvöld hefðu formlega skilgreint alla Ítalíu sem svæði með mikla smitáhættu á þeim degi sem ferðin var afpöntuð heldur væri nægilegt að vissar líkur væru á áhættu fyrir heilbrigði Ó og fjölskyldu hans vegna farsóttar. Þá var ekki fallist á að lagafyrirmæli um rétt Ó til endurgreiðslu og beiting hennar við þessar aðstæður væru óhóflega íþyngjandi fyrir eignarrétt eða atvinnustarfsemi F í ljósi þeirrar neytendaverndar sem lögin stefndu að. Var því talið að skilyrði 15. gr. laga nr. 95/2018 til að afpanta ferðina með rétti til fullrar endurgreiðslu væru uppfyllt og að F bæri áhættuna af því að ferð væri afpöntuð af þessum ástæðum. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um rétt Ó til fullrar endurgreiðslu ásamt dráttarvöxtum frá því að 14 dagar voru liðnir frá afpöntun ferðarinnar.
G höfðaði mál á hendur F ehf. og krafðist endurgreiðslu vegna ferðar sem hann hafði bókað hjá F og greitt að fullu til Norður-Ítalíu en afpantað daginn fyrir brottför vegna útbreiðslu COVID-19 faraldurs. Hæstiréttur taldi ótvírætt að þegar ferðin var afpöntuð hefðu aðstæður á ákvörðunarstað verið bæði óvenjulegar og óviðráðanlegar og haft veruleg áhrif á framkvæmd fyrirhugaðrar ferðar G í skilningi 3. mgr. 15. gr. laga nr. 95/2018 um pakkaferðir og samtengda ferðatilhögun. Ekki var talið hafa úrslitaþýðingu hvort íslensk stjórnvöld hefðu formlega skilgreint alla Ítalíu sem svæði með mikla smitáhættu á þeim degi sem ferðin var afpöntuð heldur væri nægilegt að vissar líkur væru á áhættu fyrir heilbrigði G og fjölskyldu hans vegna farsóttar. Þá var ekki fallist á að lagafyrirmæli um rétt G til endurgreiðslu og beiting hennar við þessar aðstæður væru óhóflega íþyngjandi fyrir eignarrétt eða atvinnustarfsemi F í ljósi þeirrar neytendaverndar sem lögin stefndu að. Var því talið að skilyrði 15. gr. laga nr. 95/2018 til að afpanta ferðina með rétti til fullrar endurgreiðslu væru uppfyllt og að F bæri áhættuna af því að ferð væri afpöntuð af þessum ástæðum. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um rétt G til fullrar endurgreiðslu ásamt dráttarvöxtum frá því að 14 dagar voru liðnir frá afpöntun ferðarinnar.
Stefnendur keyptu bifreið af stefnda 11. október 2019 fyrir milligöngu bílasölu. Tæplega hálfu ári eftir kaupin, eða 8. apríl 2020, bilaði bifreiðin. Fallist var á með stefnendum að lög nr. 48/2003 um neytendakaup ættu við um viðskiptin og að bifreiðin hefði við kaupin verið haldin galla í skilningi þeirra. Aðalkröfu stefnenda um riftun kaupanna var þó hafnað, þar sem talið var að þau gætu ekki uppfyllt skilyrði 1. mgr. 51. gr. laganna um að skila bifreiðinni að öllu verulegu leyti í sama ástandi og hún var þegar hún bilaði. Aftur á móti var fallist á kröfu stefnenda um skaðabætur en aðeins vegna hluta tjóns þeirra, þar sem þau voru ekki talin hafa uppfyllt nægilega skyldu sína samkvæmt 1. mgr. 54. gr. laganna til að takmarka tjón sitt.
S afpantaði pakkaferð til Ítalíu sem hann hafði keypt af F ehf. vegna útbreiðslu faraldurs COVID-19. Deildu aðilar um það hvort S ætti rétt á endurgreiðslu úr hendi F ehf. Í dómi héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, kom meðal annars fram að ör útbreiðsla COVID-19 sjúkdómsins á áfangastað hefði falið í sér óvenjulegar og óviðráðanlegar aðstæður í skilningi 11. töluliðar 4. gr. laga nr. 95/2018 um pakkaferðir og samtengda ferðatilhögun, sem hefðu haft afgerandi áhrif á fyrirhugað ferðalag S og fjölskyldu hans og gert það að verkum að ekki hefði verið öruggt fyrir þau að ferðast þangað. Var talið að S ætti af þeim sökum rétt til fullrar endurgreiðslu pakkaferðarinnar úr hendi F ehf. á grundvelli 3. mgr. 15. gr. sömu laga.
Ó afpantaði pakkaferð til Ítalíu sem hann hafði keypt af F ehf. vegna útbreiðslu faraldurs COVID-19. Deildu aðilar um það hvort Ó ætti rétt á endurgreiðslu úr hendi F ehf. Í dómi héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, kom meðal annars fram að ör útbreiðsla COVID-19 sjúkdómsins á áfangastað hefði falið í sér óvenjulegar og óviðráðanlegar aðstæður í skilningi 11. töluliðar 4. gr. laga nr. 95/2018 um pakkaferðir og samtengda ferðatilhögun, sem hefðu haft afgerandi áhrif á fyrirhugað ferðalag Ó og fjölskyldu hans og gert það að verkum að ekki hefði verið öruggt fyrir þau að ferðast þangað. Var talið að Ó ætti af þeim sökum rétt til fullrar endurgreiðslu pakkaferðarinnar úr hendi F ehf. á grundvelli 3. mgr. 15. gr. sömu laga.
G afpantaði pakkaferð til Ítalíu sem hann hafði keypt af F ehf. vegna útbreiðslu faraldurs COVID-19. Deildu aðilar um það hvort G ætti rétt á endurgreiðslu úr hendi F ehf. Í dómi héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, kom meðal annars fram að ör útbreiðsla COVID-19 sjúkdómsins á áfangastað hefði falið í sér óvenjulegar og óviðráðanlegar aðstæður í skilningi 11. töluliðar 4. gr. laga nr. 95/2018 um pakkaferðir og samtengda ferðatilhögun, sem hefðu haft afgerandi áhrif á fyrirhugað ferðalag G og fjölskyldu hans og gert það að verkum að ekki hefði verið öruggt fyrir þau að ferðast þangað. Var talið að G ætti af þeim sökum rétt til fullrar endurgreiðslu pakkaferðarinnar úr hendi F ehf. á grundvelli 3. mgr. 15. gr. sömu laga.
Stefndi dæmdur til að greiða kostnað sem hlaust af viðgerð á vinnuvél
Tveimur stefndu, þ.e. framleiðanda og seljanda, gert að greiða skaðabætur óskipt gagnvart stefnendum vegna sannaðs galla á ál-timbur gluggum, en þriðji stefndi, sem hafði milligöngu um úrlausn málsins, var sýknaður vegna aðildarskorts. Var m.a. ekki fallist á varnir stefndu byggðar á fyrningu og tómlæti.
Ó höfðaði mál gegn B ehf. og krafðist þess að staðfest yrði riftun 9. október 2018 á kaupum hennar á bifreið af B ehf. tveimur árum áður vegna galla sem Ó taldi vera á bifreiðinni. Þá krafðist Ó endurgreiðslu á kaupverði bifreiðarinnar vegna riftunarinnar frá kaupdegi auk nánar tilgreindra vaxta. Loks krafðist Ó endurgreiðslu gjalda tengdum bifreiðinni eftir riftunardag. Í dómi Landsréttar kom fram að B ehf. hefði í aðdraganda riftunarinnar og strax í kjölfar hennar ekki vefengt að bifreiðin væri gölluð. B ehf. hefði sjálft ákveðið að líta svo á að bifreiðin hefði ekki þá eiginleika til að bera sem Ó hefði með réttu mátt vænta við kaupin að því er varðar endingu og annað, sbr. b-lið 2. mgr. 15. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup. Með vísan til þess og forsendna hins áfrýjaða dóms var talið að bifreiðin hefði verið gölluð, sbr. a-lið 1. mgr. 16. gr. sömu laga. Þá var miðað við það að gallinn hefði verið til staðar við afhendingu bifreiðarinnar 10. október 2016, sbr. 1. mgr. 14. gr. og 7. gr. laga nr. 48/2003. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að B ehf. hefði fengið fleiri en tvö tækifæri til þess að bæta úr gallanum á grundvelli 2. mgr. 30. gr. laga nr. 48/2003 og að ekki væru forsendur til að líta svo á að sérstakar aðstæður hafi verið fyrir hendi sem hefðu réttlætt frekari tilraunir B ehf. til úrbóta. Þá var sú niðurstaða héraðsdóms staðfest að gallinn gæti eins og atvikum málsins háttaði ekki talist hafa verið óverulegur í skilningi 32. gr. laga nr. 48/2003. Niðurstaða héraðsdóms um heimild Ó til að rifta fyrrgreindum kaupsamningi var því staðfest. Á grundvelli 1. málsliðar 2. mgr. 49. gr. laga nr. 48/2003 voru fjárkröfur Ó teknar til greina að frádregnu endurgjaldi fyrir afnot af bifreiðinni um þann tíma er hún hafði hana til ráðstöfunar og að teknu tilliti til affalla hennar miðað við riftunardag.
Einar Örn Grettisson, Silja Ósk Sigurpálsdóttir, Nanna Höjgaard Grettisdóttir og Sindri Sigurðarson (
Sigurður Ágústsson lögmaður)
gegn
CLT Húsum ehf (
Marteinn Másson lögmaður)
Seljandi húseininga og annars efnis dæmdur til að endurgreiða útborgun
Stefndu gert að greiða stefnanda 1.187.660 krónur, að teknu tilliti afsláttar að fjárhæð 402.300 krónur, vegna galla við kaup á svalagleri, að frádreginni innborgun 794.980 krónur.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur vegna galla á innfluttum notuðum bíl sem hann hafði selt stefnanda.
Stefnda sýknuð af kröfu stefnanda á grundvelli aðildarskorts.
Fallist var á aðalkröfu aðalstefnanda um viðurkenningu þess að gagnstefnanda væri skylt að afhenda henni hægindastól af tiltekinni gerð. Jafnframt var aðalstefnandi sýknuð af kröfum í gagnsök, en þar krafðist gagnstefnandi viðurkenningar þess að honum væri óskylt að afhenda aðalstefnanda slíkan stól og jafnfram viðurkenningar þess að aðalstefnanda væri skylt að þola endurgreiðslu með þeim hætti að fá afhentar til baka þær inneignarnótur, gjafabréf og peningagreiðslu sem hún hafði innt af hendi í verslun hans. Fyrir lá að starfsmenn stefndu höfðu engan fyrirvara gert við greiðslumátann í versluninni, heldur tekið við greiðslunni og gefið út sölureikning, en um pöntunarkaup var að ræða. Var samningur um kaupin talinn hafa komist á við þetta. Auk þess sem hafnað var málsástæðum stefnda um að kaupsamningur hefði ekki komist á var því hafnað að kaupsamningurinn væri ógildanlegur á grundvelli 33. og 36. gr. laga nr. 7/1936. Aðalstefnanda var loks dæmdur málskostnaður úr hendi gagnstefnanda.
Staðfest var riftun stefnanda á kaupum hennar á bifreið af stefnda vegna galla á bifreiðinni. Þá var stefnda gert að endurgreiða stefnanda kaupverð bifreiðarinnar að frádreginni greiðslu fyrir afnot bifreiðarinnar. Enn fremur var stefnda gert að greiða stefnanda bætur fyrir afleitt tjón og málskostnað.
Gallamál.
Staðfest var riftun stefnenda á samningi um smíði glugga. Var stefnda gert að endurgreiða stefnendum kaupverð glugganna og greiða skaðabætur og málskostnað.
H höfðaði mál til heimtu skaðabóta meðal annars vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna galla á nánar tilgreindum vörum sem hann keypti. H beindi í öndverðu málsókn sinni að HJ, M og S sem kröfðust frávísunar málsins frá héraðsdómi og reistu kröfu sína annars vegar á því að skilyrðum samlagsaðildar samkvæmt 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála hefði ekki verið fullnægt og hins vegar að slíkir annmarkar hefðu verið á málatilbúnaði H að vísa hefði átt málinu frá héraðsdómi sökum vanreifunar, sbr. e. og g. liði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Með úrskurði héraðsdóms var frávísunarkröfu HJ, M og S hafnað og með hinum áfrýjaða dómi voru HJ og M sýknaðir af kröfum H vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991, en S dæmt áfelli. H undi niðurstöðu héraðsdóms að því er varðaði HJ og M en S áfrýjaði dóminum fyrir sitt leyti. Tók áfrýjun bæði til úrskurðar héraðsdóms og dóms í málinu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þar sem HJ og M hefðu verið sýknaðir vegna aðildarskorts væri ekki fallist á að vísa málinu frá héraðsdómi nú af þeirri ástæðu að ekki hefði verið fullnægt skilyrðum um samlagsaðild. Þá var heldur ekki fallist á að vísa ætti málinu frá vegna vanreifunar. Jafnframt kom fram að eins og atvikum málsins háttaði yrði að leggja til grundvallar að sá, sem undirritaði tilboð fyrir hönd seljanda um kaup á vörum þeim sem um ræddi í málinu, hefði haft til þess gilt umboð frá H og hefði því komist á bindandi samningur á milli H og S um kaup á áðurgreindum vörum. Var því ekki fallist á kröfu S um að aðildarskort af hálfu H væri að ræða. Loks var tekið fram að um neytendakaup væri ræða í skilningi 1. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup og að vörur þær sem H hefði keypt af S hefðu verið gallaðar, sbr. 1. mgr. 16. gr. laga nr. 48/2003. Af því leiddi að H ætti rétt til skaðabóta vegna gallans, sbr. 33. gr. þeirra laga, og fengi fjárhæð skaðabótakröfunnar stuðning í matsgerð dómkvadds manns. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.
B höfðaði mál og krafði T ehf. um greiðslu á eftirstöðvum kaupverðs á vélasamstæðu. T ehf. hafði samið við M um sölu á vélasamstæðu en B hafði tekið að sér gagnvart T ehf. ákveðna þætti við framleiðslu og uppsetningu hennar. T ehf. krafðist sýknu og skaðabóta þar sem að vélasamstæðan hefði verið gölluð. Með vísan til hinnar almennu meginreglu sem fram kemur í 6. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup var talið að leggja yrði til grundvallar að söluhluturinn hefði verið afhentur við verksmiðju T ehf. enda hefði B ekki tekið á sig neinar skuldbindingar gagnvart M. Áhættan af söluhlutunum hefði því flust við það yfir til T ehf. sem kaupanda sbr. 1. mgr. 13. gr. laga nr. 50/2000. Þá var talið að T ehf. hefði ekki sýnt fram á að vélasamstæðan hefði verið haldin göllum við afhendingu hennar eða að þeir væru til komnir sökum vanrækslu B. Var því fallist á kröfu B.
M krafði H ehf. um skaðabætur vegna galla á gluggum sem hann keypti hjá H ehf. og settir voru í hús sem M var að reisa. Talið var nægjanlega í ljós leitt að gluggarnir hefðu verið gallaðir í skilningi a. liðar 1. gr. 16. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup og að H ehf. bæri skaðabótaábyrgð á tjóni sem rakið yrði til þeirrar vanefndar, sbr. 33. gr. laganna. Var H ehf. gert að bæta M að hluta til kostnað vegna leigu á vinnupöllum við húsið. Á hinn bóginn var ekki fallist á að H ehf. bæri að greiða kostnað vegna fjármögnunar, afnotamissis og rekstrar fasteignarinnar.
Á og S festu kaup á sumarbústað í smíðum af S ehf. Skömmu eftir að þau hófu vinnu við húsið innan- og utandyra kom í ljós myglusveppur í milliveggjum bústaðarins og grindarefni sem þau kváðu hafa fylgt með við afhendingu hans. Málið höfðaði S ehf. á hendur Á og S til greiðslu eftirstöðva kaupverðs sumarbústaðarins. Á og S kröfðust aðallega sýknu en til vara skaðabóta eða afsláttar af kaupverðinu vegna meints galla á hinu selda. Í ljósi atvika málsins og með vísan til 1. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála taldi Hæstiréttur ekki ástæðu til að hnekkja því mati héraðsdóms, sem skipaður hafði verið sérfróðum meðdómsmönnum, að Á og S hefðu fært að því sönnur að myglusveppur hafi verið í því byggingarefni sem notað var í burðargrind sumarbústaðarins að utan sem innan og í því byggingarefni sem fylgdi við afhendingu hans. Bústaðurinn hafi því verið haldinn galla við afhendingu hans í skilningi laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Ættu Á og S rétt til skaðabóta úr hendi S ehf. af þeim sökum. Á og S var þó einungis heimilt vegna vanefnda S ehf. að halda eftir af greiðslu kaupverðsins þeirri fjárhæð sem matsmaður hafði talið vera tjón þeirra vegna gallans. Var þeirri kröfu skuldajafnað við greiðslukröfu S ehf. um eftirstöðvar kaupverðsins.
N lýsti skaðabótakröfu við slitameðferð K hf. sem slitastjórn K hf. hafnaði og var þeim ágreiningi vísað til úrlausnar héraðsdóms í samræmi við ákvæði laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Í málinu hélt N því fram að hann hefði orðið fyrir tjóni er hann keypti skuldabréf í útibúi K hf. í Færeyjum árið 2007 og að hið meinta tjón mætti rekja til þess að starfsmenn K hf. hefðu með misvísandi og villandi upplýsingum, selt honum bréf útgefin af L en ekki K hf. Talið var að N hefði þegar í janúar 2008 fengið upplýsingar um að K hf. væri ekki útgefandi bréfanna en hann hafði hins vegar ekki lýsti kröfu sinni á hendur K hf. fyrr en tæpum tveimur árum síðar. Var þá löngu liðinn frestur sá sem N hafði samkvæmt 1. mgr. 27. gr. laga nr. 48/2003 til að tilkynna K hf. að hann hygðist bera það fyrir sig að hafa ekki fengið í hendur þau skuldabréf sem hann taldi sig hafa keypt. Vegna þessa tómlætis hafði hann glatað rétti sínum til að krefjast skaðabóta úr hendi K hf. og var úrskurður héraðsdóms um að hafna kröfu N því staðfestur.
S krafði J ehf. um skaðabætur vegna glerhandriðs og tjóns af völdum glerskífu sem brotnaði í handriði á heimili hans en J ehf. hafði séð um hönnun, smíði og uppsetningu handriðsins. Með vísan til niðurstöðu matsgerðar, sem ekki hafði verið hnekkt, var í Hæstarétti talið að söluhluturinn hafi ekki haft þá eiginleika til að bera sem S hafi mátt vænta við kaup á honum sbr. b. lið 15. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup. Var hann því talinn gallaður samkvæmt a. lið 1. mgr. 16. gr. sömu laga og á því bæri J ehf. bótaábyrgð gagnvart S í lögskiptum þeirra.
Í og B keyptu ósamsett einingahús af Á ehf. sem flutti inn slík hús frá erlendum framleiðanda. Á ehf. krafði kaupendurna um lokagreiðslu með dráttarvöxtum auk kostnaðar vegna gámaleigu, með vísan til meintrar vanefndar og viðtökudráttar af þeirra hálfu. Í og B báru á hinn bóginn fyrir sig vanefndir seljanda við kaupin, þ. á m. galla á söluhlut og afhendingardrátt. Þá gerðu Í og B til vara gagnkröfu til skuldajafnaðar á hendur Á ehf., sem einnig var reist á meintum vanefndum seljandans, vegna kostnaðar af völdum meintra galla á söluhlutnum. Í og B mótmæltu því ekki að lokagreiðsla vegna kaupanna væri ógreidd og var krafa Á ehf. þar um því tekin til greina, en réttur seljanda til dráttarvaxta af lokagreiðslu tók mið af því að hann hafði við málshöfðun ekki enn efnt allar skyldur sínar vegna kaupanna. Hæstiréttur hafnaði kröfu Á ehf. um geymslukostnað, þar sem félagið ætti sem seljandi að bera slíkan kostnað, sbr. 10. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup, enda hefði það ekki sannað að tafir á afhendingu hins selda hefðu verið á ábyrgð kaupenda. Þá féllst rétturinn á að kaupendur ættu skaðabótakröfu á hendur seljanda vega tjóns af völdum galla á söluhlutnum, en þeir hefðu hins vegar ekki freistað þess að sanna tjón sitt með matsgerð dómkvaddra matsmanna og væri krafa þeirra vanreifuð eins og hún væri úr garði gerð.