Kröfu sóknaraðila um að fella úr gildi aðfarargerðir sýslumanns var hafnað
Sýkna af skaðabótakröfu vegna hlutabréfakaupa.
Leyst var úr ágreiningi um það hvort stefnandi ætti fullnusturétt í fasteign í eigu stefnda á grundvelli tryggingarbréfa fyrir efndum á fjórum lánssamningum. Hluta af kröfu stefnanda var vísað sjálfkrafa frá dómi en að öðru leyti var á hana fallist.
J og E, sameigendur jarðarinnar Mýra á Fljótsdalshéraði, kröfðu L um bætur vegna framkvæmda í landi hennar í tengslum við lagningu háspennulínu. Óumdeilt var í málinu að uppgjör hafði farið fram milli aðila og L greitt bætur samkvæmt úrskurði matsnefndar eignarnámsbóta 27. febrúar 2006 að frátöldum bótum vegna sjónrænna áhrifa af framkvæmdunum. J og E tóku við greiðslunni með fyrirvara um rétt til að krefjast greiðslu þess, sem á skorti á fullar bætur samkvæmt matsgerð tveggja dómkvaddra matsmanna 21. desember 2007. L krafðist sýknu, þar sem bætur væru þegar greiddar. Talið var að úrskurður matsnefndar eignarnámsbóta hefði ekkert gildi við úrlausn málsins, þar sem L hefði lagt háspennulínuna með heimild í yfirlýsingu J og E og eignarnámi því ekki verið beitt. Héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmanni, hafnaði því að leggja niðurstöðu matsgerðarinnar frá 21. desember 2007 um verðmæti lands J og E til grundvallar við úrlausn málsins, þótt henni hefði ekki verið hrundið með yfirmati. Voru ekki efni til að hnekkja þeirri niðurstöðu. Þá hefðu J og E að þessu frágengnu ekki lagt fram gögn til að sýna fram á að þeim gæti að þessu leyti borið frekari bætur úr hendi L vegna framkvæmda hans, hvorki vegna verðgildis lands, sem hann fékk til fullrar eignar, né þess lands, sem byggingarbann vegna háspennulínu hans náði til. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest að því er varðaði þá liði í kröfu J og E, sem að þessu snéri, og L sýknaður af kröfu þeirra. J og E kröfðust ennfremur bóta vegna rýrnunar á verði jarðarinnar. Í fyrrgreindri matsgerð var áætluð án nokkurs rökstuðnings tiltekin fjárhæð í bætur fyrir hvert mastur í línulögninni, sem teldist áberandi með tilliti til landslags. Var talið að mat á þessum forsendum væri ótækt. Þá lægi að öðru leyti ekkert fyrir um hvort J og E hefðu orðið fyrir tjóni af þessum toga né hverju það kynni að nema. Sökum þessa var talið óhjákvæmilegt að vísa þessum lið í dómkröfu þeirra af sjálfsdáðum frá héraðsdómi.
Stefnandi krafðist þess að úrskurður yfirskattanefndar frá 26. september 2008 yrði felldur úr gildi að hluta og breytt þannig að tekjuviðbót í skattskilum stefnanda vegna meints söluhagnaðar af sölu á eignarhluta í Bónus sf. við kaup stefnanda á hlutabréfum í Hagkaupum hf. yrði felld niður. Til vara var þess krafist að teljuviðbótin yrði lækkuð og var fallist á það en ekki á aðalkröfuna. Einnig var þess krafist að úrskurðurinn yrði felldur úr gildi að hluta og breytt þannig að tekjuviðbót vegna meintra tekna af skiptum á hlutabréfum í stað hluta í Baugi hf. yrði felld niður en til vara að miðað yrði við lægri tekjuviðbót. Á þessar kröfur var ekki fallist.
L og K eru kröfuhafar í þrotabúi V&Þ hf. K átti aðild að samningum sem þrotabúið gerði um sölu á fasteignum þess og umdeildum vörulager til Rekstrarfélagsins Vélar og þjónustu ehf, en það félag er í eigu K. L krafðist þess að söluverð hina fyrrnefndu fasteigna yrði að lágmarki metið á samtals 226.000.000 krónur og söluverð vörulagersins á 300.000.000 krónur. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að L hefði ekki hnekkt yfirmati um verðmæti fasteignanna sem var metið á 167.300.000 krónur. Þá hefði L ekki fært fram í málinu sönnunargögn sem hnekktu niðurstöðu mats KPMG endurskoðunar hf. á verðmæti birgðanna en söluverð vörulagersins var metið á 95.101.355 krónur. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Dæmt að verð sem múrari áskildi sér fyrir tiltekið verk væri ósanngjarnt og var verðákvæði í samningi milli hans og húseiganda því vikið til hliðar með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936. Húseigandi, sem hafði greitt helming fjárhæðarinnar, var sýknaður af kröfu múrarans um greiðslu þess sem eftir stóð.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda þar sem stefnanda bar að tryggja sér sönnun um það hvaða verkefni hann var beðinn að taka að sér áður en hann hófst handa við verkið.
Dæmt að greiða skuli bætur samkvæmt úrskurði Matsnefndar eignarnámsbóta fyrir skerðingu réttinda á grundvelli lóðarleigusamnings.
Dæmt að greiða skuli bætur samkvæmt úrskurði Matsnefndar eignarnámsbóta fyrir skerðingu réttinda á grundvelli lóðarleigusamnings
Dæmt að greiða skuli bætur samkvæmt úrskurði Matsnefndar eignarnámsbóta fyrir skerðingu réttinda á grundvelli lóðarleigusamnings. Fallist á að sveitarfélagi beri að greiða hluta þess kostnaðar sem stofnaðist þegar stefnandi gætti hagsmuna sinna gagnvart undirstofnun sveitarfélagsins. Einum kröfulið vísað frá dómi.
Fallist var á beiðni um að dómkvaddur yrði matsmaður.
Ágreiningur um tímamark við mat eigna í tilefni af fjárslitum milli hjóna vegna skilnaðar.
Í gerði kaupsamning við A um húseign hans, sem var á snjóflóðahættusvæði innan bæjarmarka Í, en kaupverðið tók mið af svokölluðu staðgreiðslumarkaðsverði eignarinnar samkvæmt 7. gr. laga nr. 28/1985 um varnir gegn snjóflóðum og skriðuföllum en ekki brunabótamati eins og heimilt var ef húseigandi ætti ekki kost á sambærilegri húseign í sveitarfélaginu til kaups. Hafði A gert fyrirvara um kaupverðið, þar sem hann taldi það fara gegn 72. og 65. gr. stjórnarskrárinnar, og krafði Í um mismuninn á brunabótamatsverði eignarinnar og kaupverðsins. Fallist var á með héraðsdómi að 7. gr. laga nr. 28/1985 fæli ekki í sér ólögmæta mismunun sem færi í bága við jafnræðisreglu 65. gr. stjórnarskrárinnar þar sem ekki yrði annað séð en að reglan hefði náð til allra sem svipað var ástatt um og mælti fyrir um réttarstöðu þeirra á málefnalegan hátt. Í tilefni af því að A hélt því fram að honum hefði ekki staðið til boða sambærileg húseign til kaups innan sveitarfélagsins var tekið fram að A hefði borið að sýna fram á að sambærileg eign hefði ekki staðið honum til boða en það hefði hann ekki gert. Þá var talið að jafnvel þótt kaupum Í á eigninni yrði jafnað við eignarnám, sbr. 72. gr. stjórnarskrárinnar, yrði að fallast á með sveitarfélaginu að markaðsverð eignar teldist vera fullt verð nema sérstaklega stæði á. Þar sem A hafði ekki sýnt fram á að sú hefði verið raunin var niðurstaða héraðsdóms um sýknu Í staðfest.