Stefnandi og stefndi gerðu með sér samning um kaup á hjólagröfu. Eftir kaupin kom í ljós að raðnúmer gröfunnar var ekki til hjá framleiðanda hennar og krafðist stefnandi riftunar á kaupunum og til vara skaðbóta eða afsláttar. Riftunarkröfu var hafnað með vísan til þess að stefnandi hélt áfram að nota gröfuna þrátt fyrir að hafa lýst yfir riftun. Hins vegar var ekki falllist á að réttur stefnanda væri fallin niður fyrir tómlæti. Talið var að stefndi hefði vitað af því að eitthvað væri athugavert við raðnúmer vélarinnar, en ekki upplýst um það við kaupin. Þá var talið að sú staðreynd að umrætt raðnúmer hefði aldrei verið framleitt hefði áhrif á kaup- og endursöluverð vélarinnar. Það var hins vegar ekki fallist á að grafan væri verðlaus. Voru stefnanda dæmdar 4.000.000 skaðabætur að álitum sem báru dráttarvexti frá dómsuppsögu.
SA hf. höfðaði mál gegn VÍS hf., HM hf. og R til endurkröfu vátryggingabóta sem SA hf. hafði greitt úr húftryggingu LS ehf. vegna tjóns sem varð á kranabifreið í umráðum LS ehf. SA hf. hélt því fram að R hefði valdið tjóninu með saknæmum hætti og bæri HM hf. ábyrgð á því tjóni á grundvelli vinnuveitandaábyrgðar þar sem hann væri starfsmaður félagsins. Þá reisti SA hf. kröfu sína gegn VÍS hf. á því að HM hf. hefði haft frjálsa ábyrgðartryggingu hjá VÍS hf. sem tekið hafi til þess tjóns sem starfsmaður HM hf. hefði valdið. Í dómi Landsréttar kom fram að störf R hefðu verið unnin í verktöku hjá LS hf. og um útselda vinnu á vegum HM hf. hefði verið að ræða. Á grundvelli heildstæðs mats á atvikum teldist LS ehf. fremur en HM hf. hafa haft stöðu vinnuveitanda gagnvart R í umrætt sinn. Ætti SA hf. því ekki endurkröfu á hendur HM hf. né VÍS hf. Þá þætti SA hf. ekki hafa sýnt fram á að tjónið hefði orsakast af stórfelldu gáleysi R og með vísan til 23. gr. skaðabótalaga yrði hann ekki krafinn um skaðabætur vegna þess. Voru VÍS hf., HM hf. og R því sýknaðir af kröfum SA hf.
Vinnuveitandi sýknaður af skaðabótakröfu starfsmanns sem slasaðist í starfi í tengslum við akstur brettatjakks í vöruhúsi.
Viðurkennd var óskipt skaðabótaskylda stefndu gagnvart stefnanda vegna líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir í vinnuslysi þegar notaður var lyftari við affermingu á álprófílbúntum af tengivagni vöruflutningabifreiðar. Þótti sannað, meðal annars m.t.t. fyrirliggjandi matsgerðar, með hvaða hætti umrætt vinnuslys hefði átt sér stað þegar álprófílbúntin féllu ofan af pallinum og lentu á stefnanda. Í málinu komu enn fremur til álita sjónarmið varðandi vinnuveitendaábyrgð, sem og um mögulega eigin sök tjónþola, sem þótti þó ekki eiga hér við.
Ákæruvaldið (Helgi Jensson fulltrúi) gegn
Snæbirni Ingvarssyni
Ákærði sakfelldur fyrir akstur vinnuvélar sviptur ökurétti. Refsing ákveðin 4 mánaða fangelsi. Við ákvörðun refsingar var tekið mið af því að um margítrekað brot var að ræða.
Aðalbjörg Skarphéðinsdóttir (
Haukur Freyr Axelsson hdl)
gegn
Rio Tinto Alcan á Íslandi hf og Vátryggingafélagi Íslands hf. til réttargæslu
Vinnuslys. Skaðabótakrafa.
Stefndi sýknaður af skaðabótakröfu vegna kaupa á dráttarvél.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda skuld vegna lagfæringar á dráttarvél.
Stefndi dæmdur til greiðslu reiknings fyrir viðgerð á dráttarvél.
S hf. krafði Á ehf. um skaðabætur vegna tjóns sem varð þegar verið var að hífa jarðbor úr lest flutningaskips sem S hf. hafði á leigu. Ástæða óhappsins var sú að stroffur skárust í sundur þar sem þær voru ekki festar í borinn með viðeigandi hætti. Talið var að verkstjórn hafi ekki verið í höndum Á ehf. og að tjónið yrði ekki rakið til saknæmrar háttsemi starfsmanna Á ehf. Því var félagið sýknað.
Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda. Talið var að um óahappatilviljun hafi verið að ræða þegar járnflís skaust í auga stefnanda.
X var ákærður fyrir brot gegn 1. mgr. 2. gr., sbr. 1. tölulið A-liðar 3. gr. og 1. mgr. 11. gr. reglna nr. 198/1983 um réttindi til að stjórna vinnuvélum, sbr. 1. gr. reglna nr. 24/1999 og 1. gr. reglna nr. 816/2000, sbr. 1. mgr. 99. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, með því að hafa stjórnað lyftara án tilskilinna réttinda. Í 1. mgr. 2. gr. reglna nr. 198/1983, eins og þeim var breytt með 1. gr. reglna nr. 816/2000, var kveðið á um að þeir einir mættu stjórna vinnuvélum sem til þess hefðu réttindi. Voru reglurnar settar af stjórn Vinnueftirlits ríkisins og staðfestar af félagsmálaráðherra. Brot gegn 1. mgr. 2. gr. reglnanna gat þá orðið refsivert samkvæmt 1. mgr. 11. gr. þeirra. Voru reglurnar settar með heimild í 3. mgr. 49. gr. laga nr. 46/1980, þar sem upphaflega var kveðið á um að stjórn Vinnueftirlits ríkisins skyldi setja reglur um kennslu, þjálfun og próf er gæfu til kynna næga þekkingu þeirra, sem óskuðu eftir leyfi til að mega stjórna eða fara með tilteknar vélar. Með 15. gr. laga nr. 68/2003, sem tóku gildi áður en meint brot X átti sér stað, var ákvæðinu breytt þannig að félagsmálaráðherra skyldi að fenginni umsögn stjórnar Vinnueftirlits ríkisins setja umræddar reglur. Talið var að löggjafanum hafi ekki verið heimilt að framselja Vinnueftirliti ríkisins vald til að ákveða hvaða háttsemi skyldi varða refsingu samkvæmt lögum nr. 46/1980. Var X því sýknaður af kröfu ákæruvaldsins.
B slasaðist er hann, við vinnu sína hjá J ehf., féll 3 4 metra til jarðar úr skúffu hjólaskóflu, sem notuð var við flutning malarflokkunarvélar af flutningavagni. Verkið var unnið undir verkstjórn J. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að slysið mætti rekja til þess að hreyfing hafi komið á skúffu hjólaskóflunnar þegar J lét þyngri enda malarflokkunarvélarinnar síga niður, en við það hafi B misst jafnvægið og fallið úr skúffunni. Þar sem að stórfelld hætta hlyti að fylgja því að hreyft yrði við flokkunarvélinni meðan B var enn í skúffunni þóttu ekki efni til að láta hann sjálfan bera alla eða einhverja sök á slysinu. Niðurstaða héraðsdóms um skaðabótaábyrgð J og J ehf. var staðfest fyrir Hæstarétti.
A var ákærður fyrir brot gegn ákvæðum c. liðar 2. gr., 1. tölulið A. liðar 3. gr. og 1. mgr. 11. gr. reglna nr. 198/1983 um réttindi til að stjórna vinnuvélum, eins og þeim var breytt með 1. gr. reglna nr. 24/1999, sbr. 1. mgr. 99. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, með því að hafa ekið gaffallyftara á vinnustað sínum, án tilskilinna réttinda. Talið var að hvorki væri í tilvitnuðum ákvæðum reglna nr. 198/1983 né í 1. mgr. 99. gr. laga nr. 46/1980 lagt bann við því að maður, sem ekki hefur hlotið sérstök réttindi, stjórni gaffallyftara af þeirri gerð sem A ók í umrætt sinn, gagnstætt því sem áður gilti samkvæmt 2. mgr. 1. gr. reglugerðar nr. 121/1967 um réttindi til vinnu og meðferðar á vinnuvélum. Því var talið að viðhlítandi lagastoð fyrir því að A hefði unnið til refsingar með akstrinum skorti, sbr. 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrárinnar og var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu A.