Stefnda gert að greiða stefnanda 574.992 krónur í vangreidda leigu lausafjármuna.
Stefnandi var talinn eiga rétt til afsláttar á kaupverði rennahurðakerfis vegna galla
Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
Stefndi var sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda þar sem ekki var fallist á að hann ætii rétt til skaðabóta eða afsláttar samkvæmt ákvæðum fasteignakaupalaga vegna ágalla þeirra sem á fasteigninni voru vegna ákvæða 1. mgr. 29. gr. laganna þótt þeir myndu að líkindum teljast gallar í skilningi laganna.
Ó krafðist skaðabóta eða afsláttar úr hendi G vegna galla á fasteign sem Ó keypti af G. Með dómi Landsréttar var fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að ósannað væri að vatnstjón sem kom upp eftir að Ó flutti inn í fasteignina yrði rakið til ástands hennar á þeim tíma sem hún var afhent. Þá var ekki talið að sýnt hefði verið fram á að fasteignin hefði að öðru leyti verið haldin göllum sem G bæri ábyrgð á. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna G af kröfum Ó.
E og H keyptu fasteign af Þ sem þau töldu gallaða og héldu eftir 15.000.000 króna af umsömdu kaupverði fasteignarinnar. Þ höfðaði mál þetta gegn E og H og krafðist þess að þeim yrði gert að greiða eftirstöðvar kaupverðsins. E og H kröfðust sýknu í aðalsök en í gagnsök kröfðust þau þess að Þ yrði dæmdur til að greiða þeim 15.924.000 krónur og að viðurkenndur yrði réttur þeirra til skuldajafnaðar við kröfu Þ í aðalsök, að því marki sem til þyrfti, en til sjálfstæðs dóms fyrir því sem umfram væri. Þá kröfðust þau þess að Þ yrði gert að gefa út afsal til þeirra vegna fasteignarinnar. Þ krafðist sýknu í gagnsök. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á að fasteignin væri gölluð og að kostnaður vegna nauðsynlegra úrbóta næmi 9.228.250 krónur og var þeim því gert að greiða Þ 8.602.550 auk nánar tilgreindra vaxta. E og H áfrýjuðu málinu til Landsréttar og kröfðust sýknu af kröfum Þ en til vara að krafa gagnáfrýjanda yrði lækkuð og jafnframt að honum yrði gert að gefa út afsal til þeirra vegna fasteignarinnar. Þ krafðist staðfestingar hins áfrýjaða dóms en áfrýjaði málinu fyrir sitt leyti og krafðist sýknu af kröfu E og H um greiðslu á 5.936.650 krónum en til vara lækkunar á kröfu þeirra. Í dómi Landsréttar var kröfum gagnáfrýjanda í gagnsök vísað frá Landsrétti með vísan til d- og e-liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Þá féllst Landsréttur á frekari galla á fasteigninni og bætur vegna afnotamissis. Var niðurstaða Landsréttar sú að réttmæt krafa E og H vegna galla á fasteigninni næmi 12.416.700 krónum, auk kröfu um gólfhita að fjárhæð 460.800 krónur sem Þ hafði viðurkennt, eða samtals 12.877.500 krónur. Þar sem skuldajafnaðarkrafa E og H var lægri en sú fjárhæð sem þau héldu eftir var þeim gert að greiða Þ 2.122.500 krónur, gegn útgáfu hans á afsali til þeirra fyrir eigninni, auk nánar tilgreindra vaxta.
S og H höfðuðu mál gegn K og L ehf. til heimtu skaðabóta eða afsláttar vegna afhendingardráttar og ýmissa galla sem þau töldu vera á fasteign sem þau keyptu af L ehf. en K var eigandi L ehf. og jafnframt eini stjórnarmaður félagsins. Í héraði var að mestu leyti fallist á kröfur S og H en K og L ehf. þó sýknaðir af kröfu þeirra um skaðabætur vegna afhendingardráttar enda höfðu þau ekki sýnt fram á að þau hefðu orðið fyrir tjóni. Sú niðurstaða kom ekki til endurskoðunar í Landsrétti. Fyrir Landsrétti kröfðust K og L ehf. þess að hinn áfrýjaði dómur yrði ómerktur og byggðu þá kröfu sína í megindráttum á því að með dómkröfum S og H væri ekki tekið mið af því að umrædd fasteign væri hluti af fjöleignarhúsi og að kröfurnar vörðuðu ætlaða galla, sem ýmist gætu talist til séreignar eða sameignar hússins, án þess að gerð yrði grein fyrir eignarhlutföllum. Auk þess var krafist frávísunar, einkum á þeim grundvelli að kröfugerð S og H færi í bága við 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur tók undir niðurstöðu héraðsdóms um að S og H væri heimilt að sækja kröfur sínar í málinu, þótt þær vörðuðu að einhverju leyti sameign. Var það meðal annars gert með hliðsjón af því hvernig atvikum væri háttað í málinu. Ómerkingarkröfu K og L ehf. var því hafnað auk þess sem ekki voru talin efni til að vísa málinu frá héraðsdómi. Hvað efnishlið málsins varðar féllst Landsréttur á að S og H hefðu mátt gera ráð fyrir að steinveggir yrðu reistir á lóðinni. Í þeim efnum var meðal annars litið til þess að af samþykktum hönnunarteikningum mætti greina veggi á lóðarmörkum og að ekki yrði annað ráðið af tölvumyndum og sniðmyndum en að um steinveggi væri að ræða. Fasteignin var því talin gölluð í skilningi 27. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup og fallist á kröfu um greiðslu úr hendi L ehf. vegna þessa, sbr. 41. og 43. gr. laganna, sem og úr hendi K á grundvelli saknæmrar háttsemi hans. Með skírskotun til forsendna héraðsdóms var einnig fallist á að S og H ættu á grundvelli 41. gr. sömu laga rétt á afslætti úr hendi L ehf. vegna annarra galla. Loks var fallist á gagnkröfu K og L ehf. um skuldajöfnun. Hinn áfrýjaði dómur skyldi því vera óraskaður um annað en dráttarvexti.
Ágreiningur málsins varðaði það álitaefni hvort EB, E og S ættu rétt á skaðabótum eða afslætti vegna galla á íbúð sem þau keyptu af B. Eftir kaupin kom í ljós að samþykki byggingarfulltrúa hefði skort fyrir breytingum sem höfðu verið gerðar á efri hæð íbúðarinnar í tíð fyrri eiganda þar sem svokölluðu óráðstöfuðu rými hafði verið breytt í svefnherbergi. Væri nú ekki unnt að fá slíkt samþykki nema að gættum ákvæðum byggingarreglugerðar um eldvarnir. Byggðist krafa EB, E og S aðallega á því að vegna þessa hefði íbúðin verið verðminni en umsamið kaupverð og lögðu fram matsgerð því til stuðnings. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að ósannað væri að B hefði vitað eða mátt vita að samþykki byggingarfulltrúa hefði skort. Í söluyfirliti sem fylgdi kaupsamningi hefði hins vegar komið fram að þrjú svefnherbergi væru á efri hæð íbúðarinnar. Taldi Landsréttur með vísan til þess að líta yrði svo á að B hefði ábyrgst gagnvart EB, E og S að engar kvaðir væru á heimild til slíkrar nýtingar á efri hæðinni, sbr. 1. mgr. 27. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Af því leiddi að EB, E og S ættu rétt á afslætti að tiltölu eða í samræmi við kostnað af því að bæta úr þessum galla, sbr. 2. mgr. 41. gr. sömu laga. Landsréttur féllst á þá niðurstöðu hins áfrýjaða dóms að ekki væri unnt að leggja fyrirliggjandi matsgerð um verðmun óbreytta til grundvallar kröfu um afslátt og var niðurstaða dómsins um hæfilegan afslátt staðfest. Ekki var fallist á kröfu EB, E og S vegna annarra ætlaðra galla á íbúðinni.
Stefnandi og stefndi gerðu með sér samning um kaup á hjólagröfu. Eftir kaupin kom í ljós að raðnúmer gröfunnar var ekki til hjá framleiðanda hennar og krafðist stefnandi riftunar á kaupunum og til vara skaðbóta eða afsláttar. Riftunarkröfu var hafnað með vísan til þess að stefnandi hélt áfram að nota gröfuna þrátt fyrir að hafa lýst yfir riftun. Hins vegar var ekki falllist á að réttur stefnanda væri fallin niður fyrir tómlæti. Talið var að stefndi hefði vitað af því að eitthvað væri athugavert við raðnúmer vélarinnar, en ekki upplýst um það við kaupin. Þá var talið að sú staðreynd að umrætt raðnúmer hefði aldrei verið framleitt hefði áhrif á kaup- og endursöluverð vélarinnar. Það var hins vegar ekki fallist á að grafan væri verðlaus. Voru stefnanda dæmdar 4.000.000 skaðabætur að álitum sem báru dráttarvexti frá dómsuppsögu.
Aðilar deildu um efndir kaupsamnings um jörð sem m.a. hafði verið notuð til ferðaþjónustureksturs. Stefnendur gerðu kröfu um fullar efndir skv. kaupsamningi, auk dráttarvaxta frá gjalddaga kröfunnar. Stefndu byggðu á því að skylda þeirra til fullra efnda skv. kaupsamningnum hefði fallið brott vegna áhrifa heimsfaraldurs af völdum Covid-19 og aðgerða stjórnvalda til að sporna við útbreiðslu faraldursins, sem hafi leitt til þess að ferðaþjónusta hafi nánast lagst af á árunum 2020 og 2021. Byggðu stefndu einkum á ólögfestri reglu kröfuréttar um force majeure, en einnig á reglu kröfuréttar um stjórnunarábyrgð. Jafnframt byggðu stefndu á 36. gr. laga nr. 7/1936 og reglunni um brostnar forsendur, sem og reglum fasteignakauparéttar um galla og kröfðust afsláttar af kaupverði og/eða lækkunar kaupverðs á grundvelli skaðabóta. Talið var að stefndu bæri að greiða eftirstöðvar samkvæmt kaupsamningi, en upphafstími dráttarvaxta var miðaður við höfðun málsins.
Kaupendur einbýlishúss héldu eftir greiðslum á hluta af kaupverði hússins eftir afhendingu þess þar sem þau töldu að eignin væri gölluð. Í þessu máli, sem seljandinn höfðaði til innheimtu vangoldis kaupverðs, öfluðu kaupendur matsgerða um meinta galla og kostnað við úrbætur og kröfðust þess að sá kostnaður yrði dreginn frá skuldinni og að seljandinn greiddi þeim það sem umfram væri. Dómurinn taldi seljanda bera ábyrgð á sumum af þeim göllum sem metnir höfðu verið og var kostnaði við úrbætur á þeim skuldajafnað upp í kröfu hans um greiðslu kaupverðs, en kaupendum gert að greiða það sem eftir stóð af skuldinni.
Stefndu gert að greiða stefnendum skaðabætur vegna fasteignakaupa.
GVG keypti sumarhús af GS. Taldi hún galla vera á húsinu og hélt því eftir lokagreiðslu kaupverðsins að fjárhæð 2.000.000 króna. Hún höfðaði síðan mál gegn GS og krafðist skaðabóta eða afsláttar vegna galla en GS gagnstefndi og krafðist fyrrnefndrar lokagreiðslu. Krafa GVG vegna galla byggðist á rangri upplýsingagjöf um aldur hússins, tjóni af völdum raka og myglu, tjóni vegna undirstöðufestinga hússins, tjóni á hurðum og að lokum tjóni vegna lagfæringar. Landsréttur staðfesti niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að festingar við undirstöður og innihurðir hefðu verið gallaðar. Þá var staðfest sú niðurstaða að sumarhúsið hefði verið byggt árið 1986, en í söluyfirliti kom fram að það væri byggt árið 1998. Í dómi Landsréttar kom fram að jafnvel þótt aldur slíkra fasteigna kynni að hafa fremur takmarkaða þýðingu fyrir verðmæti þeirra yrði að telja sannað að verðmæti hússins væri að einhverju leyti minna þar sem það reyndist 12 árum eldra en gefið var upp. Voru bætur vegna þessa ákveðnar að álitum 500.000 krónur. Þá var í dómi Landsréttar talið ósannað að orsaka raka- og mygluskemmda væri að leita í ástandi eða eiginleikum fasteignarinnar við afhendingu og var GS sýknuð af kröfu vegna slíkra skemmda. Loks var GS sýknuð af kröfu um bætur fyrir tjón vegna lagfæringa. Samtals var fallist á kröfu GVG að fjárhæð 1.460.000 krónur og var ákvæði 2. málsliðar 18. gr. laga nr. 40/2002 ekki talið standa kröfunni í vegi. Fallist var á kröfu GS á hendur GVG vegna 2.000.000 króna lokagreiðslunnar en til frádráttar henni kom fyrrnefnd krafa GVG vegna galla.
Ágreiningur um leiguskuld.
Aðilar deildu um tilurð og efni samnings þeirra sem fól í sér pöntun á gistingu fyrir brúðkaupsgesti stefnda í húsnæði stefnanda. Í dómi héraðsdóms var talið að komist hefði á skuldbindandi samningur í samræmi við upphaflegt tilboð stefnanda og var stefnda gert að greiða stefnanda í samræmi við það tilboð. Stefnda var þó dæmdur afsláttur að álitum vegna vanefnda stefnanda og var sú fjárhæð, ásamt innborgun stefnda, dregin frá stefnufjárhæð málsins.
Stefndi dæmdur til að greiða kostnað sem hlaust af viðgerð á vinnuvél
Sakarefni málsins varðaði það álitaefni hvort R ehf. ætti kröfu á hendur S ehf. vegna leigu S ehf. á verslunarhúsnæði við Garðatorg 4 í Garðabæ. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfu R ehf. og S ehf. gert að greiða honum nánar tilgreinda fjárhæð ásamt vöxtum en að frádreginni tilgreindri fjárhæð sem S ehf. hafði greitt inn á kröfuna. Í dómi Landsréttar var á því byggt að S ehf. yrði að bera hallann af sönnunarskorti um að hið leigða hefði í reynd verið minna en það sem tilgreint hefði verið í leigusamningnum. Yrði samkvæmt því ekki fallist á þá málsástæðu S ehf. að hið leigða hefði ekki verið í því ástandi sem um hefði verið samið og var kröfu hans um afslátt af leigufjárhæðinni hafnað af þeirri ástæðu. Þá var kröfu S ehf. um greiðslu skaðabóta hafnað þegar af þeirri ástæðu að hann hefði engin gögn lagt fram í málinu sem renndu stoðum undir að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna riftunar R ehf. á leigusamningnum. Einnig var ekki talið koma að sök þótt ekki hefði verið fjallað sérstaklega um skaðabætur í stefnu, enda yrði ekki séð að vörnum S ehf. hefði orðið áfátt af þessum sökum. Enn fremur var ekki fallist á þá málsástæðu S ehf. að R ehf. hefði ekki gert grein fyrir aðild sinni að kröfu um leigu, enda lá fyrir afrit af tilkynningu til S ehf. um aðilaskipti kröfunnar. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um annað en málskostnað sem rétt þótti að félli niður á báðum dómstigum.
V og G höfðuðu mál gegn J, S og Ó og kröfðust greiðslu eftirstöðva kaupverðs fasteignarinnar M sem þau seldu hinum síðarnefndu. Kaupendur kröfðust sýknu af kröfum seljenda og höfðuðu auk þess gagnsök til greiðslu skaðabóta eða afsláttar vegna ýmissa galla sem þau töldu annars vegar vera á íbúðarhúsi og gistihúsi eignarinnar og hins vegar á útihúsum. Kröfur kaupenda vegna meintra galla á íbúðar- og gistihúsi byggðu á niðurstöðum matsgerðar sem aflað var fyrir Landsrétti. Kröfur vegna meintra galla á útihúsum byggðu aðallega á álitsgerð byggingarverkfræðings sem þau öfluðu einhliða áður en málið var höfðað en til vara á niðurstöðum matsgerðar sem aflað var í héraði. Í dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að ekki væri unnt að leggja útreikninga fyrrnefndrar álitsgerðar til grundvallar við úrlausn málsins. Þá var tekið undir með héraðsdómi um að ýmsir annmarkar væru á þeirri matsgerð sem aflað var undir rekstri málsins í héraði og hún væri ekki nothæf til að undirbyggja nákvæma tölulega kröfugerð kaupenda. Matsgerð dómkvadds matsmanns sem aflað var fyrir Landsrétti væri á hinn bóginn ítarleg og vönduð og yrði lögð til grundvallar við úrlausn málsins. Af því leiddi að meintir gallar teldust ekki rýra verðmæti eignarinnar svo nokkru varðaði eða þannig að hún teldist gölluð samkvæmt 18. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Þá var hafnað málsástæðum kaupenda sem lutu að því að seljendur hefðu við kaupin vanrækt upplýsingaskyldu sem á þeim hvíldi samkvæmt lögum nr. 40/2002, söluyfirlit hafi geymt rangar upplýsingar um ástand fasteignarinnar eða seljendur á annan hátt sýnt af sér saknæma háttsemi. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um skyldu kaupenda til greiðslu ógreiddra eftirstöðva kaupverðs fasteignarinnar gegn útgáfu afsals fyrir henni.
B höfðaði mál gegn A og Ó og krafðist skaðabóta eða afsláttar af kaupverði vegna galla sem hún taldi vera á fasteign sem hún hafði keypt af A og Ó. Í dómi Landsréttar þótti ekki liggja fyrir að A og Ó hefðu búið yfir vitneskju um þá ágalla á múr og steyptum veggjum hússins sem B studdi kröfu sína við. Var því ekki fallist á að A og Ó hefðu vanrækt upplýsingaskyldu sína samkvæmt 26. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Upplýsingar í söluyfirliti sem gáfu til kynna að múrhúð hefði verið löguð og húsið málað og það að því leyti nýlega standsett hefðu heldur ekki rangar. Gat fasteignin því ekki heldur talist gölluð á grundvelli 27. gr. laga nr. 40/2002. Þá varð það niðurstaða Landsréttar að B hefði ekki vanrækt skoðunarskyldu sína samkvæmt 29. gr. laga nr. 40/2002, hvorki í heild né um hluta ágallanna. Með matsgerð dómkvadds matsmanns þótti sannað að verðmætisrýrnun fasteignarinnar vegna ágalla, sem hefðu verið á steyptum veggjum hennar við afhendingu, næðu því marki að fasteignin teldist gölluð í skilningi 18. gr. laga nr. 40/2002. Samkvæmt því var á það fallist að B ætti rétt til afsláttar af kaupverði fasteignarinnar á grundvelli 41. gr. laga nr. 40/2002 sem ákveða bæri í samræmi við kostnað af því að bæta úr gallanum. Við ákvörðun afsláttar var tekið tillit til þess að úrbætur með klæðningu samkvæmt matsgerð leiddu til verðmætisaukningar fasteignarinnar samanborið við ef húsið yrði áfram óklætt.
Fallist á kröfur kaupenda um að seljandi gæfi út afsal gegn greiðslu eftirstöðva kaupverðs að frádreginni lækkun vegna galla, sem staðfestir voru með matsgerð. Af hálfu stefnda var ekki skilað greinargerð í málinu innan tilskilins frests.
Fallist var á kröfu húsfélags um að verktaki greiddi skaðabætur vegna verks sem unnið var fyrir húsfélagið. Þá var jafnframt fallist á kröfu húsfélagsins um að arkitektastofa greiddi kröfu vegna afsláttar vegna galla á verki. Byggingarstjóri við verkið var hins vegar sýknaður á grundvelli fyrningar og öðrum kröfum húsfélagsins var vísað frá dómi.
Sigursveinn Helgi Jóhannesson, Árni Sigursveinsson, Ebba Berta Sigursveinsdóttir og Jóna Þ. Sigursveinsdóttir Ramstedt (
Hulda Rós Rúriksdóttir lögmaður)
gegn
Neva ehf (
Andri Andrason lögmaður)
N ehf. keypti fasteign af S og fleirum á árinu 2018. Í söluyfirliti eignarinnar sagði meðal annars að stærð lóðar væri 750 fermetrar. Samkvæmt kaupsamningi skyldi inna af hendi lokagreiðslu að fjárhæð níu milljónir króna við útgáfu afsals 17. desember 2018. Nokkru eftir kaupin varð N ehf. þess var að lóðin væri minni og neitaði að inna af hendi lokagreiðsluna. Byggði N ehf. á því að hann ætti rétt til skaðabóta eða afsláttar af kaupverði sem næmi í það minnsta eftirstöðvum kaupverðsins. S og fleiri höfðuðu þá mál á hendur N ehf. til heimtu lokagreiðslunnar. Í dómi Landsréttar kom fram að ósannað væri að S og fleiri hefðu vitað eða mátt vita að stærð lóðarinnar væri ekki rétt tilgreind í fasteignaskrá en samkvæmt viðtekinni dómaframkvæmd bæru þau engu að síður ábyrgð á þeim galla sem hin ranga tilgreining hefði falið í sér. Ætti N ehf. því rétt á afslætti af kaupverði og bæri að miða afsláttinn við lækkun á verðmæti umræddrar fasteignar að teknu tilliti til þess að lóð hennar væri tæplega 600 fermetrar í stað 750 fermetra. Var lagt til grundvallar að frávikið hefði þýðingu fyrir verðmæti eignarinnar og var afsláttur ákveðinn að álitum 2.500.000 krónur. Var krafa S og fleiri því tekin til greina að þeirri fjárhæð frádreginni.
Ingimar Vignisson, Vignir Ásmundur Sveinsson og Helga Björg Ingimarsdóttir (
Jón Þór Ólason lögmaður)
gegn
Bjarna Guðmundi Ragnarssyni og Særúnu Ægisdóttur (
Sigurður Sigurjónsson lögmaður)
Seljendur fasteignar dæmdir til að greiða kaupendum bætur vegna galla á fasteign.
Riftun fasteignakaupa hafnað en kaupendur dæmdir til að greiða hluta eftirstöðva kaupverðs.
Seljendur íbúðar og tryggingafélag fasteignasala sýknuð af kröfu kaupenda skaðabætur eða afslátt.
Stefndu gert að greiða stefnanda 1.187.660 krónur, að teknu tilliti afsláttar að fjárhæð 402.300 krónur, vegna galla við kaup á svalagleri, að frádreginni innborgun 794.980 krónur.
Stefnda var heimilt að halda eftir tiltekinni fjárhæð vegna framkvæmda við að koma íbúðum aftur í samt form eftir samkomulag um riftun á kaupunum. Þó var stefnda gert að greiða stefnanda tiltekna fjárhæð vegna afsláttar sem stefndi hefði mátt veita stefnanda við uppgjör þeirra.
K var kaupandi að heitu vatni af V ohf. til upphitunar á sumarbústað í Borgarfirði. Taldi hann vatnið vera gallað þar sem hitastig þess við afhendingu væri undir tilteknu viðmiði og lægra en hjá öðrum notendum á sama þjónustusvæði. K höfðaði mál á hendur V ohf. til endurgreiðslu kostnaðar að hluta miðað við tiltekið tímabil á þeim grundvelli að hann ætti rétt til afsláttar af því verði sem hann greiddi fyrir vatnið samkvæmt gjaldskrá. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, kom fram að samningur notanda og hitaveitu kæmist sjálfkrafa á við upphaf viðskipta og að efni slíks samnings réðist af réttarheimildum. K hefði ekki fært fyrir því rök að þær réttarheimildir sem hefðu legið samningssambandinu til grundvallar væru ekki rétt settar eða skorti fullnægjandi lagastoð. V ohf. væri ekki skylt að afhenda K heitara vatn en tilgreint væri í tengiskilmálum að hitaveitan treysti sér til að afhenda notendum í sumarhúsabyggð. V ohf. hefði gert þær ráðstafanir sem ætlast mætti til svo að hitastig þess vatns sem K var afhent héldist í eðlilegu horfi samkvæmt þeim réttarheimildum sem um starfsemi V ohf. giltu og með því móti uppfyllt hitaviðmið samningssambandsins. Var V ohf. því sýknað af kröfum K.
Jóhannes Sigurðsson Magnús B. Jóhannesson og Sigurður Eyberg Jóhannesson (
Skúli Sveinsson lögmaður)
gegn
Einari Jónssyni og Drífu Friðgeirsdóttur (
Magnús Guðlaugsson lögmaður)
J, M og S keyptu jörðina Hróðnýjarstaði í Dalabyggð af E og D ásamt íbúðarhúsi og útihúsum sem á jörðinni stóðu og nánar tilgreindu fylgifé. Kaupendur kröfðust skaðabóta eða afsláttar vegna galla sem þeir töldu vera á íbúðarhúsinu auk skaðabóta fyrir óbeint tjón og kostnað vegna hreinsunar fasteignarinnar. Í dómi Landsréttar kom fram að tiltekna ágalla hefðu kaupendur átt að sjá við venjulega skoðun en ósannað væri að seljendur hefðu vitað um aðra. Þar af leiðandi hefði upplýsingaskylda seljenda ekki náð til þeirra og yrði meint tjón kaupenda ekki rakið til sakar seljenda. Samkvæmt niðurstöðu matsgerðar hefðu umræddir ágallar einungis numið 7,32% af kaupverði fasteignarinnar og yrði ekki talið eins og atvikum máls háttaði að þeir hefðu rýrt verðmæti hennar svo nokkru varðaði. Varðandi kröfu um hreinsun fasteignarinnar kom fram að leggja yrði til grundvallar að úrgangur í fjár- og haughúsi sem nýttur hefði verið af E og D sem áburður á tún teldist tilheyra búrekstri jarðarinnar og hefði því átt að fylgja með í kaupunum. Þá var lagt til grundvallar að ekki yrðu gerðar eins ríkar kröfur til seljenda um hreinsun fasteignar þegar um sölu á atvinnustarfsemi væri að ræða og fyrir lægi að kaupendur hygðust halda áfram sambærilegri starfsemi á eigninni. Í ljósi óverulegs umfangs þeirra hluta sem hefðu verið til staðar á jörðinni við afhendingu og að ætla mætti að hluti þeirra hefði getað nýst kaupendum við rekstur bújarðarinnar var ekki fallist á að E og D hefðu vanrækt skyldur sínar til að hreinsa fasteignina fyrir afhendingu. Voru þau samkvæmt því sýknuð af öllum kröfum J, M og S.
Hafnað var kröfu stefnanda um að stefndu greiddu henni skaðabætur vegna galla á fasteign sem hún keypti. Ekki var talið að stefndu hefðu brugðist upplýsingaskyldu sinni eða veitt stefnanda fyrirheit um að fasteignin væri í betra ástandi en hún var. Talið var að stefnandi hefði fyrirgert hugsanlegum kröfum vegna galla á þaki þar sem skoðunarskyldu hefði ekki verið sinnt með viðunandi hætti. Málsástæðum stefndu um að stefnandi hefði glatað rétti sínum vegna tómlætis var hins vegar hafnað. Þegar horft var til þess sem stóð eftir af kröfu stefnanda og eftir að tekið hafði verið tillit til þess að nýtt kæmi fyrir gamalt var það niðurstaða dómsins að eftirstandandi gallar fasteignarinnar væru ekki slíkir að stefnandi gæti átt rétt til afsláttar.
Fallist var á með U að fasteign, sem hún keypti af A, hefði verið haldin göllum vegna músagangs og slæms viðskilnaðar. Hins vegar var ekki talið að ágallar vegna raka- og mygluskemmda, sem A hafði verið ókunnugt um, hefðu verið að slíku umfangi að um væri að ræða galla sem A bæri ábyrgð á.
R og V buðu sameiginlega út verkið ,,Breiðholtsbraut við Norðlingaholt. Göngubrú og stígar“ sem tók meðal annars til byggingar 70 metra langrar göngubrúar yfir Breiðholtsbraut. L ehf. varð hlutskarpast í útboðinu og gerðu aðilar með sér samning um verkið. Ágreiningur reis milli aðila um hvort galli væri á dekki brúarinnar og hvort L ehf. hefði samþykkt að veita R og V tiltekinn afslátt af verklaunum, einnig hvort L ehf. ætti rétt til bóta fyrir tafir sem urðu á verkinu vegna þess galla sem R og V töldu vera á því. Þá var einnig deilt um hvort R og V ættu rétt til tafabóta úr hendi L ehf. Í héraði var sakarefni málsins skipt þannig að fyrst var leyst úr því hvort ætlaðar kröfur L ehf. væru niður fallnar annars vegar á grundvelli reglna kröfuréttar um fullnaðarkvittanir og viðbótarkröfur og hins vegar vegna tómlætis. Á sama hátt var eingöngu tekin afstaða til þess hvort ætluð krafa R og V um tafabætur væri fallin niður vegna tómlætis. Héraðsdómur féllst hvorki á að L ehf. hefði fyrirgert rétti sínum til að hafa uppi kröfu um full verklaun þar sem lokauppgjör hefði farið fram né að hann hefði glatað rétti sínum til að hafa uppi kröfuna vegna tómlætis. Héraðsdómur taldi hins vegar að L ehf. hefði sökum tómlætis glatað rétti sínum til að hafa uppi kröfu um bætur vegna kostnaðar sem hafi leitt af stöðvun verksins. Loks sló héraðsdómur því föstu að R og V hefðu vegna tómlætis glatað rétti til að hafa uppi kröfu um tafabætur úr hendi L ehf. Í dómi Landsréttar var sú ályktun dregin af framburði tveggja vitna sem gáfu skýrslu fyrir héraðsdómi að R og V hafi verið grandsamir um að L ehf. gerði fyrirvara um afsláttarkröfu þeirra. Var ekki fallist á það með R og V að bindandi samningur hefði komist á milli málsaðila um afsláttinn eða að reglur kröfuréttar um réttaráhrif fullnaðarkvittana eða rétt kröfuhafa til viðbótargreiðslna gætu leitt til þess að krafa L ehf. samkvæmt verksamningnum hefði fallið niður við greiðslu R og V á lokareikningi. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.
IMS ehf. og I ehf. áttu í viðskiptum með sérmerktar glerflöskur ásamt töppum og flöskuhettum. Í september 2016 pantaði IMS ehf. 12.000 flöskur og voru þær afhentar í byrjun nóvember sama ár þannig að I ehf. kom flöskunum til átöppunarfyrirtækis sem IMS ehf. átti viðskipti við. Í lok nóvember og byrjun desember sama ár kvartaði I ehf. undan rýrnun í fjölda flaskna og afhendingardrætti og kvað 1.000 flöskur ónothæfar sökum galla í prentun merkis á flöskunum. IMS ehf. bauð afslátt í janúar 2017 og veitti einnig greiðslufrest á kaupverði vörunnar. Í marsbyrjun það ár bar IMS ehf. einnig upp að eitt bretti af flöskum væri mjög illa leikið. Í kjölfar þess að I ehf. hóf innheimtuaðgerðir rifti IMS ehf. kaupunum vegna galla á flöskunum og afhendingardrætti. Þá krafðist IMS ehf. endurgreiðslu á þeirri fjárhæð sem þegar hefði verið innt af hendi og skaðabóta vegna beins og óbeins tjóns, en I ehf. hafnaði þeim kröfum. Höfðaði I ehf. að svo búnu mál þetta til heimtu á kaupverði. Í dómi Landsréttar var ekki talið í ljós leitt að um afhendingardrátt af hálfu I ehf. hefði verið að ræða eða að IMS ehf. hefði uppfyllt þá skoðunar- og upplýsingaskyldu sem á félaginu hvíldi í kjölfar afhendingar samkvæmt 1. mgr. 32. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Einnig var talið ósannað að ætlaðan galla á flöskunum, sem IMS ehf. reyndi meðal annars að færa sönnur á með dómkvaðningu matsmanns, mætti rekja til vanefnda af hálfu I ehf. Var málatilbúnaði IMS ehf. um afslátt og skaðabætur úr hendi I ehf. því hafnað og krafa I ehf. tekin til greina.
Stefndi keypti fasteign á Seltjarnarnesi af stefnendum. Eftir að hann hafði fengið eignina afhenta en áður en hann hafði greitt lokagreiðslu og fengið afsal gefið út komst hann að því að lóðin var ekki jafnstór og tilgreint var í kaupsamningi. Hann taldi sig eiga rétt til skaðabóta eða afsláttar af kaupverði sem næmi lokagreiðslu. Stefnendur höfðuðu mál til þess að knýja stefnda til þess að inna lokagreiðslu kaupverðsins af hendi. Talið var að lóðin væri 20,27% minni en kom fram í söluyfirliti. Dómurinn mat þann mun verulegan í skilningi 21. gr. laga nr. 40/2002. Með vísan til 27. gr. sömu laga var talið að seljendur bæru ábyrgð á því að kaupandi fékk ekki réttar upplýsingar áður en hann keypti. Dómurinn taldi kaupandann ekki eiga rétt á skaðabótum þar eð sök seljenda hefði ekki verið sönnuð. Hins vegar taldi dómurinn að kaupandinn ætti rétt á afslætti af kaupverði sem næmi þessum mun á stærð lóðarinnar samkvæmt kaupsamningi og mældri stærð hennar.
Stefndu keyptu fasteign í lítið niðurgröfnum kjallara af stefnendum. Eftir að stefndu fengu eignina afhenta en áður en þau höfðu greitt lokagreiðslu og fengið afsal gefið út töldu þau sig hafa fundið galla á eigninni. Til galla töldu þau að það væri grunnvatn í gryfju í inntaksklefa, of hár raki væri í botnplötu og að ekki væri þerrilögn umhverfis húsið. Þau gagnstefndu því og kröfðust afsláttar eða skaðabóta. Dómurinn taldi ósannað að íbúðin hefði verið gölluð í skilningi 1. ml. 18. gr. eða 1. mgr. 19. gr. laga nr. 40/2002 þegar stefnendur keyptu hana. Íbúðin var ekki heldur talin gölluð í skilningi 2. ml. 18. gr. laganna né 27. eða 28. gr. þeirra.
Húsfélagið Norðurbakka 11-13, húsfélag, Geir Friðgeirsson, Kolbrún Þormóðsdóttir, Guðrún Sigríður Gísladóttir, Eymar, Yngvi Ingvarsson, Ansa Súsanna Hansen, Sæmundur Ágústsson, Harpa Bjarna-, dóttir, Valur Helgason, Bjarni Björnsson, Ingibjörg Sigurbjörnsdóttir, Steinn, Þorgeirsson, Svanhildur Sveinsdóttir, Svavar Guðmundsson, Lilja Vestmann, Linda Kristinsdóttir, Steindór Vilhelm Guðjónsson, Erla María Eggertsdóttir, Eiríkur Karlsson, Guðborg Þórðardóttir, Ólafur Ó Stephensen, Sigurbjörg J, Jóhannesdóttir, Jónína Magnúsdóttir, Jens Karlsson, Sigríður Sigurðardóttir, Sigrún Hildur Jóhannesdóttir, Guðjón V Sigurgeirsson, Veigar Óskarsson, Ragna, Hlín Sævarsdóttir, Atli Hjartarson, Halla Ólöf Þórðardóttir, Lára A Alexanders-, dóttir, Ragnheiður Aðalsteinsdóttir, Jón Otti Sigurðsson, Gunnhildur Ólöf, Gunnarsdóttir, Guðmundur Arnaldsson, Jóhann G Bergþórsson, Steindóra Berg-, þórsdóttir, Vilborg Gunnarsdóttir, Gunnar Aðalsteinsson, Ragnar Már Pétursson, Annelise Larsen-Kaasgaard, Thomas Kjartan Kaaber, Helga Sigríður Guðjóns-, dóttir, Magnea Þóra Gunnarsdóttir, Kristján Ingvi Einarsson, Margrét Lilja, Reynisdóttir, Friðrik Ólafur Guðjónsson, Sigrún Birgit Sigurðardóttir, Olga, Bragina, Anatoly Bragin, Ágúst Stefánsson, Anna Matthildur Þórðardóttir, Ragnar Ágúst Kristinsson, Sigríður Þóra Hallsdóttir, Hallfríður Sigurðardóttir, Per Erik Robert Petersson, Guðrún Eysteinsdóttir, Ásmundur Sigvaldason, Ingibjörg Jónasdóttir, Jónas Reynisson, Gísli Már Gíslason, Guðbjörg Oddný, Jónasdóttir, Hafsteinn Eiríksson, Anna Pálsdóttir, Ólafur Ingi Tómasson, Ólafur, Thors, Heimir Már Helgason, Helgi Hannesson, Jón Guðmar Jónsson, Jóhanna, Erlingsdóttir, Spam ehf., Jón Bergsveinsson, Ásdís Árnadóttir, Guðlaugur Rafns-, son, Gunnlaugur Stefán Gíslason, Áslaug Ásmundsdóttir, Arnar Þór Guðmunds-, son, Hanna Íris Guðmundsdóttir, Bjarnfinnur Hjaltason, Erna Kristín Jónsdóttir og Katrín Jónsdóttir, Geir Tómasson (
Hildur Ýr Viðarsdóttir lögmaður)
gegn
Hömlum ehf (
Stefán Geir Þórisson lögmaður)
Seljandi fjölbýlishúss dæmdur til þess að greiða húsfélaginu bætur vegna galla á sameign. Dómurinn taldi að séreignarkröfur vegna tjóns sem varð á íbúðum vegna galla á sameigninni væru fyrndar.
Jóhannes Sigurðsson, Magnús B Jóhannesson og Sigurður Eyberg Jóhannesson (
Skúli Sveinsson lögmaður)
gegn
Einari Jónssyni Drífu Friðgeirsdóttur (
Magnús Guðlaugsson lögmaður)
Fallist á hluta af kröfum stefnanda vegna vanefnda seljanda við kaup á fasteign.
Stefnandi keypti vatn af stefnda til þess að hita upp sumarbústað sinn í Borgarbyggð. Vatnið sem hann fékk afhent var kaldara en vatn nágranna hans. Hitastig þess var þó hærra en nam almennu viðmiði stefnda. Gjaldskrá stefnda byggðist á magni en ekki á hitastigi. Stefndi taldi sig eiga rétt til afsláttar af gjaldi samkvæmt gjaldskránni vegna þess að vatnið sem stefndi afhendi honum væri gallað. Dómurinn tók fram að efni samningssambands kaupanda og seljanda heits vatns til húshitunar réðist ekki af samningi heldur af réttarheimildum. Stefndi var jafnframt talinn hafa gert þær ráðstafanir sem ætlast má til af honum til þess að halda hitastigi vatnsins sem stefnandi kaupir í „eðlilegu horfi“ samkvæmt þeim réttarheimildum sem giltu um sölu á heitu vatni. Stefndi afhenti vatn sem uppfyllti hitaviðmið samningssambands þeirra og því var vatnið ekki talið gallað. Stefndi var því sýknaður af kröfu stefnanda um afslátt af kaupverði vatnsins.
Kaupendur fasteignar höfðuðu mál til þess að fá eignina afhenta úr hendi seljanda svo og afsals fyrir henni en kröfðust jafnframt skaðabóta eða afsláttar vegna galla á eigninni. Í gagnsök krafðist seljandinn þess að staðfest yrði riftun hennar á kaupsamningi um eignina vegna vanefnda kaupendanna. Hún krafðist jafnframt skaðabóta úr hendi þeirra. Riftun seljandans á kaupsamningnum var staðfest og seljandinn dæmdur til að endurgreiða kaupendunum kaupverðið.
Fasteignagalli. Stefndi var sýknaður af kröfum stefnenda. Var því hafnað að fasteign hefði verið gölluð í skilningi 1. málsl. 18. gr. laga nr. 40/2002.
Stefndu sýknuð af skaðabótakröfu vegna ætlaðrar galla á fasteign.
Stefndu voru dæmd til að greiða stefnanda eftirstöðvar kaupverðs fasteignar. Ekki var fallist á kröfu þeirra um skaðabætur eða afslátt af kaupverðinu vegna ætlaðra galla á eigninni.
Ekki var talið að ágallar sem sýnt var fram á að voru á notaðri fasteign hafi verið að því umfangi að fasteignin teldist gölluð í skilningi 2. málsliðar 18. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Ósannað þótti að seljendur hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi. Voru seljendur því sýknaðir af skaðabótakröfu og afsláttarkröfu kaupanda.
Stefnendur höfðuðu mál til riftunar á makaskiptasamningi um fasteignir, en ellegar ógildingar samningsins og til greiðslu skaðabóta eða afsláttar. Stefndu voru sýknuð af riftunar- og ógildingarkröfum stefnenda, en gert að greiða stefnendum skaðabætur vegna galla á fasteign þeirri sem stefnendur keyptu og hluta af málskostnaði þeirra.
H og Þ gerðu munnlegan samning við B ehf. um að félagið smíðaði fyrir þau smáhýsi undir 15 fermetrum að stærð sem ekki þurfti byggingarleyfi fyrir. Var húsið ætlað sem gestahús á sumarbústaðarlóð H og Þ. H og Þ töldu að frágangi smáhýsisins hefði verið ábótavant og að þjónustan sem B ehf. veitti hefði þannig verið gölluð þar sem hún fullnægði ekki kröfum 4. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup. Kröfðust þau aðallega staðfestingar á riftun þeirra á samningnum, en til vara afsláttar af reikningi B ehf. vegna smíðinnar eða þess að reikningurinn yrði lækkaður. B ehf. krafði H og Þ á hinn bóginn um greiðslu samkvæmt reikningi sínum. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að H og Þ hefðu vitað eða mátt vita að starfsmaður B ehf., sem annaðist smíðina, hefði ekki verið menntaður húsasmiður. Að teknu tilliti til þess og að því gættu að samningur þeirra á milli gekk út á smíði smáhýsis sem samkvæmt byggingarreglugerð hefði verið undanþegið byggingarleyfi gætu H og Þ ekki gert sömu kröfur varðandi gæði og eiginleika hússins og gerðar væru til byggingar heilsárshúss. Féllst Hæstiréttur á með héraðsdómi að smáhýsið hefði ekki verið gallað í skilningi 1. töluliðar 1. mgr. 9. gr. laga nr. 42/2000 og væru því hvorki skilyrði til að fallast á kröfu H og Þ um staðfestingu riftunar né kröfu þeirra um afslátt. Þar sem ekki hefði verið samið um fast verð fyrir smíði hússins var jafnframt staðfest niðurstaða héraðsdóms um skyldu H og Þ til greiðslu reiknings B ehf. fyrir verkið.
J ehf. og B ehf. keyptu í mars 2015 alla eignarhluti S ehf. í SH hf. en um var að ræða 25% af heildarhlutafé þess félags. Í málinu deildu aðilar um það hvort J ehf. og B ehf. ættu rétt til afsláttar af kaupverðinu á þeim grundvelli að fyrirsvarsmaður S ehf. hefði vanrækt upplýsingaskyldu sína og hefði kaupverðið því verið hærra en ella. Byggðu J ehf. og B ehf. á því að fyrirsvarsmaður S ehf. hefði hvorki upplýst um fjárhagslega stöðu Í ehf. sem var einn af stærri viðskiptaaðilum SH hf. og átti í verulegum rekstrarerfiðleikum né um kostnað við samning félagsins við B hf. um aðgang að bókunarkerfi þess félags. Héraðsdómur taldi að ekki væri hægt að draga þá ályktun að fyrirsvarsmaður S ehf. hefði vitað annað um fjárhagsstöðu Í ehf. en J ehf. og B ehf. höfðu sjálfir upplýsingar um við kaupin. Í ljósi þess að þeir væru sérfræðingar á sviði fjármála og reksturs fyrirtækja í líkum rekstri yrði að gera ríkar kröfur til þeirra um skoðun á félaginu fyrir kaupin á grundvelli 20. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Þá féllst héraðsdómur ekki á með J ehf. og B ehf. að ónákvæmar upplýsingar sem þeim voru veittar um samning við B ehf. veitti þeim rétt til afsláttar af kaupverði. Var S ehf. því sýknað af kröfu J ehf. og B ehf. í héraði. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms með vísan til forsendna og þess að kaupverð hinna seldu hluta hefði verið ákveðið með því að að aðilar sammæltust um verðið og væri ekkert fram komið í málinu um að aðrar forsendur hefðu legið til grundvallar ákvörðun um það.
Fylkir ehf og Súðarvogur 9 ehf (
Ragnar Baldursson lögmaður)
gegn
Halldóri Gíslasyni, Rannveigu G. Lund, Sigþóri Haraldssyni og Oddnýju Magneu Einarsdóttur (
Haukur Örn Birgisson lögmaður)
H o.fl. kröfðu F ehf. um eftirstöðvar kaupverðs samkvæmt kaupsamningi um S ehf. og staðfestingar þess að tiltekið tryggingarbréf sem S ehf. gaf út stæði til tryggingar þeirri kröfu. F ehf. taldi á hinn bóginn að hann ætti rétt á afslætti af kaupverðinu þar sem að fasteign í eigu S ehf. hefði verið gölluð sökum þess að í söluyfirliti hefði komið fram að henni fylgdi að sögn eigenda byggingarréttur. Slíkur réttur reyndist hins vegar ekki vera fyrir hendi. Talið var að kaupsamningurinn tæki samkvæmt efni sínu til viðskipta með hlutafé í einkahlutafélagi en ekki fasteignakaupa. Var því ekki fallist á með F ehf. að lög nr. 40/2002 um fasteignakaup ættu við um viðskiptin. Tilgreining byggingarréttarins í söluyfirlitinu hefði gefið fyrirsvarsmönnum F ehf. sérstakt tilefni til að ganga úr skugga um það áður en af kaupum varð hvort slíkur réttur væri fyrir hendi og hvað í honum fælist. Jafnframt hefði það gefið þeim tilefni til að taka upp áskilnað þar að lútandi í kaupsamningi, ekki síst ef um ákvörðunarástæðu fyrir kaupunum var að ræða líkt og F ehf. hafði haldið fram. Þá hefði hvílt sú skylda á fyrirsvarsmönnum F ehf. að rannsaka hið selda jafnskjótt og tækifæri gafst til, sbr. 1. mgr. 31. gr. laga nr. 50/2000, og tilkynna H o.fl. án ástæðulauss dráttar um ætlaðan galla, sbr. 1. mgr. 32. gr. sömu laga. Sú hefði ekki verið raunin en af hálfu F ehf. var því fyrst haldið fram um 19 mánuðum eftir að kaupin áttu sér stað að hið selda væri gallað af þessum sökum. Var því ekki talið að hlutaféð hefði verið gallað í skilningi 1. mgr. 30. gr. laga nr. 50/2000. Voru kröfur H o.fl. því teknar til greina.
AS og AP kröfðu G og H um eftirstöðvar kaupverðs samkvæmt kaupsamningi þeirra um fasteign. G og H töldu sig eiga rétt á afslætti þar sem fasteignin hefði verið gölluð sökum þess að AS og AP hefðu ekki upplýst þau við söluna um fyrirhugaða byggð við húsið sem hefði í för með sér skerðingu á útsýni. Í dómi Hæstaréttar kom fram að AS og AP og fasteignasalanum hefði verið kunnugt um að í gildandi deiliskipulagi væri gert ráð fyrir umræddri byggð og bar fasteignasalanum að geta þess í söluyfirliti. Hefðu AS og AP hins vegar ekki sýnt fram á að það hefði verið gert eða að G og H hefði á annan hátt verið veittar þessar upplýsingar áður en kaupin fóru fram en um það bæru AS og AP sönnunarbyrði. Var því talið að AS og AP hefðu brotið gegn 26. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup og væri það galli á fasteigninni. Hefðu G og H því mátt samkvæmt 37. gr., sbr. 41. og 44. gr. laganna, krefjast afsláttar að tiltölu og halda eftir greiðslu sem því nam en það gerðu þau með því að halda eftir 10% af umsömdu kaupverði. Undir rekstri málsins í héraði var aflað matsgerðar þar sem verðrýrnun fasteignarinnar vegna byggðarinnar var metin 7% og yfirmatsgerðar þar sem hún var metin 10%. Talið var að yfirmatsgerðin væri haldin slíkum annmörkum að á henni yrði ekki byggt og var undirmatið því lagt til grundvallar. Fyrir lá að G og H höfðu fengið greiddar bætur úr starfsábyrgðartryggingu fasteignasalans sem þau í beinu framhaldi greiddu AS og AP. Var sú innborgun hærri en nam þeirri fjárhæð sem H og P áttu eftir að standa skil á til rétts uppgjörs á kaupunum. Voru G og H því sýknuð af kröfu AS og AP.
Stefndu var gert að greiða vangoldna húsaleigu að teknu tilliti til afsláttar vegna atvika sem voru á ábyrgð leigusala.
Verktaki dæmdur til að greiða undirverktaka skuld samkvæmt samþykktu tilboði. Talið var ósannað að forsendur hefðu breyst á framkvæmdatíma sem gætu réttlætt afslátt af samningsfjárhæð.