Dómstólaleit

B og Þ kröfðust þess að Í ehf. yrði gert að fjarlægja svefnskála af þinglýstri jörð þeirra að viðlögðum dagsektum og kröfðust greiðslu fyrir vangoldna leigu fyrir árið 2015. Í ehf. hafði haft lóðina á leigu frá árinu 2001 en leigutíminn rann út 31. desember 2015. Að leigutíma loknum átti Í ehf. forleigurétt að hinni leigðu lóð en lóðarleigusamningurinn var ekki endurnýjaður meðal annars vegna ágreinings um landamerki. Í ehf. andmælti því að B og Þ gætu einhliða ákveðið nýja leigufjárhæð þar sem þau yrðu að bjóða landið til leigu á almennum markaði svo að almennt markaðsverð fyndist og ætti hann síðan forleigurétt á þeim kjörum. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki væri kveðið á um það í lóðarleigusamningnum að hendur leigusala væru bundnar með þessum hætti og ættu lög nr. 75/2008 um frístundabyggð og leigu lóða undir frístundahús og húsaleigulög nr. 36/1994 ekki við um samningssamband aðila. Þar sem Í ehf. kaus að ganga ekki inn í fimm lóðarleigusamninga um heildarleigu á lóðinni var litið svo á að forleiguréttur hans hefði fallið niður. Í ljósi þess og að B og Þ voru þinglýstir eigendur lóðarinnar og höfðu full eignarráð hennar að loknum leigutíma var dómur héraðsdóms staðfestur að því er varðaði skyldu Í ehf. til að fjarlægja svefnskála af lóð B og Þ að viðlögðum nánar tilgreindum dagsektum. Á hinn bóginn hafði Í ehf. greitt fyrrum eiganda jarðarinnar leigugreiðslur fyrir árið 2015 í góðri trú og var hann því sýknaður af þeirri kröfu.