Ágreiningur málsins laut að því hvort V hf. væri skylt á grundvelli húftryggingar sem Y ehf. keypti af honum og var í gildi þegar atvik urðu, að bæta tjón á beltagröfu sem varð þegar grafan fór í sjóinn 16. ágúst 2022. Í dómi Landsréttar kom fram að við það yrði miðað að grjótpúði sem grafan hefði staðið á hefði gefið sig með þeim afleiðingum að hún fór í sjóinn og eyðilagðist. Atburðinn mætti því rekja til slyss sem hefði orðið skyndilega og óvænt vegna utanaðkomandi atvika. Taldi Landsréttur, eins og atvikum háttaði, að það atvik er grafan lenti í sjónum þegar grjótundirstaðan gaf sig og skreið fram, félli undir vátryggingarskilmála V hf. um hrap. Ekki var talið að Y ehf. hefði átt þátt í því að tjónsatburður varð eða að hann hefði vanrækt upplýsingaskyldu sína samkvæmt lögum nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Var V hf. því gert að greiða Y ehf. umkrafða fjárhæð að frádreginni eigin áhættu hans samkvæmt vátryggingarskírteini.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um bætur samkvæmt húftryggingu þar sem atvik voru ekki talin falla undir skilmála tryggingarinnar.
Bótaskyldu tryggingarfélags á grundvelli kaskótryggingar (húftryggingar) bifreiðar, hafnað.
V hf. höfðaði mál vegna endurkröfu á hendur A vegna greiðslu úr húftryggingu bifreiðarinnar X en V hf. taldi að A hefði fyrir sitt leyti valdið tjóninu með stórfelldu gáleysi. Í dómi Landsréttar var rakið að niðurstaða greiningar sem lögregla aflaði á ökuhraða bifreiðarinnar væri sú að ætlaður hraði bifreiðarinnar hafi verið 102 kílómetrar á klukkustund, mögulegur lágmarkshraði 96 kílómetrar á klukkustund og mögulegur hámarkshraði 110 kílómetrar á klukkustund. Niðurstaða skýrslunnar fengi jafnframt stoð í vitnisburði C og B. Dómstólar hefðu margoft lagt hraðaútreikninga sem lögregla aflar við rannsókn mála til grundvallar dómsniðurstöðu. Stefndi hefði hvorki bent á hnökra í greiningu skýrsluhöfundar né freistað þess að hnekkja niðurstöðu hans. Var niðurstaða hennar því lögð til grundvallar og þótti sannað að stefndi hafi umrætt sinn ekið á að minnsta kosti 96 kílómetra hraða á klukkustund eða 36 kílómetrum yfir leyfilegum hámarkshraða. Þá taldi Landsréttur að slá mætti því föstu í ljósi þess hraða sem A hafi verið á og á grundvelli framburða vitnanna Þ og B, að A hefði ekki gætt nægilega að sér, ekki fylgst með umferð framundan og skipt um akrein of seint. Hefði akstur stefnda verið mjög háskalegur og hann með háttsemi sinni sýnt af sér stórkostlegt gáleysi í skilningi 2. mgr. 19. gr. skaðabótalaga. Þá var ekki fallist á að krafa V hf. væri fallin niður sökum samsömunar í skilningi 29. og 39. gr. laga nr. 30/2004. Ekki var heldur fallist á að V hf. hefði sýnt af sér tómlæti við innheimtu kröfunnar þannig varði niðurfellingu kröfu hans á hendur A. Loks þóttu ekki skilyrði til að lækka kröfu V hf. á grundvelli 24. gr. eða 2. málsliðar 2. mgr. 25. gr. skaðabótalaga. Var því fallist á kröfur V hf. og A gert að greiða V hf. endurkröfufjárhæðina ásamt tilgreindum vöxtum, auk málskostnaðar á báðum dómstigum.
Fallist að hluta á kröfu um viðurkenningu á greiðsluskyldu vátryggingafélags úr húftryggingu vegna jarðýtu sem hrapaði í malarnámu.
A höfðaði mál gegn SA hf. og krafðist þess að viðurkennt yrði að félagið væri bótaskylt úr húftryggingu bifreiðar A. Taldi SA hf. að A hefði ekið bifreiðinni ölvaður þegar umrætt óhapp varð og með því brotið gegn varúðarreglum vátryggingarskilmála húftryggingarinnar og valdið vátryggingaratburði með stórkostlegu gáleysi. Í dómi héraðsdóms, sem var staðfestur af Landsrétti, var ekki talið að sönnun lægi fyrir um að A hefði verið ökumaður bifreiðarinnar umrætt sinn og var fallist á viðurkenningarkröfu hans.
S hf. höfðaði mál gegn V hf., H hf. og R til endurkröfu vátryggingabóta sem S hf. hafði greitt úr húftryggingu L ehf. vegna tjóns sem varð á kranabifreið í umráðum L ehf. Málavextir voru þeir að L ehf. leitaði eftir því við H hf. að fá R tímabundið til starfa við að stjórna tiltekinni kranabifreið í útseldri tímavinnu. Þegar tjónið varð var R að hífa svokölluð andvægi á kranann sem var hluti af búnaði hans og nauðsynlegt fyrir notkun hans en við það valt hann á hliðina. Hefðu andvægin virst tvískipt en voru í raun þrískipt og voru því til viðbótar 3,85 tonn á króknum. Í dómi Hæstaréttar var fallist á það með Landsrétti að R hefði sýnt af sér gáleysi með því að ganga ekki úr skugga um hver væri þyngd andvægjanna sem hann hefði verið að hífa og að þar sem hann hefði ekki til frekara öryggis dregið út stoðfætur kranans. Við sakarmatið gagnvart R var litið til þess sem fram kom í skoðunarskýrslu fulltrúa vinnueftirlitsins um að andvægin virtust vera tvískipt og að R hefði ekki áttað sig á því hvað hefði orsakað óhappið fyrr en honum hefði verið bent á að þau væru í þremur hlutum en ekki tveimur. Að þessu gættu var talið ósannað að R hefði í umrætt sinn sýnt af sér stórkostlegt gáleysi. Þá var með vísan til heildstæðs mats á atvikum talið að R í skilningi reglunnar um vinnuveitandaábyrgð hefði verið starfsmaður L ehf. þegar tjónið varð þótt hann hefði starfað við verkið í útseldri vinnu frá H hf. og fengið greidd laun frá því félagi.Voru því H ehf. og V hf. sýknuð af kröfum S hf. Þá var talið ósanngjarnt í skilningi 3. mgr. 23. gr. skaðabótalaga að R yrði krafinn um bætur vegna tjónsins
B ehf. krafðist viðurkenningar á bótaskyldu S hf. á grundvelli húftryggingar vegna tjóns sem varð vegna bilunar í gír skipsins Ísbjarnar ÍS-304. B ehf. reisti kröfur sínar á því að umrætt tjón hefði líklega orðið vegna þess að pakkdós hefði gefið sig eða gat komið á olíukæli svo að olía lak af gírnum. Í hinum áfrýjaða dómi kom fram að vitni sem skoðuðu gírinn hefðu borið um fyrir dómi að sjór hefði komist inn í gírinn og valdið tæringu á honum og að ummerki um tjónið bentu til þess að það hefði gerst á löngum tíma. Þá hafði B ehf. ekki lagt fram gögn sem sýndu fram á að tjónið hefði orðið vegna skyndilegrar og óvæntrar óhappatilviljunar, sbr. grein 6.2 í viðkomandi vátryggingarskilmálum. Var því lagt til grundvallar að tjón á gírnum hefði orðið vegna ófullnægjandi viðhalds, tæringar og slits, en slíkt tjón var undanskilið bótaskyldu samkvæmt ákvæðum vátryggingarskilmálanna. Var S hf. því sýknað af kröfum B ehf.
SA hf. höfðaði mál gegn VÍS hf., HM hf. og R til endurkröfu vátryggingabóta sem SA hf. hafði greitt úr húftryggingu LS ehf. vegna tjóns sem varð á kranabifreið í umráðum LS ehf. SA hf. hélt því fram að R hefði valdið tjóninu með saknæmum hætti og bæri HM hf. ábyrgð á því tjóni á grundvelli vinnuveitandaábyrgðar þar sem hann væri starfsmaður félagsins. Þá reisti SA hf. kröfu sína gegn VÍS hf. á því að HM hf. hefði haft frjálsa ábyrgðartryggingu hjá VÍS hf. sem tekið hafi til þess tjóns sem starfsmaður HM hf. hefði valdið. Í dómi Landsréttar kom fram að störf R hefðu verið unnin í verktöku hjá LS hf. og um útselda vinnu á vegum HM hf. hefði verið að ræða. Á grundvelli heildstæðs mats á atvikum teldist LS ehf. fremur en HM hf. hafa haft stöðu vinnuveitanda gagnvart R í umrætt sinn. Ætti SA hf. því ekki endurkröfu á hendur HM hf. né VÍS hf. Þá þætti SA hf. ekki hafa sýnt fram á að tjónið hefði orsakast af stórfelldu gáleysi R og með vísan til 23. gr. skaðabótalaga yrði hann ekki krafinn um skaðabætur vegna þess. Voru VÍS hf., HM hf. og R því sýknaðir af kröfum SA hf.
J höfðaði mál gegn V hf. og krafðist þess að viðurkenndur yrði réttur hans til bóta úr slysa- og húftryggingum J hjá V hf. vegna tjóns sem J varð fyrir í umferðarslysi. J hafði áður verið sakfelldur í Hæstarétti fyrir líkamsmeiðingu af gáleysi og umferðarlagabrot vegna sama slyss. Í þeim dómi hafði verið talið sannað að J hefði keyrt á allt að 109 kílómetra hraða á klukkustund þar sem hámarkshraði var 50 kílómetrar á klukkustund. Meðal annars af þessum sökum var talið að aksturinn hefði verið mjög háskalegur og að með honum hefði J sýnt af sér stórkostlegt gáleysi í skilningi 1. mgr. 90. gr. og 2. mgr. 27. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga og ákvæða í vátryggingarskilmálum V hf. Var V hf. því sýknað af kröfum J.
G krafði T hf. um vátryggingabætur úr húftryggingu bifreiðar hans sem varð fyrir algeru tjóni í umferðaróhappi. Laut ágreiningur aðila að því hvort G hefði brotið gegn skilmálum tryggingarinnar og þannig fyrirgert sér rétti til bóta. Með vísan til fyrirliggjandi skýrslu í sakamáli um ætlaðan ökuhraða G er óhappið varð og því mikla tjóni sem hlaust af árekstrinum var því slegið föstu að bifreið G hefði verið ekið allt of hratt miðað við aðstæður og andsætt 1. mgr. og a., b., c., d. og h. lið 2. mgr. 37. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Hefði G því sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með akstrinum og brotið gegn skilmálum vátryggingarinnar. Var T hf. því sýknað af kröfu G.
S krafði T um vátryggingabætur úr húftryggingu bifreiðar hans sem varð fyrir algeru tjóni. Ágreiningur aðila laut að vátryggingarverðmæti bifreiðarinnar. S lagði til grundvallar að hann ætti rétt á bótum sem svöruðu til enduröflunarverðs bifreiðarinnar en T taldi sig hafa greitt S fullar bætur samkvæmt vátryggingarsamningi með fjárhæð, sem svaraði til markaðsverðs bifreiðarinnar. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að í vátryggingarsamningi milli aðila hafi verið samið um hvernig bæta skyldi tjónið og að miða skyldi við markaðsverð bifreiðarinnar. Eins og atvikum málsins var háttað, en tjónsbifreiðin var ekki fáanlega á íslenskum markaði, yrði talið að með orðum skilmálanna væri átt við verð sambærilegs hlutar hér innanlands eftir að hans hefði verið aflað erlendis og hann fluttur til landsins.
Tjón varð á bifreið S, er bifreiðin var tekin ófrjálsri hendi fyrir utan heimili S og henni ekið út af vegi, með þeim afleiðingum að hún stórskemmdist. S krafði V hf. um bætur vegna kostnaðar af viðgerð á bifreiðinni. V hf. neitaði greiðslu með vísan til ákvæðis í vátryggingarskilmálum tryggingar bifreiðarinnar, þar sem kveðið væri á um að ökutæki skyldi vera læst þegar enginn væri í því og geyma skyldi lykla á öruggum stað. Var einkum um það deilt hvort varsla lyklanna hefði verið með fullnægjandi hætti umrætt sinn, en tjónvaldurinn hélt því fram að bifreiðin hefði verið ólæst og lyklar í kveikjulásnum. S og sambýliskona hans héldu því hins vegar fram að lyklarnir hefðu verið varðveittir á borði inni á ólæstu heimili þeirra, og var framangreint lagt til grundvallar í málinu. Þá var ekki talið unnt að meta S það til gáleysis, í skilningi fyrrgreindra tryggingaskilmála, að hafa ólæstar útidyr á heimil sínu. Var því fallist á bótaskyldu V hf. gagnvart S.
Bifreiðin SH 720 í eigu B skemmdist í árekstri við aðra bifreið. S var við stjórn bifreiðarinnar þegar áreksturinn varð. B krafði vátryggingafélagið SA um bætur úr húftryggingu bifreiðarinnar vegna skemmda á henni, en SA neitaði greiðslu. SA reisti sýknukröfu sína á því að með vísan til vátryggingaskilmála húftryggingarinnar væri félaginu óskylt að bæta tjónið þar sem ökumaður bifreiðarinnar hefði verið undir áhrifum fíkniefna og hefði því ekki getað stjórnað bifreiðinni örugglega þegar umferðaróhappið varð og jafnframt hefði hann sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með því að aka á of miklum hraða inn á gatnamótin, þar sem áreksturinn átti sér stað, gegn rauðu ljósi. Talið var, á grundvelli framburðar vitnis, að S hefði ekki haft augun á umferðarvitanum þegar hann nálgaðist gatnamótin heldur hefði hann byrjað að hemla þegar bifreið sú, sem var fyrir framan hann á hægri akrein hemlaði. Jafnframt var talið sannað miðað við staðsetningu bifreiðanna er lentu í árekstrinum að rautt ljós hefði logað nokkra stund í akstursstefnu SH 720 þegar áreksturinn varð. Ennfremur var sannað að S hefði ekið á 70 til 80 km hraða á klukkustund, en leyfilegur hámarkshraði þar var 60 km á klukkustund. Þegar litið var til þessa atvika var fallist á með SA að S hefði valdið árekstrinum af stórkostlegu gáleysi í skilningi 20. gr. laga nr. 20/1954 um vátryggingasamninga og SA sýknað af kröfum B.
Þ krafðist viðurkenningar á rétti til greiðslu úr húftryggingu bifreiðar sinnar hjá vátryggingafélaginu S vegna tjóns sem varð á bifreiðinni þegar hún fór út af Hnífsdalsvegi við Eyrarhlíð. Á, bróðir Þ, ók bifreiðinni umrætt sinn ölvaður og af þeim sökum óhæfur til að stjórna ökutæki samkvæmt umferðarlögum. Í vátryggingarskilmálum S fyrir húftryggingu ökutækja var kveðið á um að félagið bætti ekki tjón á ökutæki sem yrði þegar svo háttaði til um ökumann. Með hliðsjón af dómi Hæstaréttar í dómasafni réttarins 2003, bls. 2705, var talið að 18. gr., sbr. 20. gr. laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga stæði ekki í vegi slíku ákvæði í skilmálum. Yrði að líta svo á að S hefði með vátryggingarskilmálunum undanskilið sig ábyrgð með lögmætum hætti til fébótagreiðslu á grundvelli húftryggingar Þ hjá félaginu vegna þess tjóns sem varð á bifreið hans. Var S því sýknað af kröfu Þ í málinu.
Bifreið K var tekin í heimildarleysi frá heimili hans að kvöldi 6. janúar 2005. Rétt fyrir miðnætti fannst bifreiðin og hafði þá verið kveikt í henni. K krafði V um greiðslu á grundvelli húftryggingar þeirrar sem hann hafði keypt hjá V. Samkvæmt 1. gr. vátryggingarskilmála V, í liðnum um þjófnað, er ábyrgð félagsins háð því skilyrði að bifreiðar séu læstar. K lýsti því yfir hjá lögreglu í kæru sinni vegna þjófnaðarins að bifreið sín hefði verið ólæst. Hvílir því á honum að sanna að sú yfirlýsing hans hafi verið röng. Var ekki talið að honum hefði tekist sú sönnun. K byggði einnig á því að íkveikja bifreiðarinnar teldist sjálfstæður tjónsatburður. Ekki var fallist á þá málsástæðu enda var kveikt í bifreiðinni í beinu framhaldi af töku hennar. Var V því sýknað af kröfu K.
Á krafðist viðurkenningar á bótaskyldu vegna tjóns sem hann varð fyrir þegar bifreið hans var tekin ófrjálsri hendi við heimili hans og henni ekið á skilti. Talið var í ljós leitt að kona sem Á hafði þekkt í tæpa tvo mánuði hefði ekið bifreiðinni umrætt sinn og verið óhæf til að stjórna henni vegna áfengisáhrifa og ekið svo óvarlega að bifreiðin skemmdist. Hélt Á því fram að hann og ökumaðurinn hefðu ekki hafið sambúð fyrr en talsvert löngu síðar og gengið í hjónaband rúmum tveimur árum eftir atburðinn. Báru konan og systir hennar sem var farþegi í bílnum á sömu lund um kynni þeirra fyrrnefndu og Á. Gegn eindregnum mótmælum Á varð því ekki talið nægilega sannað að konan hefði haft heimild til að aka bifreiðinni. Var því fallist á bótaskyldu S hf. gagnvart Á.
Tjón varð á bifreið J við það að þáverandi unnusta hans, sem var ölvuð, missti stjórn á henni og hafnaði bifreiðin á ljósastaur. J krafði S hf. um bætur vegna tjónsins sem neitaði greiðslu með vísan til ákvæðis í vátryggingarskilmálum tryggingarinnar, þar sem ökumaðurinn var undir áhrifum áfengis. Hélt J því fram að unnusta hans hefði tekið bifreiðina traustataki og ekið henni án leyfis. Með vísan til þess að bifreiðin var geymd við heimili unnustunnar og lyklar að henni í tösku J, sem hún varðveitti, var talið að bifreiðin hefði verið í vörslu unnustunnar og takan ekki þjófnaður í skilningi ákvæðis vátryggingarskilmálanna. Var S hf. því sýknað af kröfum J.