Dómstólaleit

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að vísa málinu frá dómi þar sem stefna hefði var ekki talin hafa verið birt í samræmi við ákvæði XIII. kafla laga nr. 91/1991. M byggði á því að rafræn undirritun á stefnu uppfyllti skilyrði a-liðar 3. mgr. 83. gr. laga nr. 91/1991, sbr. lög nr. 55/2019 um rafræna auðkenningu og traustþjónustu fyrir rafræn viðskipti. Við mat á því hvort að lög nr. 55/2019 hefðu breytt formskilyrðum laga nr. 91/1991 vísaði Hæstiréttur til þeirra ríku formkrafna sem gerðar eru í réttarfarslögum. Hæstiréttur tók fram að með lögum nr. 53/2024 hefði 83. gr. laga nr. 91/1991 breytt þannig að orðið „eintak“ kom í stað orðsins „samrit“ í 3. mgr. ákvæðisins í samræmi við megintilgang þeirra laga um að gera réttarfarslöggjöfina tæknilega hlutlausa um afhendingarmáta gagna og tilkynninga. Í 50. gr. laganna, sbr. nú 4. mgr. 1. gr. a laga nr. 91/1991, hafi þó verið gerður skýr áskilnaður um að gögn sem birta skyldi eftir fyrirmælum XIII. kafla laganna yrðu áfram birt á því formi og á þann hátt sem þar væri lýst. Með tilvísun til kaflans í heild í umræddri grein yrði ráðið að með fyrirmælum um birtingu gagna væri ekki aðeins átt við birtingarmáta stefnu samkvæmt 1. og 2. mgr. 83. gr. heldur jafnframt þær aðrar aðferðir sem nefndar eru í 3. mgr. ákvæðisins. Var því ekki fallist á að 1. gr. a laga nr. 91/1991 hefði verið ætlað að heimila rafræna staðfestingu stefnda á móttöku stefnu jafngilti yfirlýsingu undirritaði með eigin hendi um að eintak stefnu hefði verið afhent stefnda. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem fallist var á beiðni H um endurupptöku málsins fyrir héraðsdómi á grundvelli b-liðar 2. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála en útivist hafði orðið af hálfu H í héraði. Hæstiréttur vísaði til þess að tímafrestur til endurupptöku samkvæmt 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 hefði verið liðinn þegar endurupptökubeiðni barst. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að engir þeir annmarkar hefðu verið á málatilbúnaði þrotabús A ehf. sem hefðu átt að varða frávísun málsins frá héraðsdómi. Hefði skilyrðum 1. mgr. 113. gr., sbr. 1. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 til að dæma málið sem útivistarmál eftir kröfum og málatilbúnaði þrotabús A ehf. verið fullnægt. Skilyrðum b- og c-liða 2. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 til endurupptöku málsins var því ekki fullnægt. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og kröfu H um endurupptöku málsins hafnað.

Kærður var dómur Landsréttar þar sem máli O ehf. á hendur R var vísað frá héraðsdómi. Kæra dómsins til Hæstaréttar var talin heimil í skjóli a. liðar 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í héraðsdómsstefnu hefði O ehf. vísað til tiltekinna dómskjala til að lýsa sundurliðun kröfu þeirrar, sem málið var höfðað um, og reikningum að baki henni. Talið var að án tillits til þess að slík almenn skírskotun í stefnu fullnægði ekki áskilnaði e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 hefðu dómskjölin, sem vitnað hefði verið til á þennan hátt, bætt síst nokkru við í raun til reifunar á grundvelli málsins. Var dómur Landsréttar því staðfestur.

Þrotabú M ehf. krafði K, S, G og I um greiðslu á 5.195.721.859 krónur vegna greiðslna M ehf. til I á árunum 2006 og 2007. Í héraði var K, S og G gert að greiða þrotabúinu þá fjárhæð óskipt en I var sýknuð af kröfunni. G áfrýjaði ekki málinu af sinni hálfu. Var fjárkrafa þrotabús M ehf. reist á tveimur málsástæðum. Önnur þeirra laut að því að I hefði þegið lán frá M ehf. sem brotið hefði í bága við 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög og bæri I því að endurgreiða þrotabúi M ehf. lánið með dráttarvöxtum samkvæmt 4. mgr. sömu lagagreinar. Hin málsástæða þrotabús M ehf. var að K, S, G og I bæru skaðabótaábyrgð gagnvart sér á grundvelli almennra reglna skaðabótaréttar og 108. gr. laga nr. 138/1994. Í dómi Hæstaréttar var með vísan til forsendna héraðsdóms staðfest sú niðurstaða að K og S hefðu borið á grundvelli þeirrar lagagreinar skaðabótaábyrgð á tjóni M ehf. vegna tjóns félagsins þegar því var gert að fjármagna kaup K og S á hlutafé í félaginu og tveimur öðrum félögum af I án þess að gætt væri nægilega að hagsmunum M ehf. Þá var vísað til þess að þrotabú M ehf. væri bundið af málatilbúnaði sínum í stefnu og yrði því við úrlausn málsins ekki horft til þeirrar síðbúnu málsástæðu að K og S skyldu endurgreiða hluta fjárins með dráttarvöxtum samkvæmt 4. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994. Einnig kom fram að ekki yrði annað ráðið en að fjárhagsstaða félaganna þriggja hefði verið traust meðan I sat í stjórn M ehf. framan af árinu 2006 og söluverð á hlutum hennar í félögunum verið eðlilegt þegar um það hefði verið samið á sínum tíma enda hefði þrotabú M ehf. ekki leitast við að sanna hið gagnstæða. Með vísan til þess og forsendna héraðsdóms var talið að þrotabú M ehf. hefði ekki fært sönnur á að I bæri skaðabótaábyrgð á tjóni M ehf. vegna viðskiptanna og var I því sýknuð af kröfu þrotabúsins.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A gegn B var vísað frá dómi. Talið var að fjárkröfur A væru vanreifaðri en svo að B gæti tekið til eðlilegra varna. Þá var ekki talið að breytingar sem A freistaði síðar að gera á kröfum sínum breyttu niðurstöðu um frávísun málsins, enda þyrfti stefna að vera skýr um þær kröfur sem gerðar væru.

S og E kröfðust þess aðallega að veðskuldabréf sem þau gáfu út árið 2009 yrði ógilt með dómi og að L hf. yrði gert að greiða þeim tilgreinda fjárhæð. Andvirði skuldabréfsins hafði að hluta til verið nýtt til uppgreiðslu á öðru skuldabréfi sem S hafði gefið út árið 2007 í tengslum við kaup á stofnfjárhlutum í SP, en L hf. hafði tekið við réttindum þess félags við samruna árið 2015. Byggðu S og E á því að starfsmenn SP hefðu brotið á margvíslegan hátt gegn lögum þegar þeir hefðu ráðlagt S að kaupa umrædd stofnbréf og þannig bakað þeim tjón. Í dómi Hæstaréttar kom fram að krafa S og E í stefnu og rökstuðningur fyrir henni væri óskýr, auk þess sem ekki væri þar gerð viðhlítandi grein fyrir aðild E að sakarefninu, svo sem nauðsynlegt hefði verið. Þrátt fyrir að varakrafa sem höfð var uppi í stefnu væri ekki eins óljós og aðalkrafan, þá væri hún ekki sundurliðuð tölulega, auk þess sem málsástæðum og lagarökum sem að baki henni byggju væri fléttað saman við röksemdir fyrir aðalkröfunni þannig að ómögulegt væri að átta sig á af lestri stefnunnar hvers eðlis varakrafan væri og við hvaða sérstöku rök hún styddist. Uppfyllti stefna S og E í héraði því ekki skilyrði e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um skýran og glöggan málatilbúnað og var úrskurður héraðsdóms um frávísun málsins því staðfestur.

Hæstiréttur vísaði frá héraðsdómi skaðabótamáli sem M ehf. höfðaði á hendur fasteignasölunum A og Þ og starfsábyrgðartryggjanda þeirra V hf. með skírskotun til annmarka á rökstuðningi fyrir kröfum G og reifun málsins í stefnu, sbr. e. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli H á hendur E, um viðurkenningu á eignarrétti nánar tilgreindrar lóðar og umferðarrétti um tiltekinn vegslóða, var vísað frá dómi. Með dómi Hæstaréttar var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Var í því sambandi vísað til þess þrátt fyrir að þeir annmarkar væru á kröfugerð H að þar væru hvorki tilgreind hnit né örnefni eða önnur sýnileg ummerki í landinu til að lýsa takmörkum lóðarinnar, væri síðar í héraðsdómsstefnu tiltekin nánari hnitasetning þeirra punkta sem kröfugerð H grundvallaðist á. Þá væri til þess að líta að þótt tilgreining á vegi sem H teldi sig njóta umferðarréttar um væri ekki svo nákvæm sem skyldi hefði í dómaframkvæmd verið talið fært að fella efnisdóm á kröfur sem settar hefðu verið fram á samsvarandi hátt.

X var ákærður fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum með því að hafa vantalið alls 20.487.295 krónur í fjármagnstekjur á skattframtölum sínum fyrir gjaldárin 2007, 2008 og 2009. Með dómi Hæstaréttar var hafnað kröfu X um að málinu yrði vísað frá héraðsdómi vegna stjórnsýslulegra annmarka á ákvörðun skattrannsóknarstjóra. Meðal annars var vísað til þess að ákvörðun ákæranda um ákæru væri hluti af valdheimildum hans sem honum væru fengnar að lögum. Reyndist mat hans rangt og í ljós kæmi að á skorti að rennt væri nægjanlegum stoðum undir sakargiftir bæri ákæruvaldið halla af því með því að ákærði yrði sýknaður af þeim. Þá var ekki fallist á að vísa bæri málinu frá héraðsdómi með vísan til 2. mgr. 186. gr. laga nr. 88/2008, 70. gr. stjórnarskrárinnar, 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu eða 4. gr. 7. samningsviðauka sama sáttmála. Var það virt X til stórfellds hirðuleysis í skilningi 1. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt að haga framtalsskilum sínum eins og hann gerði. Með vísan til 3. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var X fundinn sekur um brot gegn 1. mgr. sömu lagagreinar og var honum gert að sæta fangelsi í átta mánuði en refsingin skilorðsbundin til tveggja ára. Þá var X gert að greiða 35.850.000 krónur í sekt til ríkissjóðs.

P höfðaði mál gegn S hf. í kjölfar þess að S hf. rifti samningi um að P ynni tiltekin verkefni fyrir félagið. Taldi P sig ekki hafa vanefnt samninginn og krafðist greiðslu vegna uppgjörs á honum. V ehf., sem var í eigu P, hafði gefið út reikning vegna hluta þess tíma er málið varðaði en í stefnu var ekki gerð grein fyrir því hvort félagið hefði fallið frá kröfunni og P tekið við henni. Þá kom ekki fram hvort krafan væri að þessu leyti reist á samningi aðila eða reikningnum sem V ehf. hafði gefið út. P krafðist jafnframt skaðabóta vegna riftunarinnar en því var ekki lýst í stefnu á hvaða lagagrundvelli bótakrafan væri reist. Þá var heldur ekki gerð grein fyrir ástæðu þess að krafist væri virðisaukaskatts af skaðabótunum eða hvers vegna krafist væri dráttarvaxta af bótafjárhæðinni frá eindaga reiknings sem gefinn hafði verið út af V ehf. Ekki var ráðið af stefnu hvers vegna P teldi sig en ekki V ehf. réttan aðila til að gera kröfu á hendur S hf. vegna þess tíma sem fyrri reikningur V ehf. tók til. Þá þótti krafa P um skaðabætur vanreifuð. Voru slíkir annmarkar á málatilbúnaðinum við þingfestingu málsins í héraði að úr þeim varð ekki bætt undir rekstri þess og var málinu því vísað frá héraðsdómi.

D hf. höfðaði mál á hendur B til heimtu skuldar samkvæmt tveimur lánssamningum. Með úrskurði héraðsdóms var málinu vísað frá dómi af sjálfsdáðum sökum vanreifunar, einkum með vísan til þess að það hefði staðið D hf. nær að upplýsa nánar um málsatvik í stefnu. Hæstiréttur vísaði til þess að stefna í málinu samrýmdist kröfum 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og þess að ekki væri ætlast til að í stefnu væri fjallað um hugsanlegar málsástæður, sem stefndi kynni að bera fyrir sig í greinargerð ef hann tæki til varna í máli, heldur svaraði stefnandi slíku í síðasta lagi við munnlegan flutning máls. Taldi Hæstiréttur samhengi málsástæðna D hf. í stefnu ljóst þótt ekki hefði verið greint frá öllum málsatvikum tengdum viðskiptum aðila. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærður var úrskurður þar sem vísað var frá dómi máli L hf. á hendur annars vegar tveimur fyrrum bankastjórum, fjórum fyrrum bankaráðsmönnum og fyrrverandi forstöðumanni fjárstýringar bankans L hf. og hins vegar vátryggingarfélögum vegna ábyrgðartryggingar þeirra. Var málatilbúnaður L hf. reistur á því að áðurgreindir stjórnendur bankans hefðu bakað sér bótaskyldu með því að gefa fyrirmæli um eða samþykkja, með berum orðum eða þegjandi samþykki, greiðslur sem inntar hefðu verið af hendi af L hf. dagana 6. og 7. október 2008. Bar L hf. því við að þessi háttsemi ætti að leiða til skyldu allra áðurgreindra aðila ýmist til greiðslu skaðabóta eða vátryggingabóta. Fyrir Hæstarétti höfðu þrír þeirra, K, A og Þ, uppi frávísunarkröfur á grundvelli fjölþættra röksemda. Í dómi Hæstaréttar var meðal annars vísað til þess að við þingfestingu málsins hafði L hf. lagt fram skjöl um þær greiðslur sem um ræddi í málinu auk fjölmargra skjala sem væri ætlað að sanna að þær hafi bakað honum það tjón sem hann krefðist bóta fyrir í málinu. Talið var að ekki væri unnt að gera þá kröfu til L hf. að hann brygðist þegar í stefnu við hugsanlega vörnum stefndu, enda væri því ekkert til fyrirstöðu eftir lögum nr. 91/1991 um meðferð einkamála að L hf. gerði það með öflun frekari sönnunargagna undir rekstri málsins, þ. á m. með því að neyta úrræða IX. kafla laganna um öflun matsgerða sérfróðra manna. Þá var hvorki talið að efni væru til að vísa málinu frá héraðsdómi á þeirri forsendu að ætluð bótaskylda væri ekki enn til orðin, sbr. 1. mgr. 26. gr. laga nr. 91/1991, né heldur að 4. mgr. 94. gr. sömu laga stæði málshöfðun í vegi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A á hendur B og C var vísað frá dómi. A hafði m.a. krafist refsingar B og C fyrir að hafa farið í leyfisleysi inn á einkasvæði á fésbókarsíðu A, skoðað einkasamskipti hans og sent þau í leyfisleysi til óviðkomandi aðila. Þá krafðist A þess að C yrði refsað fyrir að hafa dróttað um sig. Tilvísanir til refsiheimilda þóttu óljósar og óljóst var hvort líta bæri svo á að í dómkröfum væri einnig að finna málsástæður A. Í stefnu var ekki tiltekið nægjanlega hvenær hin ætlaða refsiverða athöfn hefði átt sér stað eða hvenær A fékk vitneskju um hinn seka. Ekki var gerð grein fyrir þætti hvorrar þeirra B og C fyrir sig í hinum meintu brotum. B og C hafði bæði verið stefnt sameiginlega til greiðslu miskabóta sem og C einni. Þrátt fyrir þetta var í stefnu ekki gerð grein fyrir grundvelli þess að B og C var stefnt til óskiptrar greiðslu miskabóta. Í ljósi alls þessa þótti stefnan ekki uppfylla kröfur d., e., og f. liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli til viðurkenningar á því að M væri faðir A. Úrskurður héraðsdóms var á því reistur að M hefði ekki verið tilgreindur með fullnægjandi hætti í stefnu. Með dómi Hæstaréttar var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi. Þótti tilgreining fæðingardags M í stefnu fullnægjandi og vafalaust að hverjum málsóknin beindist. Þá þótti ekki nauðsynlegt að tilgreina heimili eða dvalarstað stefnda þar sem beinlínis væri gert ráð fyrir því í a. lið 1. mgr. 89. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að mál yrði rekið fyrir dómi þótt ekki væri vitað um heimili stefnda eða hvar hann væri að finna.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli G á hendur N vegna ætlaðra galla á sumarhúsi sem G hafði keypt af N. Í dómi Hæstaréttar kom fram að málatilbúnaður G hefði ekki verið svo ítarlegur sem skyldi. N hafði tekið til efnisvarna og varð ekki séð af vörnum hans að óskýrleiki í málatilbúnaði G hefði gert N erfitt um vik í þeim efnum. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Samkeppnisstofnun hóf í desember 2001 rannsókn á ætluðu ólögmætu samráði þriggja olíufélaga sem hefði brotið í bága við 10. gr. þágildandi samkeppnislaga nr. 8/1993. Á grundvelli rannsóknarinnar tók samkeppnisráð ákvörðun í október 2004, þar sem komist var að niðurstöðu um að félögin hefðu brotið gegn fyrrgreindu ákvæði með yfirgripsmiklu og óslitnu samráði á heildarmarkaði fyrir sölu á olíuvörum hér á landi á tímabilinu 1993 til 2001 og voru félögunum gerðar sektir. Félögin skutu ákvörðuninni til áfrýjunarnefndar samkeppnismála sem kvað upp úrskurð í málinu í janúar 2005 þar sem staðfestar voru allar helstu niðurstöður í ákvörðun samkeppnisráðs, en félögunum voru þó gerðar nokkuð lægri sektir. Félögin greiddu sektirnar með fyrirvara um endurheimtu fjárins að gengnu dómsmáli sem hnekkti úrskurðinum. Félögin þrjú, K hf., O hf. og S hf., höfðuðu í kjölfarið í júní 2005 og júlí sama ár hvert sitt málið á hendur íslenska ríkinu til ógildingar á úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála, en til vara niðurfellingar eða lækkunar sektar, sem þar var ákveðin, svo og til endurheimtu hennar. Málin voru í febrúar 2006 sameinuð í eitt, að framkomnum greinargerðum um varnir félaganna þriggja. Í dómi Hæstaréttar voru raktir margvíslegar annmarkar annars vegar á málatilbúnaði félaganna þriggja og hins vegar á meðferð málsins í héraði og hinum áfrýjaða dómi. Í fyrsta lagi var talið að mjög skorti á að í héraðsstefnum væri lýst þeim atvikum sem þyrfti að greina til að samhengi málsástæðna félaganna þriggja yrði ljóst, sbr. e. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en í stefnunum hafði lýsing málsatvika einskorðast við gang rannsóknar stjórnvalda og málsmeðferðar fyrir þeim og lítið sem ekkert verið vikið að efni úrlausna þeirra. Í öðru lagi var talið að málatilbúnaður félaganna hefði brotið í bága við fyrrgreint ákvæði laga nr. 91/1991 því málsástæðum var ekki réttilega lýst í stefnum félaganna og víða vísað til málsástæðna, sem hafðar voru uppi af þeirra hálfu á stjórnsýslustigi, án frekari skýringa. Var málatilbúnaður í slíkum búningi að dómstólum var fyrirmunað að henda reiður á hvaða málsástæðum félögin þrjú reistu málsókn sína á. Í þriðja lagi var vísað til bókunar félaganna þriggja undir meðferð málsins í héraði, sem fyrir Hæstarétti var skýrð á þann veg að með henni hefðu félögin fallið frá málsástæðu um að lýsing atvika í úrlausnum samkeppnisyfirvalda væri röng að því er varðaði dómkröfur félaganna um niðurfellingu eða lækkun stjórnvaldssekta á hendur þeim. Talið var að án sönnunarfærslu af hendi félaganna um þessi atriði yrði málatilbúnaður þeirra til stuðnings ógildingar úrlausna stjórnvalda, er laut að því að ekki hefði verið gætt andmælaréttar gagnvart félögunum vegna atvika málsins eða að rannsókn samkeppnisyfirvalda hafi verið áfátt, svo vanreifaður að ekki væri fært að fella efnisdóm á slíkar málsástæður. Í fjórða lagi varð ekki annað ráðið af lýsingu málsástæðna félaganna í hinum áfrýjaða dómi að þau hefðu í flestum atriðum borið sömu atriði fyrir sig til stuðnings dómkröfum sínum, en sú var ekki raunin eftir héraðsdómsstefnum hvers félags. Eftir sameiningu mála félaganna í eitt áttu þau samlagsaðild að því og hafði hvert félag forræði á málsástæðum sínum án tillits til þess sem aðrir samlagsaðilar héldu fram. Að öllu þessu virtu varðaði málið sjálfkrafa frávísun frá héraðsdómi. Verulegar tafir urðu á meðferð málsins í héraði, einkum vegna óútskýrðs dráttar á vinnslu endurtekinna matsgerða sem aðilum varð þó einkum um kennt. Auk þess skorti verulega á að farið hefði verið að 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 við samningu hins áfrýjaða dóms enda var í engu gerð grein fyrir efnisatriðum í úrlausnum stjórnvalda né efni þeirra matsgerða sem aflað var undir meðferð málsins í héraði, en hvoru tveggja hafði eftir atvikum meðal annars þýðingu við ákvörðun viðurlaga. Þá varð ekki af héraðsdóminum ráðið annað en að málsástæða, sem aðeins var svo hald væri í haldið fram af hálfu eins félags, hefði ráðið niðurstöðu málsins fyrir öll þrjú félögin um ógildingu úrskurðar áfrýjunarnefndar samkeppnismála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli K á hendur T og Í var vísað frá dómi að því er varðar Í vegna galla á málatilbúnaði K.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Ú og Þ á hendur S og J var vísað frá dómi, á þeim grundvelli að við þingfestingu málsins í héraði hefði stefna og málatilbúnaður Ú og Þ ekki fullnægt áskilnaði 1. mgr. 80. gr. og 1. mgr. 95. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu B um að henni yrði heimilað að fá þinglýsta á fasteignina N stefnu í máli, sem hún höfðaði 9. mars 2011 á hendur S og H til viðurkenningar á eignarrétti sínum. B hafði áður höfðað mál gegn S og H í nóvember 2009 en þá krafðist hún þess að þeim yrði gert að gefa út afsal til sín fyrir sömu fasteign gegn greiðslu nánar tiltekinnar veðskuldar. Því máli lyktaði með dómi Hæstaréttar 24. febrúar 2011 í máli nr. 453/2010 þar sem S og H voru sýknuð af kröfu B á þeim grundvelli að munnlegur samningur þeirra í milli uppfyllti ekki formskilyrði 1. mgr. 7. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Í hinu fyrirliggjandi máli tók Hæstiréttur fram að gagnstætt þeirri kröfu sem B hefði gert í fyrra málinu, krefðist hún hvorki dóms um skyldu S og H til útgáfu afsals til sín né reisti hún málsóknina á því að varnaraðilar hefðu vanefnt munnlegan samning um að færa í hendur hennar eignarrétt að fasteigninni að N, heldur krefðist hún viðurkenningar á því að hún væri nú réttu lagi eigandi fasteignarinnar. Að þessu virtu og að teknu tilliti til þess, sem lagt hefði verið að öðru leyti til grundvallar við úrlausn fyrra málsins og gildi hefði í þessu máli samkvæmt 4. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, væru ekki efni til annars en að verða við kröfu B, sem reist væri á heimild í 1. mgr. 28. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Var því fallist á kröfu B um heimild til þinglýsingar stefnu í málinu á fasteignina N.