Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þrotabús E34 ehf. á hendur Í vegna átján nánar tilgreindra greiðslna félagsins til Í. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. en til vara á 134. gr. sömu laga. Eftir að mál þetta var höfðað í héraði féllst Í á riftun fjögurra þessara greiðslna. Í ljósi þessa taldi Landsréttur að þrotabú E34 ehf. hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá dóm um riftun á þeim greiðslum og var kröfu þess um riftun þeirra því vísað frá Landsrétti án kröfu. Kom þá til skoðunar hvort lagaskilyrði stæðu til þess að rifta fjórtán greiðslum. Í ljósi atvika málsins og þeirrar stöðu sem uppi var í málinu komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að fullnægt væri því skilyrði 141. gr. laga nr. 21/1991 að greiðslur E34 ehf. til Í hafi á ótilhlýðilegan hátt verið Í til hagsbóta á kostnað annarra kröfuhafa og leitt til þess að eignir þrotamanns hefðu ekki verið til reiðu til fullnustu kröfuhöfum. Við mat á skilyrði lagaákvæðisins um ógjaldfærni taldi Landsréttur sýnt fram á að E34 ehf. hafi verið ófært um að standa í fullum skilum við lánardrottna sína þegar kröfur á hendur félaginu féllu í gjalddaga á því tímamarki þegar fyrsta greiðslan sem krafist var riftunar á var innt af hendi og ekki sennilegt að greiðsluörðugleikar félagsins myndu líða hjá innan skamms á því tímamarki. Þá taldi Landsréttur að þrotabúinu hafi tekist sönnun um grandsemi Í um ógjaldfærni E34 ehf. þegar þær greiðslur sem krafist var riftunar á fóru fram. Var því fallist á kröfu þrotabús E34 ehf. um riftun fjórtán ráðstafana sem fólust í greiðslum E34 ehf. til Í á nánar tilgreindu tímabili. Í ljósi þessarar niðurstöðu féllst Landsréttur jafnframt á endurgreiðslukörfu þrotabúsins sem tók mið af tjóni þess, sbr. 3.mgr. 142. gr. laga nr. 21/1991.
P taldi sig hafa orðið fyrir tjóni í viðskiptum við félagið D ehf., sem D og H bæru ábyrgð á sem fyrirsvarsmenn og eigendur D ehf., en P gerði kaupsamning við félagið um kaup á fullfrágengnu einingahúsi sem byggt skyldi af pólska smíðafyrirtækinu N. Óumdeilt var að hús P var aldrei afhent. P reisti skaðabótakröfu sína meðal annars á því að D og H hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi með því að taka við peningum úr hendi P þrátt fyrir að D ehf. hefði verið ógjaldfært á þeim tíma og D og H borið að óska eftir gjaldþrotaskiptum á búi þess. Einnig byggði P á því að D og H hefðu beitt P blekkingum og svikum við viðskiptin og hefðu þeir sem eigendur og stjórnendur D ehf. valdið P tjóni með háttsemi sinni. Í dómi Landsréttar var málsástæðum P er lutu að meintri ógjaldfærni D ehf. á þeim tíma er félagið tók við greiðslum úr hendi P og skyldu D og H til að óska eftir gjaldþrotaskiptum á búi félagsins hafnað. Jafnframt taldi Landsréttur ósannað að D og H hefðu, með saknæmri og ólögmætri háttsemi, blekkt P til samninga við D ehf., þeir afhent öðrum hús P eða selt það tvisvar og ráðstafað greiðslum frá P í þágu annarra en hans. Þá væri til þess að líta að af hálfu P hefði engin grein verið gerð fyrir aðkomu stefnda H að viðskiptum P og D ehf. eða öðrum viðskiptum félagsins. Meðal annars með vísan til framangreinds staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu D og H af kröfum P.
Lögmannsstofa hafði unnið fyrir fyrirtæki nokkra næstliðna mánuði áður en það var tekið til gjaldþrotaskipta. Greitt hafði verið fyrir þau störf með tveimur greiðslum, annarri greiddri fyrir frestdag og hinni eftir frestdag. Stefnandi, þrotabú félagsins, krafðist þess að þessum greiðslum yrði rift. Stefndi var sýknaður þeirri kröfu.
Þrotabú F ehf. krafðist þess að tólf millifærslum af reikningi félagsins á reikning A ehf. yrði rift. A ehf. byggði á því að færslurnar ættu rætur að rekja til samkomulags frá 8. júlí 2019, sem laut að fjármögnun á verksamningi við K ehf., og hefði verið um að ræða endurgreiðslu vegna fjármuna sem runnið hefðu frá A ehf. til F ehf. samkvæmt samkomulaginu. Í dómi Landsréttar var rakið að félögin hefðu átt í samningssambandi um nokkurt skeið þar sem A ehf. hefði keypt kröfur F ehf. á hendur verkkaupum og þær verið framseldar A ehf. Ekki var talið að fyrrgreint samkomulag hefði gengið út á kröfukaup eins og fyrri viðskipti aðila heldur hefði ætlunin fremur verið að A ehf. veitti F ehf. peningalán sem skyldi tryggt með handveði í reikningi félagsins. Að virtum gögnum málsins, þar með töldum nýjum gögnum sem voru lögð fyrir Landsrétt, var ekki fallist á að þær millifærslur sem um ræðir fengju viðhlítandi stoð í samkomulaginu. Fram kom að átta af þeim tólf millifærslum sem krafist var riftunar á hefðu farið fram eftir frestdag og verið framkvæmdar af starfsmanni A ehf. sem hafði heimild til úttekta af bankareikningi F ehf. Var litið til þess að A ehf. hefði að miklu leyti fjármagnað rekstur F ehf. og í reynd haft ráðstöfunarrétt yfir þeim tekjum sem bárust á reikning félagsins. Þá hefðu verið rík hagsmunatengsl milli félaganna auk þess sem hagsmunir eigenda F ehf. hefðu verið samofnir hagsmunum A ehf. Samkvæmt því hefðu millifærslurnar farið fram við aðstæður sem hvorki gætu talist venjulegar né til þess fallnar að tryggja jafnræði kröfuhafa. Talið var að F ehf. hefði verið ógjaldfært á þeim tíma sem um ræðir og að A ehf. hefði í öllu falli mátt vita af því. Lagt var til grundvallar að greiðslurnar, sem hefðu verið A ehf. einum til hagsbóta á kostnað annarra kröfuhafa, hefðu verið ótilhlýðilegar í skilningi 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og að A ehf. hefði verið grandsamur um þær aðstæður sem leiddu til þess. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um riftun þrotabúsins á millifærslunum og að búið hefði orðið fyrir tjóni sem nam fjárhæð greiðslnanna, sbr. 3. mgr. 142. gr. sömu laga.
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu þrotabús byggingafélags um riftun og endurgreiðslu tiltekinna greiðslna á opinberum gjöldum til Skattsins í aðdraganda gjaldþrots, þar sem hvorki þótti sannað að félagið hafi verið orðið ógjaldfært er tiltekinn hluti greiðslnanna átti sér stað né að Skattinum hafi mátt vera kunnugt um stöðu félagsins. Hvað varðar greiðslur áfallandi gjalda á síðustu sex mánuðum fyrir frestdag þrotabúsins þá þótti ekki verða litið svo á að greiðslurnar hafi skert greiðslugetu þrotabúsins verulega í skilningi 1. mgr. 34. gr. laga um gjaldþrotaskipti, auk þess sem eðli greiðslnanna leiddi til þess að þær hefðu virst venjulegar eftir atvikum.
Þrotabú A höfðaði mál á hendur CCE ehf. og krafðist riftunar á tilteknum ráðstöfunum A til CCE ehf. Fyrir Hæstarétti var einungis til úrlausnar riftun á greiðslu að fjárhæð 29.330.919 krónur af bankareikningi þrotamanns 1. nóvember 2019, sem innt var af hendi til CCE ehf. Þrotabú A byggði kröfu sína um riftun á 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Talið var að þrotabúið hefði ekki leitt í ljós að sá sem riftunin beindist að hefði verið grandsamur um ógjaldfærni þrotamanns. Af þeim sökum var ekki fullnægt skilyrðum til riftunar. CCE ehf. var því sýknað af kröfum þrotabús A.
Stefnandi höfðaði mál til hagsbóta fyrir þrb. með heimild skiptastjóra og krafðist riftunar á afsali þrotamanns á helmingseignarhlut hans í fasteign til eiginkonu, auk kröfu um endurgreiðslu/skaðabætur. Stefnda var sýknuð af kröfu stefnanda og málskostnaður felldur niður.
Aðal- og varakröfu stefnanda vísað frá dómi. Stefndu, fyrirsvarsmenn gjaldþrota félags sýknaðir af skaðabótakröfu stefnanda.
Þrotabú flugfélagsins WOW air hf. höfðaði riftunarmál á hendur flugvélahreyflaleigusala félagsins vegna greiðslu sem WOW air hf. greiddi þeim aðila í aðdraganda gjaldþrots. Ekki var fallist á að skilyrði 134.gr. laga nr. 21/1991 væru uppfyllt. Á hinn bóginn var talið að sýnt hefði verið fram á að félagið hafi verið ógjaldfært þegar greiðslan var innt af hendi, grandsemi móttakanda greiðslunnar um þá ógjaldfærni og að ótilhlýðilegt hefði verið að taka við greiðslunni. Var móttakanda greiðslunnar því gert að endurgreiða þrotabúi WOW air hf. greiðsluna með vöxtum og dráttarvöxtum. Málið var einnig höfðað á hendur forstjóra og eiganda WOW air hf. og stjórn félagsins til greiðslu skaðabóta. Var þar af hálfu þrotabúsins á því byggt að saknæmt og tjónsvaldandi hefði verið að greiða greiðsluna og að hafa ekki gefið félagið fyrr upp til gjaldþrotaskipta. Ekki var fallist á að í háttsemi stjórnar eða forstjóra fælist saknæm háttsemi. Í fyrsta lagi segir í 2. mgr. 64. gr. laga nr. 21/1991 að ef stjórn láti hjá líða að leita gjaldþrotaskipta á félagi þá beri þeir skaðabótaábyrgð gagnvart lánardrottnum félagsins. Ekki var fallist á að þrotabú slíks félags gæti þannig byggt kröfu um skaðabætur á nefndu lagaákvæði, enda hefði greiðslan ekki verið til hagsbóta fyrir stjórnarmennina persónulega. Þar sem erlendum tryggingarfélögum sem selt höfðu WOW air hf. stjórnendatryggingar, var stefnt til réttargæslu var litið svo á með vísan til 3. mgr. 19. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 að tjón teldist ekki bótaskylt nema það yrði rakið til ásetnings eða stórfellds gáleysis. Þessu til viðbótar var það mat dómsins að við sakarmat bæri að veita stjórninni nokkurt svigrúm í tilraunum sínum til að bjarga rekstri félagsins. Tæki þannig mælikvarði við mat á því hvort háttsemi stjórnar væri saknæm, mið af slíku svigrúmi. Þá var til þess litið að síðustu fimm mánuðina í rekstri félagsins voru stjórn og stjórnendur í viðræðum við fjárfesta og voru þær viðræður metnar trúverðugar. Var ekki fallist á að sá tími sem stjórn hafði svigrúm til að snúa rekstri félagsins við teldist hafa runnið sitt skeið á enda áður en umræddar greiðslur voru inntar af hendi.
Þrotabú flugfélagsins WOW air hf. höfðaði riftunarmál á hendur rekstraraðila flugvallar í Kanada vegna greiðslna sem WOW air hf. greiddi þeim aðila í aðdraganda gjaldþrots. Ekki var fallist á að skilyrði 134.gr. laga nr. 21/1991 væru uppfyllt. Á hinn bóginn var talið að sýnt hefði verið fram á að félagið hafi verið ógjaldfært þegar greiðslan var innt af hendi, grandsemi móttakanda greiðslunnar um þá ógjaldfærni og að ótilhlýðilegt hefði verið að taka við greiðslunum. Var móttakanda greiðslunnar því gert að endurgreiða þrotabúi WOW air hf. greiðsluna með vöxtum og dráttarvöxtum. Málið var einnig höfðað á hendur forstjóra og eiganda WOW air hf. og stjórn félagsins til greiðslu skaðabóta. Var þar af hálfu þrotabúsins á því byggt að saknæmt og tjónsvaldandi hefði verið að greiða greiðsluna og að hafa ekki gefið félagið fyrr upp til gjaldþrotaskipta. Ekki var fallist á að í háttsemi stjórnar eða forstjóra fælist saknæm háttsemi. Í fyrsta lagi segir í 2. mgr. 64. gr. laga nr. 21/1991 að ef stjórn láti hjá líða að leita gjaldþrotaskipta á félagi þá beri þeir skaðabótaábyrgð gagnvart lánardrottnum félagsins. Ekki var fallist á að þrotabú slíks félags gæti þannig byggt kröfu um skaðabætur á nefndu lagaákvæði, enda hefði greiðslan til Eurocontrol ekki verið til hagsbóta fyrir stjórnarmennina persónulega. Þar sem erlendum tryggingarfélögum sem selt höfðu WOW air hf. stjórnendatryggingar, var stefnt til réttargæslu var litið svo á með vísan til 3. mgr. 19. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 að tjón teldist ekki bótaskylt nema það yrði rakið til ásetnings eða stórfellds gáleysis. Þessu til viðbótar var það mat dómsins að við sakarmat bæri að veita stjórninni nokkurt svigrúm í tilraunum sínum til að bjarga rekstri félagsins. Tæki þannig mælikvarði við mat á því hvort háttsemi stjórnar væri saknæm, mið af slíku svigrúmi. Þá var til þess litið að síðustu fimm mánuðina í rekstri félagsins voru stjórn og stjórnendur í viðræðum við fjárfesta og voru þær viðræður metnar trúverðugar. Var ekki fallist á að sá tími sem stjórn hafði svigrúm til að snúa rekstri félagsins við teldist hafa runnið sitt skeið á enda áður en umrædd greiðsla var innt af hendi.
Þrotabú flugfélagsins WOW air hf. höfðaði riftunarmál á hendur breskri ríkisstofnun, HM Revenue and Customs, sem annast um álagningu skatta og opinberra gjalda þar í landi og innheimtu þeirra. Var krafist riftunar á greiðslu sem WOW air hf. greiddi þeim aðila í aðdraganda gjaldþrots. Af hálfu bresku ríkisstofnunarinnar var ekki sótt þing. Kröfum á hendur ríkisstofnuninni var vísað frá dómi þar sem mál verði ekki höfðað gegn öðrum þjóðríkjum vegna þeirrar meginreglu þjóðaréttar um úrlendisrétt ríkja að eitt ríki sæti ekki dómslögsögu annars ríkis án samþykkis síns. Málið var einnig höfðað á hendur forstjóra og eiganda WOW air hf. og stjórn félagsins til greiðslu skaðabóta. Var þar af hálfu þrotabúsins á því byggt að saknæmt og tjónsvaldandi hefði verið að greiða greiðsluna og að hafa ekki gefið félagið fyrr upp til gjaldþrotaskipta. Ekki var fallist á að í háttsemi stjórnar eða forstjóra fælist saknæm háttsemi. Í fyrsta lagi segir í 2. mgr. 64. gr. laga nr. 21/1991 að ef stjórn láti hjá líða að leita gjaldþrotaskipta á félagi þá beri þeir skaðabótaábyrgð gagnvart lánardrottnum félagsins. Ekki var fallist á að þrotabú slíks félags gæti þannig byggt kröfu um skaðabætur á nefndu lagaákvæði, enda hefði greiðslan til Eurocontrol ekki verið til hagsbóta fyrir stjórnarmennina persónulega. Þar sem erlendum tryggingarfélögum sem selt höfðu WOW air hf. stjórnendatryggingar, var stefnt til réttargæslu var litið svo á með vísan til 3. mgr. 19. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 að tjón teldist ekki bótaskylt nema það yrði rakið til ásetnings eða stórfellds gáleysis. Þessu til viðbótar var það mat dómsins að við sakarmat bæri að veita stjórninni nokkurt svigrúm í tilraunum sínum til að bjarga rekstri félagsins. Tæki þannig mælikvarði við mat á því hvort háttsemi stjórnar væri saknæm, mið af slíku svigrúmi. Þá var til þess litið að síðustu fimm mánuðina í rekstri félagsins voru stjórn og stjórnendur í viðræðum við fjárfesta og voru þær viðræður metnar trúverðugar. Var ekki fallist á að sá tími sem stjórn hafði svigrúm til að snúa rekstri félagsins við teldist hafa runnið sitt skeið á enda áður en umrædd greiðsla var innt af hendi.
Þrotabú flugfélagsins WOW air hf. höfðaði riftunarmál á hendur flugvélaleigusala félagsins vegna greiðslu sem WOW air hf. greiddi þeim aðila hálfu ári fyrir gjaldþrot. Ekki var fallist á að skilyrði 134.gr. laga nr. 21/1991 væru uppfyllt og ekki var talið sýnt að félagið hafi verið ógjaldfært þegar greiðslan var innt af hendi en á þeim tíma var nýafstaðið skuldabréfaútboð WOW air hf. og fjármunir úr því útboði höfðu verið afhentir félaginu. Var því ekki heldur fallist á að skilyrði 141. gr. laga nr. 21/1991 væru uppfyllt og riftun greiðslunnar hafnað. Málið var einnig höfðað á hendur forstjóra og eiganda WOW air hf. til greiðslu skaðabóta. Var þar af hálfu þrotabúsins á því byggt að saknæmt og tjónsvaldandi hefði verið að greiða greiðsluna og að hafa ekki gefið félagið fyrr upp til gjaldþrotaskipta. Ekki var fallist á að í háttsemi forstjóra fælist saknæm háttsemi enda félagið ekki ógjaldfært þegar greiðslan var innt af hendi og ósannað að það hafi orðið það vegna greiðslunnar.
Þrotabú flugfélagsins WOW air hf. höfðaði riftunarmál á hendur flugvélaleigusala félagsins vegna greiðslna sem WOW air hf. greiddi þeim aðila í aðdraganda gjaldþrots. Ekki var fallist á að skilyrði 134.gr. laga nr. 21/1991 væru uppfyllt. Á hinn bóginn var talið að sýnt hefði verið fram á að félagið hafi verið ógjaldfært þegar greiðslan var innt af hendi, grandsemi ALC um þá ógjaldfærni og að ótilhlýðilegt hefði verið að taka við greiðslunum. Var móttakanda greiðslunnar því gert að endurgreiða þrotabúi WOW air hf. greiðsluna með vöxtum og dráttarvöxtum. Málið var einnig höfðað á hendur forstjóra og eiganda WOW air hf. og stjórn félagsins til greiðslu skaðabóta. Var þar af hálfu þrotabúsins á því byggt að saknæmt og tjónsvaldandi hefði verið að greiða greiðsluna og að hafa ekki gefið félagið fyrr upp til gjaldþrotaskipta. Ekki var fallist á að í háttsemi stjórnar eða forstjóra fælist saknæm háttsemi. Í fyrsta lagi segir í 2. mgr. 64. gr. laga nr. 21/1991 að ef stjórn láti hjá líða að leita gjaldþrotaskipta á félagi þá beri þeir skaðabótaábyrgð gagnvart lánardrottnum félagsins. Ekki var fallist á að þrotabú slíks félags gæti þannig byggt kröfu um skaðabætur á nefndu lagaákvæði, enda hefði greiðslan til Eurocontrol ekki verið til hagsbóta fyrir stjórnarmennina persónulega. Þar sem erlendum tryggingarfélögum sem selt höfðu WOW air hf. stjórnendatryggingar, var stefnt til réttargæslu var litið svo á með vísan til 3. mgr. 19. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 að tjón teldist ekki bótaskylt nema það yrði rakið til ásetnings eða stórfellds gáleysis. Þessu til viðbótar var það mat dómsins að við sakarmat bæri að veita stjórninni nokkurt svigrúm í tilraunum sínum til að bjarga rekstri félagsins. Tæki þannig mælikvarði við mat á því hvort háttsemi stjórnar væri saknæm, mið af slíku svigrúmi. Þá var til þess litið að síðustu fimm mánuðina í rekstri félagsins voru stjórn og stjórnendur í viðræðum við fjárfesta og voru þær viðræður metnar trúverðugar. Var ekki fallist á að sá tími sem stjórn hafði svigrúm til að snúa rekstri félagsins við teldist hafa runnið sitt skeið á enda áður en umrædd greiðsla var innt af hendi.
Þrotabú flugfélagsins WOW air hf. höfðaði riftunarmál á hendur Eurocontrol vegna greiðslu sem WOW air hf. greiddi í aðdraganda gjaldþrots. Ekki var fallist á að skilyrði 134.gr. laga nr. 21/1991 væru uppfyllt. Þá var ekki fallist á að Eurocontrol hefði haft hag af greiðslunni í skilningi 141. gr. laganna nema að litlum hluta. Þeim hluta greiðslunnar var rift en Eurocontrol sýknað að öðru leyti. Málið var einnig höfðað á hendur forstjóra og eiganda WOW air hf. og stjórn félagsins til greiðslu skaðabóta. Var þar af hálfu þrotabúsins á því byggt að saknæmt og tjónsvaldandi hefði verið að greiða greiðsluna og að hafa ekki gefið félagið fyrr upp til gjaldþrotaskipta. Ekki var fallist á að í háttsemi stjórnar eða forstjóra fælist saknæm háttsemi. Í fyrsta lagi segir í 2. mgr. 64. gr. laga nr. 21/1991 að ef stjórn láti hjá líða að leita gjaldþrotaskipta á félagi þá beri þeir skaðabótaábyrgð gagnvart lánardrottnum félagsins. Ekki var fallist á að þrotabú slíks félags gæti þannig byggt kröfu um skaðabætur á nefndu lagaákvæði, enda hefði greiðslan til Eurocontrol ekki verið til hagsbóta fyrir stjórnarmennina persónulega. Þar sem erlendum tryggingarfélögum sem selt höfðu WOW air hf. stjórnendatryggingar, var stefnt til réttargæslu var litið svo á með vísan til 3. mgr. 19. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 að tjón teldist ekki bótaskylt nema það yrði rakið til ásetnings eða stórfellds gáleysis. Þessu til viðbótar var það mat dómsins að við sakarmat bæri að veita stjórninni nokkurt svigrúm í tilraunum sínum til að bjarga rekstri félagsins. Tæki þannig mælikvarði við mat á því hvort háttsemi stjórnar væri saknæm, mið af slíku svigrúmi. Þá var til þess litið að síðustu fimm mánuðina í rekstri félagsins voru stjórn og stjórnendur í viðræðum við fjárfesta og voru þær viðræður metnar trúverðugar. Var ekki fallist á að sá tími sem stjórn hafði svigrúm til að snúa rekstri félagsins við teldist hafa runnið sitt skeið á enda áður en umrædd greiðsla var innt af hendi.
Þrotabú flugfélagsins WOW air hf. höfðaði riftunarmál á hendur flugvélaleigusala félagsins vegna greiðslu sem WOW air hf. greiddi þeim aðila í aðdraganda gjaldþrots. Ekki var fallist á að skilyrði 134.gr. laga nr. 21/1991 væru uppfyllt. Á hinn bóginn var talið að sýnt hefði verið fram á að félagið hafi verið ógjaldfært þegar greiðslan var innt af hendi, grandsemi móttakanda greiðslunnar um þá ógjaldfærni og að ótilhlýðilegt hefði verið að taka við greiðslunnni. Var móttakanda greiðslunnar því gert að endurgreiða þrotabúi WOW air hf. greiðsluna með vöxtum og dráttarvöxtum. Málið var einnig höfðað á hendur forstjóra og eiganda WOW air hf. og stjórn félagsins til greiðslu skaðabóta. Var þar af hálfu þrotabúsins á því byggt að saknæmt og tjónsvaldandi hefði verið að greiða greiðsluna og að hafa ekki gefið félagið fyrr upp til gjaldþrotaskipta. Ekki var fallist á að í háttsemi stjórnar eða forstjóra fælist saknæm háttsemi. Í fyrsta lagi segir í 2. mgr. 64. gr. laga nr. 21/1991 að ef stjórn láti hjá líða að leita gjaldþrotaskipta á félagi þá beri þeir skaðabótaábyrgð gagnvart lánadrottnum félagsins. Ekki var fallist á að þrotabú slíks félags gæti þannig byggt kröfu um skaðabætur á nefndu lagaákvæði, enda hefði greiðslan til Eurocontrol ekki verið til hagsbóta fyrir stjórnarmennina persónulega. Þar sem erlendum tryggingarfélögum sem selt höfðu WOW air hf. stjórnendatryggingar, var stefnt til réttargæslu var litið svo á með vísan til 3. mgr. 19. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 að tjón teldist ekki bótaskylt nema það yrði rakið til ásetnings eða stórfellds gáleysis. Þessu til viðbótar var það mat dómsins að við sakarmat bæri að veita stjórninni nokkurt svigrúm í tilraunum sínum til að bjarga rekstri félagsins. Tæki þannig mælikvarði við mat á því hvort háttsemi stjórnar væri saknæm, mið af slíku svigrúmi. Þá var til þess litið að síðustu fimm mánuðina í rekstri félagsins voru stjórn og stjórnendur í viðræðum við fjárfesta og voru þær viðræður metnar trúverðugar. Var ekki fallist á að sá tími sem stjórn hafði svigrúm til að snúa rekstri félagsins við teldist hafa runnið sitt skeið á enda áður en umrædd greiðsla var innt af hendi.
Þrotabú flugfélagsins WOW air hf. höfðaði riftunarmál á hendur flugvélaleigusala félagsins vegna greiðslu sem WOW air hf. greiddi þeim aðila í aðdraganda gjaldþrots. Ekki var fallist á að skilyrði 134.gr. laga nr. 21/1991 væru uppfyllt. Á hinn bóginn var talið að sýnt hefði verið fram á að félagið hafi verið ógjaldfært þegar greiðslan var innt af hendi, grandsemi móttakanda greiðslunnar um þá ógjaldfærni og að ótilhlýðilegt hefði verið að taka við greiðslunni. Var móttakanda greiðslunnar því gert að endurgreiða þrotabúi WOW air hf. greiðsluna með vöxtum og dráttarvöxtum. Málið var einnig höfðað á hendur forstjóra og eiganda WOW air hf. og stjórn félagsins til greiðslu skaðabóta. Var þar af hálfu þrotabúsins á því byggt að saknæmt og tjónsvaldandi hefði verið að greiða greiðsluna og að hafa ekki gefið félagið fyrr upp til gjaldþrotaskipta. Ekki var fallist á að í háttsemi stjórnar eða forstjóra fælist saknæm háttsemi. Í fyrsta lagi segir í 2. mgr. 64. gr. laga nr. 21/1991 að ef stjórn láti hjá líða að leita gjaldþrotaskipta á félagi þá beri þeir skaðabótaábyrgð gagnvart lánadrottnum félagsins. Ekki var fallist á að þrotabú slíks félags gæti þannig byggt kröfu um skaðabætur á nefndu lagaákvæði, enda hefði greiðslan ekki verið til hagsbóta fyrir stjórnarmennina persónulega. Þar sem erlendum tryggingarfélögum sem selt höfðu WOW air hf. stjórnendatryggingar var stefnt til réttargæslu var litið svo á með vísan til 3. mgr. 19. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 að tjón teldist ekki bótaskylt nema það yrði rakið til ásetnings eða stórfellds gáleysis. Þessu til viðbótar var það mat dómsins að við sakarmat bæri að veita stjórninni nokkurt svigrúm í tilraunum sínum til að bjarga rekstri félagsins. Tæki þannig mælikvarði við mat á því hvort háttsemi stjórnar væri saknæm, mið af slíku svigrúmi. Þá var til þess litið að síðustu fimm mánuðina í rekstri félagsins voru stjórn og stjórnendur í viðræðum við fjárfesta og voru þær viðræður metnar trúverðugar. Var ekki fallist á að sá tími sem stjórn hafði svigrúm til að snúa rekstri félagsins við teldist hafa runnið sitt skeið á enda áður en umrædd greiðsla var innt af hendi.
Málið var upphaflega höfðað af þrotabúi flugfélagsins WOW air hf. sem riftunarmál á hendur alþjóðlegu fyrirtæki sem veitir þjónustu tengda reikningshaldi og skattamálum. Var krafist riftunar á greiðslu sem WOW air hf. greiddi þeim aðila í aðdraganda gjaldþrots. Þegar móttakandi greiðslunnar endurgreiddi þrotabúinu greiðsluna að hluta féll þrotabúið frá kröfum á hendur þeim aðila. Málið var einnig höfðað á hendur forstjóra og eiganda WOW air hf. og stjórn félagsins til greiðslu skaðabóta. Var þar af hálfu þrotabúsins á því byggt að saknæmt og tjónsvaldandi hefði verið að greiða greiðsluna og að hafa ekki gefið félagið fyrr upp til gjaldþrotaskipta. Ekki var fallist á að í háttsemi stjórnar eða forstjóra fælist saknæm háttsemi. Í fyrsta lagi segir í 2. mgr. 64. gr. laga nr. 21/1991 að ef stjórn láti hjá líða að leita gjaldþrotaskipta á félagi þá beri þeir skaðabótaábyrgð gagnvart lánardrottnum félagsins. Ekki var fallist á að þrotabú slíks félags gæti þannig byggt kröfu um skaðabætur á nefndu lagaákvæði, enda hefði greiðslan til Eurocontrol ekki verið til hagsbóta fyrir stjórnarmennina persónulega. Þar sem erlendum tryggingarfélögum sem selt höfðu WOW air hf. stjórnendatryggingar, var stefnt til réttargæslu var litið svo á með vísan til 3. mgr. 19. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 að tjón teldist ekki bótaskylt nema það yrði rakið til ásetnings eða stórfellds gáleysis. Þessu til viðbótar var það mat dómsins að við sakarmat bæri að veita stjórninni nokkurt svigrúm í tilraunum sínum til að bjarga rekstri félagsins. Tæki þannig mælikvarði við mat á því hvort háttsemi stjórnar væri saknæm, mið af slíku svigrúmi. Þá var til þess litið að síðustu fimm mánuðina í rekstri félagsins voru stjórn og stjórnendur í viðræðum við fjárfesta og voru þær viðræður metnar trúverðugar. Var ekki fallist á að sá tími sem stjórn hafði svigrúm til að snúa rekstri félagsins við teldist hafa runnið sitt skeið á enda áður en umrædd greiðsla var innt af hendi.
Þrotabú flugfélagsins WOW air hf. höfðaði riftunarmál á hendur íslenska ríkinu vegna greiðslna sem WOW air hf. greiddi þeim aðila í aðdraganda gjaldþrots. Ekki var fallist á að skilyrði 134.gr. laga nr. 21/1991 væru uppfyllt. Á hinn bóginn var talið að sýnt hefði verið fram á að félagið hafi verið ógjaldfært þegar greiðslurnar voru inntar af hendi, grandsemi móttakanda greiðslnanna um þá ógjaldfærni og að ótilhlýðilegt hefði verið að taka við greiðslunum. Var móttakanda greiðslnanna því gert að endurgreiða þrotabúi WOW air hf. greiðslurnar með vöxtum og dráttarvöxtum. Málið var einnig höfðað á hendur forstjóra og eiganda WOW air hf. og stjórn félagsins til greiðslu skaðabóta. Var þar af hálfu þrotabúsins á því byggt að saknæmt og tjónsvaldandi hefði verið að greiða greiðsluna og að hafa ekki gefið félagið fyrr upp til gjaldþrotaskipta. Ekki var fallist á að í háttsemi stjórnar eða forstjóra fælist saknæm háttsemi. Í fyrsta lagi segir í 2. mgr. 64. gr. laga nr. 21/1991 að ef stjórn láti hjá líða að leita gjaldþrotaskipta á félagi þá beri þeir skaðabótaábyrgð gagnvart lánardrottnum félagsins. Ekki var fallist á að þrotabú slíks félags gæti þannig byggt kröfu um skaðabætur á nefndu lagaákvæði, enda hefði greiðslan til Eurocontrol ekki verið til hagsbóta fyrir stjórnarmennina persónulega. Þar sem erlendum tryggingarfélögum sem selt höfðu WOW air hf. stjórnendatryggingar, var stefnt til réttargæslu var litið svo á með vísan til 3. mgr. 19. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 að tjón teldist ekki bótaskylt nema það yrði rakið til ásetnings eða stórfellds gáleysis. Þessu til viðbótar var það mat dómsins að við sakarmat bæri að veita stjórninni nokkurt svigrúm í tilraunum sínum til að bjarga rekstri félagsins. Tæki þannig mælikvarði við mat á því hvort háttsemi stjórnar væri saknæm, mið af slíku svigrúmi. Þá var til þess litið að síðustu fimm mánuðina í rekstri félagsins voru stjórn og stjórnendur í viðræðum við fjárfesta og voru þær viðræður metnar trúverðugar. Var ekki fallist á að sá tími sem stjórn hafði svigrúm til að snúa rekstri félagsins við teldist hafa runnið sitt skeið á enda áður en umrædd greiðsla var innt af hendi. Þá var einnig litið til þess að langstærstur hluti greiðslnanna varðaði greiðslu tryggingagjalds og staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. lög nr. 45/1987 sem kveða á um lagaskyldu til að framkvæmda greiðslnanna, að viðlagðri ábyrgð launagreiðanda. Ekki var talið að saknæmi eða ólögmæti gæti falist í þeirri háttsemi að greiða slík gjöld er undir framangreind lög féllu.
Þrotabú flugfélagsins WOW air hf. höfðaði riftunarmál á hendur eiganda félagsins vegna greiðslu sem WOW air hf. greiddi þeim aðila í aðdraganda gjaldþrots en um var að ræða síðustu greiðslu kaupverðs fyrir hluti í félaginu Cargo Express ehf. sem Títan eignarhaldsfélag hf. hafði selt WOW air hf. nokkru fyrr. Skyldi gjalddagi greiðslunnar vera 30. apríl 2019 og var m.a. fjárhæð greiðslunnar tengd við fjárhæð væntrar arðgreiðslu sem WOW air hf. skyldi sem hluthafi í Cargo Express ehf. móttaka frá því félagi. Þar sem greiðslan var innt af hendi í febrúar 2019 var talið að hún hafi verið greidd of snemma og henni því rift á grundvelli 134. gr. laga nr. 21/1991. Málið var einnig höfðað á hendur forstjóra og eiganda WOW air hf. til greiðslu skaðabóta. Var þar af hálfu þrotabúsins á því byggt að saknæmt og tjónsvaldandi hefði verið að greiða greiðsluna og að hafa ekki gefið félagið fyrr upp til gjaldþrotaskipta. Þó svo að forstjórinn væri eigandi Títans fjárfestingafélags ehf. sem síðan væri eigandi WOW air hf. var ekki fallist á að unnt væri að dæma forstjórann til greiðslu skaðabóta. Í fyrsta lagi væri það ekki á valdi forstjórans eins að krefjast gjaldþrotaskipta á félaginu, sbr. 1. mgr. 64. gr. laga nr. 21/1991 heldur stjórnarinnar allrar. Þó svo að greiðslan hafi verið greidd tveimur mánuðum fyrir gjalddaga og varðaði kaupsamning sem engrar sérstöðu naut og þrátt fyrir að forstjórinn hafi haft sérstakan hag af umræddri greiðslu þá þótti ekkert í gögnum málsins benda til þess að forstjórinn hafi komið að ákvörðun um framkvæmd umræddrar greiðslu til Títan. Ósannað þótti að hann hefði gefið fyrirmæli um að hún skyldi greidd. Þá þótti ekki unnt að taka til skoðunar hvort saknæmi fælist í þeirri háttsemi forstjórans að móttaka greiðsluna fyrir hönd Títans enda væri ekki slíka málsástæðu að finna í stefnu.
Þrotabú EK ehf. höfðaði mál gegn Í og krafðist þess að rift yrði með dómi greiðslu að fjárhæð 20.000.000 króna til Skattsins 25. nóvember 2021 sem var tilkomin vegna gjaldfallinna opinberra gjalda eignarhaldsfélagsins. Jafnframt krafðist þrotabú EK ehf. þess að Í greiddi sér sömu fjárhæð ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum. Byggði þrotabú EK ehf. riftunarkröfuna á 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og kvað öll skilyrði riftunar á þeim grundvelli vera fyrir hendi. Í dómi Landsréttar kom fram að einkahlutafélagið ÍJ, sem síðar breytti um nafn og varð EK ehf., hefði átt í alvarlegum fjárhagslegum erfiðleikum á árinu fyrir 2021 og fóru árangurslausar aðfarargerðir fram hjá félaginu í maí og ágúst 2021. Þá lægi fyrir yfirlit sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um fjárnámsbeiðnir gagnvart ÍJ ehf. en samkvæmt því hefðu farið fram árangurslausar aðfarargerðir hjá félaginu 8. apríl 2020 og 15. febrúar, 15. apríl, 5. ágúst og 11. október 2021. Var aðfarargerðin 5. ágúst 2021 vegna kröfu frá Skattinum. Í ljósi þess að gjaldfallin opinber gjöld EK ehf. voru veruleg ásamt því að ítrekað hefðu farið fram árangurslausar aðfarargerðir hjá ÍJ ehf. og kröfur um gjaldþrot félagsins ítrekað verið hafðar uppi, var litið svo á að Í hefði í nóvember 2021 verið grandsamt um ógjaldfærni eignarhaldsfélagsins. Var greiðslan í nóvember 2021 talin hafa á ótilhlýðilegan hátt verið Í til hagsbóta á kostnað annarra kröfuhafa og leitt til þess að fjármunir voru ekki til reiðu til fullnustu krafna þeirra. Féllst Landsréttur á riftun þrotabúsins á greiðslunni á grundvelli 141. gr. laga nr. 21/1991 og að búið hefði orðið fyrir tjóni sem nam fjárhæð greiðslunnar, sbr. 3. mgr. 142. gr. sömu laga.
Staðfestur er úrskurður héraðsdóms þar sem bú H ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu S á grundvelli 1. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.
Þrotabú A höfðaði mál á hendur CCE ehf. og krafðist riftunar á tilteknum ráðstöfunum A til CCE ehf. Fyrir Landsrétti var eingöngu krafist riftunar á greiðslu að fjárhæð 29.330.919 krónur af bankareikningi þrotamanns 1. nóvember 2019, sem innt var af hendi til CCE ehf. Þrotabú A byggði kröfu sína um riftun á 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Í dómi Landsréttar var talið að þrotamaður hefði verið ógjaldfær þegar greiðslan var innt af hendi. Nokkru áður hafði hann ráðstafað stórum hluta eigna sína annað, var tekjulítill og nýtti fjármuni frá fyrirtæki sínu C ehf., sem einnig var ógjaldfært, til að gera upp við CCE ehf. á grundvelli sjálfskuldarábyrgðar sinnar en skuldin var tilkomin vegna skuldar C ehf. við CCE ehf. Var greiðslan því á ótilhlýðilegan hátt til hagsbóta fyrir CCE ehf. á kostnað annarra kröfuhafa og leiddi til þess að þrotamaður hafði minni eignir til fullnustu öðrum kröfuhöfum. Þá er rakið að þrotamaður hafi átt í áralöngum viðskiptum við CCE ehf. vegna atvinnureksturs síns og staðið í miklum persónulegum ábyrgðum gagnvart CCE ehf. vegna viðskiptanna. CCE ehf. hafi verið kunnugt um mikla erfiðleika í rekstri þrotamanns og að félag hans C ehf. hefði að mestu látið af starfsemi. CCE ehf. hafi því mátt vita að tekjur þrotamanns af atvinnurekstrinum væru litlar. Jafnframt lá fyrir að þrotamaður hafði nokkru áður greitt 9.000.000 króna viðskiptaskuld til CCE ehf. vegna annars félags í hans eigu, einnig á grundvelli sjálfskuldaraábyrgðar. Þar sem CCE ehf. bjó yfir vitneskju um framangreind atriði bar félaginu að kanna stöðu þrotamanns áður en félagið tók við hárri greiðslu úr hendi hans. Þrátt fyrir að A hefði ekki verið á vanskilaskrá þegar hann innti greiðsluna af hendi lá fyrir samkvæmt opinberum gögnum að hann var með öllu eignalaus og þá hafði hann nokkru áður ráðstafað verðmætustu eign sinni til sambýliskonu sinnar. Því var talið að CCE ehf. hefði mátt vita um ógjaldfærni þrotamanns og þær aðstæður sem leiddu til þess að ráðstöfun hans var ótilhlýðleg. Var krafa áfrýjanda um riftun greiðslunnar því tekin til greina og CCE ehf. dæmt til að greiða þrotabúi A 29.33.919 krónur með tilgreindum vöxtum.
M höfðaði mál gegn G ehf. á grundvelli 130. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og krafðist riftunar greiðslu D ehf. til G ehf. að fjárhæð 18.000.000 króna og fébóta úr hendi G ehf. til þrotabús D ehf. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var fallist á að fullnægt væri skilyrðum 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. fyrir riftun á fyrrgreindri greiðslu. Þá var jafnframt fallist á með héraðsdómi að G ehf. yrði gert að greiða þrotabúi D ehf. 18.000.000 króna ásamt vöxtum og dráttarvöxtum.
Bú K var tekið til gjaldþrotaskipta í apríl árið 2018. Þrotabúið gerði í málinu kröfu um riftun á sölu þrotamanns á T ehf. til stefnda í aðdraganda gjaldþrotaskiptanna og byggði þá kröfu annars vegar á 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og hins vegar 141. gr. sömu laga. Í dómi héraðsdóms var talið að salan á T ehf. hefði farið fram fyrir það 24 mánaða tímamark sem mælt væri fyrir um í 131. gr. laganna og var stefndi því sýknaður af riftunarkröfu á þeim grundvelli. Á hinn bóginn var fallist á að um hefði verið að ræða ótilhlýðilega ráðstöfun þrotamanns í aðdraganda gjaldþrots hans og að þrotamaður hefði á því tímamarki sem ráðstöfunin fór fram verið ógjaldfær. Þá var talið að stefndi, sem var nákominn þrotamanni, hefði verið grandsamur um ógjaldfærni þrotamanns er hann eignaðist T ehf. Var krafa um riftun ráðstöfunarinnar því tekin til greina á grundvelli 141. gr. fyrrgreindra laga og stefnda gert að greiða þrotabúinu sem nam tjóni þess vegna sölunnar.
Þrotabú P höfðaði mál gegn B og krafðist riftunar á tveimur ráðstöfunum sem hann hafði komið að, annars vegar sem lánveitandi P ehf., sbr. lánssamning 10. júní 2017, og hins vegar sem fyrirsvarsmaður félagsins þegar samið var um sölu á tilteknum eignum til F ehf. Riftunarkröfurnar beindust annars vegar að tryggingarráðstöfun sem gerð var með útgáfu handhafatryggingarbréfs 10. júní 2017 til að tryggja 80.000.000 króna skuld P ehf. við B og hins vegar að yfirtöku F ehf. á framangreindri skuld P ehf. við B. Í dómi Landsréttar kom fram að handhafatryggingarbréfið sem gefið var út 10. júní 2017 hefði ekki verið afhent til þinglýsingar innan þess frests sem mælt væri fyrir um í 1. mgr. 48. gr. þinglýsingalaga. Samkvæmt því væri uppfyllt það skilyrði 137. gr. laga nr. 21/1991 að krefjast mætti riftunar á veðrétti ef slíkum réttindum væri ekki þinglýst án ástæðulauss dráttar eftir að skuldin varð til. Því var fallist á kröfu þrotabús P um riftun á veðsetningum á eignum P ehf. til tryggingar skulda félagsins við B sem gerð var með lánssamningi og tryggingarbréfi sem gefin voru út 10. júní 2017. Þá kom fram í dómi Landsréttar að P ehf. hefði verið ógjaldfær þegar skuldskeytingin átti sér stað og að í henni hafi falist ótilhlýðileg ráðstöfun. Þá hafi B vitað eða mátt vita um ógjaldfærnina og ótilhlýðileika ráðstöfunarinnar, sbr. 141. gr. laga nr. 21/1991. Samkvæmt því var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um greiðsluskyldu B á grundvelli 142. gr. laga nr. 21/1991 og um vaxtakröfu þrotabús P.
Stefndu sýknuð af kröfu um greiðslu skaðabóta vegna lánveitingar til einkahlutafélags þar sem stefndu voru aðalmaður og varamaður í stjórn.
Stefndu sýknuð af kröfu um greiðslu skaðabóta vegna lánveitingar til einkahlutafélags þar sem stefndu voru aðalmaður og varamaður í stjórn.
Fallist var á kröfu stefnanda, þrotabús F, um riftun á greiðslum til R sem var nákomin félaginu. Talið var að félagið hefði verið ógjaldfært þegar greiðslurnar fóru fram og að um hefði verið að ræða ótilhlýðilegar ráðstafanir í skilningi 141. gr. laga nr. 21/1991. Var R gert að greiða þrotabúinu þá fjárhæð sem um ræddi, sbr. 3. mgr. 142. gr. laga nr. 21/1991.
Fallist var á kröfu stefnanda, þrotabús F, um riftun á greiðslum til S sem var nákomin félaginu. Talið var að félagið hefði verið ógjaldfært þegar greiðslurnar fóru fram og að um hefði verið að ræða ótilhlýðilegar ráðstafanir í skilningi 141. gr. laga nr. 21/1991. Var S gert að greiða þrotabúinu þá fjárhæð sem um ræddi, sbr. 3. mgr. 142. gr. laga nr. 21/1991.
Stefnda P var sýknuð af kröfu stefnanda, þrotabús F, um riftun á ráðstöfun sem fór fram með kaupum á gjafabréfum þar sem ekki var talið rétt að beina kröfunni að henni. Aftur á móti var fallist á kröfu þrotabúsins um riftun á greiðslum til P sem var nákomin félaginu. Talið var að félagið hefði verið ógjaldfært þegar greiðslurnar fóru fram og að um hefði verið að ræða ótilhlýðilegar ráðstafanir í skilningi 141. gr. laga nr. 21/1991. Var P gert að greiða þrotabúinu þá fjárhæð sem um ræddi, sbr. 3. mgr. 142. gr. laga nr. 21/1991.Loka
Fallist var á með þrotabúi einkahlutafélagsins E að ráðstöfun fasteignar frá E til S sem framkvæmd var með skiptingu E í tvö félög hefði falið í sér gjafagerning í skilningi 1. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Var við það miðað að gjöfin hefði verið afhent þegar ráðstöfunin varð skuldbindandi og kom til framkvæmda við staðfestingu hluthafafunda E og S á skiptingaráætluninni og þar með innan riftunarfrests. Þar sem S var ekki talið hafa lánast sönnun um að E hefði verið gjaldfært þegar fasteignin hafði verið færð úr félaginu var riftunarkrafa þrotabús E tekin til greina. Jafnframt var fallist á kröfu þrotabús E um riftun á greiðslu E á skuld við S sem framkvæmd var skömmu fyrir töku E til gjaldþrotaskipta. Samkvæmt því var S gert að greiða þrotabúi E 324.344.922 krónur með nánar tilgreindum vöxtum. Loks staðfesti Hæstiréttur kyrrsetningu í fjórum fasteignum S og SG, sem bent hafði á eignir í sinni eigu. Þar sem SG var talinn þriðji maður í skilningi laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. en ekki gerðarþoli var ekki talið að þrotabúi E hefði verið nauðsynlegt að stefna honum til staðfestingar á kyrrsetningu í fasteignum hans.
Ekki var fallist á kröfur stefnanda á hendur stefndu þar sem ekki þótt sýnt nægilega fram á af hálfu stefnanda að fullnægt væri skilyrðum 2. mgr., sbr. 1. mgr. 64. gr. laga nr. 21/1991, eða þá 1. mgr. 80. gr. laga nr. 138/1994, sbr. 1. mgr. 108. gr. þeirra laga um sannaða ógjaldfærni félags sem hafi þá borið að gefa upp til gjaldþrotaskipta áður en umrædd viðskipti áttu sér stað.
Þrotabú E ehf. krafðist riftunar á framsali nánar tilgreindrar fasteignar samkvæmt kaupsamningi 29. desember 2013 milli E ehf. og S ehf. en til vara að rift yrði þeirri ráðstöfun á eigninni til S ehf. sem fólst í skiptingaráætlun milli sömu aðila sem hafði verið samþykkt á hluthafafundum félaganna 9. og 12. september 2014. Var aðalkrafan byggð á 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. en varakrafan aðallega á 2. mgr. 131. gr. en til vara 141. gr. sömu laga. Til þrautavara krafðist þrotabúið þess að kaupsamningurinn yrði efndur samkvæmt efni sínu. Í dómi Landsréttar var ekki talið sannað að E ehf. hefði verið ógjaldfært þegar fasteigninni var ráðstafað til S ehf. á grundvelli kaupsamningsins og var því ekki fallist á aðalkröfu þrotabúsins. Talið var að skilyrðum fyrir riftun skiptingaráætlunarinnar á grundvelli 2. mgr. 131. gr. væri ekki fullnægt þar sem meint gjöf hefði verið afhent utan tímamarka síðari málsliðar 2 mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 auk þess sem leggja yrði til grundvallar að E ehf. hefði þá verið gjaldfært. Taldi Landsréttur að þrotabúið hefði ekki heldur fært sönnur á að EK1923 ehf. hefði verið ógjaldfært 9. og 12. september 2014 þegar skiptingaráætlunin var samþykkt og var S ehf. því jafnframt sýknað af varakröfu þrotabúsins. Að því er varðar þrautavarakröfu þrotabúsins var talið að skiptingaráætlunin hefði eingöngu falið í sér breytingar á kaupsamningi aðila á því hvernig staðið skyldi að framsali fasteignarinnar til S ehf. en hún hefði ekki hreyft við skuldbindingargildi samningsins. Var talið að leggja yrði til grundvallar að kaupsamningurinn hefði verið efndur af hálfu S ehf. að teknu tilliti til þeirra breytinga sem skiptingaráætlunin fól í sér og var S ehf. því sýknað af þrautavarakröfu þrotabúsins. Fallist var á kröfu þrotabúsins um riftun á greiðslu nánar tilgreindrar skuldar til S ehf. 15. mars 2016 og kröfu um endurgreiðslu hennar. Var talið sannað að E ehf. hefði átt við alvarlega greiðsluerfiðleika að stríða þegar greiðslan var innt af hendi og hefði hún skert greiðslugetu félagsins verulega í skilningi 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991. Loks var kyrrsetning tveggja fasteigna í eigu S ehf. staðfest en hafnað að því er varðar tvær fasteignir sem voru í eigu fyrirsvarsmanns S ehf. þar sem beina hefði þurft málssókn vegna þeirra eigna að honum sem gerðarþola en ekki félaginu.
Bú K var tekið til gjaldþrotaskipta í apríl 2018. Stefnandi krafðist riftunar á þremur ráðstöfunum þrotamanns í aðdraganda gjaldþrotaskiptanna. Fallist var á riftun þeirra allra. Í fyrsta lagi var með dóminum rift ráðstöfun sem fólst í sölu fasteignar á Ítalíu til stefnda sem fór fram liðlega tveimur vikum fyrir frestdag. Lagt var til grundvallar að stefndi væri nákominn þrotamanni og sannað að ekkert endurgjald hefði komið fyrir eignina. Ráðstöfunin hafi því verið gjöf. Ósannað var að einhver skuld hefði staði að baki veðum sem hvíldu á eigninni og bar stefndi halla af skorti á sönnun um það atriði. Þá var stefnda gert að skila eigninni til stefnanda að viðlögðum dagsektum. Í öðru lagi var fallist á riftun á afsali fasteignar til stefnda sem var gefið út tæpum átján mánuðum fyrir frestdag. Sannað var að stefndi hefði ekki greitt neitt fyrir eignina að öðru leyti en því að yfirtaka áhvílandi veðskuldir sem voru mun lægri en fasteignarmat eignarinnar á afsalsdegi. Ósannað var að þrotamaður hafi verið gjaldfær á afsalsdegi og bar stefndi sönnunarbyrði fyrir staðhæfingu um það atriði. Talið að ráðstöfunin hafi falið í sér gjöf, að svo miklu leyti sem endurgjaldið var lægra en verðmæti eignarinnar og fallist á bótaköfu stefnanda sem nam mismuninum enda talið að stefndi hafi verið grandsamur um ógjaldfærni þrotamanns. Loks var rift ráðstöfun þrotamanns á bifreið sem fram fór með tilkynningu um eigendaskipti til bifreiðarskrár eftir frestdag. Ósannað var að salan hefði farið fram nokkrum árum fyrr svo sem stefndi byggði á og var fallist á bótakröfu stefnanda sem nam skráðu verðmæti bifreiðarinnar þegar eigendaskipti fóru fram, enda naut ekki við annarra gagna um markaðsverð bifreiðarinnar.
Þrotabúið var talið gjaldfært og því var hafnað kröfu um riftun samkvæmt 2. mgr. 131. gr. og 2. mgr. 134. gr. gjaldþrotalaga, að öðru leyti en því að stefnda viðurkenndi einn kröfuliðinn.
Fallist var á kröfu þrotabús J um að þrjár greiðslur félagsins til V, að fjárhæð samtals 804.000.000 króna, nytu stöðu í réttindaröð við slitameðferð þrotabús V samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991, þar sem um riftanlegar ráðstafanir væri að ræða. Á hinn bóginn var ekki fallist á kröfu þrotabús J að því er varðaði greiðslu félagsins til V að fjárhæð 140.193.150 krónur þar sem sýnt þótti að félagið hefði verið gjaldfært er greiðslan fór fram.
Bú I var tekið til gjaldþrotaskipta 2014. Þb. I krafðist riftunar á ráðstöfunum I til M samkvæmt kaupmála og afsölum í janúar 2009 en með þeim ráðstafaði I verulegum hluta eigna sinna án þess að nokkurt endurgjald hefði komið fyrir. Byggði þb. I riftunarkröfu sína m.a. á 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Taldi M að ekki væri hægt að byggja á því ákvæði þar sem hún taldi kröfurnar fyrndar þar sem meira en fjögur ár voru frá gerð kaupmálans sbr. 2. og 3. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að þrotabú gæti ekki í skilningi 1. mgr. 2. gr. laganna átt rétt til efnda á kröfu um endurheimt fjár við riftun fyrr en í fyrsta lagi þegar bú hefði verið tekið til gjaldþrotaskipta og því hefði krafan ekki verið fyrnd þegar málið var höfðað. Þá taldi Hæstiréttur að öll skilyrði 141. gr. laga nr. 21/1991 væru fyrir hendi það er að segja að ráðstafanirnar hefðu verið ótilhlýðilegar, að eignir I hefðu ekki verið til reiðu til fullnustu kröfuhöfum hans, að I hefði að minnsta kosti orðið ógjaldfær við ráðstafanirnar og að M hefði verið grandsöm um ógjaldfærni I. Var því riftunarkrafa þb. I tekin til greina en vísað var frá héraðsdómi skaðabótakröfu búsins að áætlaðri fjárhæð vegna vanreifunar sbr. d. og e. lið 80. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.
Þrotabú M ehf. krafðist riftunar á tíu nánar tilgreindum greiðslum M ehf. til L ehf. á tímabilinu frá janúar 2008 til september sama ár. Auk þess hafði þrotabúið uppi endurgreiðslukröfu á hendur L ehf. Reisti þrotabúið riftunarkröfur sínar á 2. mgr. 131. gr., 2. mgr. 134. gr. og 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Í dómi Hæstaréttar í máli nr. 578/2015 hafði verið komist að þeirri niðurstöðu að ósannað væri að M ehf. hefði orðið ógjaldfært fyrr en Fjármálaeftirlitið tók yfir vald hluthafafundar í G banka hf. 7. október 2008 og skilanefnd var skipuð. Þar sem þær greiðslur sem krafist var riftunar á í þessu máli höfðu allar átt sér stað fyrir það tímamark var L ehf. sýknaður af kröfum þrotabús M ehf.
Þrotabú F hf. höfðaði mál á hendur E hf. til riftunar á gjafagerningum, sem falist hefðu í 39 leigugreiðslum F hf. til E hf. á tímabilinu frá 3. maí 2007 til 1. apríl 2009 fyrir tvær fasteignir. Þá krafðist þrotabú F hf. þess einnig að E hf. yrði gert að endurgreiða sér ávinning vegna þessa. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að leigugreiðslur fyrir fasteignirnar hefðu verið miklum mun hærri en eðlilegt gæti talist og að það sem hefði verið umfram eðlilegt leigugjald teldist gjöf í skilningi 1. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti. Var því fallist á að borið hefði að rifta leigugreiðslum umfram það sem eðlilegt taldist síðustu sex mánuði fyrir frestdag við gjaldþrotaskiptin, eða á tímabilinu 30. október 2008 til 30. apríl 2009. Að því er varðaði kröfu þrotabús F hf. að einnig yrði rift greiðslum sem fram hefðu farið á síðustu sex til tuttugu og fjórum mánuðum fyrir frestdag þar sem F hf. og E hf. hafi verið nákomnir í skilningi 3. gr. laga nr. 21/1991 og F hf. ógjaldfært á því tímabili taldi Hæstiréttur að félögin teldust nákomin í skilningi 3. gr. laganna. Á hinn bóginn voru ekki talin skilyrði til annars en að telja að F hf. hefði verið gjaldfær fram til loka september 2008, hvorki á grundvelli 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 né 141. gr. laganna. Var því hafnað kröfu þrotabús F hf. um að rift yrði ráðstöfunum sem átt höfðu sér stað fyrir þann tíma. Var E hf. því gert að endurgreiða þrotabúi F hf. þá fjárhæð sem talin var umfram eðlilegt leigugjald vegna 14 leigugreiðslna á tímabilinu frá 1. október 2008 til 1. apríl 2009.