Einstaklingur átti í viðskiptum við banka. Eftir að einstaklingurinn var úrskurðaður í gæsluvarðhald vegna rökstudds gruns um margvísleg brot, þar á meðal peningaþvætti, sagði bankinn upp viðskiptasambandinu í mars 2024. Árið 2025 fór einstaklingurinn fram á að opnað yrði aftur fyrir bankaviðskipti, en hann þyrfti á bankareikningi að halda til að geta fengið greidd laun. Bankinn hafnaði þeirri beiðni, meðal annars með vísan til óbreytts áhættumats á grundvelli laga og reglna um peningaþvætti. Höfðaði einstaklingurinn þá mál þetta gegn bankanum og krafðist þess að honum yrði gert skylt að opna aftur fyrir bankaviðskiptin. Í ljósi umfangs og alvarleika þeirra brota sem einstaklingurinn lá undir rökstuddum grun um að hafa framið taldi dómurinn að fallast mætti á þann málatilbúnað bankans að synjun hans á beiðni einstaklingsins um stofnun nýs bankareiknings teldist eiga sér næga stoð í lögum nr. 140/2018, sbr. einnig ákvæði 3. mgr. 14. gr. laga nr. 5/2023.
Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
Stefndi dæmdur til greiðslu samningsbundinna dagsekta vegna afhendingardráttar seldrar fasteignar. Ekki var fallist á að krafan væri ekki orðin gjaldkræf né að með samningsákvæðum um dagsektir hafi verið brotið gegn 33. eða 36. gr. laga nr. 7/1936. Þá var ekki fallist á að með veitingu veðleyfis í fasteigninni hafi falist ígildi afhendingar fasteignarinnar. Að auki var fallist á kyrrsetningu í tilgreindum eignum stefnda fyrir hinum áföllnu dagsektum enda töldust skilyrði 5. gr. laga nr. 31/1990 uppfyllt og ekki var fallist á að í kaupsamningi aðila fælist næg trygging fyrir stefnanda fyrir greiðslu dagsektanna.
L o.fl. höfðuðu mál á hendur B og kröfðust þess aðallega að tré á fjögurra metra belti á lóð B mælt frá lóðarmörkum þeirra yrðu fjarlægð en önnur tré á lóðinni klippt niður í nánar tilgreinda hæð. L og G annars vegar og B og H hins vegar voru eigendur tveggja parhúsa á lóðum aðliggjandi lóð B og töldu þau sig verða fyrir verulegum óþægindum af völdum trjágróðurs á lóð B. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að vísa bæri frá héraðsdómi að sjálfsdáðum kröfu L o.fl. um greiðslu dagsekta þar sem hvert og eitt þeirra hefði ekki gert sjálfstæða aðgreinda kröfu um greiðslu þeirra. Í dómi Hæstaréttar kom fram að trjágróður á lóð B væri mikill að umfangi og hæð og ljóst væri að hann hamlaði verulega flæði birtu og sólarljóss að lóðum L o.fl. með tilheyrandi skuggavarpi og takmörkun útsýnis frá eignum þeirra. Taldi Hæstiréttur því að L o.fl. þyrftu ekki, samkvæmt reglum grenndarréttar, að sætta sig við þau óþægindi og röskun sem af trjágróðrinum leiddi að óbreyttu. Hæstiréttur tók fram að það hvernig kröfugerð L o.fl. hefði þróast undir rekstri málsins setti því óhjákvæmilega skorður hversu langt yrði gengið í því skyni að tryggja hagsmuni þeirra enda hefðu þau unað niðurstöðu héraðsdóms sem hafnaði kröfu þeirra um að fjarlægja allan trjágróður á lóð B í fjögurra metra belti frá lóðarmörkum. Var að því virtu staðfest sú niðurstaða að lækka bæri trjágróður á umræddu fjögurra metra belti í 48,6 metra hæð yfir sjávarmáli. Varðandi trjágróður utan umrædds fjögurra metra svæðis við lóðarmörk féllst Hæstiréttur á að hann skerti einnig grenndarréttarlega hagsmuni þeirra til nýtingar fasteigna sinna. Hins vegar komst rétturinn að þeirri niðurstöðu að matsgerð sú sem lá fyrir í málinu og L o.fl. byggðu á gæti ekki orðið grundvöllur inngrips í trjágróður B á þeim hluta lóðarinnar í ljósi annamarka á henni. Var þeim hluta kröfugerðinnar sem tók til trjágróðurs á lóð B utan fjögurra metra beltis frá lóðarmörkum vísað frá héraðsdómi vegna vanreifunar.
Máli vísað frá dómi.
Í málinu var deilt um notkun á myndmerkinu b5 á skemmtistað sem gagnstefnandi rak í Reykjavík, en myndmerkið er hluti af vörumerki sem aðalstefnandi er skráður eigandi að á Hugverkastofu. Meðan á rekstri málsins stóð breyttust aðstæður þannig að skemmtistaðnum var lokað og allri notkun líkra tákna mun hafa verið hætt af hálfu gagnstefnanda. Þetta leiddi til þess að tveimur kröfum aðalstefnanda ásamt kröfum gagnstefnanda var vísað frá dómi. Einnig var vísað frá dómi vanreifaðri skaðabótakröfu aðalstefnanda, en stefndu voru sýknaðir af kröfu um greiðslu sektar í ríkissjóð. Talið var að brotið hafi verið gegn vörumerkjarétti aðalstefnanda á tímabili og var gagnstefnanda gert að greiða honum hæfilegt endurgjald fyrir þá hagnýtingu vörumerkisins án leyfis.
L o.fl., eigendur parhúss í Kópavogi, höfðuðu mál á hendur B, eiganda fasteignar á aðliggjandi lóð, og kröfðust þess að henni yrði gert að klippa og fjarlægja trjágróður á lóð sinni með tilteknum hætti. Byggðu L o.fl. á því að trjágróður á lóð B skyggði nær algerlega á dagsbirtu, sól og útsýni á lóðum L o.fl. og að óþægindi vegna hans væru mun meiri en L o.fl. þyrftu að þola samkvæmt reglum nábýlisréttar. Með dómi héraðsdóms var fallist á þessar málsástæður L o.fl. Var B var gert að klippa trjágróður þannig að innan við fjóra metra frá lóðamörkum fasteigna aðila skyldi hæð trjáa ekki vera hærri en í 48,6 metra hæð yfir sjávarmáli og halla síðan með 53° halla fjórum metrum frá lóðamörkum og í 54 metra hæð yfir sjávarmáli, auk þess sem trén á lóðinni skyldu að öðru leyti ekki vera hærri en í 54 metra hæð yfir sjávarmáli. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms varðandi þau tré sem voru innan við fjóra metra frá lóðamörkum. B var hins vegar sýknuð af kröfu L o.fl. um önnur tré á lóð hennar. Taldi rétturinn að L o.fl. hefðu ekki sýnt fram á að skuggavarp af þeim trjám myndi valda verulegum óþægindum umfram það sem almennt mætti vænta í þéttbýli, eftir að tré innan við fjóra metra frá lóðamörkum hefðu verið klippt.
Í málinu krafðist M ehf. greiðslu dagsekta eða tafabóta úr hendi Í hf. á grundvelli verksamnings M ehf., sem verkkaupi, og Í hf., sem verktaki, um stækkun á nánar tilgreindu hóteli M ehf. Á hinn bóginn krafðist Í hf. þess að M ehf. greiddi honum kostnaðarauka sem hann hafi orðið fyrir vegna tafa á verkinu þar sem M ehf. hefði sjálfur borið ábyrgð á öllum töfum sem orðið hefðu á verkinu. Þá krafðist M ehf. greiðslu skaðabóta vegna ætlaðra galla á verkinu og ólokinna verkþátta. Á hinn bóginn krafðist I hf. greiðslu ógreiddra framvindureikninga og reikninga vegna aukaverka í tengslum við verkið. Í dómi Landsréttar kom fram að M ehf. ætti rétt á greiðslu 12.000.000 króna í tafabætur er tæki til 40 daga Í annan stað var fallist á þá kröfu I ehf. um að M ehf. skyldi greiða I ehf. 20.298.590 krónur vegna nefnds kostnaðarauka. Þá var fallist á kröfu I ehf. um skyldu M ehf. til greiðslu tveggja framvindureikninga að fjárhæð 729.028 krónur. Til viðbótar greindi aðila ekki á um að M ehf. bæri að greiða I ehf. fjóra framvindureikninga að fjárhæð 22.578.890 krónur. Auk þess bar M ehf. að greiða I ehf. 6.002.507 krónur fyrir viðbótar- og aukaverk. Enn var M ehf. gert að greiða I ehf. 20.298.590 krónur vegna kostnaðar við aðstöðu og tengda þætti á framlengdum verktíma. Samtals bæri M ehf. að greiða I ehf. 49.609.015 krónur með dráttarvöxtum. Til frádráttar þeirri fjárhæð kæmi fyrrgreind krafa M ehf. á hendur I hf. vegna tafa á verki að fjárhæð 12.000.000 króna sem M ehf. væri heimilt að skuldajafna við kröfu I ehf. Loks kæmi einnig til frádráttar krafa vegna galla og verkliða sem ekki var lokið við að fjárhæð 1.160.942 krónur.
Ágreiningur málsaðila laut að því hvort Á bæri að fjarlægja timburverönd sem byggð var árið 2008 og stóð á sameign aðila. Veröndin hafði verið smíðuð áður en Á festi kaup á neðri hæð hússins en E byggði á því að framkvæmdin hefði ekki notið samþykkis eigenda efri hæðarinnar. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var að mestu leyti með vísan til forsendna kom fram að Á bæri sönnunarbyrði fyrir því að samþykki hefði verið fyrir hendi en ekkert var talið styðja þá ályktun að E, eða eiginmaður hennar sem átti íbúðina þegar veröndin var smíðuð, hefðu veitt samþykki fyrir framkvæmdinni. Var Á gert að fjarlægja veröndina að viðlögðum dagsektum. Fyrir Landsrétti krafðist Á þess að ef fallist yrði á kröfu E skyldi koma í stað verandar skrautsteypa eða hellur í samræmi við teikningu með tilboði og báðir aðilar skyldu bera kostnað af framkvæmdinni. Þar sem krafa þessi kom fyrst fram við meðferð málsins fyrir Landsrétti og Á höfðaði ekki gagnsök í héraði til að koma kröfunni að auk þess sem hún var hvorki studd málsástæðum né lagarökum var henni vísað frá Landsrétti.
Sóknaraðili krafðist hjá sýslumanni fjárnáms hjá varnaraðila fyrir áföllnum dagsektum samkvæmt 4. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 og dómi Landsréttar, auk “áfallandi dráttarvaxta”. Sýslumaður ákvað að stöðva gerðina eftir að varnaraðili greiddi höfuðstól hinna áföllnu dagsekta. Vísaði sóknaraðili þeirri ákvörðun til héraðsdóms, krafðist þess að hún yrði ómerkt og að lagt yrði fyrir sýslumann að halda áfram gerðinni. Var þeirri kröfu hafnað og ákvörðun sýslumanns staðfest.
Riftunarmál.
Stefndu gert að fjarlægja girðingu á jarðamörkum að viðlögðum dagsektum.
Brynjar Örn Gunnarsson og Sigurbjörg Helgadóttir (
Jóhannes Bjarni Björnsson lögmaður)
gegn
Talnabæ ehf, Garðatorgi fasteignum ehf, Talnabær ehf, til réttargæslu Sigurði Jóhanni Tyrfingssyni og Ragnari G. Þórðarsyni (
Þorsteinn Einarsson lögmaður)
Stefndu sýknaðir af kröfum um ógildingu veðsetningar og aflýsingu á veðskuldabréfi af fasteign.
Erna Björk Häsler (
Ragnar Björgvinsson lögmaður)
gegn
eignar sinnar að Byggðarenda 8, Reykjavík, að viðlögðum dagsektum til stefnanda að fjárhæð 50.000 krónur fyrir hvern dag frá dómsuppsögu til efndadags. Þá er krafist málskostnaðar (
Gísli Tryggvason lögmaður)
Málsaðilar búa í tvíbýli. Eiganda neðri hæðar var að kröfu eiganda efri hæðar gert að fjarlægja timburverönd, sem liggur meðfram íbúð neðri hæðar, að viðlögðum dagsektum.
Stefndu gert að afhenda stefnanda 10% af útgefnu hlutafé í stefnda Stafrænum markaðstorgum ehf., á grundvelli samnings aðila.
Aðilar deildu um skyldu stefnda til útgáfu afsals vegna nánar tilgreindrar fasteignar og heimild stefnanda til þess að skuldajafna kröfum sem hann taldi sig eiga á hendur stefnda við kröfu stefnda um eftirstöðvar kaupverðs. Í dómi héraðsdóms var krafa stefnanda um útgáfu afsals og álagningu dagsekta tekin til greina. Öðrum kröfum stefnanda var vísað frá dómi á þeim forsendum að þær væru í eðli sínu málsástæður fyrir kröfu stefnanda um útgáfu afsals. Þá var fallist á það með stefnanda að hann væri réttur aðili til sóknar í málinu.
Þrotabú K höfðaði mál gegn F og krafðist riftunar og/eða greiðslu fjármuna vegna afsals K á tveimur fasteignum og bifreið til F í aðdraganda gjaldþrots K. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti, var lagt til grundvallar að engar skuldir hefðu legið að baki veðskuldabréfum sem hvíldu á eigninni V þegar þrotamaður hefði afsalað henni til F og því hefði K afsalað eigninni án þess að nokkurt endurgjald kæmi fyrir hana. Þar sem ráðstöfun eignarinnar hefði farið fram þegar minna en sex mánuðir voru til frestdags var fallist á riftun ráðstöfunarinnar á grundvelli 1. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og F gert að afhenda þrotabúinu fasteignina. Jafnframt var fallist á það með þrotabúi K að ráðstöfun fasteignarinnar B, fyrir verð sem hefði verið langt undir markaðsverði eignarinnar, hefði falið í sér gjafagerning sem riftanlegur væri samkvæmt 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991. Var því fallist á kröfu þrotabúsins um riftun þeirrar ráðstöfunar auk þess sem F var gert að greiða þrotabúinu bætur sem námu mismun á fasteignarmatsverði eignarinnar og stöðu áhvílandi veðskulda sem F hefði tekið yfir á afsalsdegi. Þá var lagt til grundvallar að K hefði afsalað tilgreindri bifreið til F með tilkynningu til bifreiðarskrár eftir frestdag án þess að nokkurt endurgjald hefði komið á móti og því fallist á að sú ráðstöfun væri riftanleg á grundvelli 2. mgr. 139. gr. laga nr. 21/1991 og F gert að greiða þrotabúinu bætur sem jafngiltu eðlilegu kaupverði bifreiðarinnar þegar henni var afsalað til F.
Ágreiningur aðila laut að uppgjöri skuldar vegna verksamninga milli málsaðila um uppsteypu og þakvinnu F ehf. á byggingu í eigu S ehf. Í málinu hafði S ehf. i uppi kröfu til skuldajafnaðar við kröfu F ehf., um greiðslu eftirstöðva skuldar vegna framkvæmdanna, vegna meintra tafa F ehf. á verklokum o.fl. S ehf. byggði á því að F ehf. hefði ekki lokið við frágang eftir sig og fjarlægt vinnupalla sem hefðu verið utan á byggingunni vegna þakvinnu fyrr en tæpum tveimur mánuðum eftir að þakvinnunni átti að vera lokið samkvæmt verksamningi aðila og að þær tafir hefðu haft afgerandi áhrif á heildarframvindu verksins og leitt til kostnaðar og tjóns fyrir S ehf. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti, kom fram að sannað þætti að þakvinnu F ehf. við húsið hefði verið lokið fyrr og að vinnupallar við húsið hefðu ekki verið teknir niður við lok verksins vegna beiðni S ehf. um að þeir fengju að standa áfram. Þá hefði S ehf. greitt að minnsta kosti einn reikning vegna þakvinnu eftir að verkinu seinkaði að hans mati auk þess sem F ehf. hefði lagt fram gögn sem staðfestu það að þær tafir sem urðu á verkinu hefðu verið vegna aðstæðna sem kveðið var á um í samningi aðila að gætu leitt til tafa. Þá var S ehf. ekki talið hafa fært sönnur á tilvist krafna vegna galla á verkinu, skemmda á tækjabúnaði og greiðslu fyrir járnalagnir. Var F ehf. því sýknað af kröfu S ehf.
Ágreiningur málsaðila á rætur að rekja til kaupsamnings um fasteign milli H sem seljanda og S og A sem kaupenda frá 15. febrúar 2005. H hélt því fram að samningurinn hefði verið gerður til málamynda og krafðist þess að hann yrði dæmdur ógildur en til vara að viðurkennd yrði með dómi riftun H á kaupsamningnum. Í dómi Landsréttar var hafnað kröfu um að kaupsamningurinn yrði lýstur ógildur á þeim grunni að um málamyndagerning hefði verið að ræða sem og kröfu um viðurkenningu á riftun samningsins. Því varð að leysa úr kröfu S og A um útgáfu afsals fyrir eigninni á þeim grunni að kaupsamningurinn væri gildur að lögum. S og A héldu því fram að kaupverðið væri að fullu greitt. Taldi Landsréttur að kaupverðið samkvæmt kaupsamningi hefði verið greitt að öðru leyti en því sem næmi lokagreiðslunni. Krafa um eftirstöðvar kaupverðsins var aftur á móti talin löngu fyrnd þegar málareksturinn hófst. Var litið svo á með vísan til dóms Hæstaréttar í máli nr. 473/2007 að fyrning krafna um greiðslu kaupverðs jafngilti því að kaupandi hefði þar með efnt kaupsamninginn fyrir sitt leyti. Ekki var fallist á þau sjónarmið H að væri krafa um eftirstöðvar kaupverðs fyrnd væri krafa um útgáfu afsals einnig talin fyrnd. Var H því með vísan til 2. mgr. 11. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup gert að gefa út afsal fyrir fasteigninni til S og A.
Ágreiningur málsaðila laut að því hvort þvottaherbergi í kjallara fasteignarinnar Á væri í óskiptri sameign þeirra eða séreign R. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt lögum nr. 26/1994 um fjöleignarhús væri hugtakið sameign skilgreint neikvætt miðað við séreign og væri sameign meginregla. Löglíkur væru því jafnan fyrir því að umþrætt húsrými og annað væri í sameign. Sameignina þyrfti ekki að sanna og sá sem héldi því fram að tiltekið rými væri séreign yrði að bera sönnunarbyrði fyrir þeirri fullyrðingu. Þá kom fram að eignaskiptayfirlýsing fyrir fasteign fæli í sér samning eigenda fjöleignarhúss og markaði grundvöll að réttindum þeirra og skyldum innbyrðis. Í eignaskiptayfirlýsingu fyrir fasteignina Á kæmi fram að íbúð R væri auðkennd í fasteignamati með tilgreindu skráningarnúmeri en þar væri ekki getið þess skráningarnúmers sem samkvæmt opinberum gögnum vísaði til sameiginlegs rýmis í kjallara. Að því leyti var eignaskiptayfirlýsingin ekki talin renna stoðum undir það að þvottaherbergið væri séreign R. Að því gættu og með hliðsjón af meginreglum fjöleignarhúsalaga var ekki talið að R hefði tekist sönnun þess að þvottaherbergið væri séreign hans. Var því fallist á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að þvottaherbergið teldist vera í óskiptri sameign málsaðila.
J var einn af stofnendum R hf. árið 2002, var einn af aðaleigendum félagsins og framkvæmdastjóri þess lengst af. Í kjölfar þess að nýir eigendur R hf. sögðu J upp störfum gerðu aðilar ásamt fleirum með sér samkomulag um samstarf og lok ágreinings. J höfðaði mál þetta til innheimtu orlofslauna og dagsekta. Í héraði var R hf. dæmt til að greiða J hina umkröfðu orlofskröfu að fjárhæð 1.556.001 króna ásamt nánar tilgreindum dráttarvöxtum en sýknað af kröfu um dagsektir. Fyrir Landsrétti var til úrlausnar krafa J um dagsektir. Byggði J á ákvæði framangreinds samkomulags um dagsektir, 500.000 krónur á dag vegna vanefnda samkomulagsins. Í dómi Landsréttar kom fram að rétt aðila til dagsekta yrði almennt að meta með hliðsjón af því hversu veruleg vanefnd væri í ljósi efnis samnings. Komist var að þeirri niðurstöðu að í ljósi efnis samkomulagsins yrði fallist á með héraðsdómi að vanefnd R hf. á greiðslu orlofs af þeim launagreiðslum sem samið var um í starfslokasamningi J við R hf. væri hlutfallslega mjög lítil í samanburði við aðrar samningsskyldur R hf. samkvæmt samkomulaginu. Að því virtu var dagsektakrafa J, sem samtals nam rúmum 180.000.000 króna, ekki aðeins úr öllu hófi heldur væru engin efni til að líta svo á að vanefnd R hf. á að greiða J umkrafin orlofslaun væri slík að réttur til dagsekta á grundvelli samkomulagsins hefði stofnast. Var R hf. því sýknað af dagsektakröfu J.
Stefnandi og stefndi undirrituðu verksamning um uppsteypu og frágang utanhúss á nýju hóteli við Hafnarstræti. Ágreiningur var um ýmis atriði varðandi verkframkvæmdina, verktímann, tafabætur, hönnunargögn og vanhönnun, aukaverk, meinta galla á verki, upphafstíma dráttarvaxta og greiðslu framvindureikninga. Stefnukrafan var lækkuð verulega vegna ýmissa atvika sem stefnandi, sem verktaki, var talinn ber ábyrgð á. Hins vegar var ekki fallist á kröfu um greiðslu tafabóta og málskostnaður felldur niður.
Fallist var á kröfu stefnenda um að brostnar forsendur væru fyrir yfirlýsingu þeirra um að stefndi væri eigandi að 50% eignarhluta fasteignar á Spáni, og viðurkennd var riftun kaupsamnings aðila um hin 50%.
Á ehf. höfðaði mál á hendur B ehf. til greiðslu reikninga fyrir vinnu samkvæmt verksamningi á milli aðila um jarðvegsvinnu við sex hús sem B ehf. hugðist byggja. Á verktímanum gróf Á ehf. fyrir fjórum grunnum og fyllti í þrjá þeirra en þar sem greiðslur bárust ekki á réttum tíma stöðvaði hann verkið. B ehf. krafðist sýknu á þeim grundvelli að Á ehf. hefði gefið út reikninga fyrir of mikið efnismagn, efnið hefði ekki verið þjöppumælt og að hann hefði ekki skilað verkinu á réttum tíma og skuldaði því dagsektir. Fyrirsvarmaður B ehf. bar fyrir dómi að hann hefði ásamt fyrirsvarsmanni Á ehf. mælt efnismagnið í grunnunum og að sú mæling hefði sýnt að rukkað hafði verið fyrir of mikið efnismagn. Í dómi Landsréttar kom fram að B ehf. yrði að bera hallann af því að hafa ekki lagt fram nein gögn eða útreikninga um þessa mælingu sem stutt gætu framangreindar fullyrðingar hans. Var því lagt til grundvallar að það efnismagn sem Á ehf. reikningsfærði, með þeirri lækkun á dómkröfu sem hann gerði grein fyrir í greinargerð sinni til Landsréttar, væri rétt. Landsréttur hafnaði kröfu B ehf. um dagsektir þar sem gögn málsins báru með sér að greiðslur hefðu ekki borist á réttum tíma til Á ehf. og hefði honum því verið heimilt að stöðva verkið. Jafnframt var talið að B ehf. hefði sýnt af sér umtalsvert tómlæti við að framfylgja dagsektarkröfunni. Var B ehf. því gert að greiða Á ehf. nánar tilgreinda fjárhæð ásamt dráttarvöxtum.
Ágreiningur um uppgjör vegna verks sem aðalstefnandi vann í þágu gagnstefnanda. Fallist að mestu á kröfur í aðalsök, kröfu vegna hluta eins reiknings vísað frá vegna vanreifunar og sýknað að kröfum í gagnsök.
Stefnanda krafðist þess að stefnda verði gert að fjarlægja tvö mannvirki af tilgreindri lóð að viðlögðum dagsektum. Fallist á að stefnda sé skylt að fjarlægja annað mannvirkið, að viðlögðum tilgreindum dagsektum, en stefndi sýknaður af kröfu um að fjarlægja hitt.
Aðalstefnandi krafðist þess aðallega að kaupsamningur, sem gerður var í febrúar 2005, um fasteign yrði dæmdur ógildur þar sem um málamyndagerðning hefði verið að ræða. Til vara krafðist aðalstefnandi þess að viðurkennd yrði riftun sama samnings. Þrautavarakrafa aðalstefnanda laut að því að kaupsamningur aðila yrði ógiltur sem eignaryfirfærslugerningur. Loks krafðsist aðalstefnandi afhendingar fasteignarinnar og skaðabóta vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir. Í gagnsök var krafist útgáfu á afsali fyrir fasteigninni. Ekki var fallist á að um málamyndagerning hefði verið að ræða og voru gegnstefnendur sýknaðir af kröfum í aðalsök. Þá var aðalstefnandi sýknaður af kröfu um útgáfu afsals þar sem ekki var talið að kaupverð eignarinnar hefði verið greitt að fullu.
A og B höfðuðu mál gegn S sem ritstjóra vefmiðilsins H og kröfðust ómerkingar á nánar tilgreindum ummælum í átta liðum sem birt voru á vefmiðlinum. Lutu ummælin að tveimur ætluðum kynferðisbrotum A og B sem þá voru til rannsóknar hjá lögreglu og aðrir fjölmiðlar höfðu fjallað um en í frétt H var einnig lýst sögusögnum um að naumlega hefði verið komið í veg fyrir þriðja brotið. Héraðsdómur taldi að þrenn af þeim ummælum sem um ræddi hefðu brotið gegn 235. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og féllst á ómerkingu þeirra samkvæmt 1. mgr. 241. gr. laganna auk þess sem S var gert að greiða A og B nánar tilgreindar miskabætur og jafnframt mælt fyrir um birtingu forsendna dómsins og dómsorðs í fjölmiðlum að viðlögðum dagsektum. Í dómi Landsréttar kom fram að sök samkvæmt 235. gr. laganna væri fyrnd, sbr. 1. tölulið 1. mgr. 81. gr. laganna. Yrði því að fjalla sjálfstætt um kröfur A og B um ómerkingu ummæla á grundvelli 1. mgr. 241. gr. laganna. Í dómi sínum rakti Landsréttur atvik málsins með hliðsjón af ákvæðum stjórnarskrár og mannréttindasáttmála Evrópu um tjáningarfrelsi og friðhelgi einkalífs. Þá fór rétturinn jafnframt yfir hin umþrættu ummæli, framsetningu fréttar H og þær skyldur sem hvíla á starfsmönnum fjölmiðlaveitu að starfa í góðri trú og gæta hlutlægra og nákvæmra vinnubragða samkvæmt 1. mgr. 26. gr. laga um fjölmiðla. Var það niðurstaða Landsréttar að ummælin hefðu vegið alvarlega að persónu og æru A og B sem verndar nytu samkvæmt 71. gr. stjórnarskrárinnar og verið óviðurkvæmileg í skilningi 1. mgr. 241. gr. almennra hegningarlaga. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um ómerkingu ummælanna og um rétt A og B til miskabóta. Þá kvað Landsréttur sömuleiðis á um birtingu forsendna dómsins og dómsorðs á vefmiðlinum H að viðlögðum dagsektum.
U ehf. seldi N slhf. byggingarrétt á lóðum við Holtsveg 8-12 og 14-18 í Urriðaholti í Garðabæ. L ehf. tók síðar yfir réttindi N slhf. og keypti auk þess af U ehf. byggingarrétt á lóðinni Holtsvegi 2-6. U ehf. gerði verksamning við UG ehf. um jarðvinnu við umræddar lóðir. Jarðvinnan fór fram samkvæmt deiliskipulagi og graftarplani sem byggðist á því en þar var gert ráð fyrir að kjallari væri undir öllum hlutum húsanna. L ehf. höfðaði mál á hendur U ehf. og krafðist aðallega skaðabóta þar sem hann taldi að mistök hefðu verið gerð við jarðvinnuna þar sem alltof mikið magn jarðvegs hefði verið sprengt og grafið úr grunnstæðum húsanna sem þar átti að byggja. Í dómi Landsréttar kom fram að það hefði staðið N slhf. nær að koma á framfæri við U ehf. með skýrum hætti að umræddar lóðir tækju mið af því að kjallari væri ekki undir öllum hlutum húsanna, en U ehf. að hlutast til um að jarðvinnu yrði hagað með öðrum hætti en gert var. Var því talið að L ehf. hefði ekki sýnt fram á að U ehf. hefði brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart L ehf. við jarðvinnuna, eða hefði með yfirlýsingum sínum skapað sér ábyrgð á ætluðum mistökum með þeim hætti að L ehf. ætti rétt á skaðabótum, endurgreiðslu eða afslætti úr hendi U ehf. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu U ehf. af öllum kröfum L ehf. í aðalsök því staðfest. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um sýknu L ehf. af kröfum U ehf. í gagnsök um dagsektir.
Bú K var tekið til gjaldþrotaskipta í apríl 2018. Stefnandi krafðist riftunar á þremur ráðstöfunum þrotamanns í aðdraganda gjaldþrotaskiptanna. Fallist var á riftun þeirra allra. Í fyrsta lagi var með dóminum rift ráðstöfun sem fólst í sölu fasteignar á Ítalíu til stefnda sem fór fram liðlega tveimur vikum fyrir frestdag. Lagt var til grundvallar að stefndi væri nákominn þrotamanni og sannað að ekkert endurgjald hefði komið fyrir eignina. Ráðstöfunin hafi því verið gjöf. Ósannað var að einhver skuld hefði staði að baki veðum sem hvíldu á eigninni og bar stefndi halla af skorti á sönnun um það atriði. Þá var stefnda gert að skila eigninni til stefnanda að viðlögðum dagsektum. Í öðru lagi var fallist á riftun á afsali fasteignar til stefnda sem var gefið út tæpum átján mánuðum fyrir frestdag. Sannað var að stefndi hefði ekki greitt neitt fyrir eignina að öðru leyti en því að yfirtaka áhvílandi veðskuldir sem voru mun lægri en fasteignarmat eignarinnar á afsalsdegi. Ósannað var að þrotamaður hafi verið gjaldfær á afsalsdegi og bar stefndi sönnunarbyrði fyrir staðhæfingu um það atriði. Talið að ráðstöfunin hafi falið í sér gjöf, að svo miklu leyti sem endurgjaldið var lægra en verðmæti eignarinnar og fallist á bótaköfu stefnanda sem nam mismuninum enda talið að stefndi hafi verið grandsamur um ógjaldfærni þrotamanns. Loks var rift ráðstöfun þrotamanns á bifreið sem fram fór með tilkynningu um eigendaskipti til bifreiðarskrár eftir frestdag. Ósannað var að salan hefði farið fram nokkrum árum fyrr svo sem stefndi byggði á og var fallist á bótakröfu stefnanda sem nam skráðu verðmæti bifreiðarinnar þegar eigendaskipti fóru fram, enda naut ekki við annarra gagna um markaðsverð bifreiðarinnar.
B og Þ kröfðust þess að Í ehf. yrði gert að fjarlægja svefnskála af þinglýstri jörð þeirra að viðlögðum dagsektum og kröfðust greiðslu fyrir vangoldna leigu fyrir árið 2015. Í ehf. hafði haft lóðina á leigu frá árinu 2001 en leigutíminn rann út 31. desember 2015. Að leigutíma loknum átti Í ehf. forleigurétt að hinni leigðu lóð en lóðarleigusamningurinn var ekki endurnýjaður meðal annars vegna ágreinings um landamerki. Í ehf. andmælti því að B og Þ gætu einhliða ákveðið nýja leigufjárhæð þar sem þau yrðu að bjóða landið til leigu á almennum markaði svo að almennt markaðsverð fyndist og ætti hann síðan forleigurétt á þeim kjörum. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki væri kveðið á um það í lóðarleigusamningnum að hendur leigusala væru bundnar með þessum hætti og ættu lög nr. 75/2008 um frístundabyggð og leigu lóða undir frístundahús og húsaleigulög nr. 36/1994 ekki við um samningssamband aðila. Þar sem Í ehf. kaus að ganga ekki inn í fimm lóðarleigusamninga um heildarleigu á lóðinni var litið svo á að forleiguréttur hans hefði fallið niður. Í ljósi þess og að B og Þ voru þinglýstir eigendur lóðarinnar og höfðu full eignarráð hennar að loknum leigutíma var dómur héraðsdóms staðfestur að því er varðaði skyldu Í ehf. til að fjarlægja svefnskála af lóð B og Þ að viðlögðum nánar tilgreindum dagsektum. Á hinn bóginn hafði Í ehf. greitt fyrrum eiganda jarðarinnar leigugreiðslur fyrir árið 2015 í góðri trú og var hann því sýknaður af þeirri kröfu.
Aðilar deildu um rétt I ohf. til að krefjast tafabóta úr hendi Í hf. vegna tafa sem urðu á verki sem Í hf. vann fyrir I ohf. Krafa Í hf. byggðist meðal annars á því að hann hafi átt rétt á framlengingu verktíma um 159 daga en I ohf. hafði áður samþykkt framlengingu verktíma um tíu daga. Landsréttur staðfesti niðurstöðu hérðasdóms um að ekki væru efni til að hnekkja niðurstöðu I ohf. um að hafna hluta krafna Í hf. um frekari framlengingu verktíma. Þá hefðu aðrar kröfur Í hf. verið of seint fram komnar samkvæmt ákvæðum í samningi aðila. Þá var hvorki fallist á að rétt væri að lækka umsamdar tafabætur á þeim grundvelli að verkið hefði verið tekið í notkun á verktímanum né að víkja ætti tilteknum ákvæðum samningsins til hliðar með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936. Var I ohf. því sýknaður af kröfum Í hf.
Við sölu byggingarréttar á lóðum undir fjölbýlishús tók seljandi að sér að annast jarðvinnu á kostnað kaupanda fyrir afhendingu. Grafið var samkvæmt skipulagi þar sem gert var ráð fyrir kjöllurum undir húsunum. Á þeim teikningum sem kaupandi ætlaði að byggja eftir var aðeins gert ráð fyrir kjöllurum undir hluta þeirra og tafir urðu á framkvæmdum. Í aðalsök krafðist kaupandi skaðabóta og endurgreiðslu vegna jarðvinnuframkvæmda en í gagnsök krafðist seljandi dagsekta vegna tafa á byggingaframkvæmdum. Báðir aðilar voru taldir bera nokkra ábyrgð á þessum atvikum og var því sýknað af kröfum þeirra bæði í aðalsök og gagnsök og málskostnaður felldur niður.
Stefndu voru dæmd til að greiða stefnanda skaðabætur vegna galla á fasteign.
Jón Viðar Stefánsson og Auður Kristín Þorgeirsdóttir (
Finnur Magnússon lögmaður)
gegn
Óshæð ehf, Ívari Sigurjóni Helgasyni, Gísla Rúnari Böðvarssyni og Kristrúnu Kristmundsdóttur (
Þórhallur H. Þorvaldsson lögmaður)
J og A kröfðust þess annars vegar að Ó ehf. ásamt Í, sem leiddi rétt sinn frá Ó ehf., og hins vegar Ó ehf., ásamt G og K, sem leiddu einnig rétt sinn frá Ó ehf., yrði gert að fjarlægja grjóthleðslu á lóðum Í, G og K með fram lóðamörkum fasteigna þeirra og fasteignar J og A, að viðlögðum dagsektum. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem grjóthleðslan hefði ekki verið reist í samráði við eða með samþykki J og A yrði fallist á með þeim að hún væri í andstöðu við skipulagsskilmála, samþykktar teikningar fyrir fasteignir þeirra og byggingarleyfi fasteignanna. Í ljósi þess að grjóthleðslan hefði vikið svo verulega frá skipulagsskilmálum og samþykktum teikningum fyrir umræddar fasteignir, sem stefndu væru bundnir af, yrði J og A ekki gert að sætta sig við grjóthleðsluna í núverandi horfi. Þrátt fyrir að því myndi fylgja mikil röskun að fjarlægja grjóthleðsluna yrði að líta til þess að Ó ehf. hefði ekki getað verið í góðri trú þegar félagið reisti umrætt mannvirki við lóðarmörkin. Var því Ó ehf., Í, G og K dæmt skylt að fjarlægja grjóthleðsluna af lóðum umræddra fasteigna að viðlögðum dagsektum.
A og M kröfðust þess að Ó ehf. ásamt S og H, sem leiddu rétt sinn frá Ó ehf., yrði gert að fjarlægja grjóthleðslu á lóð S og H með fram lóðamörkum fasteignar þeirra og fasteignar A og M að viðlögðum dagsektum. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem grjóthleðslan hefði ekki verið reist í samráði við eða með samþykki A og M yrði fallist á með þeim að hún væri í andstöðu við skipulagsskilmála, samþykktar teikningar fyrir fasteign S og H og byggingarleyfi fasteignarinnar. Í ljósi þess að grjóthleðslan hefði vikið svo verulega frá skipulagsskilmálum og samþykktum teikningum, sem stefndu væru bundnir af, yrði A og M ekki gert að sætta sig við grjóthleðsluna í núverandi horfi. Þrátt fyrir að því myndi fylgja mikil röskun að fjarlægja grjóthleðsluna yrði að líta til þess að Ó ehf. hefði ekki getað verið í góðri trú þegar félagið reisti umrætt mannvirki við lóðarmörkin. Var því Ó ehf., S og H dæmt skylt að fjarlægja grjóthleðsluna að viðlögðum dagsektum.
G höfðaði mál á hendur AMG og Ú ehf. til réttargæslu vegna 30 ummæla sem birtust í tilteknum fjölmiðlum. Krafðist G þess að ummælin yrðu ómerkt, að honum yrðu dæmdar miskabætur og að forsendur dómsins yrðu birtar í tímaritinu Stundinni og á vefmiðli tímaritsins. Með dómi héraðsdóms var AMG sýknaður af kröfum G með vísan til þess að AMG hefði með umfjöllun sinni ekki vegið svo að æru G að farið hefði út fyrir mörk leyfilegrar tjáningar samkvæmt 3. mgr. 73. gr. stjórnarskrárinnar. Í dómi Landsréttar kom fram að með hluta umfjöllunar sinnar hefði AMG borið G sökum um alvarlegan og svívirðilegan glæp sem varði að lögum ævilöngu fangelsi. Lægi ekkert fyrir um að G hefði verið kærður fyrir hið ætlaða brot, hvað þá að ákæra hefði verið gefin út og dómur fallið. Engin gögn eða upplýsingar í málinu styddu fullyrðingar AMG, heldur væri þar eingöngu vísað til nafnlauss heimildarmanns. Þyrfti G ekki að þola slíkar órökstuddar ásakanir og voru ummælin því ómerkt með vísan til 1. mgr. 241. gr. almennra hegningarlaga. Á hinn bóginn hafnaði rétturinn ómerkingu hluta ummælanna með vísan til þess að þau fælu í sér endursögn ummæla sem fram hefðu komið í öðrum fjölmiðlum. Þá hefði AMG með tilteknum hluta ummæla sinna haft nægt tilefni til að setja fram þann gildisdóm sem í tilgreindri fullyrðingu hefði falist. Loks var fallist á kröfu G um birtingu forsendna og dómsorðs dómsins í tímaritinu Stundinni og á vefmiðli tímaritsins. Þá var A dæmdur til að greiða G 1.200.000 krónur í miskabætur.
Kröfu um að fella úr gildi aðfarargerð sýslumanns, á þeim grundvelli að dagsektir sem sveitarfélag lagði á vegna ófullnægjandi fráveitu, og verið var að innheimta, hafi verið lagðar á með ólögmætum hætti var hafnað.
I er skráður eigandi vörumerkisins iRobot og tekur skráningin til orð- og myndmerkis. I krafðist þess að viðurkennt yrði að J væri óheimilt að nota lénið irobot.is og að honum yrði gert að láta afskrá það hjá Interneti á Íslandi hf. að viðlögðum dagsektum sem rynnu til I. Auk þess krafðist hann þess að J yrði gert að greiða I 700.000 krónur í endurgjald fyrir hagnýtingu vörumerkisins. Var á það fallist að notkun J á léninu væri þáttur í atvinnustarfsemi hans í skilningi 1. mgr. 4. gr. laga nr. 45/1997 og að uppfyllt væru önnur skilyrði fyrir vernd vörumerkjaréttar sem í ákvæðinu greinir. Var fallist á kröfur I, þó þannig að endurgjald var ákveðið 300.000 krónur.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda, um að afmáð yrði úr firmaheiti stefnda orðið "ECO", á þeim forsendum að ekki hafi verið sýnt fram á að vörumerkjaréttur hafi stofnast. Kröfu um viðurkenningu á því að stefnda væri óheimilt að nota heitið "ECO bílar" var vísað frá dómi ex officio.
Leyst úr ágreiningi um uppgjör verksamnings, tafabætur, aukaverk og um ætlaðan galla á fasteign sem stefnandi tók að sér að reisa fyrir stefnda. Kröfu stefnanda um dráttarvexti var vísað frá dómi án kröfu vegna vanreifunar.
Fallist var á hluta fjárkrafna A á hendur I á grundvelli verksamnings um viðbyggingu við Flugstöð Leifs Eiríkssonar. I taldi sig eiga gagnkröfu á hendur A vegna umsaminna tafabóta sem skuldajafnað yrði við kröfurnar en A taldi að borið hefði að lengja verktíma hans og stytta þá tímabil umsaminna tafabóta á grundvelli ÍST 30 og orðsendinga A til I. Í dómi Landsréttar var úrlausn í dómi Hæstaréttar 1. júní 2017, um að ein tilkynning A hefði fullnægt skilyrðum staðalsins en aðrar ekki, talin bindandi um þann þátt málsins milli aðila, sbr. 116. gr. laga nr. 91/1991. Þótti A eiga rétt á framlengingu á verktíma um 11 daga. Að öðru leyti var fallist á kröfu I um tafabætur, þó þannig að þær skyldu reiknaðar 100.000 krónur fyrir hvern dag á öllu tímabilinu.
Stefnda var gert skylt að gera kaupsamning við stefnanda um íbúð í samræmi við samning aðila samkvæmt samþykktu kauptilboði, að viðlögðum dagsektum.
Þóra Guðrún Ingimarsdóttir og Bjarni Maríus Jónsson (
Þórður Bogason lögmaður)
gegn
Ís og ævintýrum ehf og Bjarna Skarphéðni G. Bjarnasyni (
Ólafur Björnsson lögmaður)
Stefnda m.a. gert skylt að fjarlægja mannvirki af leigulóð
A og B kröfðust ómerkingar á nánar tilgreindum ummælum í 32 liðum sem N o.fl. höfðu viðhaft í starfi sínu sem fréttamenn hjá tilteknum fjölmiðlum. Lutu öll ummælin að ætluðum kynferðisbrotum A og B sem þá voru til rannsóknar lögreglu, en málin á hendur þeim voru síðar felld niður. Héraðsdómur féllst á að ómerkja 13 af þeim ummælum sem um ræddi. Þá var N o.fl. gert að greiða A og B nánar tilgreindar miskabætur og jafnframt mælt fyrir um birtingu forsenda dómsins og dómsorðs í fjölmiðlum. Í dómi sínum rakti Hæstiréttur atvik málsins með hliðsjón af ákvæðum stjórnarskrár um tjáningarfrelsi og friðhelgi einkalífs. Þá fór rétturinn jafnframt yfir hin umþrættu ummæli og þau áhrif sem málið hafði haft á A og B. Staðfesti Hæstiréttur í öllum tilvikum niðurstöðu héraðsdóms um ómerkingu ummælanna, svo og niðurstöðu hans um rétt A og B til miskabóta. Þá kvað rétturinn sömuleiðis á um birtingu forsendna dómsins og dómsorðs í fjölmiðlum að viðlögðum dagsektum.
Deilt um túlkun verksamnings og hvort verkkaupa væri rétt að krefja verktaka um dagsektir vegna tafa á afhendingu verks eða hvort verktaki ætti rétt á framlengingu verktíma
Leyst úr deilu um notkun léns
Stefndu gert að fjarlægja sérmerkingar á tilteknum bílastæðum, að viðlögðum dagsektum, sem stefnandi taldist hafa afnotarétt af til jafns við aðra leigutaka á grundvelli leigusamnings við stefnda.
L bauð út verk sem fólst í sandblæstri og málun í Sigöldustöð. N ehf. átti lægsta tilboð í verkið og á grundvelli þess gerðu aðilar með sér verksamning. Þegar unnið hafði verið við verkið um nokkurn tíma kom í ljós að stálfletir höfðu verið sprautaðir með sinki undir málningu en það hafði ekki komið fram í útboðsgögnum. Deildu aðilar um hvort N ehf. ætti kröfu á L um frekari verklaun en samið var um sökum þess að sandblástur hefði vegna sinkhúðarinnar reynst tímafrekari og kostnaðarsamari en ætla hefði mátt af útboðsgögnum. N ehf. krafði L auk þess um greiðslu á eftirstöðvum reiknings á grundvelli verksamningsins. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í málinu lægju fyrir tvær matgerðir dómkvaddra manna og bæri þeim saman um að verkið hefði orðið seinlegra vegna sinkhúðarinnar og fyrirhöfn við framkvæmd þess aukist. Hefði því verið um að ræða breytingu á verkinu frá því sem verklýsing gaf til kynna. N ehf. gerði strax athugasemd á verkfundi eftir að upplýst varð um tilvist sinkhúðarinnar. Hefði því verið gefið tilefni fyrir L til að bregðast strax við ef víkja átti frá þeirri kröfu samkvæmt verklýsingu að málmfletir yrðu sandblásnir þannig að eftir stæði hreint stál og breyta þannig að sinkhúðin yrði látin halda sér á flötum þar sem viðloðun hennar við stálið væri ennþá næg. Að virtum skýrslum fyrir dómi var talið að L hefði í engu vikið frá kröfum í verklýsingu. Þá hefði L ekki hnekkt því mati að breyta hefði mátt vali á tegund málningar ef ákvörðun hefði verið tekin um að láta sinkhúðina halda sér. Hefði L með afstöðu sinni tekið áhættu af auknum kostnaði af framkvæmd verksins ef leitt yrði í ljós að umfang þess yrði meira af þessum sökum. Talið var að með matsgerðunum væri nægilega fram komið að vegna húðarinnar hefði framkvæmd verksins orðið mun örðugri og seinlegri en N ehf. hefði mátt reikna með á grundvelli verklýsingarinnar. Ætti EN ehf., sem hafði fengið kröfuna framselda frá N ehf., því tilkall til greiðslu úr hendi L vegna þessa. Hvað varðaði fjárhæð greiðslunnar kom fram að áðurnefndum matsgerðum bæri fjarri því saman um hver aukning á umfangi verksins hefði verið vegna sinkhúðarinnar. Yrði í hvorugu tilviki séð að stuðst hefði verið við tilraunir til afkastamælinga sem gætu gefið fyllilega marktæka mynd af samanburði á sandblæstri á málmflötum, sem verktaki hefði mátt reikna með á grundvelli verklýsingar, og þeim flötum sem N ehf. þurfti að sandblása í raun. Ótvírætt væri þó að aðferðir sem beittar voru við undirbúning annarrar matgerðarinnar hlytu að standa þessu verulega nær. Var hún því lögð til grundvallar við útreikning á kröfu EN ehf. Loks var hafnað gagnkröfu L um greiðslu tafabóta til skuldajafnaðar kröfu EN ehf. um greiðslu eftirstöðva fyrrgreinds reiknings sem og öðrum liðum í gagnkröfu L enda lægju engin haldbær gögn fyrir um þá. Var L því einnig gert að greiða EN ehf. eftirstöðvar reikningsins.
R ehf. höfðaði mál á hendur K og krafðist þess að félaginu yrði gert að fjarlægja og loka fyrir fimm innkeyrsludyr sem ekki voru á samþykktum teikningum nánar tilgreinds fjöleignarhús. Talið var að þrjár af hurðunum hefðu verið settar upp á árinu 1997 og að R ehf. hefði fyrir tómlætis sakir glatað rétti sínum gagnvart K vegna þeirra. Á hinn bóginn var talið sannað að hinar tvær hurðarnar hefðu verið settar upp í október 2004. Hafði R ehf. allt frá því í desember 2006 leitast við að fá rétti sínum framgengt hjá byggingaryfirvöldum. Þegar endanlega var ljóst að þau töldu ekki efni til að beita þvingunarúrræðum hafði R ehf. beint þeirri kröfu til K í júní 2014 að hann lokaði fyrir dyrnar og kæmi fasteigninni í fyrra horf. Var mál þetta síðan höfðað í júní 2015. Var því ekki talið að R ehf. hefði glatað rétti sínum gagnvart K vegna tómlætis varðandi þær dyr. Þar sem ekki hafði verið aflað byggingarleyfis fyrir umræddum breytingum á ytra byrði fasteignarinnar eftir þágildandi skipulags- og byggingarlögum nr. 73/1997 var K gert skylt að loka fyrir fyrrnefndar tvær innkeyrsludyr að viðlögðum dagsektum.