Bifreið stefnanda, einstaklings, skemmdist í árekstri þar sem stefndi, tryggingafélag, bar greiðsluábyrgð á tjóninu. Stefnandi krafðist þess að stefndi greiddi honum bætur skv. mati réttingaverkstæðis sem stefndi hafði leitað til til þess að fá fjártjón stefnanda metið. Stefndi hafði lækkað fjárhæð bóta sem stefnandi hafði, þó með fyrirvara um hærri fjárkröfu, tekið við sem samkomulagsgreiðslu. Talið var að stefndi hefði ekki fært sönnur á það með hlutlausum gögnum að lækkun á bótagreiðslu væri sanngjörn og eðlileg. Því var talið að stefndi hefði ekki sýnt fram á að með þeirri fjárhæð sem hann hafði greitt stefnanda í samkomulagsbætur hefði stefndi bætt tjón á bifreið stefnanda að fullu. Því var fallist á kröfu stefnanda.
Fallist á reikninga rafverktaka fyrir vinnu við uppsetningu á verksmiðju/sérhæfðum búnaði. Til frádráttar stefnukröfum voru samþykktar kröfur stefnda til skuldajafnaðar vegna tjóns sem sannað þótti að starfsmenn verktakans höfðu valdið verkkaupa við uppsetninguna.
Stefnandi, stéttarfélag, lét endurhanna húsnæði sem hann keypti undir starfsemi sína. Framkvæmdin var boðin út. Skömmu eftir að starfsemi hófst í húsnæðinu fór gólfefnið, parket, að belgjast upp frá gólfinu. Stefnandi stefndi hönnuði endurbótanna, seljanda gólfefnisins og verktaka að endurbótunum, sem og tryggingafélögum þeirra til greiðslu skaðabóta vegna tjónsins á gólfefninu. Talið var að hönnuðurinn, seljandi parketsins og verktakinn væru sérfræðingar, hver á sínu fagsviði. Talið var að þeim hefði öllum orðið á saknæm mistök, hverjum á sínu sérsviði og að orsakatengsl væru á milli mistaka þeirra og þess tjóns sem varð á gólfefni í húsnæði stefnanda. Fallist var á bótaskyldu þeirra sem og greiðsluskyldu tryggingarfélaganna sem höfðu selt þessum stefndu atvinnurekstrartryggingu.
Fallist var á að stefnandi, einstaklingur, hefði verið viðsemjandi seljanda glugga og hurða sem hún krafði um skaðabætur fyrir tjón sem hún taldi sig hafa orðið fyrir vegna galla á vöru og fyrir ófagleg vinnubrögð. Því ættu lög nr. 48/2003 um neytendakaup og lög nr. 42/2002 um þjónustukaup við um réttarsambandið en ekki lög nr. 50/2000 um lausafjárkaup.Því var hafnað að galli hefði verið á vörunni en fallist á að hún ætti rétt til bóta fyrir það að gluggar sem hún pantaði voru ekki faglega settir í.
T ehf. krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu M vegna tjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir. Krafa T ehf. fyrir Landsrétti laut í fyrsta lagi að viðurkenningu skaðabótaskyldu vegna tjóns vegna háttsemi starfsmanna M við vettvangsheimsókn á veitingastaðinn F, í öðru lagi vegna útgáfu fréttatilkynningar sem send var fjölmiðlum og í þriðja lagi vegna umfjöllunar starfsmanna M í kjölfar fréttatilkynningarinnar í fjölmiðlum í tengslum við F. Um b- og c-lið kröfugerðar T ehf. tók Landsréttur fram að í dómi héraðsdóms væri enga umfjöllun að finna um hvort T ehf. hefði leitt nægar líkur að því að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna útgáfu fréttatilkynningarinnar og síðari umfjöllunar starfsmanna á vegum M. Enda þótt unnt væri að skýra málatilbúnað T ehf. á þann veg að sú háttsemi sem félagið taldi leiða til bótaskyldu væri afmörkuð, skorti að mati Landsréttar að gerð væri grein fyrir því í stefnu hvaða tjón T ehf. hefði beðið vegna háttseminnar. Var grundvöllur umræddra liða kröfugerðar T ehf. talinn í slíku ósamræmi við fyrirmæli 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að ekki yrði hjá því komist að vísa þeim sjálfkrafa frá héraðsdómi. Um a-lið kröfugerðar T ehf. taldi Landsréttur að félagið hefði leitt nægar líkur að tjóni sínu vegna vettvangsheimsóknar M. Vísaði Landsréttur þá til þess að fulltrúar M hefðu haft uppi beinlínis rangar fullyrðingar um fjárhagsstöðu T ehf. við starfsfólk hans og lýst þeim skoðunum að starfsfólkið fengi ekki greidd laun næstu mánaðamót. Að mati réttarins var framganga fulltrúa M við eftirlitsheimsóknina hvorki í samræmi við né í málefnalegum tengslum við það hlutverk sem M er ætlað með slíkum heimsóknum samkvæmt ákvæðum laga nr. 42/2010 um vinnustaðaskírteini og eftirlit á vinnustöðum. Þá var háttsemi þeirra talin stuðla að því að starfsfólk T ehf. hætti tafarlaust störfum á veitingastaðnum. Tók Landsréttur undir forsendur héraðsdóms um að M hafi mátt vera ljóst að framganga fulltrúa hans við heimsóknina gæti valdið tjóni og að skilyrði skaðabótaréttar um sennilega afleiðingu væru því uppfyllt. Var niðurstaða héraðsdóms um viðurkenningu skaðabótaskyldu M vegna tjóns T ehf. vegna háttsemi starfsmanna M við vettvangsheimsóknina því staðfest.
Ágreiningur málsaðila fyrir Landsrétti laut einkum að því hvort krafa H um viðurkenningu á skaðabótaskyldu Í vegna ætlaðra galla á þaki tónlistar- og ráðstefnuhússins Hörpu væri niður fallin fyrir fyrningu eða tómlæti. Í dómi Landsréttar voru rakin samskipti málsaðila og fram kom um það hefði verið rætt að fara í lagfæringar á öllu þakinu, sem gæfi tilefni til að ætla að málsaðilar hefðu talið nauðsynlegt að fara í aðgerðir til lagfæringa. Leggja yrði til grundvallar að H hafi þegar á árinu 2016 haft nægar upplýsingar um ætlaða kröfu sína á hendur Í til þess að láta á hana reyna með höfðun dómsmáls sem hefði rofið fyrningu hennar. Um það breytti engu þótt lekinn hefði verið umfangsmeiri en H mátti ætla eða hverjar orsakir hans nákvæmlega voru. Gæti sú óvissa ekki haft þau áhrif að H teldist hafa skort nauðsynlega vitneskju um ætlaða kröfu þannig að fyrning tæki ekki að líða vegna 1. mgr. 10. gr. laga nr. 150/2007. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu Í af kröfum H.
M höfðaði mál á hendur Í og krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda Í á tjóni félagsmanna M vegna úthlutunar á aflahlutdeild í makríl samkvæmt III. ákvæði til bráðabirgða við lög nr. 151/1996 um fiskveiðar utan lögsögu Íslands, sbr. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 46/2019. Í málinu var einkum deilt um hvort krafa M væri fyrnd. Í dómi Hæstaréttar var rakið að M hefði allt frá birtingu síðastgreindu laganna 20. júní 2019 og í síðasta lagi við úthlutun Fiskistofu á aflahlutdeild og aflamarki í makríl 8. ágúst það ár nauðsynlegar upplýsingar um að lögin myndu leiða til skerðingar fjárhagslegra hagsmuna félagsmanna hans og þar með valda þeim tjóni. Fyrningarfrestur kröfu M hefði samkvæmt því byrjað að líða 20. júní 2019 og aldrei síðar en 8. ágúst sama ár. Í þeim efnum réði ekki úrslitum þótt ekki hefði á þeim tíma verið hægt að staðreyna endanlega fjárhæð tjónsins. Þá taldi Hæstiréttur að M stoðaði ekki að vísa til 1. mgr. 22. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda vegna niðurstöðu Hæstaréttar 19. apríl 2023 í máli nr. 44/2022 eða að með þeim dómi hefði stofnast nýr sex mánaða frestur til að höfða annað mál. Málsgrundvöllur í fyrirliggjandi máli væri annar og sakarefni ólíkt því sem hefði verið til úrlausnar í fyrrgreindum dómi. Ákvæðið ætti því ekki við í málinu. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að krafa M væri fallin niður fyrir fyrningu samkvæmt 1. málslið 1. mgr. 9. gr. laga nr. 150/2007 var því staðfest.
Viðurkennd var skaðabótaskylda stefnda gagnvart stefnanda vegna fjártjóns sökum þess að forleiguréttur stefnanda samkvæmt leigusamningi var ekki virtur.
A höfðaði mál á hendur S og krafðist viðurkenningar á fullri og óskertri bótaskyldu S á grundvelli ábyrgðartryggingar ökutækis, vegna afleiðinga fyrir A eftir umferðarslys í janúar 2020. Deildu aðilar aðallega um hvort ökumaður bifreiðarinnar, sem A var farþegi í, hefði af ásetningi ekið á ljósastaur umrætt sinn þannig að bótaskylda S félli niður og að sama skapi hvort A hefði veitt rangar eða ófullnægjandi upplýsingar um afleiðingar slyssins og þannig glatað rétti til bóta. Með dómi héraðsdóms var hvorki talið að S hefði fært sönnur á að árekstrinum hefði verið valdið af ásetningi né axlað þá sönnunarbyrði sem félagið bæri um að skilyrði væru til að fella niður greiðslur til A vegna brota á upplýsingaskyldu. Féllst héraðsdómur því á kröfu A. Fyrir Landsrétti krafðist S aðallega ómerkingar dóms héraðsdóms þar sem dómurinn, sem ekki var skipaður sérfróðum meðdómanda, hefði í forsendum sínum litið til læknisfræðilegra gagna og framburðar sjúkraþjálfara fyrir héraðsdómi hvað varðaði sönnun þess að A hefði orðið fyrir tjóni við áreksturinn. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem A nýtti heimild 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að höfða mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu S og í ljósi þess að ekki var deilt um læknisfræðileg álitaefni eða umfang tjónsins, hefði ekki verið þörf á sérfróðum meðdómsmanni. Voru því ekki talin efni til að ómerkja dóm héraðsdóms. Enn fremur taldi Landsréttur að A hefði leitt nægar líkur að því að hún hefði orðið fyrir líkamstjóni við áreksturinn og að skilyrðum 2. mgr. 25. gr. um lögvarða hagsmuni væru uppfyllt. Að því gættu og með skírskotun til forsendna héraðsdóms var hann staðfestur.
A höfðaði mál á hendur S og krafðist viðurkenningar á fullri og óskertri bótaskyldu S á grundvelli ábyrgðartryggingar ökutækis, vegna afleiðinga fyrir A eftir umferðarslys í janúar 2020. Deildu aðilar aðallega um hvort ökumaður bifreiðarinnar, sem A var farþegi í, hefði af ásetningi ekið á ljósastaur umrætt sinn þannig að bótaskylda S félli niður og að sama skapi hvort A hefði veitt rangar eða ófullnægjandi upplýsingar um afleiðingar slyssins og þannig glatað rétti til bóta. Með dómi héraðsdóms var hvorki talið að S hefði fært sönnur á að árekstrinum hefði verið valdið af ásetningi né axlað þá sönnunarbyrði sem félagið bæri um að skilyrði væru til að fella niður greiðslur til A vegna brota á upplýsingaskyldu. Féllst héraðsdómur því á kröfu A. Fyrir Landsrétti krafðist S aðallega ómerkingar dóms héraðsdóms þar sem dómurinn, sem ekki var skipaður sérfróðum meðdómanda, hefði í forsendum sínum litið til læknisfræðilegra gagna og framburðar sjúkraþjálfara fyrir héraðsdómi hvað varðaði sönnun þess að A hefði orðið fyrir tjóni við áreksturinn. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem A nýtti heimild 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að höfða mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu S og í ljósi þess að ekki var deilt um læknisfræðileg álitaefni eða umfang tjónsins, hefði ekki verið þörf á sérfróðum meðdómsmanni. Voru því ekki talin efni til að ómerkja dóm héraðsdóms. Enn fremur taldi Landsréttur að A hefði leitt nægar líkur að því að hann hefði orðið fyrir líkamstjóni við áreksturinn og að skilyrðum 2. mgr. 25. gr. um lögvarða hagsmuni væru uppfyllt. Að því gættu og með skírskotun til forsendna héraðsdóms var hann staðfestur.
A höfðaði mál á hendur S og krafðist viðurkenningar á fullri og óskertri bótaskyldu S á grundvelli slysatryggingar ökumanns og eiganda ökutækis, vegna afleiðinga fyrir A eftir umferðarslys í janúar 2020. Deildu aðilar aðallega um hvort A hefði af ásetningi ekið á ljósastaur umrætt sinn þannig að bótaskylda S félli niður og að sama skapi hvort A hefði veitt rangar eða ófullnægjandi upplýsingar um afleiðingar slyssins og því glatað rétti til bóta. Með dómi héraðsdóms var hvorki talið að S hefði fært sönnur á að árekstrinum hefði verið valdið af ásetningi né axlað þá sönnunarbyrði sem félagið bæri um að skilyrði væru til að fella niður greiðslur til A vegna brota á upplýsingaskyldu. Féllst héraðsdómur því á kröfu A. Fyrir Landsrétti krafðist S aðallega ómerkingar dóms héraðsdóms þar sem dómurinn, sem ekki var skipaður sérfróðum meðdómanda, hefði í forsendum sínum litið til læknisfræðilegra gagna og framburðar sjúkraþjálfara fyrir héraðsdómi hvað varðaði sönnun þess að A hefði orðið fyrir tjóni við áreksturinn. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem A nýtti heimild 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að höfða mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu S og í ljósi þess að ekki var deilt um læknisfræðileg álitaefni eða umfang tjónsins, hefði ekki verið þörf á sérfróðum meðdómsmanni. Voru því ekki talin efni til að ómerkja dóm héraðsdóms. Enn fremur taldi Landsréttur að A hefði leitt nægar líkur að því að hann hefði orðið fyrir líkamstjóni við áreksturinn og að skilyrðum 2. mgr. 25. gr. um lögvarða hagsmuni væru uppfyllt. Að því gættu og með skírskotun til forsendna héraðsdóms var hann staðfestur.
H og R höfðuðu mál á hendur I og kröfðust þess annars vegar að I yrði gert að greiða R nánar tiltekna fjárhæð og hins vegar að rekstrarleyfissamningi H og I um aðstöðu hópferðabifreiða við flugstöð Leifs Eiríkssonar í Keflavík yrði breytt og I gert að greiða H nánar tiltekna fjárhæð í samræmi við þá breytingu. Ágreiningur aðila laut að möguleikum annarra aðila en þeirra tveggja sem hlutskarpastir urðu í útboði að halda uppi áætlunarferðum frá flugstöðinni af svokölluðum fjarstæðum og gjaldtöku af notkun þeirra. H og R byggðu einkum á því að I hefði ekki staðið við skuldbindingar sínar samkvæmt rekstrarleyfissamningi og því hefðu þær forsendur fyrir rekstrinum, sem þeir töldu sig hafa mátt með réttu gefa sér, ekki gengið eftir. Landsréttur taldi á hinn bóginn að ekkert lægi fyrir um það að I hefði gengist undir skuldbindingu sem laut að fjárhæð þess gjalds sem innheimt yrði vegna notkunar á fjarstæðum eða því hvernig gjaldtöku yrði að öðru leyti háttað. Var það því niðurstaða Landsréttar að I hefði hvorki vanefnt samninginn né sýnt af sér saknæma háttsemi í ákvörðunum um þau atriði sem bótakröfur H og R voru reistar á. Þá féllst Landsréttur jafnframt ekki á með H að efni væru til að breyta samningnum á þann veg sem hann gerði kröfu um en af því leiddi að þær fjárkröfur sem H hafði uppi í málinu samhliða kröfunni komu ekki til álita. Öllum málsástæðum og kröfum H og R var þannig hafnað og hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu I.
Með eignarnámssátt 30. janúar 2007 gerðu Þ og K með sér sátt vegna eignarnáms K á eignarréttindum Þ á 864 hektara landsvæði úr jörðinni Vatnsenda í Kópavogi. Ágreiningur reis með aðilum um efndir K á sáttargerðinni og höfðaði Þ mál á hendur K. Undir rekstri málsins í héraði lést Þ og tók sonur hans, M, við aðild málsins. Með dómi héraðsdóms var K gert að greiða M 1.400.000.000 króna í bætur vegna vanefnda K á ákvæði 2.2 í sáttargerðinni en K var sýknaður að svo stöddu af bótakröfu M vegna vanefnda á ákvæði 2.2.2 í henni. Héraðsdómur viðurkenndi einnig skyldu K til að greiða M skaðabætur vegna tapaðra árlegra leigutekna af 300 lóðum undir sérbýli samkvæmt ákvæði 2.2 í sáttargerðinni. Loks var með héraðsdómi fallist á fimm tilgreindar viðurkenningarkröfur M um skipulagningu lóða, einkaréttar til haustbeitar fyrir sauðfé og greiðslu kostnaðar við stofnun lóðanna og þinglýsingu leigusamninga vegna þeirra. K hafði lýst því yfir fyrir héraðsdómi að hann féllist á þær kröfur og fyrir Landsrétti var því einungis til úrlausnar ágreiningur um fyrstu tvær kröfur M. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að M hefði ekki sýnt fram á að K hefði frá því að sáttargerðin var gerð í janúar 2007 dregið að efna skyldur samkvæmt henni af öðrum ástæðum en leiddi af vatnsverndarkvöðum og óvissu um það hver væri réttmætur viðtakandi eignarnámsbótanna. Lagði Landsréttur til grundvallar að réttmætur vafi hefði verið uppi um það hver væri réttur viðtakandi greiðslna samkvæmt sáttargerðinni allt til þess tíma er Hæstiréttur kvað upp dóm 23. maí 2023 í máli nr. 45/2022. Þegar óvissunni var aflétt hefði K lýst því yfir að hann væri reiðubúinn til þess að efna skyldur sínar samkvæmt ákvæði greinar 2.2 auk þess sem hann viðurkenndi skyldur sínar til að efna ákvæði 2.2.4, 2.2.5, 2.2.6, 2.2.8 og 3.1 í sáttargerðinni. Var K því ekki talin hafa vanefnt skyldur sínar samkvæmt sáttargerðinni á þann hátt að M gæti gert kröfur á hendur honum um greiðslu bóta sem næmu markaðsvirði lands á tilgreindum svæðum og árlegum leigugreiðslum á lóðum þar. Var K því sýknaður af kröfu M um greiðslu skaðabóta vegna vanefnda á skyldu til að skipuleggja að minnsta kosti 300 lóðir á tilgreindum svæðum í samræmi við ákvæði 2.2 í sáttargerðinni og kröfu um viðurkenningu á skaðabótaskyldu K vegna tapaðra árlegra leigutekna af framangreindum lóðum. Þar sem K hafði ekki mótmælt kröfum M um staðfestingu á viðurkenningu hins áfrýjaða dóms á skyldu K til að skipuleggja byggingareit fyrir fjögur einbýlishús, skemmu og hesthús í heimalandi Vatnsendabýlis, tvær lóðir að Vatnsendabletti 134 og fjórar lóðir að Vatnsendabletti 241a, á einkaafnotarétti M til haustbeitar á nánar tilgreindu svæði og skyldu K til að greiða allan kostnað við stofnun lóða í heimalandi Vatnsendabýlis, á Vatnsendabletti 134 og á Vatnsendabletti 241a og þinglýsingu leigusamninga vegna sömu lóða, var niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest um þær kröfur.
K höfðaði mál á hendur O ohf. og krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu á þeim grundvelli að verktakar á vegum O ohf. hefðu valdið skemmdum á varavatnsinntaki sem nýtt var í þágu fiskeldis K. Í héraði var O ohf. sýknað af kröfum K þar sem ekki hefði tekist sönnun þess að það tjón sem hún taldi sig hafa orðið fyrir hefði orsakast af vinnu fyrrgreindra verktaka. Fyrir Landsrétti lagði áfrýjandi fram ný gögn. Annars vegar ljósmyndir, sem Landsréttur taldi óljóst hvenær hefðu verið teknar, og hins vegar hluta af skýrslu S um vatnsviðvaranir í fiskeldisstöð K, sem tóku eingöngu til atburða frá og með maí 2019. Landsréttur taldi að hin nýju gögn fengju ekki haggað mati héraðsdóms og var hann því staðfestur um annað en málskostnað, en rétt þótti að hann félli niður í héraði og fyrir Landsrétti.
Bótaskylda atvinnurekanda viðurkennd að hluta vegna vinnuslyss er maður féll í og með stiga við vinnu sína.
Bótaskyldu tryggingarfélags á grundvelli kaskótryggingar (húftryggingar) bifreiðar, hafnað.
Íslenska ríkið sýknað af kröfu einstaklings sem krafðist miskabóta þar sem honum hafi með ólögmætum hætti verið haldið í sóttkví vegna gruns um að hann væri smitaður af SARS-CoV-2 veirunni (COVID-19) í nóvember 2021.
K, umboðsfyrirtæki hljómsveitarinnar S, höfðaði mál á hendur LE ehf., L ehf. LV ehf. og G vegna kröfu um greiðslu skuldar vegna tónlistarflutnings hljómsveitarinnar á tónlistarhátíðinni SS sumarið 2018. K byggði kröfu sína á hendur LE ehf. á því að framkvæmdastjóri félagsins hefði í viðtali við fjölmiðla gefið ábyrgðaryfirlýsingu fyrir hönd félagsins vegna skulda SP ehf. við flytjendur sem fram komu á umræddri tónlistarhátíð. K byggði kröfu sína á hendur L ehf. LV ehf. og G á því að þeir hefðu verið nátengdir SP ehf. og nýtt þá stöðu sína til þess að koma eignum þess félags undan kröfuhöfum og með því valdið K skaðabótaskyldu tjóni, meðal annars á grundvelli reglna um samsömun. Héraðsdómur féllst á kröfu K en með dómi Landsréttar voru L ehf., LV ehf. og G sýknuð að svo stöddu af kröfu K um greiðslu skaðabóta á þeim grundvelli að fyrir lægi dómur þess efnis að F, fyrrverandi fyrirsvarsmaður SP ehf., skyldi greiða K fjárkröfuna sem um ræðir og ekki væri fullreynt hvort krafan fengist greidd úr hendi F. Voru stefndu að öðru leyti sýknaðir af kröfu K. Hæstiréttur taldi að ekki hefði verið sýnt fram á að framkvæmdastjóri LE ehf. hefði haft heimild til þess að gefa yfirlýsingu þess efnis sem K byggði á í málinu. Var LE ehf. því sýknað af kröfu K. Af þeim sökum kom ekki til frekari skoðunar ábyrgð annarra stefndu á ætlaðri skuldbindingu LE ehf. þar sem til hennar hafði aldrei stofnast. Í dómi Hæstaréttar kom fram að Landsréttur hefði ekki tekið afstöðu til þess hvort gögn sem stefndu lögðu fram undir rekstri málsins í Landsrétti kæmust að við mat á hugsanlegri skaðabótaábyrgð L ehf., LV ehf. og G. Þá hafi Landsrétti borið að taka efnislega afstöðu til ætlaðrar skaðabótaskyldu þeirra og ekki staðið lagaskilyrði til þess að sýkna þá að svo stöddu. Vísaði Hæstiréttur til þess að óskipt ábyrgð fleiri en eins skuldara á kröfu kæmi ekki í veg fyrir að aflað yrði aðfararhæfs dóms gagnvart þeim öllum í einu dómsmáli eða fleirum meðan einhver hluti kröfunnar væri enn ógreiddur. Þar sem ætluð skaðabótakrafa K hefði verið orðin gjaldfær fyrir dómtöku málsins í héraði hafi engin efni verið til að sýkna L ehf., LV ehf. og G að svo stöddu með vísan til 2. mgr. 26. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var dómur Landsréttar því ómerktur og málinu vísað til Landsréttar til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný um kröfu K á hendur L ehf., LV ehf. og G á grundvelli ætlaðrar skaðabótaskyldu.
A ehf. höfðaði mál til heimtu skaðabóta vegna tjóns á fasteign sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna leka frá heimæð. Deildu aðilar um eignarhald á heimæðinni og þar með hver hefði borið ábyrgð á viðhaldi hennar. Féllst Landsréttur á með A ehf. að D færi, að undangenginni endurnýjun á kaldavatnslögn inn í fasteign A ehf., líkast til á árinu 2006, með eignarhald á heimæð að fasteigninni. Vatnslögn sú sem um var deilt í málinu greindist í tvennt en óumdeilt var að framangreind endurnýjun fór fram á þeirri grein er lá í norðurálmu fasteignarinnar en að lekinn hefði komið fram í suðurálmu hennar. D var látinn bera hallann af þeirri óvissu sem leiddi af því að upprunalegar teikningar fyrir fasteignina voru ekki lagðar fram í málinu en í dómi Landsréttar kom fram að vatnalög nr. 15/1923 og reglugerð nr. 16/1963 um vatnsveitu Dalvíkur, sem í gildi voru á byggingartíma fasteignarinnar, gerðu ráð fyrir að heimæðar gætu verið fleiri en ein. Var því fallist á með A ehf. að sú grein heimæðarinnar sem leki kom að teldist til hennar og væri þannig í eigu D. Um orsakir lekans á heimæðinni lá ekkert fyrir. Vísaði Landsréttur til þess að efalaust væri að það hefði staðið D nær en A ehf. að upplýsa um málsatvik að þessu leyti. D hefði annast viðgerðina og tekið ákvörðun um að grafa ekki upp lögnina heldur tengja nýja lögn við inntak í húsið. Yrði hann í því ljósi að bera hallann af þeirri óvissu sem uppi væri um ástæður þess að lögnin lak. Um tjónið vísaði Landsréttur til þess að fyrir lægi matsgerð í málinu sem ekki hefði verið hnekkt og yrði hún því lögð til grundvallar tjóni áfrýjanda. Var samkvæmt því fallist á kröfu A ehf. og D dæmdur til að greiða A ehf. umkrafðar skaðabætur með dráttarvöxtum frá þeim tíma er mánuður var liðinn frá því matsgerð dómkvadds matsmanns um fjárhæð tjóns A ehf. var lögð fram í héraði.
J höfðaði mál á hendur N ehf. og krafðist greiðslu vangoldinna launa og launatengdra gjalda. N ehf. höfðaði í kjölfarið gagnsök á hendur J og krafðist greiðslu skaðabóta á þeim grundvelli að uppsögn J hefði verið ólögmæt og hann ekki unnið út sex mánaða samningsbundinn uppsagnarfrest. Með því að slíta ráðningarsambandinu og vinna ekki út uppsagnarfrestinn hefði J valdið N ehf. tjóni með ólögmætum og saknæmum hætti sem J bæri ábyrgð á. Kröfu J á hendur N ehf. var vísað frá héraðsdómi. Var málið rekið áfram um skaðabótakröfu N ehf. en bú þess var tekið til gjaldþrotaskipta undir rekstri málsins í héraði. Skiptastjóri búsins samþykkti að L ehf. væri heimilt að halda uppi hagsmunum þess í eigin nafni, á eigin kostnað og þrotabúinu til hagsbóta, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Um skaðabótakröfuna vísaði Landsréttur til þess að J hefði sagt upp starfi sínu hjá N ehf. með tölvupósti 20. apríl 2017 en um ástæðu uppsagnarinnar vísaði hann einkum til vanefnda félagsins á greiðslu launa. Sagði J jafnframt að eftir að hafa ráðfært sig við lögmann sinn og verkalýðsfélag teldi hann sér ekki skylt að vinna út samningsbundinn uppsagnarfrest. Lögmaður L ehf. staðfesti að óumdeilt væri að af hálfu N ehf. hefði ekki verið brugðist við þessari afstöðu J fyrr en undir rekstri dómsmálsins í héraði um það bil 10 mánuðum síðar. Eins og atvikum máls háttaði yrði L ehf. látinn bera hallann af því að af hálfu N ehf. hefði ekki verið skorað á J að vinna út uppsagnarfrestinn, hefði vilji félagsins í reynd staðið til þess. Var J talið rétt við þessar aðstæður að líta svo á að N ehf. hefði samþykkt að honum væri það ekki skylt. Bæri þegar af þeirri ástæðu að sýkna J af kröfu L ehf. um greiðslu skaðabóta fyrir ætlað tjón vegna fráhvarfs hans úr starfi á umræddu tímabili.
Fallist á bótaskyldu stjórnvalds vegna kostnaðar aðila við að fá ólögmætri ákvörðun stjórnvaldsins hnekkt fyrir æðra stjórnvaldi
Viðurkennd var skaðabótaskylda stefnda úr slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns stefnanda í umferðarslysi.
Sýknað af kröfu um viðurkenningu bótaábyrgðar vegna forvals vegna verslunarreksturs í Flugstöð Leifs Eiríkssonar.
T og S deildu um hvort skipið TS í eigu T hefði siglt á innsiglingarstaur í Sandgerðishöfn 30. júlí 2014 með þeim afleiðingum að staurinn brotnaði. Með framburði sjónarvotta sem fékk stað í gögnum málsins var talið sannað að skipið TS hefði siglt á innsiglingarstaurinn. Hefði skipstjóri skipsins með aðgæsluleysi sínu sýnt af sér saknæma hegðun og þar með bakað T skaðabótaskyldu vegna tjóns S. Við mat á fjárhæð bóta leit Landsréttur til þess að með viðgerð hefði innsiglingarstaurinn verið endurnýjaður frá grunni en hann hefði verið kominn til ára sinna og bentu gögn málsins til þess að undirstaða hans hefði áður orðið fyrir hnjaski. Var T dæmdur til að greiða S bætur að álitum að fjárhæð 13.000.000 króna með tilgreindum dráttarvöxtum og málskostnaði.
J ehf. höfðaði mál gegn P til viðurkenningar á skaðabótaskyldu hans vegna tjóns sem J ehf. taldi sig hafa orðið fyrir vegna brota P gegn ákvæðum ráðningarsamnings hans í kjölfar starfsloka P hjá félaginu. Í dómi Landsréttar kom fram að í ráðningarsamningi P hefði ekki verið kveðið á um bann við því að hann hæfi störf hjá samkeppnisaðila J ehf. heldur bæri honum að slíta öll persónuleg viðskiptatengsl við birgja J ehf. Auk þess væri P bundinn trúnaði um allt sem hann kynni að verða vís í starfi sínu hjá J ehf. Að mati réttarins yrði orðalag ráðningarsamningsins ekki skýrt rýmra en leiddi af orðanna hljóðan og allur vafi um það skyldi skýrður P í hag. Væru þau samskipti P við birgja J ehf., að svo miklu leyti sem þau hefðu verið upplýst í málinu, ekki talin þess eðlis að þau brytu gegn framangreindu ákvæði í ráðningarsamningnum. Þá lægi ekkert fyrir um að P hefði nýtt upplýsingar frá J ehf. þannig að það bryti gegn ákvæðinu. P væri að auki ekki eigandi nafngreinds samkeppnisaðila J ehf. og hefði því ekki fjárhagslega hagsmuni af viðskiptasamböndum eða afkomu þess félags. Var P því sýknaður af kröfum J ehf.
Fallist var á rétt stefnanda til fullra bóta úr ábyrgðartryggingu Z hjá hinu stefnda vátryggingafélagi. Stefnandi, sem var viðskiptavinur Z, slasaðist inn á smurverkstæði félagsins. Talið var að Z hefði ekki gert fullnægjandi ráðstafanir til að hindra aðgang óviðkomandi aðila inn á verkstæðið auk þess sem starfsmenn Z hefðu ekki sinnt þeirri skyldu sinni að hafa eftirlit með stefnanda eftir að honum var boðinn aðgangur að verkstæðinu. Þá var ósannað að stefnandi hefði verið varaður við hættum sem stöfuðu af opnum gryfjum í gólfi verkstæðisins auk þess sem ekki var í ljós leitt að hann hefði sýnt af sér slíkt gáleysi að rétt væri að lækka eða fella niður bætur til hans af þeim sökum.
Stefndi sýkanaður af viðurkenningarkröfu stefnanda um skaðabótaskyldu vegna skipulagsmistaka þar sem bótakrafa stefnanda væri fallin niður fyrir fyrningu, sbr. 1. mgr. 9. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda.
Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. september 2011. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 10.065.260 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 8.318.027 krónum frá 24. desember 2009 til 3. október 2010, en af 10.065.260 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun, 417.793 krónur, sem greidd hafi verið áfrýjanda 29. desember 2007. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms um annað en málskostnað, en til vara lækkunar á kröfum áfrýjanda. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Stefndi hefur ekki áfrýjað héraðsdómi fyrir sitt leyti. Krafa hans um endurskoðun á ákvæði héraðsdóms um málskostnað kemur því ekki til meðferðar fyrir Hæstarétti.
J höfðaði mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu V vegna ætlaðrar ólögmætrar brottvikningar hans úr félaginu. Talið var að J hefði leitt nægar líkur að því að brottvikning hans úr félaginu hefði valdið honum tjóni, sem fælist í tekjumissi. Hvað varðaði lögmæti þeirrar ákvörðunar V að víkja J úr félaginu var vísað til þess að ósannað væri að J hefði átt þess kost að koma sjónarmiðum sínum að áður en honum var tilkynnt að hann ætti ekki lengur aðild að félaginu. Þá hefði J ekki verið gefinn kostur á að bera mál sitt undir félagsfund, eins og lög félagsins miðuðu við er víkja ætti félagsmanni úr félaginu. Vegna þessara ágalla á málsmeðferðinni var fallist á að brottvikning J úr V hafi verið saknæm og ólögmæt og fallist á að V bæri skaðabótaábyrgð vegna þess tjóns sem leiddi af brottvikningu hans úr félaginu.
Deilt var um skaðabótaskyldu Í vegna líkamstjóns er H varð fyrir þegar æfing Slökkviliðs Í fór úr böndunum í desember 1993. Hafði slökkviliðið um tíma ekki ráðið við eldinn og eldtungur staðið að húsi H sem var í einungis 4 metra fjarlægð frá því húsi sem kveikt var í á æfingunni. H þjáðist í kjölfarið af þunglyndi og kvíðaröskun. Talið var að slökkviliðið hefði sýnt af sér gáleysi við undirbúning og framkvæmd æfingarinnar, m.a. með því að kveikja eld í íbúðahverfi án sérstakra verklegra ráðstafana, auk þess sem misbrestur hafði orðið á því að tilkynna H um æfinguna. Af læknisfræðilegum gögnum og framburði í málinu þótti ráðið með öruggri vissu að H hefði orðið fyrir áfallastreituröskun við eldsvoðann og hlotið varanlegt heilsutjón af. Var því sannað að orsakatengsl væru milli atburðarins og heilsutjóns H. Þá þótti umrætt heilsutjón einnig sennileg afleiðing eldsvoðans, þar sem H hefði haft réttmæta ástæðu til að telja sjálfa sig, heimili sitt og eigur í bráðri hættu er hún vaknaði við umræddar aðstæður. Engu máli var talið skipta í því sambandi, þótt svo kynni að verða metið eftir á að henni hafi ekki í raun verið búin raunveruleg hætta. Var Í dæmdur skaðabótaskyldur vegna þess heilsutjóns sem H varð fyrir við eldsvoðann.