A ehf. höfðaði mál á hendur H og krafðist þess að honum yrði gert að greiða sér 8.123.597 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum vegna óheimilla úttekta H á vörum og þjónustu hjá félaginu. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á nánar tilgreindar kröfur A ehf. sem H hafði viðurkennt. Á hinn bóginn var H sýknaður að fullu eða að hluta af einstaka kröfuliðum. Með dómi Landsréttar var niðurstaða héraðsdóms staðfest um sýknu H af þessum kröfuliðum eða hluta kröfuliða. Með hinum áfrýjaða dómi var jafnframt fallist á kröfur H til skuldajafnaðar vegna ógreiddra launa í tvo mánuði. Taldi A ehf. að H hefði ekki unnið hjá félaginu þessa tvo mánuði og að sú staðhæfing fengi stoð í bréfi fyrrum framkvæmdastjóra félagsins frá árinu 2023. Í dómi Landsréttar var rakið að umrædd fullyrðing A ehf. færi ekki saman við framburð framkvæmdastjórans í héraði og gögn sem lægju fyrir í málinu og var því ekki talið að bréf framkvæmdastjórans fengi breytt niðurstöðu héraðsdóms um að H ætti rétt á launum í samræmi við kröfu hans um skuldajöfnuð. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest um þær kröfur H.
Ágreiningur málsins laut að því hvort L ætti rétt til endurgreiðslu úr hendi Í á hluta endurgjalds fyrir tollkvóta sem gilti frá 1. janúar til 20. júní 2023 vegna tafa sem urðu á afhendingu 20 tonna sendingu af alifuglakjöti frá Póllandi. Í dómi Landsréttar kom fram að hvorki í lögum né reglugerð settri með stoð í þeim, væri að finna heimild til að endurgreiða það gjald sem L hafði innt af hendi fyrir umræddan tollkvóta, né breyta því tímabili sem innflutningur á grundvelli kvótans var bundinn við. Þá hefði ástæða tafanna verið þekkt og viðvarandi áhætta í innflutningi alifuglakjöts og var ekki talið hægt að jafna þeim við þær aðstæður sem uppi voru þegar Covid faraldurinn reið yfir og stjórnvöld settu almennar og tímabundnar aðgerðir um tollkvóta með setningu reglugerðar sem átti sér stoð í lögum. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu Í af kröfum L.
Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þrotabús E34 ehf. á hendur Í vegna átján nánar tilgreindra greiðslna félagsins til Í. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. en til vara á 134. gr. sömu laga. Eftir að mál þetta var höfðað í héraði féllst Í á riftun fjögurra þessara greiðslna. Í ljósi þessa taldi Landsréttur að þrotabú E34 ehf. hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá dóm um riftun á þeim greiðslum og var kröfu þess um riftun þeirra því vísað frá Landsrétti án kröfu. Kom þá til skoðunar hvort lagaskilyrði stæðu til þess að rifta fjórtán greiðslum. Í ljósi atvika málsins og þeirrar stöðu sem uppi var í málinu komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að fullnægt væri því skilyrði 141. gr. laga nr. 21/1991 að greiðslur E34 ehf. til Í hafi á ótilhlýðilegan hátt verið Í til hagsbóta á kostnað annarra kröfuhafa og leitt til þess að eignir þrotamanns hefðu ekki verið til reiðu til fullnustu kröfuhöfum. Við mat á skilyrði lagaákvæðisins um ógjaldfærni taldi Landsréttur sýnt fram á að E34 ehf. hafi verið ófært um að standa í fullum skilum við lánardrottna sína þegar kröfur á hendur félaginu féllu í gjalddaga á því tímamarki þegar fyrsta greiðslan sem krafist var riftunar á var innt af hendi og ekki sennilegt að greiðsluörðugleikar félagsins myndu líða hjá innan skamms á því tímamarki. Þá taldi Landsréttur að þrotabúinu hafi tekist sönnun um grandsemi Í um ógjaldfærni E34 ehf. þegar þær greiðslur sem krafist var riftunar á fóru fram. Var því fallist á kröfu þrotabús E34 ehf. um riftun fjórtán ráðstafana sem fólust í greiðslum E34 ehf. til Í á nánar tilgreindu tímabili. Í ljósi þessarar niðurstöðu féllst Landsréttur jafnframt á endurgreiðslukörfu þrotabúsins sem tók mið af tjóni þess, sbr. 3.mgr. 142. gr. laga nr. 21/1991.
Deilt var um hvort skilyrði hefðu verið fyrir hendi 9. nóvember 2023 fyrir riftun H á kaupum á bifreið sem hann hafði keypt af G ehf. í mars sama ár. H taldi að bifreiðin hefði við kaupin verið haldin galla sem ekki hefði tekist að bæta úr og honum því verið riftun heimil. G ehf. byggði meðal annars á því að lög nr. 48/2003 ættu ekki við um réttarsamband aðila. Þá hefði ætlaður galli verið óverulegur í skilningi 32. gr. laganna og skilyrði riftunar því ekki verið fyrir hendi. Með dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að lög nr. 48/2003 tækju til lögskipta aðila og að bifreiðin hefði, er kaupin voru gerð, verið haldin galla í skilningi b-liðar 2. mgr. 15. gr., sbr. 1. mgr. 16. gr. laganna. Þá taldi Landsréttur mega slá því föstu á grundvelli þeirra skriflegu gagna sem stöfuðu frá I, umboðsaðila þeirrar bifreiðategundar sem um ræddi, og vætti K, starfsmanns umboðsaðilans, að þegar H lýsti yfir riftun kaupanna hefði viðgerð I á bifreiðinni verið á lokastigi. Af gögnunum og vætti K taldi Landsréttur jafnframt mega ráða að í aðgerðum I hefðu falist tvær tilraunir til viðgerða á bifreiðinni og að leggja yrði til grundvallar að eftir síðari tilraunina, sem lauk 14. nóvember 2023, hefði verið búið að bæta úr þeim galla sem bifreiðin var haldin við kaupin, sbr. 2. mgr. 30. gr. laga nr. 48/2003. Þá taldi Landsréttur úrbæturnar að öllum atvikum máls virtum hafa farið fram innan hæfilegs tíma og án verulegs óhagræðis fyrir stefnda. Skilyrði 32. gr., sbr. 31. gr. laganna fyrir riftun H á kaupum á bifreiðinni 9. nóvember 2023 voru því ekki talin uppfyllt, enda viðgerð þá á lokastigi. G ehf. var því sýknað af kröfu H um staðfestingu riftunarinnar og endurgreiðslu kaupverðs.
Með dómi Hæstaréttar 2013 var J dæmdur til skilorðsbundinnar fangelsisrefsingar og greiðslu nánar tiltekinnar sektar vegna skattalagabrota. Eftir endurupptöku málsins var það dæmt að nýju í Hæstarétti 2022. Lyktir málsins urðu þær að hluta sakargifta var vísað frá héraðsdómi en ákærði sakfelldur fyrir meiri háttar skattalagabrot. Í dómsorði var kveðið á um að J væri ekki gerð sérstök refsing. Fyrir Landsrétti deildu aðilar um umfang endurgreiðslu þeirrar sektar sem J hafði greitt til Í á grundvelli dómsins frá 2013 og vexti af endurgreiðslunni, auk þess sem J krafðist miskabóta úr hendi Í. Í hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að J hefði ekki tekist að sanna að hann ætti rétt á frekari endurgreiðslu en hann hefði fengið og hið sama gilti um kröfu J um frekari greiðslu í formi vaxta af endurgreiðslukröfunni. Þá var Í sýknað af miskabótakröfu J. Í dómi Landsréttar var áréttuð sú niðurstaða héraðsdóms að um væri að ræða almennt einkamál sem um færi eftir lögum um meðferð einkamála en lyti ekki að innheimtu sektar samkvæmt dómi Hæstaréttar frá 2022. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu Í.
Með dómi Hæstaréttar 2013 var T dæmdur til skilorðsbundinnar fangelsisrefsingar og greiðslu nánar tiltekinnar sektar vegna skattalagabrota. Eftir endurupptöku málsins var það dæmt að nýju í Hæstarétti 2022. Lyktir málsins urðu þær að hluta sakargifta var vísað frá héraðsdómi en ákærði sakfelldur fyrir skattalagabrot. Í dómsorði var kveðið á um að T væri ekki gerð sérstök refsing. Fyrir Landsrétti deildu aðilar um umfang endurgreiðslu þeirrar sektar sem T hafði greitt til Í á grundvelli dómsins frá 2013 og vexti af endurgreiðslunni, auk þess sem T krafðist miskabóta úr hendi Í. Í hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að T hefði ekki tekist að sanna að hann ætti rétt á frekari endurgreiðslu en hann hefði fengið og hið sama gilti um kröfu T um frekari greiðslu í formi vaxta af endurgreiðslukröfunni. Þá var Í sýknað af miskabótakröfu T. Í dómi Landsréttar var áréttuð sú niðurstaða héraðsdóms að um væri að ræða almennt einkamál sem um færi eftir lögum um meðferð einkamála en lyti ekki að innheimtu sektar samkvæmt dómi Hæstaréttar frá 2022. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu Í.
Ágreiningur málsins laut að því hvort rifta skyldi greiðslu hins gjaldþrota félags T ehf. á virðisaukaskatti til Í að fjárhæð 14.084.356 krónur, sem fram fór 31. mars 2023 og hvort Í skyldi gert að endurgreiða þrotabúi T ehf. sömu fjárhæð ásamt vöxtum. Fyrir lá að gjalddagi kröfunnar var 5. apríl 2023. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna að þessu leyti var komist að þeirri niðurstöðu að greiðslan hafi átt sér stað fyrr en eðlilegt var. Þá var rakið að meðan félagið hefði verið í rekstri hefðu greiðslur af þessu tagi venjulega verið greiddar á gjalddaga eða eftir hann, þótt finna mætti einstök dæmi um annað. Yrði því ekki séð að það hefði virst venjulegt eftir atvikum í skilningi 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. að greiða fyrir gjalddaga þá skuld sem um væri deilt í málinu. Var því fallist á riftun hinnar umdeildu greiðslu og að Í bæri að endurgreiða þrotabúi T ehf. umkrafða fjárhæð með nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Aftur á móti var með dómi Landsréttar ekki fallist á að lagaskilyrði stæðu til að dæma Í til greiðslu vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, enda ekki um tjónsbætur að ræða. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um annað en greiðslu vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001.
Fallist var á riftunarkröfu þrotabús bílaleigu að hluta og samsvarandi fjárkröfu vegna greiðslna þrotamanns sem inntar voru af hendi skömmu fyrir frestdag.
Fallist var á riftunarkröfu þrotabús bílaleigu að hluta og samsvarandi fjárkröfu þar sem greiðslur til stefnda voru samanlagt taldar skerða greiðslugetu þrotamanns verulega.
Fallist á var á riftunarkröfur þrotabús bílaleigu og samsvarandi fjárkröfur vegna greiðslu skuldar með óvenjulegum greiðslueyri og greiðslu sem talin var ótilhlýðileg.
Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
Óli Ágústsson (
Einar Farestveit lögmaður)
gegn
Unforgettable Iceland ehf., Silvíu Rut Ástvaldsdóttur og Halldóri Kristni Haraldssyni (Enginn)
Fallist á endurgreiðsluskyldu þriggja stefndu vegna lána.
Stefnandi krafði stefnda um endurgreiðslu á fjárhæð sem hann hafði innt af hendi fyrir 20 tonna tollkvóta vegna innflutnings alifuglakjöts þar sem honum var ókleift að flytja inn umrætt magn innan gildistíma tollkvótans vegna atvika sem tengdust pólskum framleiðanda alifuglakjöts. Ekki var fallist á með stefnanda að hann hefði ofgreitt stefnda vegna umrædds tollkvóta þar sem hann öðlaðist þau tímabundnu réttindi sem falin voru í tollkvótanum og bar stefndi ekki ábyrgð á því að stefnanda var ókleift að nýta sér allan úthlutaðan tollkvóta innan gildistíma hans.
Riftun kaupsamnings um bifreið og endurgreiðsla kaupverðs.
Þrotabú D ehf. höfðaði mál á hendur fyrrum eigendum sínum, B og C, og A, sambýliskonu C, og krafðist aðallega skaðabóta vegna tjóns sem næmi þeirri fjárhæð sem þrotabúið taldi að A, B og C hefðu dregið sér úr rekstri D ehf. með ólögmætum hætti. Til vara byggði þrotabú D ehf. á því að A, B og C hefðu fengið ólögmæt lán hjá D ehf. sem þeim bæri að endurgreiða þrotabúinu. Með dómi héraðsdóms voru A, B og C sýknuð af aðalkröfu þrotabús D ehf. en varakröfur þrotabúsins voru teknar til greina. Héraðsdómur vísaði til þess að A, B og C hefðu tekið út reiðufé í samræmi við varakröfur þrotabús D ehf. gagnvart hverju þeirra. Taldi dómurinn að A, B og C bæru sönnunarbyrði fyrir þeim fullyrðingum þeirra að þessar úttektir hefðu verið hagnýttar í þágu D ehf. Yrðu þau að bera ábyrgð á því að hafa hagað rekstri D ehf. með slíkum hætti að þau gætu ekki sýnt fram á eða gert líklegt að um lögmæt útgjöld hefði verið að ræða í þágu félagsins. Var á það fallist með þrotabúi D ehf. að úttektir A, B og C af bankareikningi D ehf. hefðu farið í bága við 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Var það niðurstaða héraðsdóms að A, B og C hefðu með þessum framgangsmáta valdið þrotabúi D ehf. skaðabótaskyldu tjóni. Voru varakröfur þrotabús D ehf. því teknar til greina, að öðru leyti en því að dráttarvextir voru að hluta taldir fyrndir. Þá var kyrrsetningargerð sýslumanns staðfest þannig að fallist var á kyrrsetningu í fasteign A fyrir þeirri fjárhæð sem hún var dæmd til að greiða þrotabúi D ehf. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að A, B og C hefðu ekki lagt fram fullnægjandi gögn eða vísað í vitnisburði sem staðfestu að það reiðufé sem þau tóku á móti hafi runnið til greiðslu lögmætra krafna á hendur D ehf. Með vísan til þessa staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um að A, B og C bæru hallann af því að hafa ekki getað sannað að reiðuféð hefði verið notað í þágu rekstrar D ehf. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
Stefnandi gerði kröfu um greiðslu stefnda samkvæmt þremur reikningum. Stefndi hafnaði greiðsluskyldu sinni og byggði hvort tveggja á ógildingarreglum samningaréttarins og reglum um endurgreiðslu ofgreidd fjár. Á grundvelli aðgerðaleysis og tómlætis stefnda var kröfum hans um endugreiðslu hafnað. Þá þótti ósannaður málatilbúnaður stefnda byggður á ógildingarreglum samningaréttar. Að teknu tiliti til athugasemda stefnda við reikninga stefnanda og þess sem kom fram í málinu var fallist á kröfu stefnanda að hluta þannig að hin umkrafða fjárhæð var lækkuð.
Þrotabú EK ehf. höfðaði mál gegn Í og krafðist þess að rift yrði með dómi greiðslu að fjárhæð 20.000.000 króna til Skattsins 25. nóvember 2021 sem var tilkomin vegna gjaldfallinna opinberra gjalda eignarhaldsfélagsins. Jafnframt krafðist þrotabú EK ehf. þess að Í greiddi sér sömu fjárhæð ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum. Byggði þrotabú EK ehf. riftunarkröfuna á 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og kvað öll skilyrði riftunar á þeim grundvelli vera fyrir hendi. Í dómi Landsréttar kom fram að einkahlutafélagið ÍJ, sem síðar breytti um nafn og varð EK ehf., hefði átt í alvarlegum fjárhagslegum erfiðleikum á árinu fyrir 2021 og fóru árangurslausar aðfarargerðir fram hjá félaginu í maí og ágúst 2021. Þá lægi fyrir yfirlit sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um fjárnámsbeiðnir gagnvart ÍJ ehf. en samkvæmt því hefðu farið fram árangurslausar aðfarargerðir hjá félaginu 8. apríl 2020 og 15. febrúar, 15. apríl, 5. ágúst og 11. október 2021. Var aðfarargerðin 5. ágúst 2021 vegna kröfu frá Skattinum. Í ljósi þess að gjaldfallin opinber gjöld EK ehf. voru veruleg ásamt því að ítrekað hefðu farið fram árangurslausar aðfarargerðir hjá ÍJ ehf. og kröfur um gjaldþrot félagsins ítrekað verið hafðar uppi, var litið svo á að Í hefði í nóvember 2021 verið grandsamt um ógjaldfærni eignarhaldsfélagsins. Var greiðslan í nóvember 2021 talin hafa á ótilhlýðilegan hátt verið Í til hagsbóta á kostnað annarra kröfuhafa og leitt til þess að fjármunir voru ekki til reiðu til fullnustu krafna þeirra. Féllst Landsréttur á riftun þrotabúsins á greiðslunni á grundvelli 141. gr. laga nr. 21/1991 og að búið hefði orðið fyrir tjóni sem nam fjárhæð greiðslunnar, sbr. 3. mgr. 142. gr. sömu laga.
Stefnandi leitaði lögmannsþjónustu hjá stefnda vegna innheimtu bóta í kjölfar umferðarslyss sem hún varð fyrir árið 2019. Eftir að stefnandi fékk greiddar bætur úr hendi V hf. undirrituðu hún og stefndi fullnaðaruppgjör þar sem miðað var við að stefndi fengi í sinn hlut 15% af kröfunni sem hann hafði lýst vegna slyssins á hendur V hf. Stefnandi taldi þóknun stefnda hafa verið óhæfilega í skilningi 24. gr. laga nr. 77/1998 um lögmenn og gerði kröfu um greiðslu nánar tilgreindra fjárhæða úr hendi stefnda. Í dómi héraðsdóms var því slegið föstu að fyrirkomulag greiðslu lögmannsþóknunar hafi farið á svig við fyrrgreint ákvæði. Krafa stefnanda var hins vegar lækkuð verulega þar sem ósannað taldist að aðilar hefðu samið um tiltekið endurgjald auk þess sem slíkir annmarkar voru á útreikningi í stefnu að aðal- og varakrafa stefnanda var ekki lögð til grundvallar. Var stefnda gert að endurgreiða stefnda 400.000 krónur ásamt vöxtum vegna þess sem stefndi taldist hafa fengið greitt umfram eðlilegt endurgjald fyrir störf sín.
B höfðaði mál gegn A en ágreiningur þeirra snérist um það hvort A bæri að endurgreiða B fjármuni í hans eigu sem notaðir voru við kaup á fasteigninni D. Málatilbúnaður B samkvæmt héraðsdómsstefnu var á því reistur að A hefði nýtt fjármuni sem honum bar vegna sölu á fasteigninni C í heimildarleysi til kaupa á fasteigninni D. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem féllst á kröfur B, var lagt til grundvallar að um lán frá B hefði verið að ræða sem bæri að endurgreiða þegar þess væri krafist. Var talið að B hefði formlega krafist greiðslu lánsins með höfðun dómsmáls og að A hefði borið að endurgreiða lánið eigi síðar en þann dag. Í dómi Landsréttar kom fram að þeirri málsástæðu að um lán til A hefði verið að ræða yrði ekki fundin stoð í héraðsdómsstefnu. Lá ekki fyrir að A hefði samþykkt að málsástæðan kæmist að í málinu, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, og var héraðsdómara því óheimilt að færa þau rök fyrir niðurstöðu sinni að um lán til A hefði verið að ræða. Var því talið að héraðsdómari hefði farið út fyrir þann málsgrundvöll sem B markaði í stefnu málsins og út fyrir heimildir sínar samkvæmt 2. mgr. 111. gr. laga nr. 91/1991. Taldi Landsréttur þessa annmarka á hinum áfrýjaða dómi slíka að ekki yrði hjá því komist að ómerkja dóminn án kröfu og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar og dómsálagningar að nýju.
A höfðaði mál á hendur B og krafðist viðurkenningar á því að B væri skylt að endurgreiða honum að fullu þann kostnað sem hann hafði borið af fæði starfsmanna B við veitingu B á stoðþjónustu til A á grundvelli 8. gr. laga nr. 38/2018 um þjónustu við fatlað fólk með langvarandi stuðningsþarfir. B taldi sig á hinn bóginn lengst af hafa innt af hendi greiðslur til A vegna umrædds kostnaðar á grundvelli viðmiða í reglugerð nr. 1054/2010 um þjónustu við fatlað fólk á heimili sínu, en síðar samkvæmt samþykktum velferðar- og mannréttindaráðs sveitarfélagsins. Með því hefði B fullnægt þeirri skyldu sem ágreiningur aðila tæki til. Í úrskurði Landsréttar var rakið að samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála gæti aðili, sem hefði lögvarða hagsmuni af því að skorið væri úr um tilvist eða efni réttinda eða réttarsambands, leitað viðurkenningardóms um kröfu sína. Samkvæmt d-lið 1. mgr. 80. gr. laganna yrði kröfugerð í slíkri málsókn að taka til viðurkenningar á tilteknum réttindum og þar með að dómsniðurstaða um hana fæli í sér að með henni væri ráðið til lykta ágreiningi um þau. Þótt krafa A yrði tekin til greina fæli sú niðurstaða ekki í sér að ráðið yrði til lykta ágreiningi um þau réttindi sem hann teldi sig njóta enda myndu aðilar eftir sem áður deila um inntak og afmörkun greiðsluskyldu B. Fullnægði málatilbúnaður A því ekki áskilnaði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um ákveðna kröfugerð og var staðfest niðurstaða héraðsdóms um frávísun málsins.
Þrotabú A höfðaði mál á hendur CCE ehf. og krafðist riftunar á tilteknum ráðstöfunum A til CCE ehf. Fyrir Landsrétti var eingöngu krafist riftunar á greiðslu að fjárhæð 29.330.919 krónur af bankareikningi þrotamanns 1. nóvember 2019, sem innt var af hendi til CCE ehf. Þrotabú A byggði kröfu sína um riftun á 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Í dómi Landsréttar var talið að þrotamaður hefði verið ógjaldfær þegar greiðslan var innt af hendi. Nokkru áður hafði hann ráðstafað stórum hluta eigna sína annað, var tekjulítill og nýtti fjármuni frá fyrirtæki sínu C ehf., sem einnig var ógjaldfært, til að gera upp við CCE ehf. á grundvelli sjálfskuldarábyrgðar sinnar en skuldin var tilkomin vegna skuldar C ehf. við CCE ehf. Var greiðslan því á ótilhlýðilegan hátt til hagsbóta fyrir CCE ehf. á kostnað annarra kröfuhafa og leiddi til þess að þrotamaður hafði minni eignir til fullnustu öðrum kröfuhöfum. Þá er rakið að þrotamaður hafi átt í áralöngum viðskiptum við CCE ehf. vegna atvinnureksturs síns og staðið í miklum persónulegum ábyrgðum gagnvart CCE ehf. vegna viðskiptanna. CCE ehf. hafi verið kunnugt um mikla erfiðleika í rekstri þrotamanns og að félag hans C ehf. hefði að mestu látið af starfsemi. CCE ehf. hafi því mátt vita að tekjur þrotamanns af atvinnurekstrinum væru litlar. Jafnframt lá fyrir að þrotamaður hafði nokkru áður greitt 9.000.000 króna viðskiptaskuld til CCE ehf. vegna annars félags í hans eigu, einnig á grundvelli sjálfskuldaraábyrgðar. Þar sem CCE ehf. bjó yfir vitneskju um framangreind atriði bar félaginu að kanna stöðu þrotamanns áður en félagið tók við hárri greiðslu úr hendi hans. Þrátt fyrir að A hefði ekki verið á vanskilaskrá þegar hann innti greiðsluna af hendi lá fyrir samkvæmt opinberum gögnum að hann var með öllu eignalaus og þá hafði hann nokkru áður ráðstafað verðmætustu eign sinni til sambýliskonu sinnar. Því var talið að CCE ehf. hefði mátt vita um ógjaldfærni þrotamanns og þær aðstæður sem leiddu til þess að ráðstöfun hans var ótilhlýðleg. Var krafa áfrýjanda um riftun greiðslunnar því tekin til greina og CCE ehf. dæmt til að greiða þrotabúi A 29.33.919 krónur með tilgreindum vöxtum.
Kröfu um viðurkenningu á skyldu stefnda til að endurgreiða stefnanda kostnað vegna fæðis starfsmanna stefnda við veitingu stoðþjónustu á grundvelli laga nr. 38/2018 um þjónustu við fatlað fólk með langvarandi stuðningsþarfir, vísað frá dómi vegna vanreifunar og óskýrleika.
Reykjavíkurborg tók Seesaw-kerfið í notkun árið 2021, en þar var um að ræða rafræna kennslulausn. Persónuvernd komst að þeirri niðurstöðu með ákvörðun í desember 2021 að notkun lausnarinnar væri ólögmæt og ákvað í maí 2022 að leggja sekt að fjárhæð 5.000.000 króna á Reykjavíkurborg vegna málsins. Málið höfðaði Reykjavíkurborg til ógildingar á báðum ákvörðunum Persónuverndar og til endurgreiðslu á sektinni. Dómurinn komst að þeirri niðurstöðu að slíkir efnislegir annmarkar væru á íþyngjandi stjórnvaldsákvörðunum Persónuverndar að fallast bæri á aðalkröfu Reykjavíkurborgar um ógildingu ákvarðananna tveggja, enda þótt vissar ályktanir Persónuverndar hefðu verið á rökum reistar um misbresti af hálfu Reykjavíkurborgar sem ábyrgðaraðila við undirbúning og innleiðingu Seesaw-kerfisins. Var íslenska ríkinu því gert að endurgreiða Reykjavíkurborg sektarfjárhæðina.
A höfðaði mál gegn L og Í þar sem hann krafðist þess að ógiltur yrði úrskurður heilbrigðisráðuneytisins þar sem staðfest var gjaldtaka á hendur A vegna notkunar hans á CPAP-öndunarvél. Jafnframt krafðist A þess að L og Í yrði sameiginlega gert að endurgreiða honum oftekin gjöld vegna notkunarinnar. Ágreiningur aðila snerist um lögmæti gjaldtökunnar en A taldi að um væri að ræða þjónustugjald og að ekki væri fullnægjandi lagagrundvöllur fyrir gjaldtökunni. L og Í héldu því hins vegar fram að um væri að ræða styrk fremur en þjónustugjald. Í dómi Landsréttar kom fram að ákvæði 1. mgr. 26. gr. laga nr. 112/2018 um sjúkra-tryggingar, sem mælir fyrir um þátttöku Sjúkratrygginga í kostnaði við öflun og notkun hjálpartækja, yrði ekki túlkað öðruvísi en svo að um væri að ræða greiðslu-þátttöku Sjúkratrygginga með þeim sem notuðu hjálpartæki á borð við öndunarvélar. Ekki hafi staðið til af hálfu löggjafans að ríkið bæri allan kostnað við öflun og notkun hjálpartækja, enda sé sérstaklega tekið fram í þágildandi reglugerð nr. 1155/2013, að öndunarvélar séu greiddar að fullu en skiptanlegir fylgihlutir og rekstrarvörur fyrir vélarnar ásamt þjónustu séu greiddir að fullu nema fyrir notendur CPAP-öndunarvéla. Notkun A á CPAP- öndunarvél hafi því verið niðurgreidd af Sjúkratryggingum að öðru leyti en því að styrkurinn tók ekki til mánaðarlegs meðalkostnaðar vegna skiptanlegra fylgihluta, rekstrarvöru og þjónustu við vélina umfram 440 krónur sem A bar að greiða í þessu tilviki. Þar sem ekki var um að ræða að L innheimti gjald fyrir veitta þjónustu sem lagaheimild þurfti fyrir voru L og Í sýknuð af kröfum A.
Fallist var á endurgreiðslukröfu stefnanda á hendur stefnda vegna trygginga og gjalda af bifreið sem stefnandi hafði staðið straum af eftir að kaupsamningi aðila um bifreiðina hafði verið rift. Sökum vanreifunar var ekki fallist á körfu stefnda um skuldajöfnun eða lækkun á dómkröfum stefnanda
Hafnað var kröfu stefnanda um endurgreiðslu hluta húsgjalda sem hann greiddi til stefnda. Húsgjöld byggðu á samþykktum stefnda og var m.a. varið til að standa straum af auglýsingar- og kynningarstarfsemi sem stefnandi taldi ólögmætt að telja til sameiginlegs rekstrarkostnaðar. Dómurinn féllst ekki á að stefnda væri óheimilt að ákveða í samþykktum sínum að slíkur kostnaður væri hluti af sameiginlegum rekstrarkostnaði heldur byggði á því að eigendur húsnæðisins hefðu með bindandi hætti samið á þann veg með samþykktum sínum. Vísaði dómurinn til þess að fjöleignarhúsalögin væru frávíkjanleg og réttur manna til að standa utan félaga kæmi ekki í veg fyrir að húsfélög í atvinnuhúsnæði semdu sérstaklega um hvað telja bæri til sameiginlegs kostnaðar af rekstri húsnæðis og hvernig honum skyldi skipt á milli eigenda. Þá var því hafnað að skortur á þinglýsingu samþykktanna ætti að leiða til þess að stefnandi væri óbundinn af þeim enda gæti hann ekki talist grandlaus þriðji aðili.
S höfðaði mál á hendur F ehf. og krafðist endurgreiðslu vegna ferðar sem hann hafði bókað hjá F og greitt að fullu til Norður-Ítalíu en afpantað daginn fyrir brottför vegna útbreiðslu COVID-19 faraldurs. Hæstiréttur taldi ótvírætt að þegar ferðin var afpöntuð hefðu aðstæður á ákvörðunarstað verið bæði óvenjulegar og óviðráðanlegar og haft veruleg áhrif á framkvæmd fyrirhugaðrar ferðar S í skilningi 3. mgr. 15. gr. laga nr. 95/2018 um pakkaferðir og samtengda ferðatilhögun. Ekki var talið hafa úrslitaþýðingu hvort íslensk stjórnvöld hefðu formlega skilgreint alla Ítalíu sem svæði með mikla smitáhættu á þeim degi sem ferðin var afpöntuð heldur væri nægilegt að vissar líkur væru á áhættu fyrir heilbrigði S og fjölskyldu hans vegna farsóttar. Þá var ekki fallist á að lagafyrirmæli um rétt S til endurgreiðslu og beiting hennar við þessar aðstæður væru óhóflega íþyngjandi fyrir eignarrétt eða atvinnustarfsemi F í ljósi þeirrar neytendaverndar sem lögin stefndu að. Var því talið að skilyrði 15. gr. laga nr. 95/2018 til að afpanta ferðina með rétti til fullrar endurgreiðslu væru uppfyllt og að F bæri áhættuna af því að ferð væri afpöntuð af þessum ástæðum. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um rétt S til fullrar endurgreiðslu ásamt dráttarvöxtum frá því að 14 dagar voru liðnir frá afpöntun ferðarinnar.
Ó höfðaði mál á hendur F ehf. og krafðist endurgreiðslu vegna ferðar sem hann hafði bókað hjá F og greitt að fullu til Norður-Ítalíu en afpantað daginn fyrir brottför vegna útbreiðslu COVID-19 faraldurs. Hæstiréttur taldi ótvírætt að þegar ferðin var afpöntuð hefðu aðstæður á ákvörðunarstað verið bæði óvenjulegar og óviðráðanlegar og haft veruleg áhrif á framkvæmd fyrirhugaðrar ferðar Ó í skilningi 3. mgr. 15. gr. laga nr. 95/2018 um pakkaferðir og samtengda ferðatilhögun. Ekki var talið hafa úrslitaþýðingu hvort íslensk stjórnvöld hefðu formlega skilgreint alla Ítalíu sem svæði með mikla smitáhættu á þeim degi sem ferðin var afpöntuð heldur væri nægilegt að vissar líkur væru á áhættu fyrir heilbrigði Ó og fjölskyldu hans vegna farsóttar. Þá var ekki fallist á að lagafyrirmæli um rétt Ó til endurgreiðslu og beiting hennar við þessar aðstæður væru óhóflega íþyngjandi fyrir eignarrétt eða atvinnustarfsemi F í ljósi þeirrar neytendaverndar sem lögin stefndu að. Var því talið að skilyrði 15. gr. laga nr. 95/2018 til að afpanta ferðina með rétti til fullrar endurgreiðslu væru uppfyllt og að F bæri áhættuna af því að ferð væri afpöntuð af þessum ástæðum. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um rétt Ó til fullrar endurgreiðslu ásamt dráttarvöxtum frá því að 14 dagar voru liðnir frá afpöntun ferðarinnar.
G höfðaði mál á hendur F ehf. og krafðist endurgreiðslu vegna ferðar sem hann hafði bókað hjá F og greitt að fullu til Norður-Ítalíu en afpantað daginn fyrir brottför vegna útbreiðslu COVID-19 faraldurs. Hæstiréttur taldi ótvírætt að þegar ferðin var afpöntuð hefðu aðstæður á ákvörðunarstað verið bæði óvenjulegar og óviðráðanlegar og haft veruleg áhrif á framkvæmd fyrirhugaðrar ferðar G í skilningi 3. mgr. 15. gr. laga nr. 95/2018 um pakkaferðir og samtengda ferðatilhögun. Ekki var talið hafa úrslitaþýðingu hvort íslensk stjórnvöld hefðu formlega skilgreint alla Ítalíu sem svæði með mikla smitáhættu á þeim degi sem ferðin var afpöntuð heldur væri nægilegt að vissar líkur væru á áhættu fyrir heilbrigði G og fjölskyldu hans vegna farsóttar. Þá var ekki fallist á að lagafyrirmæli um rétt G til endurgreiðslu og beiting hennar við þessar aðstæður væru óhóflega íþyngjandi fyrir eignarrétt eða atvinnustarfsemi F í ljósi þeirrar neytendaverndar sem lögin stefndu að. Var því talið að skilyrði 15. gr. laga nr. 95/2018 til að afpanta ferðina með rétti til fullrar endurgreiðslu væru uppfyllt og að F bæri áhættuna af því að ferð væri afpöntuð af þessum ástæðum. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um rétt G til fullrar endurgreiðslu ásamt dráttarvöxtum frá því að 14 dagar voru liðnir frá afpöntun ferðarinnar.
Þrotabú H ehf. höfðaði mál á hendur J og krafðist endurgreiðslu fjármuna en til vara riftunar á skuldajöfnuði og endurgreiðslu fjármuna vegna millifærslna á bankareikning J og úttekta á vörum og þjónustu hjá H ehf. Byggði þrotabú H ehf. á því að um væri að ræða ógreitt lán, enda hefði skuldajöfnunin verið ólögmæt. J taldi hins vegar að millifærslur á bankareikning hans og úttektir hefðu verið innborgun á leiguskuld H ehf. við HV ehf., sem var í eigu J. Millifærslurnar og úttektirnar hefðu verið greiddar eða afhentar beint til J samkvæmt fyrirmælum HV ehf. og fyrir mistök verið færð í bókhaldi H ehf. sem kröfur á hendur J. Tiltekin færsla hefði verið til leiðréttingar á þessu en hún ranglega færð sem skuldajöfnuður. Fram kom í dómi Landsréttar að J hefði ekki lagt fram önnur gögn til stuðnings málatilbúnaði sínum en hreyfingayfirlit. Þá væri ósamræmi í málatilbúnaði J þar sem yfirlitið sýndi ekki að vöru- og þjónustuúttektir hans væru færðar til lækkunar á leiguskuldinni. Ekki var heldur á það fallist að í skuldajöfnuði hefði í reynd falist leiðrétting. J og HV ehf. væru sjálfstæðir aðilar að lögum og yrðu greiðslur til J því ekki því ekki taldar jafngilda greiðslum til HV ehf. Þá lá ekkert fyrir um að J hefði fengið kröfur HV ehf. framseldar. Loks væri með öllu óútskýrt af hálfu J hvernig ætluð leiðrétting hefði getað falist í því að kröfur H ehf. á hendur V, þáverandi framkvæmdastjóra félagsins, hefðu átt að koma til lækkunar á leiguskuld þess við HV ehf. Var því fallist á kröfu þrotabúsins um endurgreiðslu fjármunanna, samtals að fjárhæð 12.913.593 krónur.
Fallist á kröfu um endurgreiðslu láns sem fólst í millifærslum af reikningi lánveitanda yfir á reikning lántaka. Lántaki talinn bera sönnunarbyrði um að ekki hafi verið um lán að ræða, svo og að ekki hafi átt að endurgreiða lánið. Gjalddagi lánsins var talinn vera sá dagur er fyrst var krafist endurgreiðslu þar sem ekki hafði verið samið um tiltekinn gjalddaga.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um endurgreiðslu svokallað byggingarréttargjalds. Taldi dómurinn gjaldið hafa byggst á óformbundnu samkomulagi aðila af einkaréttarlegum toga og að í háttsemi stefnanda hefði falist hirðuleysi sem stefndi gæti ekki borið á, en stefnandi hafði átt í samskiptum við stefnda um reikning vegna gjaldsins og haft færi á að koma að athugasemdum við hann en látið það hjá líða þrátt fyrir að honum hlyti í ljósi sérfræðiþekkingar sinna og atvika að hafa verið ljóst að tæki m.a. til innheimtu gjaldsins.
V ehf. höfðaði mál gegn Í til endurgreiðslu á skilagjaldi og umsýsluþóknun sem félaginu var gert að greiða á grundvelli laga nr. 52/1989 um ráðstafanir gegn umhverfismengun af völdum einnota umbúða fyrir drykkjarvörur. Í dómi Landsréttar var rakið að óumdeilt væri að umrædd gjöld teldust vera skattur. Í ákvæðum laga nr. 58/1989, eins og þau voru er gjöldin voru lögð á, hafi skýrlega verið mælt fyrir um fjárhæðir skilagjalds og umsýsluþóknunar, sem voru misháar eftir umbúðaeiningum. Óumdeilt væri að sú álagning sem ágreiningur aðila fyrir Landsrétti laut að væri að öllu leyti til samræmis við þær fjárhæðir sem komu fram í lögunum. Álagningin hafi því byggt á beinum fyrirmælum löggjafans og hún hafi ekki verið í andstöðu við 40. gr. og 1. mgr. 77. gr. stjórnarskrárinnar. Ekki var fallist á að álagning gjaldanna hafi farið í bága við jafnræðisreglu 65. gr. stjórnarskrárinnar, sbr. 14. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Þá var hafnað málsástæðu V ehf. um að skattheimtan uppfyllti ekki þær kröfur sem leiða af eignarréttarákvæði 72. gr. stjórnarskrárinnar, sbr. 1. gr. 1. samningsviðauka við mannréttindasáttmálann. Loks var hafnað málsástæðum V ehf. er lutu að því að skattheimtan hafi ekki uppfyllt skilyrði félagafrelsisákvæðis 74. gr. stjórnarskrárinnar, sbr. 11. gr. mannréttindasáttmála Evrópu.
Ágreiningur um umboð og úttektir á bankareikningum á sambúðartíma.
S hf. höfðaði mál gegn Í til endurgreiðslu svokallaðs flutningsjöfnunargjalds sem lagt var á S hf. árin 2016 til 2019 samkvæmt lögum nr. 103/1994 um jöfnun á flutningskostnaði olíuvara. Í dómi Landsréttar kom fram að aðilar deildu ekki lengur um það hvort umrætt gjald teldist vera skattur. Niðurstaða málsins réðist því af því hvort fullgild heimild hafi verið til skattlagningarinnar samkvæmt 40. gr. og 77. gr. stjórnarskrárinnar. Rakið var að í lögum nr. 103/1994, eins og þau voru á þeim tíma sem krafa S hf. tók til, hefði fjárhæð flutningsjöfnunargjalds ekki verið fastákveðin heldur hafi Byggðastofnun verið falið að ákveða gjaldið. Samkvæmt lögunum skyldi fjárhæð gjaldsins miða við að tekjur af því nægðu til að greiða flutningskostnað á olíuvörum en stjórn innflutningssjóðs olíuvara var falið að úrskurða um hvað teldist til flutningskostnaðar. Með þessu hafi stjórnvöldum verið falin ákvörðun um meginatriði skattlagningarinnar en fyrrnefnd ákvæði stjórnarskrárinnar leggðu bann við svo almennu framsali skattlagningarvalds til stjórnvalda. Var því fallist á kröfu S hf. um endurgreiðslu hinna ofgreiddu gjalda. Ekki var fallist á varakröfu Í um að til lækkunar á kröfu S hf. skyldu koma greiðslur sem S hf. fékk greitt úr flutningsjöfnunarsjóði olíuvara á tímabilinu. Þær greiðslur voru ekki taldar hafa falið sér endurgreiðslu á skatti heldur væru þær óháðar því hvort viðkomandi hefði innt skattinn af hendi.
A ehf. höfðaði mál gegn Í til endurgreiðslu svokallaðs flutningsjöfnunargjalds sem lagt var á A ehf. árin 2016 til 2019 samkvæmt lögum nr. 103/1994 um jöfnun á flutningskostnaði olíuvara. Í dómi Landsréttar kom fram að aðilar deildu ekki lengur um það hvort umrætt gjald teldist vera skattur. Niðurstaða málsins réðist því af því hvort fullgild heimild hafi verið til skattlagningarinnar samkvæmt 40. gr. og 77. gr. stjórnarskrárinnar. Rakið var að í lögum nr. 103/1994, eins og þau voru á þeim tíma sem krafa A ehf. tók til, hefði fjárhæð flutningsjöfnunargjalds ekki verið fastákveðin heldur hafi Byggðastofnun verið falið að ákveða gjaldið. Samkvæmt lögunum skyldi fjárhæð gjaldsins miða við að tekjur af því nægðu til að greiða flutningskostnað á olíuvörum en stjórn innflutningssjóðs olíuvara var falið að úrskurða um hvað teldist til flutningskostnaðar. Með þessu hafi stjórnvöldum verið falin ákvörðun um meginatriði skattlagningarinnar en fyrrnefnd ákvæði stjórnarskrárinnar leggðu bann við svo almennu framsali skattlagningarvalds til stjórnvalda. Var því fallist á kröfu A ehf. um endurgreiðslu hinna ofgreiddu gjalda. Ekki var fallist á varakröfu Í um að til lækkunar á kröfu A ehf. skyldu koma greiðslur sem A ehf. fékk greitt úr flutningsjöfnunarsjóði olíuvara á tímabilinu. Þær greiðslur voru ekki taldar hafa falið sér endurgreiðslu á skatti heldur væru þær óháðar því hvort viðkomandi hefði innt skattinn af hendi.
Þrotabú K höfðaði mál gegn F og krafðist riftunar og/eða greiðslu fjármuna vegna afsals K á tveimur fasteignum og bifreið til F í aðdraganda gjaldþrots K. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti, var lagt til grundvallar að engar skuldir hefðu legið að baki veðskuldabréfum sem hvíldu á eigninni V þegar þrotamaður hefði afsalað henni til F og því hefði K afsalað eigninni án þess að nokkurt endurgjald kæmi fyrir hana. Þar sem ráðstöfun eignarinnar hefði farið fram þegar minna en sex mánuðir voru til frestdags var fallist á riftun ráðstöfunarinnar á grundvelli 1. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og F gert að afhenda þrotabúinu fasteignina. Jafnframt var fallist á það með þrotabúi K að ráðstöfun fasteignarinnar B, fyrir verð sem hefði verið langt undir markaðsverði eignarinnar, hefði falið í sér gjafagerning sem riftanlegur væri samkvæmt 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991. Var því fallist á kröfu þrotabúsins um riftun þeirrar ráðstöfunar auk þess sem F var gert að greiða þrotabúinu bætur sem námu mismun á fasteignarmatsverði eignarinnar og stöðu áhvílandi veðskulda sem F hefði tekið yfir á afsalsdegi. Þá var lagt til grundvallar að K hefði afsalað tilgreindri bifreið til F með tilkynningu til bifreiðarskrár eftir frestdag án þess að nokkurt endurgjald hefði komið á móti og því fallist á að sú ráðstöfun væri riftanleg á grundvelli 2. mgr. 139. gr. laga nr. 21/1991 og F gert að greiða þrotabúinu bætur sem jafngiltu eðlilegu kaupverði bifreiðarinnar þegar henni var afsalað til F.
E höfðaði mál gegn Í og krafðist endurgreiðslu gjalds sem lagt hafði verið á vegna innflutnings E á raftækjum á grundvelli laga nr. 146/1996 um öryggi raforkuvirkja, neysluveitna og raffanga og reglugerð nr. 678/2009 um raforkuvirki. Óumdeilt var að umrætt gjald teldist til skatts í skilningi 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar. Í dómi Landsréttar var rakin dómaframkvæmd Hæstaréttar um þau sjónarmið sem líta beri til þegar metið er hvort ákvæði laga hafi að geyma fullgilda heimild til skattlagningar. Með ákvæði 5. töluliðar 1. mgr. 14. gr. laga nr. 146/1996 hafi ráðherra verið framselt vald til að ákveða hlutfall þess gjalds sem um var deilt, án annarra takmarkana en fólust í hámarki þess. Með því hafi stjórnvöldum verið falin ákvörðun um eitt meginatriði skattheimtunnar, fjárhæð hennar. Svo almennt framsal stæðist ekki fyrrgreind stjórnarskrárákvæði. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um skyldu Í til að endurgreiða E það fé sem E hafði ofgreitt ásamt vöxtum og dráttarvöxtum.
H ehf. höfðaði mál gegn Í til endurgreiðslu gjalda sem hann hafði innt af hendi til Í samkvæmt 5. gr. tollalaga nr. 88/2005 vegna innflutnings á landbúnaðarvörum samkvæmt vöruflokkum sem tilgreindir væru í viðaukum IVA og IVB við tollalög. Laut ágreiningur málsins að því hvort samspil 1. mgr. 5. gr. og 3. mgr. 12. gr. tollalaga við ákvæði 65. gr. A búvörulaga nr. 99/1993, eins og síðastgreindu tvö ákvæðin hljóðuðu á þeim tíma sem atvik málsins gerðust, hefði falið í sér fullnægjandi aðferð við álagningu tolla á landbúnaðarvörur og þar með skattlagningu í skilningi 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944. Í dómi Landsréttar kom fram að baki því fyrirkomulagi sem mælt væri fyrir um í 65. gr. A búvörulaga og 3. mgr. 12. gr. tollalaga um úthlutun tímabundinna tollkvóta á sérstökum tollkjörum byggju lögmæt markmið sem kæmu fram í 1. gr. búvörulaga. Játa yrði löggjafanum talsvert svigrúm um val á leiðum að þeim markmiðum að því tilskildu að gætt væri grundvallarsjónarmiða stjórnarskrár um að skattar skyldu lagðir á eftir almennum efnislegum mælikvarða og jafnræðis gætt gagnvart skattborgunum eftir því sem unnt væri. Samkvæmt hefðbundinni orðskýringu á efni 1. mgr. 65. gr. A búvörulaga, eins og ákvæðið hljóðaði á þeim tíma er atvikin gerðust, þótti ljóst að ráðherra hefði verið skylt að úthluta umræddum tollkvóta að uppfylltum nánar tilgreindum skilyrðum. Í ákvæðinu hefði því með nægilega skýrum hætti verið kveðið á um skattskylduna þegar tilteknar aðstæður ríktu á innanlandsmarkaði. Ákvörðun um úthlutun tollkvótans hefði því ekki verið á hendi ráðherra. Þá þótti engum vafa undirorpið að hverjum gjaldskyldan beindist. Jafnframt þótti löggjafinn hafa tekið nægilega skýra afstöðu til þess hvaða forsendur skyldu ráða fjárhæð tollgjaldsins samkvæmt 3. mgr. 12. gr. tollalaga og að ráðherra eða önnur stjórnvöld hefðu ekki haft það svigrúm sem máli skipti til að ákveða fjárhæð þess, breyta því eða um önnur meginatriði skattheimtunnar. Var því ekki fallist á að af samspili 5. gr. og 12. gr. tollalaga við 65. gr. A búvörulaga, eins og ákvæðin hljóðuðu þegar atvikin gerðust, leiddi að um óheimilt framsal löggjafans á skattlagningarvaldi til ráðherra hefði verið að ræða sem færi í bága við 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar. Þá var ekki fallist á að annmarkar við birtingu fyrrgreindra viðauka við tollalög haggaði gildi þeirra enda hefðu þeir verið birtir í Stjórnartíðindum á sínum tíma og við setningu núgildandi tollalaga hefði löggjafinn tiltekið sérstaklega að þeir skyldu gilda áfram sem viðaukar við lögin. Enn fremur hefði verið vísað til þeirra í dómaframkvæmd. Loks var ekki fallist á að breyting á 65. gr. A búvörulaga og 3. mgr. 12. gr. tollalaga eftir uppkvaðningu héraðsdóms hefði þýðingu við niðurstöðu málsins. Var Í því sýknað af kröfum H ehf.
I ehf. höfðaði mál gegn Í til endurgreiðslu gjalda sem hann hafði innt af hendi til Í samkvæmt 5. gr. tollalaga nr. 88/2005 vegna innflutnings á landbúnaðarvörum samkvæmt vöruflokkum sem tilgreindir væru í viðaukum IVA og IVB við tollalög. Laut ágreiningur málsins að því hvort samspil 1. mgr. 5. gr. og 3. mgr. 12. gr. tollalaga við ákvæði 65. gr. A búvörulaga nr. 99/1993, eins og síðastgreindu tvö ákvæðin hljóðuðu á þeim tíma sem atvik málsins gerðust, hefði falið í sér fullnægjandi aðferð við álagningu tolla á landbúnaðarvörur og þar með skattlagningu í skilningi 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944. Í dómi Landsréttar kom fram að baki því fyrirkomulagi sem mælt væri fyrir um í 65. gr. A búvörulaga og 3. mgr. 12. gr. tollalaga um úthlutun tímabundinna tollkvóta á sérstökum tollkjörum byggju lögmæt markmið sem kæmu fram í 1. gr. búvörulaga. Játa yrði löggjafanum talsvert svigrúm um val á leiðum að þeim markmiðum að því tilskildu að gætt væri grundvallarsjónarmiða stjórnarskrár um að skattar skyldu lagðir á eftir almennum efnislegum mælikvarða og jafnræðis gætt gagnvart skattborgunum eftir því sem unnt væri. Samkvæmt hefðbundinni orðskýringu á efni 1. mgr. 65. gr. A búvörulaga, eins og ákvæðið hljóðaði á þeim tíma er atvikin gerðust, þótti ljóst að ráðherra hefði verið skylt að úthluta umræddum tollkvóta að uppfylltum nánar tilgreindum skilyrðum. Í ákvæðinu hefði því með nægilega skýrum hætti verið kveðið á um skattskylduna þegar tilteknar aðstæður ríktu á innanlandsmarkaði. Ákvörðun um úthlutun tollkvótans hefði því ekki verið á hendi ráðherra. Þá þótti engum vafa undirorpið að hverjum gjaldskyldan beindist. Jafnframt þótti löggjafinn hafa tekið nægilega skýra afstöðu til þess hvaða forsendur skyldu ráða fjárhæð tollgjaldsins samkvæmt 3. mgr. 12. gr. tollalaga og að ráðherra eða önnur stjórnvöld hefðu ekki haft það svigrúm sem máli skipti til að ákveða fjárhæð þess, breyta því eða um önnur meginatriði skattheimtunnar. Var því ekki fallist á að af samspili 5. gr. og 12. gr. tollalaga við 65. gr. A búvörulaga, eins og ákvæðin hljóðuðu þegar atvikin gerðust, leiddi að um óheimilt framsal löggjafans á skattlagningarvaldi til ráðherra hefði verið að ræða sem færi í bága við 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar. Þá var ekki fallist á að annmarkar við birtingu fyrrgreindra viðauka við tollalög haggaði gildi þeirra enda hefðu þeir verið birtir í Stjórnartíðindum á sínum tíma og við setningu núgildandi tollalaga hefði löggjafinn tiltekið sérstaklega að þeir skyldu gilda áfram sem viðaukar við lögin. Enn fremur hefði verið vísað til þeirra í dómaframkvæmd. Loks var ekki fallist á að breyting á 65. gr. A búvörulaga og 3. mgr. 12. gr. tollalaga eftir uppkvaðningu héraðsdóms hefði þýðingu við niðurstöðu málsins. Var Í því sýknað af kröfum I ehf.
S ehf. höfðaði mál gegn Í til endurgreiðslu gjalda sem hann hafði innt af hendi til Í samkvæmt 5. gr. tollalaga nr. 88/2005 vegna innflutnings á landbúnaðarvörum samkvæmt vöruflokkum sem tilgreindir væru í viðaukum IVA og IVB við tollalög. Laut ágreiningur málsins að því hvort samspil 1. mgr. 5. gr. og 3. mgr. 12. gr. tollalaga við ákvæði 65. gr. A búvörulaga nr. 99/1993, eins og síðastgreindu tvö ákvæðin hljóðuðu á þeim tíma sem atvik málsins gerðust, hefði falið í sér fullnægjandi aðferð við álagningu tolla á landbúnaðarvörur og þar með skattlagningu í skilningi 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944. Í dómi Landsréttar kom fram að baki því fyrirkomulagi sem mælt væri fyrir um í 65. gr. A búvörulaga og 3. mgr. 12. gr. tollalaga um úthlutun tímabundinna tollkvóta á sérstökum tollkjörum byggju lögmæt markmið sem kæmu fram í 1. gr. búvörulaga. Játa yrði löggjafanum talsvert svigrúm um val á leiðum að þeim markmiðum að því tilskildu að gætt væri grundvallarsjónarmiða stjórnarskrár um að skattar skyldu lagðir á eftir almennum efnislegum mælikvarða og jafnræðis gætt gagnvart skattborgunum eftir því sem unnt væri. Samkvæmt hefðbundinni orðskýringu á efni 1. mgr. 65. gr. A búvörulaga, eins og ákvæðið hljóðaði á þeim tíma er atvikin gerðust, þótti ljóst að ráðherra hefði verið skylt að úthluta umræddum tollkvóta að uppfylltum nánar tilgreindum skilyrðum. Í ákvæðinu hefði því með nægilega skýrum hætti verið kveðið á um skattskylduna þegar tilteknar aðstæður ríktu á innanlandsmarkaði. Ákvörðun um úthlutun tollkvótans hefði því ekki verið á hendi ráðherra. Þá þótti engum vafa undirorpið að hverjum gjaldskyldan beindist. Jafnframt þótti löggjafinn hafa tekið nægilega skýra afstöðu til þess hvaða forsendur skyldu ráða fjárhæð tollgjaldsins samkvæmt 3. mgr. 12. gr. tollalaga og að ráðherra eða önnur stjórnvöld hefðu ekki haft það svigrúm sem máli skipti til að ákveða fjárhæð þess, breyta því eða um önnur meginatriði skattheimtunnar. Var því ekki fallist á að af samspili 5. gr. og 12. gr. tollalaga við 65. gr. A búvörulaga, eins og ákvæðin hljóðuðu þegar atvikin gerðust, leiddi að um óheimilt framsal löggjafans á skattlagningarvaldi til ráðherra hefði verið að ræða sem færi í bága við 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar. Þá var ekki fallist á að annmarkar við birtingu fyrrgreindra viðauka við tollalög haggaði gildi þeirra enda hefðu þeir verið birtir í Stjórnartíðindum á sínum tíma og við setningu núgildandi tollalaga hefði löggjafinn tiltekið sérstaklega að þeir skyldu gilda áfram sem viðaukar við lögin. Enn fremur hefði verið vísað til þeirra í dómaframkvæmd. Loks var ekki fallist á að breyting á 65. gr. A búvörulaga og 3. mgr. 12. gr. tollalaga eftir uppkvaðningu héraðsdóms hefði þýðingu við niðurstöðu málsins. Var Í því sýknað af kröfum S ehf.
B ehf. höfðaði mál gegn Í til endurgreiðslu gjalda sem hann hafði innt af hendi til Í samkvæmt 5. gr. tollalaga nr. 88/2005 vegna innflutnings á landbúnaðarvörum samkvæmt vöruflokkum sem tilgreindir væru í viðaukum IVA og IVB við tollalög. Laut ágreiningur málsins að því hvort samspil 1. mgr. 5. gr. og 3. mgr. 12. gr. tollalaga við ákvæði 65. gr. A búvörulaga nr. 99/1993, eins og síðastgreindu tvö ákvæðin hljóðuðu á þeim tíma sem atvik málsins gerðust, hefði falið í sér fullnægjandi aðferð við álagningu tolla á landbúnaðarvörur og þar með skattlagningu í skilningi 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944. Í dómi Landsréttar kom fram að baki því fyrirkomulagi sem mælt væri fyrir um í 65. gr. A búvörulaga og 3. mgr. 12. gr. tollalaga um úthlutun tímabundinna tollkvóta á sérstökum tollkjörum byggju lögmæt markmið sem kæmu fram í 1. gr. búvörulaga. Játa yrði löggjafanum talsvert svigrúm um val á leiðum að þeim markmiðum að því tilskildu að gætt væri grundvallarsjónarmiða stjórnarskrár um að skattar skyldu lagðir á eftir almennum efnislegum mælikvarða og jafnræðis gætt gagnvart skattborgunum eftir því sem unnt væri. Samkvæmt hefðbundinni orðskýringu á efni 1. mgr. 65. gr. A búvörulaga, eins og ákvæðið hljóðaði á þeim tíma er atvikin gerðust, þótti ljóst að ráðherra hefði verið skylt að úthluta umræddum tollkvóta að uppfylltum nánar tilgreindum skilyrðum. Í ákvæðinu hefði því með nægilega skýrum hætti verið kveðið á um skattskylduna þegar tilteknar aðstæður ríktu á innanlandsmarkaði. Ákvörðun um úthlutun tollkvótans hefði því ekki verið á hendi ráðherra. Þá þótti engum vafa undirorpið að hverjum gjaldskyldan beindist. Jafnframt þótti löggjafinn hafa tekið nægilega skýra afstöðu til þess hvaða forsendur skyldu ráða fjárhæð tollgjaldsins samkvæmt 3. mgr. 12. gr. tollalaga og að ráðherra eða önnur stjórnvöld hefðu ekki haft það svigrúm sem máli skipti til að ákveða fjárhæð þess, breyta því eða um önnur meginatriði skattheimtunnar. Var því ekki fallist á að af samspili 5. gr. og 12. gr. tollalaga við 65. gr. A búvörulaga, eins og ákvæðin hljóðuðu þegar atvikin gerðust, leiddi að um óheimilt framsal löggjafans á skattlagningarvaldi til ráðherra hefði verið að ræða sem færi í bága við 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar. Þá var ekki fallist á að annmarkar við birtingu fyrrgreindra viðauka við tollalög haggaði gildi þeirra enda hefðu þeir verið birtir í Stjórnartíðindum á sínum tíma og við setningu núgildandi tollalaga hefði löggjafinn tiltekið sérstaklega að þeir skyldu gilda áfram sem viðaukar við lögin. Enn fremur hefði verið vísað til þeirra í dómaframkvæmd. Loks var ekki fallist á að breyting á 65. gr. A búvörulaga og 3. mgr. 12. gr. tollalaga eftir uppkvaðningu héraðsdóms hefði þýðingu við niðurstöðu málsins. Var Í því sýknað af kröfum B ehf.
F hf. höfðaði mál gegn Í til endurgreiðslu gjalda sem hann hafði innt af hendi til Í samkvæmt 5. gr. tollalaga nr. 88/2005 vegna innflutnings á landbúnaðarvörum samkvæmt vöruflokkum sem tilgreindir væru í viðaukum IVA og IVB við tollalög. Laut ágreiningur málsins að því hvort samspil 1. mgr. 5. gr. og 3. mgr. 12. gr. tollalaga við ákvæði 65. gr. A búvörulaga nr. 99/1993, eins og síðastgreindu tvö ákvæðin hljóðuðu á þeim tíma sem atvik málsins gerðust, hefði falið í sér fullnægjandi aðferð við álagningu tolla á landbúnaðarvörur og þar með skattlagningu í skilningi 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944. Í dómi Landsréttar kom fram að baki því fyrirkomulagi sem mælt væri fyrir um í 65. gr. A búvörulaga og 3. mgr. 12. gr. tollalaga um úthlutun tímabundinna tollkvóta á sérstökum tollkjörum byggju lögmæt markmið sem kæmu fram í 1. gr. búvörulaga. Játa yrði löggjafanum talsvert svigrúm um val á leiðum að þeim markmiðum að því tilskildu að gætt væri grundvallarsjónarmiða stjórnarskrár um að skattar skyldu lagðir á eftir almennum efnislegum mælikvarða og jafnræðis gætt gagnvart skattborgunum eftir því sem unnt væri. Samkvæmt hefðbundinni orðskýringu á efni 1. mgr. 65. gr. A búvörulaga, eins og ákvæðið hljóðaði á þeim tíma er atvikin gerðust, þótti ljóst að ráðherra hefði verið skylt að úthluta umræddum tollkvóta að uppfylltum nánar tilgreindum skilyrðum. Í ákvæðinu hefði því með nægilega skýrum hætti verið kveðið á um skattskylduna þegar tilteknar aðstæður ríktu á innanlandsmarkaði. Ákvörðun um úthlutun tollkvótans hefði því ekki verið á hendi ráðherra. Þá þótti engum vafa undirorpið að hverjum gjaldskyldan beindist. Jafnframt þótti löggjafinn hafa tekið nægilega skýra afstöðu til þess hvaða forsendur skyldu ráða fjárhæð tollgjaldsins samkvæmt 3. mgr. 12. gr. tollalaga og að ráðherra eða önnur stjórnvöld hefðu ekki haft það svigrúm sem máli skipti til að ákveða fjárhæð þess, breyta því eða um önnur meginatriði skattheimtunnar. Var því ekki fallist á að af samspili 5. gr. og 12. gr. tollalaga við 65. gr. A búvörulaga, eins og ákvæðin hljóðuðu þegar atvikin gerðust, leiddi að um óheimilt framsal löggjafans á skattlagningarvaldi til ráðherra hefði verið að ræða sem færi í bága við 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar. Þá var ekki fallist á að annmarkar við birtingu fyrrgreindra viðauka við tollalög haggaði gildi þeirra enda hefðu þeir verið birtir í Stjórnartíðindum á sínum tíma og við setningu núgildandi tollalaga hefði löggjafinn tiltekið sérstaklega að þeir skyldu gilda áfram sem viðaukar við lögin. Enn fremur hefði verið vísað til þeirra í dómaframkvæmd. Loks var ekki fallist á að breyting á 65. gr. A búvörulaga og 3. mgr. 12. gr. tollalaga eftir uppkvaðningu héraðsdóms hefði þýðingu við niðurstöðu málsins. Var Í því sýknað af kröfum F hf.
Riftun á greiðslum þrotamanns í kjölfar gjaldþrots og fallist á endurgreiðslu að hluta.
Einar Örn Grettisson, Silja Ósk Sigurpálsdóttir, Nanna Höjgaard Grettisdóttir og Sindri Sigurðarson (
Sigurður Ágústsson lögmaður)
gegn
CLT Húsum ehf (
Marteinn Másson lögmaður)
Seljandi húseininga og annars efnis dæmdur til að endurgreiða útborgun
Á ehf. höfðaði mál gegn Í til endurgreiðslu á fjárhæðum sem hann hafði innt af hendi til Í vegna greiðslna fyrir tollkvóta vegna innflutnings á landbúnaðarafurðum frá ríkjum Evrópusambandsins sem ráðherra úthlutaði honum á grundvelli 3. mgr. 65. gr., sbr. 65. gr. B, búvörulaga nr. 99/1993 og 5. mgr. 12. gr. tollalaga nr. 88/2005. Fyrir Hæstarétti laut ágreiningur málsins að því hvort ákvæði 3. mgr. 65. gr., sbr. 65. gr. B búvörulaga, eins og þau hljóðuðu á þeim tíma sem atvik málsins gerðust, teldist fullgild skattlagningarheimild og þá hvort heimild ráðherra til að setja reglugerð um úthlutun tollkvóta hefði falið í sér framsal skattlagningarvalds og þar með hvort álagning gjaldsins hefði samrýmst 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar. Í dómi Hæstaréttar kom fram með þeirri skattlagningu sem fólgin væri í gjaldtöku fyrir tollkvóta stefndi löggjafinn að tilteknum lögmætum markmiðum sem nánar væri lýst í 1. gr. búvörulaga. Játa yrði löggjafanum talsvert svigrúm um val á leiðum að þeim markmiðum að því tilskildu að gætt væri grundvallarsjónarmiða stjórnarskrár um að skattar skuli lagðir á eftir almennum efnislegum mælikvarða og jafnræðis gætt gagnvart skattborgurunum eftir því sem unnt væri. Þá sagði að við mat á því hvort ákvæði laga hefðu að geyma fullgilda heimild til skattlagningar hefði verið lögð megináhersla á það í dómum Hæstaréttar, án tillits til þess af hvaða toga skattlagning væri, að ákvörðun um hvort skattur verði lagður á, hver fjárhæð hans skuli vera, hverjir séu gjaldskyldir á hverjum tíma og önnur meginatriði skattheimtunnar sé ekki á hendi stjórnvalda. Hæstiréttur taldi að við útboð á tollkvótum á árinu 2018 hefðu ráðherra og önnur stjórnvöld ekki haft neitt það svigrúm sem máli skipti til að ákveða hversu hátt gjald Á ehf. greiddi fyrir tollkvótann, breyta því eða um önnur meginatriði skattheimtunnar. Þá taldi Hæstiréttur að af 3. mgr. 65. búvörulaga yrði ekki ráðið að ráðherra hefði í raun haft val um aðra útfærslu gjaldtökunnar en að kalla eftir tilboðum á jafnræðisgrundvelli og taka því boði sem hæst væri. Var því ekki fallist á að þágildandi ákvæði laganna hefðu veitt ráðherra frjálsa heimild til að setja ákvæði í reglugerð um það hvernig velja skyldi á milli þeirra sem gerðu tilboð í tollkvóta og við hvaða boð skyldi miða hið álagða gjald. Komst Hæstiréttur að þeirri niðurstöðu að gild skattlagningarheimild hefði legið til grundvallar þeirri gjaldtöku sem fólst í greiðslu Á ehf. fyrir þá tollkvóta sem málið laut að. Var Í því sýknað af kröfu Á ehf.
Stefndi var ekki talinn hafa fært sönnur að því að hann hefði ofgreitt stefnanda fyrir þjónustu sem hann keypti.
Þrotabú P höfðaði mál gegn B og krafðist riftunar á tveimur ráðstöfunum sem hann hafði komið að, annars vegar sem lánveitandi P ehf., sbr. lánssamning 10. júní 2017, og hins vegar sem fyrirsvarsmaður félagsins þegar samið var um sölu á tilteknum eignum til F ehf. Riftunarkröfurnar beindust annars vegar að tryggingarráðstöfun sem gerð var með útgáfu handhafatryggingarbréfs 10. júní 2017 til að tryggja 80.000.000 króna skuld P ehf. við B og hins vegar að yfirtöku F ehf. á framangreindri skuld P ehf. við B. Í dómi Landsréttar kom fram að handhafatryggingarbréfið sem gefið var út 10. júní 2017 hefði ekki verið afhent til þinglýsingar innan þess frests sem mælt væri fyrir um í 1. mgr. 48. gr. þinglýsingalaga. Samkvæmt því væri uppfyllt það skilyrði 137. gr. laga nr. 21/1991 að krefjast mætti riftunar á veðrétti ef slíkum réttindum væri ekki þinglýst án ástæðulauss dráttar eftir að skuldin varð til. Því var fallist á kröfu þrotabús P um riftun á veðsetningum á eignum P ehf. til tryggingar skulda félagsins við B sem gerð var með lánssamningi og tryggingarbréfi sem gefin voru út 10. júní 2017. Þá kom fram í dómi Landsréttar að P ehf. hefði verið ógjaldfær þegar skuldskeytingin átti sér stað og að í henni hafi falist ótilhlýðileg ráðstöfun. Þá hafi B vitað eða mátt vita um ógjaldfærnina og ótilhlýðileika ráðstöfunarinnar, sbr. 141. gr. laga nr. 21/1991. Samkvæmt því var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um greiðsluskyldu B á grundvelli 142. gr. laga nr. 21/1991 og um vaxtakröfu þrotabús P.
Fallist var á að það fé sem stefnandi millifærði á reikning félags hefði verið lán en ekki fjárfesting. Einnig var fallist á að eigandi félagsins hefði tekið á sig sjálfskuldarábyrgð á greiðslu lánsins.
Þrotabú H ehf. höfðaði mál gegn K og krafðist riftunar á fjórum greiðslum, samtals að fjárhæð 16.600.000 krónur, sem inntar voru af hendi af bankareikningi H ehf. Byggði þrotabúið á því að um gjöf til K hefði verið að ræða sem væri riftanleg á grundvelli 1. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. þar sem gjöfin hefði verið afhent sex mánuðum fyrir frestdag. Í dómi Landsréttar kom fram að þótt K kannaðist ekki við að umræddar peningaúttektir hefðu runnið til hans mætti ráða af framburði hans fyrir héraðsdómi að þær hefðu farið fram með hans vitund og samþykki. Skilja yrði málatilbúnað K á þann veg að umræddar peningaúttektir hefðu gengið til greiðslu á skuld H ehf. við G ehf. vegna viðskipta með bát og viðgerðir á honum. Þótt gögn málsins bæru með sér að H ehf. hefði verið í skuld við G ehf. hefði K kosið að leggja ekki fram nein gögn í málinu sem renndu stoðum undir að greiðslurnar hefðu í reynd runnið til G ehf. Taldi Landsréttur ósannað að peningunum hefði verið ráðstafað í þágu H ehf. Var K látinn bera hallann af sönnunarskorti um að þessum fjármunum hefði ekki verið ráðstafað til hans. Var því fallist á kröfu þrotabúsins um riftun á greiðslunum og K dæmdur til að greiða því 16.600.000 krónur.