Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Samkeppniseftirlitsins gegn Samskip Holding B.V., Samskipum hf., Samskipum innanlands ehf. og Jónum Transport hf. var vísað frá dómi vegna annmarka. Frávísunin var einkum byggð á því að stefna sóknaraðila fæli í sér óhóflegan skriflegan málflutning í andstöðu við meginreglu einkamálaréttarfars um munnlega málsmeðferð. Þá vísaði héraðsdómur einnig til þess að framlagningu gagna af hálfu sóknaraðila hefði verið ábótavant, ásamt því að fundið er að því að sóknaraðili noti á köflum aðeins skammstafanir nafna í stefnu sinni. Í úrskurði Landsréttar kom fram að dómstólar yrðu að meta hvert atvik fyrir sig við mat á því hvort of langt væri gengið í átt að skriflegum málflutningi. Landsréttur taldi að samhengi málsatvika og málsástæðna sóknaraðila, sem og tilvísun til réttarreglna, væru nægilega ljós til þess að varnaraðilar gætu tekið til efnisvarna. Ekki væri heldur talið að notkun skammstafana á nöfnum í stefnu leiddi til þess að lýsing sakarefnisins yrði óskýr. Var það niðurstaða Landsréttar að málatilbúnaður sóknaraðila væri hvorki í heild né um einstök atriði haldinn slíkum annmörkum að tilefni hefði verið til að vísa málinu frá héraðsdómi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Úrskurður kærunefndar útboðsmála í máli nr. 47/2023, sem var kveðinn upp 1. nóvember 2024 var ógiltur þar sem ekki var talið að stefnandi hefði brotið gegn lögum nr. 120/2016 um opinber innkaup með kaupum á læknifræðilegum myndgreiningum á grundvelli ótímabundinna samninga sem gerðir voru áður en lögin tóku gildi.
S hf. höfðaði mál gegn SÍ og Í og krafðist ógildingar á stjórnvaldsákvörðun fjármálaeftirlitsnefndar SÍ um álagningu stjórnvaldssektar á S hf. vegna brota gegn þágildandi 1. mgr. 122. gr. laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti og 17. gr. reglugerðar Evrópuþingsins og ráðsins nr. 596/2014 um markaðssvik. Krafðist S hf. jafnframt endurgreiðslu greiddrar stjórnvaldssektar eða lækkunar hennar. Deildu aðilar um það hvort innherjaupplýsingar hefðu myndast við þá ákvörðun stjórnar S hf. 31. ágúst 2021 að hefja seinni áfanga í söluferli á dótturfélaginu M ehf., sem fólst í því að bjóða fjórum aðilum, sem skilað höfðu inn óskuldbindandi tilboðum í M ehf., að kynna sér félagið nánar með það að markmiði að gera skuldbindandi, fullfjármagnað og skilyrðislaust tilboð í allt hlutafé félagsins innan sjö vikna. Í dómi Landsréttar kom fram að með hliðsjón af ríkum vilja S hf. til að selja M ehf. og á grunni heildstæðs mats á þeim upplýsingum og staðreyndum sem fyrir lágu þegar stjórn S hf. tók ákvörðun sína væri fallist á með SÍ að á þeim tíma hafi verið raunhæfar horfur á að af sölu á M ehf. yrði. Upplýsingarnar hafi því verið nægjanlega tilgreindar í skilningi 120. gr. þágildandi laga nr. 108/2007, auk þess sem önnur hugtaksskilyrði greinarinnar væru uppfyllt. Hafi S hf. því borið að líta svo á að um innherjaupplýsingar væri að ræða, sem birta bæri eins fljótt og auðið væri. Engu máli skipti þótt síðar hafi verið sett ný reglugerð á vettvangi Evrópusambandsins sem fæli í sér breytingar á því hvenær birta bæri innherjaupplýsingar sem myndast í þrepaskiptu ferli. Loks hafi engir þeir annmarkar verið á málsmeðferð SÍ sem gætu leitt til ógildingar á stjórnvaldsákvörðun hans. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu SÍ og Í af kröfum S hf.
Stefnandi, fasteignasala, krafðist þess aðallega að felld yrðu úr gildi ákvörðun ríkisskattstjóra þess efnis að sekta stefnanda fyrir brot gegn lögum nr. 140/2018 um aðgerðir gegn peningaþvætti og fjármögnun hryðjuverka. Ríkisskattstjóri var sýkn af aðalkröfu en fallist var á varakröfu stefnanda og sektin lækkuð verulega.
Stefndi, Persónuvernd, var sýknaður af aðal- og varakröfu stefnanda, Embætti landlæknis, um ógildingu ákvörðunar, er laut að því að stefnandi tryggði ekki nægilega öryggi persónuupplýsinga og var gerð stjórnvaldssekt. Var þó fallist á þrautavarakröfu stefnanda um lækkun sektarinnar.
Aðilar deildu um hvort SÍ hf. hefði brotið gegn tveimur sáttum sem félagið gerði við S með því að gera sjónvarpsefnið Enska boltann á sjónvarpsrásinni Síminn Sport aðgengilegt fyrir áskrifendur sína að Heimilispakkanum með tilteknum kjörum. Með ákvörðun S 28. maí 2020 var SÍ hf. annars vegar talið hafa brotið gegn 3. gr. sáttar 15. apríl 2015 sem takmarkaði heimild hans til að tvinna saman fjarskiptaþjónustu og kaup viðskiptavina á línulegu áskriftarsjónvarpi og hins vegar gegn 19. gr. og 3. mgr. 20. gr. sáttar 23. janúar 2015 sem varðaði aðgreiningu þjónustuþátta og bann við samkeppnishamlandi samningum. Var SÍ hf. gerð 500.000.000 sekt vegna brotanna. Með úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála 13. janúar 2021 var staðfest niðurstaða S um brot SÍ hf. gegn 3. gr. sáttar 15. apríl 2015 en þeim hluta ákvörðunar S er laut að 19. gr. og 3. mgr. 20. gr. sáttarinnar 23. janúar 2015 var vísað til nýrrar ákvörðunar S. Áfrýjunarnefndin lagði 200.000.000 króna sekt á SÍ hf. vegna brotsins. Bæði SÍ hf. og S höfðuðu mál til ógildingar á úrskurði áfrýjunarnefndarinnar. Hæstiréttur féllst á með S að aðgerðir SÍ hf. hefðu falið í sér brot gegn 3. gr. sáttarinnar 15. apríl 2015 þar sem áskrifendur Heimilispakkans áttu þess ekki kost að hafna aðgangi að sjónvarpsrásinni Síminn Sport sérstaklega og halda öðrum þjónustuþáttum, bæði fjarskiptaþjónustu og annarri sjónvarpsþjónustu, nema með því að segja upp áskriftinni. Hefðu kaup þeirra á stökum þjónustuþáttum stefnda óhjákvæmilega haft umtalsverða hækkun á verði í för með sér. Þessi viðskiptakjör SÍ hf. hefðu falið í sér að viðskiptavinir hans á einu sviði keyptu eða fengju þjónustu hans á öðru sviði gegn verði sem jafna mætti til skilyrðis um að kaupa þjónustuna saman. Þá féllst Hæstiréttur ekki á með SÍ hf. að orðalag 3. greinar hefði verið óskýrt eða uppi væri sá vafi um skýringu hennar sem SÍ hf. hélt fram. Um ætluð brot gegn 19. gr. og 3. mgr. 20. gr. sáttar 15. janúar 2015 var litið til skýringa við 19. gr. sáttarinnar þar sem vísað væri til þeirrar forsendu að félögin sem sáttin tæki til væru í markaðsráðandi stöðu á þeim mörkuðum sem um ræddi. Ákvæði 3. mgr. 20. gr. sömu sáttar yrði að skýra eins og 19. gr. að þessu leyti. Að því virtu var talið að þessi þáttur málsins hefði ekki verið að fullu upplýstur með þeim hætti sem áskilið væri í sáttinni. Um ákvörðun fjárhæðar stjórnvaldssektar vegna brots gegn 3. gr. sáttar 15. apríl 2015 leit Hæstiréttur meðal annars til þess að S hefði hafnað beiðni SÍ hf. um að fella niður ákvæðið og að SÍ hf. hefði ekki getað dulist að honum bar að hlíta skilmálum þess og hvað í þeim fólst. Var SÍ hf. gert að greiða 400.000.000 króna sekt í ríkissjóð.
Hafnað var kröfu fyrirtækis um ógildingu stjórnvaldssektar sem fjármálaeftirlit Seðlabanka Íslands hafði lagt á fyrirtækið eftir að það lét hjá líða að birta opinberlega innherjaupplýsingar sem tengdust sölumeðferð á dótturfélagi fyrirtækisins.
Fallist var á kröfu stefnenda um að fella úr gildi úrskurð úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála frá 6. nóvember 2020 í máli nr. 7/2019, sem felldi ákvörðun stefnanda, nú Fjarskiptastofu nr. 27/2019, úr gildi. Var fallist á málsástæður stefnenda, sem einnig voru studdar af tveimur stefndu í málinu, í þá veru að ekki hafi verið forsvaranlegt að fella téða ákvörðun Fjarskiptastofu úr gildi þar sem að annmarkar þeir sem úrskurðarnefndin leit til hvað varðar rannsókn málsins og rökstuðning hafi sýnilega ekki talist vera þess eðlis að hafa haft áhrif á niðurstöðu í téðri ákvörðun Fjarskiptastofu sem byggði á heildarmati auk þess sem ekki hafi sýnilega verið farið á svig við leiðbeiningarskyldu við málsmeðferð stofnunarinnar. Þá hafi Fjarskiptastofa lýst því yfir að fallið yrði frá stjórnvaldssekt á hendur stefnda Símanum í ljósi fyrri dómsúrlausnar sem hefði þýðingu hvað það varðaði.
Aðilar máls deildu um það hvort SÍ hf. hefði brotið gegn 3. gr. sáttar 15. apríl 2015 og 19. gr. og 3. mgr. 20. gr. sáttar 23. janúar 2015 en báðar sáttirnar gerði SÍ hf. við S á grundvelli 1. mgr. 17. gr. f samkeppnislaga nr. 44/2005. Með úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála 13. janúar 2021 í máli nr. 1/2020 staðfesti nefndin niðurstöðu S um brot SÍ hf. gegn 3. gr. sáttarinnar 15. apríl 2015 en vísaði þeim hluta ákvörðunar S er laut að ætluðu broti SÍ hf. gegn 19. gr. og 3. mgr. 20. gr. sáttarinnar 23. janúar 2015 til nýrrar ákvörðunar S. Jafnframt lagði áfrýjunarnefndin 200.000.000 króna sekt á SÍ hf. vegna brota hans gegn 3. gr. sáttarinnar 15. apríl 2015. Snerist ágreiningur aðila um það hvort SÍ hf. hefði beitt ólögmætri samtvinnun sjónvarpsþjónustu og fjarskiptaþjónustu við sölu á áskrift að útsendingum frá ensku úrvaldsdeildinni í knattspyrnu. SÍ hf. sýndi það efni á sérstakri sjónvarpsrás, Símanum Sport, sem hann bauð í þrenns konar áskrift, í fyrsta lagi í stakri áskrift að sjónvarpsrásinni, í öðru lagi sem hluta af efnisveitunni Sjónvarpi Símans Premium og í þriðja lagi sem hluta áskriftarleiðar sem hét Heimilispakkinn og innihélt ýmsa fjarskiptaþjónustu og efnisveituna Sjónvarp Símans Premium. Hægt var að kaupa alla þjónustuþætti í Heimilispakkanum staka og eftir júlí 2019 var hægt að kaupa aðgang að útsendingum frá ensku úrvalsdeildinni í knattspyrnu af samkeppnisaðilum SÍ hf. sem hann seldi efnið í heildsölu. Fram kom í dómi Landsréttar að því yrði ekki slegið föstu að SÍ hf. hefði, með því að gera Símann Sport að hluta Heimilispakkans, tvinnað saman í sölu fjarskiptaþjónustu og sjónvarpsþjónustu þannig að jafnað yrði til skilyrðis samkvæmt 3. gr. sáttarinnar 15. apríl 2015. Var því felldur úr gildi sá hluti úrskurðar áfrýjunarnefndar samkeppnismála sem varðaði 3. gr. ákvörðunarinnar og Í gert að endurgreiða SÍ hf. sektarfjárhæðina. Þá taldi Landsréttur að við úrlausn á því hvort SÍ hf. hefði brotið gegn 19. gr. sáttarinnar 15. janúar 2015 yrði að liggja fyrir mat á því hvort SÍ hf. og M hf. væru í markaðsráðandi stöðu á mörkuðum fyrir sjónvarpsþjónustu og fjarskiptaþjónustu. Einnig taldi rétturinn að skýra yrði inntak 3. mgr. 20. gr. sáttarinnar til samræmis við 19. gr. sáttarinnar þannig að rannsaka yrði skilgreinda markaði málsins og taka afstöðu til þess hvort SÍ hf. væri í markaðsráðandi stöðu á einhverjum þeirra áður en hægt væri að leggja mat á það hvort hann hefði brotið gegn skilyrðum 3. mgr. 20. gr. sáttarinnar. Var málið að þessu leyti ekki talið að fullu upplýst, sbr. 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Var því ekki hróflað við þeirri niðurstöðu áfrýjunarnefndar samkeppnismála að vísa þeim þætti er laut að ætluðum brotum SÍ hf. á 19. gr. og 3. mgr. 20. gr. sáttarinnar 15. janúar 2015 til nýrrar meðferðar og ákvörðunar S.
Reykjavíkurborg tók Seesaw-kerfið í notkun árið 2021, en þar var um að ræða rafræna kennslulausn. Persónuvernd komst að þeirri niðurstöðu með ákvörðun í desember 2021 að notkun lausnarinnar væri ólögmæt og ákvað í maí 2022 að leggja sekt að fjárhæð 5.000.000 króna á Reykjavíkurborg vegna málsins. Málið höfðaði Reykjavíkurborg til ógildingar á báðum ákvörðunum Persónuverndar og til endurgreiðslu á sektinni. Dómurinn komst að þeirri niðurstöðu að slíkir efnislegir annmarkar væru á íþyngjandi stjórnvaldsákvörðunum Persónuverndar að fallast bæri á aðalkröfu Reykjavíkurborgar um ógildingu ákvarðananna tveggja, enda þótt vissar ályktanir Persónuverndar hefðu verið á rökum reistar um misbresti af hálfu Reykjavíkurborgar sem ábyrgðaraðila við undirbúning og innleiðingu Seesaw-kerfisins. Var íslenska ríkinu því gert að endurgreiða Reykjavíkurborg sektarfjárhæðina.
Hafnað var aðalkröfu Símans hf. um ógildingu á ákvörðun Fjarskiptastofu frá 3. júlí 2018 í máli nr. 10/2018, þar sem stefnandi, Síminn hf., var talinn hafa brotið gegn 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga nr. 38/2011. Var hins vegar fallist á varakröfu stefnanda Símans hf. um ógildingu eins töluliðar í umræddri ákvörðun er varðaði sekt vegna umrædds brots þar sem ekki þótti sýnt fram á að umrætt sektarákvæði í fjölmiðlalögum tæki ótvírætt til þeirrar háttsemi sem Síminn hf. taldist hafa viðhaft.
Úrskurðar kærunefndar útboðsmála felldur úr gildi. Stjórnvaldssekt sem kærunefndin lagði á kaupanda ekki talin hafa lagastoð.
T ehf. höfðaði mál gegn S og krafðist ógildingar á ákvörðun S um álagningu stjórnvaldssektar á T ehf. vegna brota á ákvæðum 1. og 2. mgr. 6. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga, sbr. 1. mgr. 32. gr. laga nr. 62/2019 um dreifingu vátrygginga, og jafnframt gegn 3. mgr. 140. gr. f laga nr. 30/2004 við dreifingu tryggingaafurðar NOVIS Wealth Insuring. Krafðist T ehf. jafnframt endurgreiðslu greiddrar stjórnvaldssektar eða lækkunar hennar. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki lægi skýrt fyrir í lögum nr. 30/2004 að sú lagaskylda hvíldi á T ehf. að veita þeim viðskiptavinum sínum, sem ekki veittu upplýsingar samkvæmt 1. mgr. 140. gr. f eða veittu ófullnægjandi upplýsingar, skriflega viðvörun. T ehf. hefði fullyrt að hann hefði í þessum tilvikum veitt viðskiptavinum sínum munnlega ráðgjöf og viðvörun og hefði vísað að þessu leyti til yfirlýsinga viðskiptavina. Af gögnum málsins yrði ekki séð að rannsókn S hefði beinst að því hvort svo hefði verið. Féllst Landsréttur á það með T ehf. að ekki hefðu staðið nægileg rök til að leggja á hann stjórnvaldssekt á þeim grunni að hann hefði gerst brotlegur við fyrirmæli 3. mgr. 140. gr. f laga nr. 30/2004. Landsréttur vísaði til þess að tilgangur og markmið laga nr. 30/2004 væri meðal annars að tryggja að neytendur gætu keypt vátryggingarafurð sem samræmdist kröfum þeirra og þörfum. Færi ráðgjöf dreifingaraðila gegn kröfum viðskiptavinarins væri það í andstöðu við ákvæði 1. og 2. mgr. 6. gr. laganna. 45 viðskiptavinir T ehf. hefðu lýst því að þeir teldu nauðsynlegt að fá höfuðstól greiðslna til baka í lok samningstíma, þótt ávöxtun yrði minni. Allt að einu hefði fjárfestingu þeirra verið dreift jafnt á alla sjóði NOVIS sem hefðu haft mishátt áhættustig. Taldi Landsréttur að með því hefði T ehf. gengið gegn kröfum og þörfum umræddra viðskiptavina í andstöðu við 1. og 2. mgr. 6. gr. laga nr. 30/2004, sbr. 1. mgr. 32. gr. laga nr. 62/2019. Landsréttur vísaði til þess að samkvæmt 145. gr. b laga nr. 30/2004 hefði S verið heimilt að leggja stjórnvaldssekt á T ehf. vegna þessa brots og væri fjárhæð sektarinnar hæfilega metin níu milljónir króna. T ehf. hafði greitt 35 milljónir króna til S og var S því gert að endurgreiða T ehf. 26 milljónir króna.
A hf. höfðaði mál gegn S og Í og krafðist ógildingar eða breytingar á stjórnvaldsákvörðun Fjármálaeftirlitsnefndar S um álagningu stjórnvaldssektar á A hf. vegna brota gegn þágildandi 1. mgr. 122. gr. laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti eftir að frétt birtist á vefmiðlinum Mannlíf 22. september 2019 um skipulagsbreytingar A hf. Krafðist A hf. jafnframt endurgreiðslu greiddrar stjórnvaldssektar eða lækkunar hennar. Með ákvörðuninni var talið að A hf. hefði borið að birta þær innherjaupplýsingar sem um ræddi eins fljótt og auðið var eftir að frétt Mannlífs var birt, enda hefði ekki tekist að tryggja trúnað um upplýsingarnar. A hf. birti upplýsingarnar ekki fyrr en 26. september 2019 með fréttatilkynningu. Í dómi Landsréttar var ekki fallist á að megininntak fréttar vefmiðilsins hefði verið í samræmi við upplýsingar sem þegar hefðu verið opinberar og áður hefði verið fjallað um í fjölmiðlum. Lagt var til grundvallar að fréttin hefði verið nægilega nákvæm til að gefa A hf. til kynna að ekki hefði tekist að varðveita trúnað um þær innherjaupplýsingar sem hann hafði nýtt sér heimild 4. mgr. 122. gr. laga nr. 108/2007 til að fresta birtingu á. Fréttin hefði í megindráttum verið í samræmi við þær innherjaupplýsingar sem um ræddi og ekki skipti máli þó að umfjöllunin hefði ekki verið í öllum atriðum rétt. Mestu skipti að inntak fréttarinnar hefði gefið til kynna að leki innherjaupplýsinga hefði átt sér stað og hefði A hf. því ástæðu til að ætla að trúnaður um þær væri ekki lengur tryggður. Við þessar aðstæður hefði hvílt á A hf. afdráttarlaus skylda til að bregðast við með tafarlausri birtingu upplýsinganna, sbr. 1. mgr. 122. gr. laga nr. 108/2007 og c-lið 2. mgr. 6. gr. reglugerðar nr. 630/2005. Talið var að A hf. hefði brotið gegn þágildandi ákvæði 1. mgr. 122. gr. laga nr. 108/2007 og að uppfyllt hefðu verið skilyrði til að gera bankanum stjórnvaldssekt, sbr. 141. gr. sömu laga. Loks var ekki fallist á kröfu A hf. um að fjárhæð sektar sem honum hafði verið gerð yrði lækkuð. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu S og Í af kröfum A hf.
Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að dómur Landsréttar hefði ekki fullnægt þeim kröfum sem gera yrði til rökstuðnings í dómi fyrir niðurstöðu um sönnunar- og lagaatriði samkvæmt f-lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 3. og 4. mgr. 164. gr. sömu laga. Þá taldi rétturinn að meðferð málsins hefði farið úr skorðum fyrir héraðsdómi með því að í niðurstöðu dómsins hefði verið farið út fyrir þann grundvöll sem aðilar höfðu markað málinu og hún reist á málsástæðu sem aðilar hefðu ekki byggt á. Yrði að ætla að það hefði meðal annars verið vegna skorts á sérfræðilegri þekkingu á umhverfi fjarskipta í skilningi laga nr. 38/2011 og samspili þeirra við reglur um fjölmiðlaveitur. Hefði héraðsdómara því borið að kveða til sérfróðan mann til dómstarfa samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 en þeim galla á meðferð málsins í héraði hafi ekki verið unnt að bæta úr fyrir Landsrétti. Dómur Landsréttar sem og dómur héraðsdóms voru því ómerktir og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.
Með ákvörðun S var F hf. gert að greiða stjórnvaldssekt að fjárhæð 10.500.000 króna vegna ætlaðra brota F hf. gegn 57. gr. a laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki og nánar tilgreindum ákvæðum eldri reglna Fjármálaeftirlitsins nr. 700/2011 um kaupaukakerfi fjármálafyrirtækja og gildandi reglna Fjármálaeftirlitsins nr. 388/2016 um kaupaukakerfi samkvæmt lögum um fjármálafyrirtæki. F hf. greiddi sektina og höfðaði í kjölfarið mál á hendur S til ógildingar á ákvörðuninni og gegn Í til endurgreiðslu sektarinnar. Vegna athugasemdar héraðsdóms um að ekki hefði verið þörf á að stefna Í beindi F hf. kröfum sínum fyrir Landsrétti eingöngu að S. Sneri ágreiningur aðila að því hvort arðgreiðslur til hluthafa í B-hlutaflokki F hf. teldust ólögmætar kaupaukagreiðslur. Í dómi Landsréttar var tekið undir það með héraðsdómi að S hefði réttilega komist að þeirri niðurstöðu að í arðgreiðslum F hf. til hluthafa í B-hlutaflokki hefði falist kaupauki starfsmanna, að F hf. hefði ekki sett sér starfsreglur um kaupauka og að kaupaukar hefðu þar með ekki verið inntir af hendi á grundvelli kaupaukakerfis. Þá var fallist á það með S að hlutfall kaupauka af launagreiðslum starfsmanna F hf. hefði farið umfram leyfileg mörk og að F hf. hefði ekki frestað 40% kaupaukagreiðslna til þriggja ára eins og skylt hefði verið. Loks var tekið undir þá niðurstöðu að greiðslur til regluvarðar og þáverandi stjórnarmanns í F hf., hefðu farið í bága við ákvæði 2. mgr. 57. gr. a laga nr. 161/2002 og tilgreind ákvæði fyrrnefndra reglugerða. Var fallist á að S hefði verið heimilt að leggja stjórnvaldssekt á F hf. og var S því sýknaður af kröfum félagsins.
Með ákvörðun 3. júlí 2018 komst PF, forveri F, að þeirri niðurstöðu að SÍ hf. hefði brotið gegn 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga nr. 38/2011 og gerði SÍ hf. að greiða stjórnvaldssekt að fjárhæð 9 milljónir króna. SÍ hf. höfðaði mál á hendur F, SÝ hf., L ehf. og M ehf. til ógildingar á fyrrgreindri ákvörðun. Deildu aðilar um það hvort SÍ hf. hefði brotið gegn 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga með því að hafa ekki samið annars vegar við SÝ hf. og hins vegar stefnda L ehf. um flutning og dreifingu á ólínulegu myndefni. Í dómi Landsréttar kom fram að SÍ hf. hefði fullframið brot gegn 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga með því að hafa sem fjölmiðlaveita í skilningi 14. töluliðar 2. gr. laganna beint viðskiptum þeirra sem vildu kaupa af honum aðgang að efnisveitunni ,,Sjónvarp Símans Premium“ til tengds fjarskiptafyrirtækis, M ehf., enda hefði ekki verið unnt að kaupa efni úr efnisveitunni nema í gegnum fjarskiptanet SÍ hf. Brot SÍ hefði verið ótvírætt og enn staðið yfir þegar ákvörðun PF var tekin þar sem SÍ hefði þá ekki samið um sanngjarnan og eðlilegan aðgang að fjarskiptaneti L ehf. svo að fyrirtækið gæti miðlað efni úr efnisveitu SÍ hf. með sambærilegum hætti og á sambærilegum kjörum og stefndi M ehf. Féllst Landsréttur á niðurstöðu PF og taldi engin efni til að hrófla við mati F á fjárhæð stjórnvaldssektar sem lögð var á SÍ með hinni umdeildu ákvörðun. Voru F og SÝ hf. því sýknuð af kröfum SÍ.
Stefnandi var talinn hafa brotið gegn 1. mgr. 122. gr. laga nr. 108/2007, um verðbréfaviðskipti með því að láta hjá líða að birta innherjaupplýsingar á tilsettum tíma og gerð sekt að fjárhæð 87.700.000 kr. Var kröfum stefnanda um að felld yrði úr gildi ákvörðun fjármálaeftirlitsnefndar stefnda, Seðlabanka Íslands, þar að lútandi hafnað.
S lagði árið 2016 stjórnvaldssekt á Þ samkvæmt 1. mgr. 15. gr. a laga nr. 87/1992 um gjaldeyrismál vegna brota gegn tilteknum reglum um gjaldeyrismál, sem settar höfðu verið með stoð í bráðabirgðaákvæði nr. I. við lög um gjaldeyrismál, sbr. lög nr. 134/2008. S afturkallaði ákvörðunina árið 2019. Til stuðnings þeirri ákvörðun vísaði S til svarbréfs ríkissaksóknara 19. febrúar 2019 við fyrirspurn S 15. sama mánaðar um frekari skýringu á afstöðu ríkissaksóknara til gildis refsiheimildar í lögum og reglum um gjaldeyrismál sem fram hefði komið í úrlausnum hans á árinu 2014. Þ höfðaði mál gegn S til heimtu skaða- og miskabóta og byggði á því að S hefði með rannsóknum og töku stjórnvaldsákvarðana í máli hans valdið honum fjárhagslegu tjóni og miska með saknæmum og ólögmætum hætti. Í dómi Landsréttar kom fram að afstaða ríkissaksóknara um gildi refsiheimildar í lögum og reglum um gjaldeyrismál, áður en þeim var breytt með lögum nr. 127/2011, hefði komið skýrt fram í úrlausnum hans á árinu 2014. Af því leiddi að á þeim tíma sem ætluð brot Þ voru framin hefði engin gild eða nothæf refsiheimild verið til staðar í lögum og reglum um gjaldeyrismál. Athugasemdir og efasemdir Umboðsmanns Alþingis í bréfi hans frá 2015 um sama efni og leiðbeiningar hans um þýðingu 69. gr. stjórnarskrárinnar og grundvallarreglur refsiréttarins sem af henni yrðu leiddar, hefðu einnig gefið S ríkt tilefni til að gæta varfærni við beitingu viðurlagaheimildar sinnar. Ef áfrýjandi taldi að sú afstaða ríkissaksóknara sem birtist í úrlausnum hans 20. maí 2014 væri ekki nægilega skýr hefði honum borið í samræmi við áðurgreind varfærnisjónarmið að leita eftir frekari skýringum hans, líkt og hann síðar gerði með fyrirspurn í febrúar 2019. Sýndu gögn málsins að svar ríkisaksóknara, þar sem hann áréttaði skýrt fyrri afstöðu sína, varð til þess að S afturkallaði ákvörðun sína um álagningu stjórnvaldssektar á Þ. Ákvarðanir um álagningu stjórnvaldssekta hefðu í för með sér íþyngjandi inngrip í persónuleg málefni þeirra sem í hlut ættu. Í því ljósi og með hliðsjón af meginreglunni um að réttmætan vafa um skýringu refsiákvæða beri að meta sakborningi í hag, yrði að gera þá kröfu að stjórnvald sem færi með ákvarðanir af þessu tagi gætti varfærni við meðferð valds síns. Ákvörðun S um álagningu stjórnvaldssektar á Þ hefði skort viðhlítandi lagastoð og því verið ólögmæt. Meðferð og afgreiðsla málsins af hálfu starfsmanna S hefði verið slíkum annmörkum háð að skilyrðinu um saknæmi væri einnig fullnægt. Þá væri útlagður kostnaður Þ við að gæta hagsmuna sinna í málinu afleiðing af hinni ólögmætu málsmeðferð S og að hann því skaðabótaskyldur gagnvart Þ vegna þess tjóns. Þá hefði ákvörðun S um álagningu stjórnvaldssektar falið í sér ólögmæta meingerð gegn Þ. S var því gert að greiða Þ nánar tilgreindar skaða- og miskabætur.
S hf. höfðaði mál gegn SÍ til heimtu skaða- og miskabóta þar sem S hefði, með framgöngu sinni við rannsókn og meðferð máls hans, sem lauk með álagningu stjórnvaldssektar vegna ætlaðra brota S hf. gegn lögum nr. 87/1992 um gjaldeyrismál og reglum settum samkvæmt þeim, valdið S hf. fjárhagslegu tjóni og miska með saknæmum og ólögmætum hætti. Í dómi Landsréttar kom fram að S hf. gæti ekki krafið SÍ, sem væri sjálfstæð ríkisstofnun, um bætur á grundvelli sakarreglunnar vegna húsleitar- og haldlagningaraðgerða sem SÍ hefði staðið fyrir á hendur S hf. Bótakröfu vegna slíkra aðgerða yrði einungis beint að íslenska ríkinu á grundvelli hinnar hlutlægu bótareglu 246. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var SÍ því sýknaður af þeim þætti bótakröfunnar sökum aðildarskorts. Þá var SÍ af sömu ástæðu jafnframt sýknaður af kröfu S hf. um greiðslu miskabóta á grundvelli b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 vegna framgöngu SÍ við málsmeðferðina, enda tæki ákvæðið samkvæmt orðalagi sínu og grunnrökum ekki til lögaðila. Að því er varðaði bótakröfur S hf. vegna fjárhagslegs tjóns vísaði Landsréttur til þess að dómkröfur S hf. hefðu meðal annars ekki verið nægilega skýrt sundurliðaðar í stefnu til héraðsdóms. Auk þess voru gögn sem hann lagði fram við þingfestingu til stuðnings dómkröfum sínum ekki fullnægjandi. Með hliðsjón af málatilbúnaði S hf., sem hefði gert ráð fyrir að tjón hans mætti rekja til nokkurra atvika í tengslum við háttsemi SÍ á um fjögurra ára tímabili, væri sérstaklega brýnt að framsetning og sundurliðun dómkrafna væri skýr svo unnt væri að taka til varna, meðal annars með hliðsjón af fyrningarreglum og reglum skaðabótaréttarins um orsakatengsl. Viðleitni S hf. til að bæta úr málatilbúnaði sínum undir rekstri málsins í héraði og við meðferð málsins í Landsrétti hefði ekki varpað skýrara ljósi á málið. Þótti grundvöllur málsins lagður í slíku ósamræmi við fyrirmæli e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að ekki yrði hjá því komist að vísa þeim dómkröfum S hf., sem S hafði ekki þegar verið sýknaður af, sjálfkrafa frá héraðsdómi.
Stefnandi höfðaði mál til þess að fá stjórnvaldsákvörðun fellda niður eða stjórnvaldssekt lækkaða. Talið var að á ákvörðun stjórnvaldsins væri hvorki form- né efnisannmarki né aðrir ágallar sem gæti valdið ógildingu hennar. Hinsvegar var talið að fjárhæð stjórnvaldssektarinnar væri hærri en sektarákvæðið heimilaði. Af þeim sökum lækkaði dómurinn sektarfjárhæðina.
Í ákvörðun S í júlí 2016 var komist að þeirri niðurstöðu að MS ehf. hefði verið í markaðsráðandi stöðu á nánar tilteknum markaði og að félagið hefði misnotað þá stöðu og brotið með því gegn 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005. Þá var MS ehf. einnig talið hafa brotið gegn 19. gr. samkeppnislaga með því að hafa gefið rangar upplýsingar og ekki lagt fram framlegðar- og verkaskiptasamkomulag við KS ehf. við rannsókn S. Var MS ehf. gert að greiða 480.000.000 krónur í stjórnvaldssekt. MS ehf. kærði ákvörðun S til áfrýjunarnefndar samkeppnismála, sem felldi hana úr gildi með úrskurði í nóvember 2016 að öðru leyti en því að MS ehf. skyldi greiða 40.000.000 krónur vegna brots gegn 19. gr. samkeppnislaga. Bæði S og MS ehf. höfðuðu í kjölfarið mál til ógildingar á framangreindum úrskurði að hluta og voru málin sameinuð í héraði. Í dómi Hæstaréttar var frávísunarkröfu MS ehf. hafnað og ekki talið að dómstólar færu út fyrir stjórnskipulegt hlutverk sitt samkvæmt 2. og 60. gr. stjórnarskrárinnar með því að leggja á sekt í samkeppnismáli samhliða ógildingu á úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála. Þá taldi Hæstiréttur ljóst að markmið samkomulags MS ehf. og KS ehf. um framlegðar- og verkaskipti hefði ekki verið einskorðað við afkomuskiptingu vegna einstaka tegunda framleiðsluvara tengdum verkaskiptingunni heldur miðaði einnig að heildarjöfnun á hlutfallslegri framlegð í greininni óháð verkaskiptingu afurðastöðva. Var samkomulagið ekki talið geta rúmast innan heimilda 71. gr. búvörulaga nr. 99/1993 eða hvílt á öðrum heimildum laganna. Hæstiréttur taldi ekki undirorpið vafa að MS ehf. hafi verið í markaðsráðandi stöðu á viðkomandi markaði. Félagið hefði selt hrámjólk til tengdra aðila á mun lægra verði en ótengdum aðilum og sú mismunun hafi veitt hinum tengdu aðilum óeðlilegt forskot í samkeppni á markaði málsins. MS ehf. var því talið hafa mismunað viðskiptaaðilum sínum með ólíkum skilmálum í sams konar viðskiptum og þannig veikt samkeppnisstöðu þeirra og með því brotið með alvarlegum hætti gegn c-lið 2. mgr. 11. gr. samkeppnislaga. Þá hafi sú mikla mismunun sem var á verðlagningu MS ehf. til ótengdra aðila og verði til eigin framleiðslu falið í sér alvarlegan og langvarandi verðþrýsting sem hafi einnig verið til þess fallinn að verja markaðsráðandi stöðu félagsins. Hæstiréttur taldi jafnframt að MS ehf. hefði brotið gegn 19. gr. samkeppnislaga með því að leggja ekki fram áðurnefnt samkomulag sitt og KS ehf. við rannsókn S. Hvað varðaði fjárhæð stjórnvaldssektarinnar vísaði Hæstiréttur til þess að brot MS ehf. hafi verið alvarlegt auk þess sem það hafi staðið lengi. Þá fólst í broti MS ehf. ítrekun á fyrra broti þótt að ekki hafi verið ákveðin sekt í fyrra málinu. Var MS ehf. gert að greiða samtals 480.000.000 krónur í ríkissjóð vegna brota gegn 11. og 19. gr. samkeppnislaga.
Með ákvörðun nr. 11/2015 komst S að þeirri niðurstöðu að B ehf. hefði á nánar tilgreindu tímabili brotið gegn 10. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005 og 53. gr. EES-samningsins með samfelldu samráði við H ehf. sem hefði meðal annars falist í reglubundnum, yfirleitt vikulegum, símtölum við keppinautinn þar sem skipst hefði verið á upplýsingum sem lágu til grundvallar verðákvörðunum þeirra. Þá var lýst fleiri brotatilvikum sem voru talin hluti af hinu samfellda samráði. Var N hf., móðurfélagi B ehf., gert að greiða 650.000.000 króna í stjórnvaldssekt. Með úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála í máli nr. 6/2015 var ákvörðun S staðfest að hluta og sektin lækkuð í 65.000.000 króna. Í kjölfarið höfðaði S mál gegn B ehf. og N hf., þar sem þess var krafist að N hf. yrði gert að greiða 650.000.000 krónur í stjórnvaldssekt vegna brotanna. B ehf. og N hf. höfðuðu mál á hendur S og Í og kröfðust ógildingar úrskurðar áfrýjunarnefndarinnar að því leyti sem brot B ehf. voru staðfest og um greiðslu stjórnvaldssektar en ella að sektin yrði lækkuð og voru málin tvö sameinuð. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samskipti B ehf. og H ehf. hafi gert þeim kleift að fá mikið magn upplýsinga um verð, tilboðsverð og birgðastöðu á flóknum markaði grófvöru með reglubundnari, einfaldari og skjótvirkari hætti en öðrum á markaði og viðskiptavinum hafi staðið til boða og dregið úr óvissu á milli fyrirtækjanna um framtíðarhegðun keppinautarins. Háttsemi fyrirtækjanna hafi haft það að markmiði að raska samkeppni í andstöðu við 10. gr. samkeppnislaga. Með hliðsjón af því að fyrirtækin voru í yfirburðastöðu á skilgreindum mörkuðum málsins og aðgerðir þeirra beindust að vörum sem voru að stórum hluta fluttar inn frá öðrum EES-ríkjum og endurseldar á Íslandi, auk þess sem þau gátu torveldað að mögulegir keppinautar frá öðrum EES-ríkjum næðu fótfestu á mörkuðum málsins, var talið að hin ólögmætu samskipti hefðu verið til þess fallin að hafa áhrif á mynstur viðskipta milli EES-ríkjanna í skilningi 53. gr. EES-samningsins. B ehf. var því jafnframt talið hafa gerst brotlegt gegn því ákvæði. Um ákvörðun sektarfjárhæðar vísaði Hæstiréttur til þess að brot B ehf. hefðu verið alvarleg og falið í sér skipulagt og kerfisbundið samráð milli fyrirtækja sem voru nánast einráð á markaði sem væri mikilvægur almenningi. Þegar litið var til þessa, lengdar brotatímabilsins og því að sektum vegna brota gegn samkeppnislögum væri ætlað að tryggja almenn og sérstök varnaðaráhrif var N hf. gert að greiða stjórnvaldssekt að fjárhæð 400.000.000 króna.
Með ákvörðun F var A hf. talið hafa brotið gegn 57. gr. a laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki með því að hafa greitt tilteknum starfsmönnum, sem jafnframt voru hluthafar, kaupauka í formi arðs af hlutum sínum í félaginu árin 2012-2017. Var A hf. gert að láta þegar í stað af slíkum kaupaukagreiðslum og greiða sekt að fjárhæð 72.000.000 króna. A hf. höfðaði í kjölfarið mál á hendur F og Í aðallega til ógildingar ákvörðunar F og endurgreiðslu sektarinnar en til vara til niðurfellingu sektarinnar eða lækkunar og endurgreiðslu sem því næmi. Með héraðsdómi var komist að þeirri niðurstöðu að reglur F um kaupaukakerfi fjármálafyrirtækja nr. 700/2011 hefðu ekki öðlast fullnægjandi lagastoð og orðið gild refsiheimild fyrr en með gildistöku laga nr. 57/2015 sem breyttu 57. gr. a laga nr. 161/2002 og yrði þeim ekki beitt um kaupaukagreiðslur árin 2012-2015 með afturvirkum hætti sbr. 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrárinnar. Kæmu því aðeins til skoðunar umræddar greiðslur A hf. til starfsmanna sinna árin 2016 og 2017. Þessi niðurstaða sætti ekki áfrýjun. Þá komst héraðsdómur að þeirri niðurstöðu að greiðslurnar árin 2016 og 2017 féllu undir skilgreiningu kaupauka samkvæmt fyrrgreindum lögum og reglum. Var fallist á það sem fram kom í ákvörðun F um að A hf. hefði ekki farið að kröfum laganna m.a. um að setja sér kaupaukakerfi eins og áskilið væri og að A hf. hefði brotið gegn ákvæðum 57. gr. laga nr. 161/2002. Við ákvörðun stjórnvaldssektar yrði að taka mið af því að einungis hefði verið gild refsiheimild vegna háttsemi A hf. árin 2016 og 2017 og þótti sektin, með vísan til forsendna í ákvörðun F, hæfilega ákvðin 24.000.000 króna. Var þessi niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest í Landsrétti með vísan til forsendna hans.
Seint á árinu 2012 sendi MS ehf. fyrir misgáning MK ehf. reikning vegna kaupa M ehf. á hrámjólk. MK ehf. varð ljóst af reikningnum að félagið hefði greitt mun hærra verð fyrir hrámjólk en M ehf. og beindi ábendingu og síðan kvörtun til S. Með ákvörðun 22. september 2014 komst S að þeirri niðurstöðu að MS ehf. hefði með aðgerðum sínum brotið gegn 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005 og gerði honum að greiða 370.000.000 króna í stjórnvaldssekt. MS ehf. kærði ákvörðun S til áfrýjunarnefndar samkeppnismála. Með úrskurði nefndarinnar 16. desember 2014 var ákvörðun S felld úr gildi og lagt fyrir hana að rannsaka málið frekar og taka ákvörðun að því loknu. Byggðist niðurstaða nefndarinnar á því að frekari rannsóknar væri þörf að því er varðaði samkomulag milli MS ehf. og KS, eiganda M ehf., sem MS ehf. lagði fyrst fram á kærustigi. S tók á ný ákvörðun 7. júlí 2016 og komst að þeirri niðurstöðu að MS ehf. hefði brotið gegn 11. og 19. gr. samkeppnislaga og gerði því að greiða samtals 480.000.000 króna í stjórnvaldssekt, 440.000.000 króna vegna brots á 11. gr. samkeppnislaga en 40.000.000 króna vegna brots á 19. gr. laganna. MS ehf. kærði ákvörðunina til áfrýjunarnefndar samkeppnismála. Með úrskurði nefndarinnar 18. nóvember 2016 var ákvörðun S felld úr gildi að öðru leyti en því að MS ehf. skyldi greiða 40.000.000 króna sekt vegna brots á 19. gr. samkeppnislaga. Byggðist niðurstaða nefndarinnar á því að fyrrnefnt samkomulag MS ehf. og KS rúmaðist innan 71. gr. búvörulaga nr. 99/1993. Báðir aðilar, MS ehf. og S, höfðuðu mál vegna úrskurðar áfrýjunarnefndarinnar, MS ehf. til að fá hnekkt niðurstöðu um brot á 19. gr. samkeppnislaga, en S í því skyni að hnekkja þeirri niðurstöðu að ekki hefði verið brotið gegn 11. gr. laganna. Málin voru sameinuð í héraði. Landsréttur tók fram að fyrrnefnt samkomulag MS ehf. og KS, síðari breytingar á því og gögn um uppgjör vegna þess bæru með sér að ætlun samningsaðila hafi verið að jafna framlegð á milli MS ehf. og KS hlutfallslega, þannig að heildarframlegð þeirra af framleiðslu og sölu mjólkurafurða yrði sem jöfnust í prósentum talið. Í þessu hafi í reynd falist að sá sem lægri framlegð fengi skyldi fá greiðslu frá þeim sem hærri framlegð hefði til að jafna framlegð þeirra á hverju uppgjörstímabili. Rétturinn vísaði til þess að samkvæmt 4. mgr. 13. gr. búvörulaga væri afurðastöðvum í mjólkuriðnaði heimilt að gera samninga sín á milli um verðtilfærslu milli tiltekinna afurða. Þá væri afurðastöðvum í mjólkuriðnaði heimilað í 71. gr. laganna að sameinast, gera með sér samkomulag um verkaskiptingu milli mjólkursamlaga að því er varðar framleiðslu einstakra mjólkurvara og hafa með sér annars konar samstarf til þess að halda niðri kostnaði við framleiðslu, geymslu og dreifingu mjólkurafurða. Rétturinn rakti efni og forsögu 4. mgr. 13. gr. og 71. gr. búvörulaga og tók fram að löggjafarsaga þessara ákvæða bæri ekki með sér að búvörulög undanskildu samkomulag af þeim toga sem MS ehf. og KS gerðu með sér samkeppnislögum á þann hátt að ekki kæmi til athugunar hvort MS ehf. hefði brotið gegn 11. gr. samkeppnislaga með þeirri háttsemi sem á reyndi í málinu. Hvorki í 4. mgr. 13. gr. né 71. gr. búvörulaga væri vikið að hlutfallslegri jöfnun framlegðar fyrirtækja. Nærtækast væri því að skýra ákvæðin í samhengi svo að hygðust afurðastöðvar jafna framlegð vegna samkomulags um verkaskiptingu skyldi gera það með verðtilfærslu samkvæmt 4. mgr. 13. gr., sem ekki hafi verið gert. Þá gæti umrætt samkomulag aldrei undanskilið nema hluta þeirrar háttsemi sem í hlut ætti samkeppnislögum, það er verðlagninguna til KS og M ehf., og tengslin á milli þess verðs sem og þeirrar verkaskiptingar sem MS ehf. og KS sömdu um væru í besta falli óljós. Var niðurstaða réttarins sú að 4. mgr. 13. gr. og 71. gr. búvörulaga undanskildu þau atvik sem á reyndi ekki með nokkrum hætti samkeppnislögum. Landsréttur tók því til skoðunar hvort sú tvenns konar verðlagning sem málið spratt af hefði samrýmst 11. gr. samkeppnislaga. Rétturinn taldi engan vafa leika á því að MS ehf. væri í markaðsráðandi stöðu, sbr. 4. tölulið 1. mgr. 4. gr. samkeppnislaga. MS ehf. hefði selt KS og M ehf. hrámjólk á allt að 17% lægra verði en öðrum aðilum. Sama varan hefði því verið seld ólíkum aðilum á mjög mismunandi verði sem hefði veikt samkeppnisstöðu þeirra sem hærra verðinu sættu. Ekki væru fyrir hendi hlutlægar ástæður er réttlættu verðmismuninn. Taldi Landsréttur ótvírætt að MS ehf. hefði með háttsemi sinni brotið gegn c-lið 2. mgr. 11. gr. samkeppnislaga. Landsréttur féllst einnig á það með héraðsdómi að MS ehf. hefði brotið gegn 19. gr. sömu laga með því að leggja ekki fram fyrrnefnt samkomulag sitt og KS fyrr en eftir að S tók fyrri ákvörðun sína í málinu. Var MS ehf. gert að greiða samtals 480.000.000 króna í ríkissjóð, 440.000.000 króna vegna brots á 11. gr. samkeppnislaga en 40.000.000 vegna brots á 19. gr. laganna.
Með ákvörðun F árið 2017 var E hf. talinn hafa brotið gegn 1. mgr. 122 gr. laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti, með því að hafa látið hjá líða að birta innherjaupplýsingar á tilsettum tíma, og gerð sekt að fjárhæð 50.000.000 krónur. E hf. höfðaði málið aðallega til ógildingar á ákvörðun F og endurgreiðslu sektarinnar en að því frágengnu til niðurfellingar hennar eða lækkunar. Nánar tiltekið var um að ræða upplýsingar sem lágu fyrir í fyrstu drögum að ársfjórðungsreikningi 20. maí 2016 um mikið bætta rekstrarafkomu fyrsta ársfjórðungs 2016. Með dómi Landsréttar var niðurstaða héraðsdóms, um að hafna kröfum E hf., staðfest. Í dómi Hæstaréttar var, líkt og í héraðsdómi, vísað til þess að í dómaframkvæmd Evrópudómstólsins hefði því verið slegið föstu að einstaka atburður eða aðstæður í þrepaskiptu ferli gæti eitt og sér falið í sér nægjanlega tilgreindar upplýsingar við skilgreiningu innherjaupplýsinga samkvæmt 120. gr. laga nr. 108/2007. Drög að árshlutareikningi gætu ótvírætt talist atburður í slíku þrepaskiptu ferli sem miði að samþykkt og birtingu hans. Var jafnframt tekið fram að upplýsingar í afkomuspá E hf. hefðu ekki haft sömu þýðingu við mat á tilvist innherjaupplýsinga og rauntölur úr rekstri. Umræddar upplýsingar hefðu því 20. maí 2016 verið nægilega tilgreindar og líklegar einar og sér til að hafa marktæk áhrif á markaðsverð hlutabréfa í E hf. Þá var vísað til þess að samkvæmt 1. mgr. 122. gr. laganna skuli birta innherjaupplýsingar eins fljótt og auðið er. Tekið var fram að sú þrenging á gildissviði þeirrar reglu, sem ráða mætti af 3. mgr. 5. gr. reglugerðar nr. 630/2005 um innherjaupplýsingar og markaðssvik, ætti sér ekki lagastoð í fyrrnefndu lagaákvæði. Tilkynningarskyldan yrði því sem meginregla virk um leið og innherjaupplýsingar myndast. Voru F og Í því sýknuð af kröfum E hf.
Með ákvörðun F árið 2017 var E hf. talinn hafa brotið gegn 1. mgr. 122 gr. laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti, með því að hafa látið hjá líða að birta innherjaupplýsingar á tilsettum tíma, og gerð sekt að fjárhæð 50.000.000 króna. E hf. höfðaði í kjölfarið mál á hendur F og Í aðallega til ógildingar á ákvörðun F og endurgreiðslu sektarinnar en að því frágengnu til niðurfellingar hennar eða lækkunar. Með héraðsdómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, var kröfu E hf. um ógildingu ákvörðunar F hafnað með skírskotun til þess að í drögum að ársreikningi 20. maí 2016 hefðu komið fram nægjanlega tilgreindar upplýsingar um mikið bætta rekstarafkomu E hf. sem gera mátti ráð fyrir að, ef birtar hefðu verið, hefðu einar og sér, þrátt fyrir áður birta afkomuspá, áhrif á mat fjárfesta á félaginu og væru þar með til þess fallnar að hafa marktæk áhrif á markaðsverð hlutabréfa í E hf. Þá var hafnað kröfu E hf. um að stjórnvaldssektin yrði felld niður eða lækkuð. Voru F og Í því sýknuð af kröfum E hf.
Í árslok 2010 barst S ábending um möguleg brot B ehf. og H ehf. á ákvæðum samkeppnislaga nr. 44/2005. Hóf S í kjölfarið rannsókn á því hvort fyrirtækin hefðu brotið ákvæði þeirra laga og samsvarandi ákvæði EES-samningsins, sbr. lög nr. 2/1993. S beindi jafnframt kæru til ríkislögreglustjóra og hóf lögregla rannsókn á því hvort starfsmenn B ehf. og H ehf. hefðu brotið gegn ákvæðum samkeppnislaga. Að lokinni frumathugun stjórnsýslurannsóknarinnar gaf S út andmælaskjal í maí 2014 og gekkst rekstrarfélag H ehf. í kjölfarið undir 325.000.000 króna sátt vegna brota H ehf. gegn 10. gr. samkeppnislaga og 53. gr. EES-samningsins. Lauk þar með þætti H ehf. í stjórnsýslumálinu. Sakamál hafði þá verið höfðað gegn starfsmönnum fyrirtækjanna og gekk héraðsdómur í því máli í apríl 2015 en S tók hina umþrættu ákvörðun sem mál þetta er sprottið af í maí 2015. Með ákvörðuninni lagði S 650.000.000 króna stjórnvaldssekt á N hf., móðurfélag B ehf., vegna brota þess síðarnefnda á 10. gr. samkeppnislaga og 53. gr. EES-samningsins. Ákvörðuninni var skotið til áfrýjunarnefndar samkeppnismála sem úrskurðaði í lok september 2015 um að brotið hefði verið gegn 10. gr. samkeppnislaga. Nefndin taldi á hinn bóginn að ekki skyldi beita 53. gr. EES-samningsins samhliða í málinu og að S hefði dregið of víðtækar ályktanir miðað við gögn málsins og ákvarðaði N hf. 65.000.000 króna í sekt. Með dómi Hæstaréttar 1. desember 2016 í málinu nr. 360/2015 voru svo átta starfsmanna B ehf. og H ehf. sakfelldir fyrir brot á 10. gr. samkeppnislaga. Stjórnsýslumálið tók í megindráttum til sömu háttsemi og starfsmenn B ehf. voru sakfelldir fyrir í dómnum en tók að auki til lengra tímabils. Áður en dómur í sakamálinu gekk í Hæstarétti höfðaði S þetta mál, í febrúar 2016, til ógildingar á framangreindum úrskurði áfrýjunarnefndarinnar og til að N hf. yrði gert að greiða þá fjárhæð í ríkissjóð sem ákvörðun S kvað á um. Héraðsdómur féllst á niðurstöðu áfrýjunarnefndarinnar um brot B ehf. gegn 10. gr. samkeppnislaga, en taldi brot B ehf. taka til fleiri tilvika en áfrýjunarnefndin gerði. Þá taldi dómurinn að einnig skyldi beita 53. gr. EES-samningsins og gerði N hf. að greiða 400.000.000 króna sekt. Landsréttur sýknaði S af þeirri kröfu B ehf. og N hf. að úrskurður áfrýjunarnefndar samkeppnismála yrði felldur úr gildi. Í dómi réttarins var meðal annars vísað til þess að ekki væri deilt um að samskipti starfsmanna B ehf. og H ehf. hefðu átt sér stað þótt deilt væri um hvernig þau samskipti bæri að meta með tilliti til ákvæða 10. gr. samkeppnislaga. Gögn málsins og framburðir starfsmanna B ehf. sem fyrir lægju í málinu staðfestu í megindráttum þau atvik sem fyrrgreindur dómur Hæstaréttar byggðist á og hefði B ehf. við meðferð málsins ekki hnekkt sönnunarmati Hæstaréttar á atvikum í sakamálinu. Þá hefði heldur ekki verið hnekkt hinu lögfræðilega mati Hæstaréttar að í verðkönnunarsamskiptunum hafi falist samstilltar aðgerðir sem verið hafi til þess fallnar að raska samkeppni. Við mat á því hvort beita bæri 53. gr. EES-samningsins samhliða 10. gr. samkeppnislaga lagði Landsréttur á hinn bóginn til grundvallar að þegar litið væri meðal annars til eðlis brotanna og markaðarins sem þau beindust að hefði S ekki sýnt fram á með nægjanlegum líkum að brotin gætu hafa haft áhrif á Evrópska efnahagssvæðinu. Landsréttur staðfesti það ákvæði héraðsdóms að B ehf. og N hf. væru fjárhagsleg eining þannig að heimilt væri að leggja sekt á N hf. Við ákvörðun þeirrar sektar var litið til fjárhagslegs styrkleika B ehf. og N hf., eðlis brota B ehf. og umfangs þeirra, þar á meðal þess tíma sem þau stóðu yfir. Á þeim grunni þótti sekt N hf. hæfilega ákveðin 325.000.000 króna.
SÍ hafði til rannsóknar ætluð brot S hf. á reglum um gjaldeyrismál. Þann 10. apríl 2013 beindi SÍ kæru til embættis sérstaks saksóknara vegna brotanna. Sérstakur saksóknari taldi að brotin gætu ekki orðið tilefni lögreglurannsóknar og saksóknar, þar sem reglur þær sem brotin beindust gegn hefðu ekki að geyma heimild til að refsa lögaðilum. Hann benti þó á að væru almenn skilyrði uppfyllt kynnu að vera forsendur til að beita stjórnsýsluviðurlögum. Þann 28. ágúst 2013 var málið því sent aftur til SÍ sem tók í kjölfarið ákvörðun um að kæra fjóra einstaklinga sem voru í fyrirsvari fyrir, eða störfuðu í stjórnunarstöðum hjá S hf. og tengdum félögum, fyrir brot á sömu reglum. Sérstakur saksóknari endursendi þá kæru einnig 4. september 2015, meðal annars með vísan til þess að reglur um gjaldeyrismál væru ekki fullnægjandi refsiheimild. Þann 1. september 2016 tók SÍ þá ákvörðun að leggja stjórnvaldssekt að fjárhæð 15 milljónir króna á S hf. Höfðaði S hf. mál til ógildingar á ákvörðuninni og byggði meðal annars á því að SÍ hefði verið búinn að fella niður málið á hendur sér áður en ákvörðunin hefði verið tekin. Í niðurstöðu sinni vísaði héraðsdómur til bréfasamskipta sem átt höfðu sér stað milli aðila áður en ákvörðunin var tekin, þar sem S hf. hafði meðal annars óskað upplýsinga um hvort rannsókn á þætti félagsins vegna ætlaðra brota væri endanlega lokið. Hafði SÍ svarað á þá leið að hvorki væru til meðferðar mál gegn S hf. né hefðu verið stofnuð fleiri mál á hendur félaginu varðandi ætluð brot þess á lögum og reglum um gjaldeyrismál. Taldi héraðsdómur að líta yrði svo á að samkvæmt þessu hefði legið fyrir afstaða SÍ um niðurfellingu málsins sem S hf. hefði mátt binda réttmætar væntingar við og yrði þannig jafnað til bindandi stjórnvaldsákvörðunar um þetta atriði. Þá hefði ekkert komið fram í málinu um að ákvörðun SÍ um að hefja meðferð máls S hf. að nýju hefði byggst á nýjum gögnum eða vísbendingum um að slík gögn kynnu síðar að koma fram. Hefði því ekki verið sýnt fram á af hálfu SÍ á hvaða grundvelli hefði verið heimilt að taka mál S hf. upp að nýju. Féllst héraðsdómur þá þegar af þeirri ástæðu á kröfu S hf. um ógildingu ákvörðunarinnar og staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu.
Í málinu deildu aðilar um gildi og efni ákvörðunar S um að leggja á P ehf. stjórnvaldssekt að tiltekinni fjárhæð vegna nánar tilgreindra brota á lögum nr. 87/1992 um gjaldeyrismál. Þá var deilt um skyldu Í til endurgreiðslu sektarinnar með dráttarvöxtum ef fallist yrði á aðalkröfu P ehf. um ógildingu ákvörðunarinnar eða varakröfu um lækkun sektarinnar. Óumdeilt var að erlent móðurfélag P ehf., N, hafði keypt réttindi samkvæmt nauðasamningi K ehf. og framselt réttindin með lánssamningi til P ehf. en félögin heyrðu til sömu samstæðu í skilningi 1. mgr. 13. gr. g. laga nr. 87/1992. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að lánssamningur P ehf. við N hefði falið það í sér að hluta- og kröfuréttindi voru flutt frá N til P ehf. Talið var að samningurinn hefði falið í sér fjármagnshreyfingar milli landa sem hefðu farið í bága við 13. gr. b. og 13. gr. g. laga nr. 87/1992. Í ljósi þeirra undaþága sem giltu um fjármagnshreyfingar innan samstæðu milli landa samkvæmt lögum nr. 87/1992 var talið að S hefði ekki fært fyrir því rök að brot P ehf. hefðu verið til þess fallin að valda alvarlegum og verulegum óstöðugleika í gengis- og peningamálum, svo sem byggt var á í ákvörðun S. Væri þá einnig horft til þess að S hefði látið það viðgangast átölulaust að greiðslur af hálfu K ehf. væru inntar af hendi til annars fyrirtækis í sambærilegri stöðu. Þá voru brot P ehf. ekki talin ítrekuð í skilningi 2. mgr. 15. gr. laganna. Enn fremur var talið að við mat á fjárhæð sektar bæri að líta bæði til þess vafa sem var uppi um skýringu laga nr. 87/1992 svo og viðbragða S við tilkynningum K ehf. og fyrirætlun um að inna af hendi greiðslur til annars tiltekins fyrirtækis. Þótt ekki færi á milli mála að P ehf. hefði leitast við að nýta sér undanþágur í lögum um gjaldeyrismál í því skyni að fá greiddar út kröfur samkvæmt nauðasamningi K ehf., í stað þess að þeim væri ráðstafað á reikning í vörslu S, var talið að ekki hefðu verið færð fyrir því viðhlítandi rök að brot P ehf. hefðu verið sérlega alvarleg með tilliti til markmiða laga um gjaldeyrismál og því ekki efni til að gera P ehf. sérstaka sekt vegna brota sinna. Var sekt P ehf. því felld niður og Í gert að endurgreiða sektarfjárhæðina ásamt dráttarvöxtum.
Í málinu deildu aðilar um gildi og efni ákvörðunar S um að leggja á R ehf. stjórnvaldssekt að tiltekinni fjárhæð vegna nánar tilgreindra brota á lögum nr. 87/1992 um gjaldeyrismál. Þá var deilt um skyldu Í til að endurgreiða sektarfjárhæðina með dráttarvöxtum ef fallist yrði á aðalkröfu R ehf. um ógildingu ákvörðunarinnar eða varakröfu um lækkun sektarinnar. Óumdeilt var að erlent móðurfélag R ehf., B, hafði keypt réttindi samkvæmt nauðasamningi K ehf. og framselt réttindin með lánssamningum til R ehf. en félögin heyrðu til sömu samstæðu í skilningi 1. mgr. 13. gr. g. laga nr. 87/1992. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom meðal annars fram að lánssamningar R ehf. við B hefðu falið það í sér að hluta- og kröfuréttindi hefðu verið flutt frá B til R ehf. Talið var að samningarnir hefðu falið í sér fjármagnshreyfingar milli landa sem hefðu farið í bága við 13. gr. b. og 13. gr. g. laga nr. 87/1992. Í ljósi þeirra undaþága sem giltu um fjármagnshreyfingar innan samstæðu milli landa samkvæmt lögum nr. 87/1992 var talið að S hefði ekki fært fyrir því rök að brot R ehf. hefðu verið til þess fallin að valda alvarlegum og verulegum óstöðugleika í gengis- og peningamálum, svo sem byggt var á í ákvörðun S. Væri þá einnig horft til þess að S hefði látið það viðgangast átölulaust að greiðslur af hálfu K ehf. væru inntar af hendi til R ehf. Þá voru brot R ehf. ekki talin ítrekuð í skilningi 2. mgr. 15. gr. laganna. Enn fremur var talið að við mat á fjárhæð sektar bæri að líta bæði til þess vafa sem var uppi um skýringu laga nr. 87/1992 svo og viðbragða S við tilkynningum K ehf. og fyrirætlun um að inna af hendi greiðslur til R ehf. Þótt ekki færi á milli mála að R ehf. hefði leitast við að nýta sér undanþágur í lögum um gjaldeyrismál í því skyni að fá greiddar út kröfur samkvæmt nauðasamningi K ehf., í stað þess að þeim væri ráðstafað á reikning í vörslu S, var talið að ekki hefðu verið færð fyrir því viðhlítandi rök að brot R ehf. hefðu verið sérlega alvarleg með tilliti til markmiða laga um gjaldeyrismál og því ekki efni til að gera R ehf. sérstaka sekt vegna brota sinna. Var sekt R ehf. því felld niður og Í gert að endurgreiða sektarfjárhæðina ásamt dráttarvöxtum.
Árið 2007 gerðu V hf. og S sátt þar sem sá fyrrnefndi viðurkenndi að hafa í starfsemi sinni á greiðslukortamarkaði hér á landi brotið gegn 10. og 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005 og 53. og 54. gr. EES-samningsins, auk þess sem félagið féllst á að greiða stjórnvaldssekt að fjárhæð 385.000.000 krónur. Á grundvelli sáttarinnar tók S ákvörðun í máli nr. 4/2008 þar sem V hf. var gert að hlíta nánar tilgreind skilyrði í starfsemi sinni. Árið 2009 barst S kvörtun frá B hf. um misnotkun V hf. á markaðsráðandi stöðu hans fyrir færsluhirðingu og markaði fyrir posaleigu. Að undangenginni rannsókn og með ákvörðun nr. 8/2013 komst S að þeirri niðurstöðu að V hf. hefði á nánar tilgreindu tímabili gerst brotlegur gegn 1. og 7. töluliðum 1. greinar ákvörðunar S í máli nr. 4/2008, auk þess sem félagið hefði brotið gegn 11. gr. samkeppnislaga og 54. gr. EES-samningsins. Þá var V hf. einnig gert að greiða 500.000.000 krónur í stjórnvaldssekt. Með úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála í máli nr. 4/2013 var ákvörðun S staðfest. V hf. höfðaði mál þetta til ógildingar á framangreindum úrskurði og ákvörðunar S, en til vara niðurfellingar og til þrautavara lækkunar sektar sem þar var ákveðin. Í hinum áfrýjaða dómi var hafnað kröfu V hf. um ógildingu úrskurðarins, en sektin á hinn bóginn lækkuð í 400.000.000 krónur. Í dómi Hæstaréttar var öllum málsástæðum V hf. til stuðnings framangreindum kröfum hafnað. Ekki var fallist á að annmarkar hefðu verið á rannsókn og annarri málsmeðferð samkeppnisyfirvalda, svo sem að úrlausnir S eða áfrýjunarnefndar samkeppnismála hefðu að einhverju leyti verið reistar á gögnum sem aflað hefði verið með ólögmætum hætti. Þá var ekki talið að S hefði brotið á rétti V hf. samkvæmt 13. og 15. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Talið var að V hf. hefði gerst brotlegur gegn 1. og 7. tölulið 1. greinar ákvörðunar S nr. 4/2008 og að V hf. hefði misnotað markaðsráðandi stöðu sína fyrir færsluhirðingu á Íslandi á umræddum tíma, sbr. 11. gr. laga nr. 44/2005 og 54. gr. EES-samningsins. Hvað varðaði fjárhæð stjórnvaldssektarinnar vísaði Hæstiréttur til þess að brot V hf. hefðu snert allan almenning í landinu og að fjárhagslegur styrkleiki hans og ávinningur af starfseminni á brotatímabilinu hefði verið verulegur. Þá hefðu brot V hf. að hluta verið gegn skilmálum ákvörðunar nr. 4/2008 sem reist hefðu verið á samkomulagi hans við S og tekin í því skyni að tryggja samkeppni á framangreindu sviði til frambúðar. Brot V hf. hefðu því verið ítrekun á fyrri brotum hans, auk þess sem brotatímabilið hefði spannað um tvö og hálft ár. Þegar litið væri til þessa og þeirrar stjórnvaldssektar sem á V hf. hefði verið lögð með ákvörðun nr. 4/2008, en hefði þó ekki skilað þeim árangri að hann léti af samkeppnisbrotum, var honum gert að greiða stjórnvaldssekt að fjárhæð 500.000.000 krónur. Loks voru gerðar aðfinnslur við vinnubrögð S við gerð málsgagna fyrir Hæstarétti. Samkvæmt framansögðu var S sýknað af kröfu V hf.
Samkeppnisstofnun hóf í desember 2001 rannsókn á ætluðu ólögmætu samráði þriggja olíufélaga sem hefði brotið í bága við 10. gr. þágildandi samkeppnislaga nr. 8/1993. Á grundvelli rannsóknarinnar tók samkeppnisráð ákvörðun í október 2004, þar sem komist var að niðurstöðu um að félögin hefðu brotið gegn fyrrgreindu ákvæði með yfirgripsmiklu og óslitnu samráði með olíuvörur hér á landi á tímabilinu 1993 til 2001 og voru félögunum gerðar sektir. Félögin skutu ákvörðuninni til áfrýjunarnefndar samkeppnismála sem kvað upp úrskurð í málinu í janúar 2005 þar sem staðfestar voru allar helstu niðurstöður í ákvörðun samkeppnisráðs, en félögunum voru þó gerðar lægri sektir. K ehf. höfðaði mál þetta til ógildingar á framangreindum úrskurði, en til vara niðurfellingar og til þrautavara lækkunar sektar, sem þar var ákveðin, svo og til endurgreiðslu fjárhæðar hennar. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, var öllum málsástæðum K ehf. til stuðnings framangreindum kröfum hafnað. Ekki var fallist á að 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við mannréttindasáttmála Evrópu, um bann við endurtekinni málsmeðferð til úrlausnar um refsiverða háttsemi, hafi staðið því í vegi að samkeppnisyfirvöld héldu áfram rannsókn sinni á samstarfi olíufélaganna eftir að rannsókn ríkislögreglustjóra á hinu ólögmæta samráði hófst. Var sérstaklega vísað til þess að K ehf. hefði hvorki verið ákært né sakfellt fyrir brot á 10. gr. samkeppnislaga þegar samkeppnisyfirvöld tóku ákvörðun í málinu. Þá var ekki fallist á að málsmeðferð samkeppnisyfirvalda hafi brotið gegn andmælarétti K ehf. samkvæmt 13. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Taldi dómurinn að Samkeppnisstofnun og samkeppnisráð hefðu gert það sem í þeirra valdi stóð til þess að gefa K ehf. færi á því að tjá sig um efni málsins áður en ákvörðun í því var tekin. Þá hefði K ehf. ekki útskýrt hvernig upplýsingar, sem starfsmenn þess bjuggu yfir og gátu varpað sök á þá eða félagið við samhliða lögreglurannsókn, hefðu verið K ehf. nauðsynlegar til þess að andmæla málavöxtum eins og Samkeppnisstofnun lýsti þeim. Dómurinn hafnaði einnig þeirri málsástæðu K ehf. að brot félagsins væru fyrnd. Taldi dómurinn að samráð olíufélaganna hefði falið í sér samfellda brotastarfsemi sem hafi ekki lokið fyrr en í desember 2001. Á því tímamarki hafi fyrning á broti K ehf. hafist og hefði fimm ára fyrningarfrestur 5. mgr. 81. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 því ekki verið liðinn þegar samkeppnisráð tók ákvörðun sína í október 2004. Þá taldi dómurinn að samkeppnisyfirvöld hefðu sýnt fram á með viðhlítandi hætti að olíufélögin hefðu haft sannanlegan ábata af hinu ólögmæta samráði þannig að fullnægt hafi verið skilyrði 2. mgr. 52. gr. þágildandi samkeppnislaga til þess að ákvarða sektir allt að 10% af veltu K ehf. vegna síðastliðins almanaksárs af hlutaðeigandi starfsemi. Loks var málsástæðum K ehf. um brot á jafnræðis- og meðalhófsreglum hafnað. Í ljósi framangreinds voru SE og Í sýknuð af kröfum K ehf.
Samkeppnisstofnun hóf í desember 2001 rannsókn á ætluðu ólögmætu samráði þriggja olíufélaga sem hefði brotið í bága við 10. gr. þágildandi samkeppnislaga nr. 8/1993. Á grundvelli rannsóknarinnar tók samkeppnisráð ákvörðun í október 2004, þar sem komist var að niðurstöðu um að félögin hefðu brotið gegn fyrrgreindu ákvæði með yfirgripsmiklu og óslitnu samráði með olíuvörur hér á landi á tímabilinu 1993 til 2001 og voru félögunum gerðar sektir. Félögin skutu ákvörðuninni til áfrýjunarnefndar samkeppnismála sem kvað upp úrskurð í málinu í janúar 2005 þar sem staðfestar voru allar helstu niðurstöður í ákvörðun samkeppnisráðs, en félögunum voru þó gerðar lægri sektir. O hf. höfðaði mál þetta til ógildingar á framangreindum úrskurði, en til vara niðurfellingar og til þrautavara lækkunar sektar, sem þar var ákveðin, svo og til endurgreiðslu fjárhæðar hennar. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, var öllum málsástæðum O hf. til stuðnings framangreindum kröfum hafnað. Ekki var fallist á að 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við mannréttindasáttmála Evrópu, um bann við endurtekinni málsmeðferð til úrlausnar um refsiverða háttsemi, hafi staðið því í vegi að samkeppnisyfirvöld héldu áfram rannsókn sinni á samstarfi olíufélaganna eftir að rannsókn ríkislögreglustjóra á hinu ólögmæta samráði hófst. Var sérstaklega vísað til þess að O hf. hefði hvorki verið ákærð né sakfelld fyrir brot á 10. gr. samkeppnislaga þegar samkeppnisyfirvöld tóku ákvörðun í málinu. Þá var ekki fallist á að málsmeðferð samkeppnisyfirvalda hafi brotið gegn andmælarétti O hf. samkvæmt 13. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Taldi dómurinn að Samkeppnisstofnun og samkeppnisráð hefðu gert það sem í þeirra valdi stóð til þess að gefa O hf. færi á því að tjá sig um efni málsins áður en ákvörðun í því var tekin. Þá hefði O hf. ekki útskýrt hvernig upplýsingar, sem starfsmenn hennar bjuggu yfir og gátu varpað sök á þá eða félagið við samhliða lögreglurannsókn, hefðu verið O hf. nauðsynlegar til þess að andmæla málavöxtum eins og Samkeppnisstofnun lýsti þeim. Dómurinn hafnaði einnig þeirri málsástæðu O hf. að brot félagsins væru fyrnd. Taldi dómurinn að samráð olíufélaganna hefði falið í sér samfellda brotastarfsemi sem hafi ekki lokið fyrr en í desember 2001. Á því tímamarki hafi fyrning á broti O hf. hafist og hefði fimm ára fyrningarfrestur 5. mgr. 81. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 því ekki verið liðinn þegar samkeppnisráð tók ákvörðun sína í október 2004. Þá taldi dómurinn að samkeppnisyfirvöld hefðu sýnt fram á með viðhlítandi hætti að olíufélögin hefðu haft sannanlegan ábata af hinu ólögmæta samráði þannig að fullnægt hafi verið skilyrði 2. mgr. 52. gr. þágildandi samkeppnislaga til þess að ákvarða sektir allt að 10% af veltu O hf. vegna síðastliðins almanaksárs af hlutaðeigandi starfsemi. Loks var málsástæðum O hf. um brot á jafnræðis- og meðalhófsreglum hafnað. Í ljósi framangreinds voru SE og Í sýknuð af kröfum O hf.
Samkeppnisstofnun hóf í desember 2001 rannsókn á ætluðu ólögmætu samráði þriggja olíufélaga sem hefði brotið í bága við 10. gr. þágildandi samkeppnislaga nr. 8/1993. Á grundvelli rannsóknarinnar tók samkeppnisráð ákvörðun í október 2004, þar sem komist var að niðurstöðu um að félögin hefðu brotið gegn fyrrgreindu ákvæði með yfirgripsmiklu og óslitnu samráði með olíuvörur hér á landi á tímabilinu 1993 til 2001 og voru félögunum gerðar sektir. Félögin skutu ákvörðuninni til áfrýjunarnefndar samkeppnismála sem kvað upp úrskurð í málinu í janúar 2005 þar sem staðfestar voru allar helstu niðurstöður í ákvörðun samkeppnisráðs, en félögunum voru þó gerðar lægri sektir. S hf. höfðaði mál þetta til ógildingar á framangreindum úrskurði, en til vara niðurfellingar og til þrautavara lækkunar sektar, sem þar var ákveðin, svo og til endurgreiðslu fjárhæðar hennar. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, var öllum málsástæðum S hf. til stuðnings framangreindum kröfum hafnað. Ekki var fallist á að 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við mannréttindasáttmála Evrópu, um bann við endurtekinni málsmeðferð til úrlausnar um refsiverða háttsemi, hafi staðið því í vegi að samkeppnisyfirvöld héldu áfram rannsókn sinni á samstarfi olíufélaganna eftir að rannsókn ríkislögreglustjóra á hinu ólögmæta samráði hófst. Var sérstaklega vísað til þess að S hf. hefði hvorki verið ákærður né sakfelldur fyrir brot á 10. gr. samkeppnislaga þegar samkeppnisyfirvöld tóku ákvörðun í málinu. Þá var ekki fallist á að málsmeðferð samkeppnisyfirvalda hafi brotið gegn andmælarétti S hf. samkvæmt 13. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Taldi dómurinn að Samkeppnisstofnun og samkeppnisráð hefðu gert það sem í þeirra valdi stóð til þess að gefa S hf. færi á því að tjá sig um efni málsins áður en ákvörðun í því var tekin. Þá hefði S hf. ekki útskýrt hvernig upplýsingar, sem starfsmenn hans bjuggu yfir og gátu varpað sök á þá eða félagið við samhliða lögreglurannsókn, hefðu verið S hf. nauðsynlegar til þess að andmæla málavöxtum eins og Samkeppnisstofnun lýsti þeim. Dómurinn hafnaði einnig þeirri málsástæðu S hf. að brot félagsins væru fyrnd. Taldi dómurinn að samráð olíufélaganna hefði falið í sér samfellda brotastarfsemi sem hafi ekki lokið fyrr en í desember 2001. Á því tímamarki hafi fyrning á broti S hf. hafist og hefði fimm ára fyrningarfrestur 5. mgr. 81. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 því ekki verið liðinn þegar samkeppnisráð tók ákvörðun sína í október 2004. Þá taldi dómurinn að samkeppnisyfirvöld hefðu sýnt fram á með viðhlítandi hætti að olíufélögin hefðu haft sannanlegan ábata af hinu ólögmæta samráði þannig að fullnægt hafi verið skilyrði 2. mgr. 52. gr. þágildandi samkeppnislaga til þess að ákvarða sektir allt að 10% af veltu S hf. vegna síðastliðins almanaksárs af hlutaðeigandi starfsemi. Loks var málsástæðum S hf. um brot á jafnræðis- og meðalhófsreglum hafnað. Í ljósi framangreinds voru SE og Í sýknuð af kröfum S hf.
Með ákvörðun nr. 8/2008 setti S samruna J ehf., M. ehf. og V ehf. nánar tiltekin skilyrði á grundvelli þágildandi 17. gr. a. samkeppnislaga nr. 44/2005. Í nóvember 2008 óskaði F ehf. eftir endurupptöku á þremur þáttum í ákvörðuninni, meðal annars endurskoðun á 14. og 15. gr. hennar. Samkvæmt ákvæðunum var F ehf. annars vegar óheimilt að hafa nokkur afskipti af söluverði endurseljenda eða birta með neinu móti söluverð þeirra á bókum sem félagið gæfi út og hins vegar óheimilt að veita endurseljendum afslátt frá heildsöluverði bóka sinna nema félagið gæti með óyggjandi hætti sýnt fram á kostnaðarlegt hagræði af viðskiptum við viðkomandi endurseljanda sem væri í samræmi við afsláttinn. Í febrúar 2009 lýsti S því yfir að beiðni F ehf. um endurupptöku væri ekki studd nægum rökum og að ekki yrði aðhafst frekar í málinu nema slíkur rökstuðningur kæmi fram. Í kjölfar kvörtunar tveggja bókaforlaga í nóvember 2009 hóf S athugun á því hvort F ehf. hefði farið að skilyrðum ákvörðunarinnar frá 2008, einkum 14. og 15. gr. hennar. Við þá athugun krafðist F ehf. þess í júní 2010 að formleg afstaða yrði tekin til beiðni sinnar um endurupptöku áður en S tæki ákvörðun í því máli sem kvörtunin varðaði. Með ákvörðun nr. 24/2011 hafnaði S kröfu F ehf. um endurupptöku og taldi félagið hafa brotið gegn 14. og 15. gr. ákvörðunar nr. 8/2008. Var F ehf. gert að greiða stjórnvaldssekt að fjárhæð 25.000.000 krónur. Með úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála í september 2011 var ákvörðun S staðfest og í hinum áfrýjaða dómi var hafnað kröfu F ehf. um ógildingu úrskurðarins. Í dómi Hæstaréttar kom fram að báðir aðilar hefðu verið bundnir af sáttinni sem birtist í ákvörðun nr. 8/2008 frá undirritun hennar og hefði F ehf. átt að hlíta þeim skilmálum sem þar kæmu fram á þeim tíma sem hér skipti máli. Var talið að afgreiðsla S í febrúar 2009 á endurupptökubeiðni F ehf. hefði falið í sér endanlega afgreiðslu málsins og síðar til komin endurupptökubeiðni F ehf. í júní 2010 stæði því ekki í vegi að nú yrði leyst úr því hvort félagið hefði brotið gegn skilmálum ákvörðunar nr. 8/2008. Þá var ekki fallist á með F ehf. að skilmálar ákvörðunarinnar skyldu víkja fyrir reglum nr. 256/2002 um hópundanþágu fyrir flokka lóðréttra samninga og samstilltra aðgerða, sbr. reglur nr. 898/2005, og að ákvæði 1. mgr. 10. gr. laga nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu og reglur nr. 725/2008 um verðmerkingar og aðrar verðupplýsingar leystu félagið undan því að hlíta skilmálum 14. gr. ákvörðunarinnar. Með hliðsjón af gögnum málsins var talið augljóst að F ehf. hefði haft afskipti af söluverði endurseljenda og því fallist á með S að F ehf. hefði brotið gegn 14. gr. ákvörðunar nr. 8/2008. Að því er varðaði brot F ehf. gegn 15. gr. ákvörðunarinnar var talið að orðalag greinarinnar yrði ekki skýrt svo að þar væri áskilið að það þyrfti fyrirfram að reikna nákvæmlega hvert kostnaðarhagræði væri af viðskiptum við hvern smásöluaðila. Með hliðsjón af matsgerð dómkvaddra matsmanna, sem F ehf. aflaði við aðalmeðferð málsins í héraði og S hefði ekki hnekkt, var talið að F ehf. hefði sannað að sá afsláttur sem félagið veitti smásöluaðilum frá smásöluverði hefði verið í samræmi við það kostnaðarlega hagræði sem það hafði af viðskiptum við þá. Var því ekki fallist á með S að F ehf. hefði brotið skilmála 15. gr. ákvörðunar nr. 8/2008. Með hliðsjón af framangreindri niðurstöðu og í ljósi þess að brot á 14. gr. ákvörðunarinnar yrði talið alvarlegra en brot gegn 15. gr. hennar var sekt F ehf. ákveðin 20.000.000 krónur.
Með ákvörðun S árið 2011 voru S ehf. og M ehf. talin hafa á árunum 2006 til 2008 brotið gegn 10. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005 með ólögmætu samráði um smásöluverð á kjötvörum sem seldar voru í verslunum B. Í ákvörðuninni var móðurfélagi S ehf. og M ehf., L ehf., gerð stjórnvaldssekt vegna brotanna að fjárhæð 80.000.000 krónur, sbr. 37. gr. samkeppnislaga, auk þess sem S ehf. og M ehf. var á grundvelli 16. gr. sömu laga gert að hlíta tilgreindum skilyrðum til að stuðla að virkri samkeppni á þeim mörkuðum sem félögin störfuðu á. Áfrýjunarnefnd samkeppnismála staðfesti ákvörðunina með úrskurði sínum 2012. L ehf., S ehf. og M ehf. höfðuðu í kjölfarið mál á hendur S og kröfðust þess aðallega að felld yrðu úr gildi ákvörðun S og úrskurður áfrýjunarnefndarinnar, en til vara að felld yrðu úr gildi ákvæði úrlausnanna um sekt L ehf. og þau skilyrði sem S ehf. og M ehf. hafði verið gert að hlíta, ellegar að sektarfjárhæð yrði lækkuð. Með héraðsdómi var vísað frá dómi kröfum um ógildingu ákvörðunar S. Þá felldi héraðsdómur úr gildi úrskurð áfrýjunarnefndar samkeppnismála með skírskotun til þess að málsmeðferð gagnvart móðurfélaginu L ehf. hefði verið ábótavant og að S hefði verið óheimilt að leggja stjórnvaldssekt á L ehf. vegna brota dótturfélaganna S ehf. og M ehf. Fyrir Hæstarétti hafði S uppi kröfur aðallega um ómerkingu hins áfrýjaða dóms en til vara um sýknu af kröfum L ehf., S ehf. og M ehf. Hæstiréttur hafnaði ómerkingarkröfu S. Þá taldi rétturinn að ekki hefði verið brotið gegn málsmeðferðarreglum stjórnsýsluréttar við meðferð málsins hjá samkeppnisyfirvöldum með ætluðum drætti málsins, skorti á rannsókn þess og vegna ætlaðs brots á andmælarétti L ehf. Þá var í dómi Hæstaréttar fallist á niðurstöðu S sem staðfest var af áfrýjunarnefnd samkeppnismála, um ólögmætt lóðrétt samráð af hálfu S ehf. og M ehf. sem brotið hefði gegn 10. gr. samkeppnislaga. Hvorki var talið að skilyrði þau, sem S ehf. og M ehf. var þar gert að hlíta, hefðu gengið lengra en nauðsyn bar, né heldur að óheimilt hefði verið að leggja stjórnvaldssekt vegna brota félaganna á móðurfélag þeirra L ehf. þar sem félögin hefðu myndað efnahagslega einingu í merkingu samkeppnislaga. Var S því sýknað af kröfum L ehf., S ehf. og M ehf.
Að undangenginni rannsókn S á kvörtun frá A, um að L hf. beitti sértækum verðlagningaraðferðum í lyfjaverslun á Akranesi með það að markmiði að hindra að A næði fótfestu á markaði, tók S ákvörðun þar sem L hf. var gerð sekt með vísan til þess að félagið hefði brotið gegn 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005 á tilteknu tímabili. Með úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála var staðfest sú niðurstaða S að L hf. hefði með nánar tilteknum aðgerðum sínum brotið gegn 11. gr. laganna, en sektarfjárhæð lækkuð. L hf. höfðaði mál gegn S og krafðist þess aðallega að úrskurður áfrýjunarnefndar samkeppnismála yrði felldur úr gildi, en til vara að fellt yrði úr gildi ákvæði úrskurðarins um sekt eða fjárhæð hennar lækkuð. Í héraðsdómi, sem Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, var fallist á það mat áfrýjunarnefndar samkeppnismála, að L hf. hefði verið í markaðsráðandi stöðu í lyfjaverslun á Akranesi á þeim tíma sem um ræddi. Að virtum þeim aðgerðum sem L hf. hefði gripið til í starfsemi sinni vísaði héraðsdómur því á bug að aðgerðirnar hefðu verið varnaraðgerðir gegn yfirvofandi samkeppni, sem fyrirtæki í markaðsráðandi stöðu hefði verið heimilt að grípa til, og féllst á að L hf. hefði brotið gegn 11. gr. laga nr. 44/2005. Þá hafnaði héraðsdómur því að brotið hefði verið gegn reglum stjórnsýsluréttar við meðferð samkeppnismálsins svo ógildingu varðaði. Var S því sýknað af kröfu L hf. um ógildingu úrskurðar áfrýjunarnefndar samkeppnismála, svo og af kröfum L hf. um að sekt yrði felld niður eða lækkuð.
Með ákvörðun S árið 2005 voru samruna S hf. og Í hf. sett nánar tiltekin skilyrði, á grundvelli 1. mgr. 18. gr. samkeppnislaga nr. 8/1993, sem S hf. bar að fylgja í rekstri sínum að viðlögðum stjórnvaldssektum. Í málinu deildu S og S hf. um það hvort hið síðarnefnda félag hefði brotið gegn tveimur töluliðum ákvörðunarinnar, en S og áfrýjunarnefnd samkeppnismála töldu að svo hefði verið. Talið var að S hf. hefði brotið gegn skilyrði 5. tölul. ákvörðunarinnar, þar sem mælt var fyrir um að S hf. væri óheimilt að gera það að skilyrði fyrir kaupum á þjónustu félagsins að þjónusta Í hf. skyldi fylgja með í kaupunum og að S hf. væri óheimilt að tvinna saman í sölu þjónustu sína og þjónustu Í hf. Á hinn bóginn var talið að skilyrði 7. tölul. ákvörðunarinnar væru hvorki ákveðin né skýr og að S yrði að bera hallann af því. Samkvæmt því var S hf. ekki talið hafa brotið gegn því skilyrði. Var stjórnvaldssekt S hf. ákveðin 50.000.000 krónur.
Fjármálafyrirtækið E hf. höfðaði mál gegn F og krafðist ógildingar stjórnvaldssektar sem félaginu hafði verið gerð þar sem áhætta E hf. vegna innbyrðis tengdra viðskiptamanna félagsins var meiri en heimilt var. Ákvörðun F var ógilt, enda þótti stofnunin ekki hafa sýnt fram á að tengsl umræddra viðskiptamanna féllu undir þá skilgreiningu á fjárhagslega tengdum aðilum sem stjórnvaldssektin var reist á.
I ehf. höfðaði mál gegn S og krafðist ógildingar á úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála þar sem félaginu var gerð stjórnvaldssekt vegna misnotkunar á markaðsráðandi stöðu. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að I ehf. hefði gerst sekt um ólögmæta undirverðlagningu með því að selja og bjóða farmiða á tilteknu verði á flugleiðinni frá Keflavík til Kaupmannahafnar. Aftur á móti var ekki talið að I ehf. hefði brotið gegn ákvæðum samkeppnislaga með sölu og boðum farmiða á tilteknu verði á flugleiðinni milli Keflavíkur og London, þar sem óverulegur munur var á farmiðaverðinu að frádregnum skatti og staðfærðum kostnaði. Var I ehf. gert að greiða 80.000.000 króna í sekt.
Í kjölfar verðstríðs á matvörumarkaði, í febrúar og mars 2005, hóf S rannsókn á aðgerðum H á markaðinum. Með ákvörðun S, sem staðfest var af áfrýjunarnefnd samkeppnismála í mars 2009, var talið að H, sem meðal annars rekur verslunarkeðjuna Bónus, hafi á tímabilinu 2005 til miðs árs 2006 brotið gegn 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005, og sama ákvæði eldri laga nr. 8/1993, og misnotað markaðsráðandi stöðu sína með aðgerðum sem beindust gegn keppinautum félagsins á matvörumarkaði. Var um að ræða aðgerðir sem falið höfðu í sér umfangsmikla undirverðlagningu á mjólkurvörum í verslunum Bónuss. Samkvæmt úrskurðinum var H gert að greiða sekt að fjárhæð 315.000.000 krónur vegna brotanna. H höfðaði mál gegn S og Í og krafðist þess aðallega að úrskurðurinn yrði felldur úr gildi, en til vara að sektin yrði lækkuð eða felld niður. Þá krafðist félagið þess meðal annars að felldur yrði úr gildi úrskurður fjármálaráðherra um skyldu til að greiða dráttarvexti af sektarfjárhæðinni. Málsástæður H byggðu meðal annars á því að meðferð málsins hjá samkeppnisyfirvöldum hafi farið gegn ákvæðum stjórnsýslulaga, félagið hafi ekki verið í markaðsráðandi stöðu á hinum skilgreinda markaði á umræddum tíma og ekki misnotað stöðu sína á markaðinum með verðlagningu á mjólkurvörum. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti, var ekki fallist á framangreindar málsástæður. Þá var ekki fallist á þá málsástæðu H að ákvæði í 2. mgr. 37. gr. samkeppnislaga heimilaði ekki að krefjast dráttarvaxta af stjórnvaldssekt fyrr en liðinn væri mánuður frá afgreiðslu æðra stjórnvalds. Í þessu sambandi var talið að það leiddi af ákvæðinu að greiða skyldi dráttarvexti af fjárhæð stjórnvaldssektar væri hún ekki greidd innan mánaðar frá ákvörðun Samkeppniseftirlitsins. Var S og Í sýknað af kröfum H í málinu.
I ehf. stefndi S og krafðist ógildingar á úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála sem staðfesti ákvörðun S um að leggja sekt að fjárhæð 1.000.000 krónur á I ehf. með vísan til 19. og 37. gr. samkeppnislaga. Hafði S krafið I ehf. um upplýsingar vegna athugunar þess, en talið I ehf. brjóta gegn skyldu sinni til að veita þær. I ehf. veitti svör innan frests sem því var gefinn um að það hafi selt eignarhlut sinn í félagi sem fyrirspurnin varðaði og teldi sér óskylt að veita frekari svör. Var hvorki talið að þessi afstaða I ehf. hafi verið tilefnislaus né að því hafi borið að kanna áður en það ritaði svarbréf sitt hvort þessi atvik breyttu einhverju um kröfu S um upplýsingar. Voru því ekki talin efni til að líta svo á að I ehf. hafi á þessu stigi brotið gegn 1. og 2. mgr. 19. gr. samkeppnislaga. S hafi tekið af öll tvímæli um að krafa þess stæði óhögguð með bréfi. Það hafi síðan munnlega fallist á að framlengja frest I ehf. Það hafi ekki orðið við skyldu sinni innan frestsins og því brotið gegn ákvæði 19. gr. samkeppnislaga. Þrátt fyrir það hafi S ekki þegar í stað beitt viðurlögum samkvæmt 37. gr. heldur ítrekað kröfu sína í bréfi og veitt nýjan frest og tekið þar fram að ef ekki yrði orðið við kröfunni myndi það taka ákvörðun um beitingu dagsekta samkvæmt 38. gr. samkeppnislaga. Talið var að S ætti mat um það hverju sinni hvort það brygðist við broti gegn 19. gr. samkeppnislaga með ákvörðun samkvæmt 37. gr. laganna eða álagningu dagsekta samkvæmt 38. gr. laganna. Eins og hér hafi staðið á hafi I ehf. mátt líta svo á að því hafi verið gefið eitt tækifæri enn til að komast hjá stjórnvaldssekt með því að verða við skyldu sinni að viðlögðum dagsektum og S þannig beitt vægari úrræðum til að ná því markmiði sem að var stefnt, sbr. 12. gr. stjórnsýslulaga. Þegar I ehf. hafi veitt viðeigandi svör, innan þess frests sem síðast hafi verið gefinn, hafi verið ósamrýmanlegt þessum aðdraganda öllum að S tæki að auki ákvörðun um að leggja á það stjórnvaldssekt. Var úrskurður áfrýjunarnefndar samkeppnismála því ógiltur.
V, sem annaðist þjónustu við farþegaflugvélar á Keflavíkurflugvelli, kvartaði til S vegna þess að F hafði gert flugfélaginu LTU, viðskiptavin V, tilboð og síðar samning um afgreiðslu á vélum þess á Keflavíkurflugvelli. Hljóðaði tilboð F upp á verulega lægra verð en þeir samningar sem í gildi voru milli LTU og V. Í kjölfar rannsóknar samkeppnisyfirvalda komst S að þeirri niðurstöðu að F hefði brotið gegn 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005 með því annars vegar að gera einkakaupasamninga með löngum gildistíma við tíu nafngreind flugfélög og hins vegar með tilboði sínu og síðar samningi við flugfélagið LTU. Var F jafnframt gert að greiða sekt að fjárhæð 80.000.000 krónur. F skaut ákvörðuninni til áfrýjunarnefndar samkeppnismála sem staðfesti í meginatriðum niðurstöðu S en lækkaði sektina niður í 60.000.000 krónur. Fyrir dómi krafðist F ógildingar úrskurðar áfrýjunarnefndarinnar en til vara niðurfellingar eða lækkunar á sektinni. Í niðurstöðu Hæstaréttar var ekki fallist á það með F að ákvörðun S væri ógildanleg á grundvelli valdþurrðar vegna ófullkominna ákvæða laga nr. 44/2005 um lagaskil. Þá var jafnframt talið að samkeppnisyfirvöld hefðu ekki vanrækt rannsóknarskyldu sína við meðferð málsins þannig að ógildi varðaði. Talið var að með gerð umræddra einkakaupasamninga hefði F brotið gegn 11. gr. samkeppnislaga og var þá sérstaklega litið til hins langa binditíma samninganna. Óumdeilt var í málinu að markaðurinn sem um ræddi var afgreiðsla farþegaflugs á Keflavíkurflugvelli. Við mat á því hvort F hefði brotið gegn fyrrnefndu ákvæði samkeppnislaga með samningnum við LTU yrði að líta til þess að F var í yfirburðastöðu á umræddum markaði eða með yfir 95% markaðshlutdeild en V var á þessum tíma nánast eini keppinautur F með í mesta lagi 5% markaðshlutdeild. Þá lá fyrir að öðrum viðskiptavinum F buðust almennt ekki hliðstæð kjör og félagið hafði boðið LTU. Í ljósi þeirra aðstæðna sem á markaðnum voru og þess að F hefði sótt að V með slíkri sértækri verðlækkun var F talið hafa brotið gegn 11. samkeppnislaga óháð því hvort félagið hefði haft hagnað af samningnum eða ekki. Með vísan til þess að skýrar viðmiðanir hefðu þó ekki mótast um mat á slíkum sértækum aðgerðum og þess að F hóf strax endurskoðun á gildistíma þjónustusamninga sinna var sekt F hæfilega ákveðin 40.000.000 krónur.
Bragi Árnason (Steingrímur Þormóðsson hrl.) gegn Þorvaldi Helgasyni Kristínu Eddu Gunnarsdóttur og Connie Maria Cuesta-Schmiedl (Jónas A. Aðalsteinsson hrl.)
Kvartað var til Samkeppnisstofnunar vegna samninga S við A um sölu á geislaplötum í verslunum reknum undir nafninu H og B. Lauk meðferð málsins fyrir samkeppnisyfirvöldum með úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála 13. febrúar 2002 þar sem staðfest var að S hefði gerst brotlegur við 11. gr. samkeppnislaga nr. 8/1993. Var samningur S við A felldur úr gildi og honum gert að greiða sekt. Freistaði S þess í málinu að fá þeirri niðurstöðu hnekkt. Ekki var fallist á að formlegir annmarkar hefðu verið á málsmeðferð fyrir samkeppnisyfirvöldum sem leiða ættu til ógildingar á niðurstöðu áfrýjunarnefndar samkeppnismála. Var talið að með samningnum við A hafi S nánast útilokað keppinauta sína með öllu frá því að eiga viðskipti sem heildsalar við verslanir H og B, auk þess sem hann hafi fengið verulegt forræði á því hvaða geislaplötur yrðu boðnar þar til sölu. Hafi hann þannig misnotað sér markaðsráðandi stöðu sína með gerð samningsins og brotið með því gegn 11. gr. samkeppnislaga. Ekki var fallist á að bannregla 11. gr. samkeppnislaga væri of óljós til að ákvörðun viðurlaga yrði reist á henni og voru ekki talin efni til að fallast á lækkun þeirrar sektar sem S hafði verið ákveðin.
Talið var að með ófullnægjandi verðmerkingum í verslun H ehf. hafi félagið brotið gegn 31. gr. samkeppnislaga nr. 8/1993, sbr. einnig 5. gr. reglna um verðmerkingar nr. 580/1993. Staðfest var niðurstaða áfrýjunarnefndar samkeppnismála um sektargreiðslu H ehf.
Í kjölfar rannsóknar samkeppnisyfirvalda á meintu broti aðaláfrýjenda á samkeppnislögum komst S að þeirri niðurstöðu að fyrirtækin þrjú hefðu brotið gegn samkeppnislögum með ólögmætu samráði um verð og skiptingu markaða varðandi tilteknar vörutegundir. Lagði S stjórnvaldsektir á fyrirtækin með ákvörðun 30. mars 2001. Skutu aðaláfrýjendur þeirri ákvörðun til áfrýjunarnefndar samkeppnismála sem staðfesti í meginatriðum niðurstöðu S en lækkaði sektirnar nokkuð. Fyrir dómi kröfðust aðaláfrýjendur ógildingar úrskurðar áfrýjunarnefndarinnar vegna þess að S hefði brotið tilgreindar málsmeðferðarreglur stjórnsýslulaga við meðferð málsins. Til vara kröfðust þeir þess að hnekkt yrði niðurstöðu áfrýjunarnefndarinnar um að þau hefðu brotið gegn samkeppnislögum og til þrautavara að sektir á hendur þeim yrðu felldar niður eða lækkaðar. Ekki var fallist á að málsmeðferðarreglur stjórnsýslulaga hefðu verið brotnar við meðferð málsins fyrir samkeppnisyfirvöldum þannig að ógildi varðaði. Talið var að við meðferð málsins fyrir S hafi verið brotið gegn andmælarétti SG svf. og Á ehf. en úr því hafi verið bætt við málsmeðferð fyrir áfrýjunarnefndinni. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að aðaláfrýjendur hefðu gerst brotlegir við samkeppnislög með ólögmætu samráði en ekki var fallist á rök héraðsdóms fyrir lækkun sekta og voru þær því ákvarðaðar í samræmi við niðurstöðu áfrýjunarnefndarinnar.