Dómstólaleit

Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um ógildingu úrskurðar úrskurðarnefndar lögmanna, þar sem stefnandi var látinn sæta áminningu. Var ekki fallist á með stefnanda að nefndinni hefði verið rétt að vísa málinu frá í heild sinni. Þó fallist hafi verið á með stefnanda að rétt hefði verið að veita honum andmælarétt varðandi atriði sem nefndin byggði á og varðaði meðferð málsins fyrir nefndinni, var ekki fallist á með stefnanda að það varðaði ógildindu úrskurðarins. Loks var það mat dómsins að stefnandi hefði ekki sýnt fram á að nefndin hafi komist að efnislega rangri niðurstöðu.

Aðalstefnandi, C, leigði fasteign af aðalstefnda, A og nýtti til reksturs ferðaþjónustu. Í kjölfar vanskila á leigugreiðslum í heimsfaraldri COVID-19 sagði A upp leigusamningnum. C höfðaði mál þetta og krafðist þess að uppsögnin yrði dæmd ógild, leigugjald yrði lækkað verulega yfir nær tveggja ára tímabil og að samningsákvæði um uppgjör vanskila yrði fellt úr gildi. Byggði hann á aðstæðum sem skapast höfðu vegna faraldursins og vísaði meðal annars til reglunnar um force majeure, 36. gr. samningalaga og brostinna forsenda. A höfðaði gagnsök og krafðist leigugreiðslna úr hendi C í samræmi við samninga þeirra á milli. Kröfum C í aðalsök var hafnað en kröfur A í gagnsök teknar til greina.

Ágreiningur aðila snérist um það hvort veiðiréttur fylgdi útskiptum hluta jarðar.

Íslenska ríkið sýknað af kröfum ríkisstarfsmanns um ógildingu áminningar, eyðingu gagna og miskabætur.

Fallist á kröfu stefnanda um ógildingu úrskurðar kærunefndar útlendingamála.

Stefnandi krafðist ógildingar ákvæðis í uppgjöri vegna sölu hans á búseturétti í húsnæðissamvinnufélagi (stefnda) og endurgreiðslu svokallaðs "frestaðs viðhalds" sem dregið var frá uppgjöri af söluverði búseturéttar hans. Þrátt fyrir að hvergi í lögum, búsetusamningi né samþykktum stefnda sé kveðið á um "frestað viðhald" taldi dómurinn að með heildstæðri skýringu á framangreindum heimildum og ákvörðunum aðalfunda félagsins ætti gjaldið sér fullnægjandi stoð. Þá hafi stefnanda mátt vera kunnugt um gjaldið og því yrði ekki fallist á að óskýrleiki í framsetningu þess gæti haft þau áhrif að hann yrði ekki bundinn af því. Ennfremur var stefnandi ekki talinn hafa sýnt fram á að gjaldið væri bersýnilega ósanngjarnt í skilningi lag nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Loks var því hafnað að gjaldið fæli í sér brot á jafnræði félagsmanna. Með vísan til þess að veruleg vafaatriði voru í málinu var málskostnaður látinn niður falla.

Í málinu þótti slíkur vafi um tilvist og efni skuldabréfs sem stefnandi krafðist ógildingardóms fyrir að ekki væru skilyrði til þess að fallast mætti á slíka kröfu hans, sbr. 4. mgr. 121. gr. laga nr. 91/1991.

Í málinu þótti slíkur vafi um tilvist og efni skuldabréfs sem stefnandi krafðist ógildingardóms fyrir að ekki væru skilyrði til þess að fallast mætti á slíka kröfu hans, sbr. 4. mgr. 121. gr. laga nr. 91/1991.

Kröfu sóknaraðila um að fella úr gildi aðfarargerðir sýslumanns var hafnað

Hafnað var kröfu stefnanda um ógildingu úrskurðar áfrýjunarnefndar þjóðkirkjunnar. Ekki var fallist á að tveir nefndarmenn væru vanhæfir til að fjalla um málið á þeirri forsendu að þeir hefðu áður tekið þátt í úrskurði um sama ágreiningsefni. Jafnframt var því hafnað að í greinargerð formanns nefndarinnar, í dómsmáli sem stefnandi höfðaði gegn nefndinni, hefði að geyma einhverjar yfirlýsingar sem valdið gætu vanhæfi hans eða annarra nefndarmanna. Þá var niðurstaða dóms á því byggð að stefndi hafi staðið rétt að málskoti til nefndarinnar í öndverðu og tilkynning hans til nefndarinnar, eftir að fyrri úrskurður hennar um sama efni hafði verið ógiltu með dómi, væri í samræmi við reglur stjórnsýsluréttar. Loks var því hafnað að dráttur á málsmeðferð fyrir áfrýjunarnefndinni leiddu til ógildingar úrskurðar hennar.

Vísað var frá dómi máli um kröfu E á hendur ríkinu um ógildingu á ákvörðun ráðuneytis frá 20. maí 2008 um lausn tiltekinna jarðarhluta úr óðalsböndum sem og kröfum gagnvart öðrum stefndu um viðurkenningu á eignar- og óðalsrétti E yfir jörðinni. Talið var að málatilbúnaður E væri óljós og vanreifaður og að ekki hafi verið sýnt fram á að E hefði lögvarða hagsmuni af úrlausn um lögmæti ákvörðunar ráðuneytisins. E var jafnframt gert að greiða þeim stefndu sem tóku til varna málskostnað.

Sýknað var af kröfu lánþega hjá Lánasjóði íslenskra námsmanna um ógildingu úrskurðar málskotsnefndar lánasjóðsins, en með úrskurðinum hafði verið staðfest ákvörðun stjórnar lánasjóðsins um að synja beiðni lánþegans um undanþágu frá afborgun námsláns.

Sýknað af kröfum um ógildingu ákvarðana um fasteignamat.

Þjóðlenda

Þjóðlenda

Deilt um kröfu stefnenda um ógildingu starfs- og rekstrarleyfis til fiskeldis í sjókvíum.

Þjóðlendumál

Þjóðlendumál

Fallist á að fella úr gildi fjárskiptasamning milli aðila með vísan til 2. mgr. 95. gr. hjúskaparlaga.

Máli vísað frá dómi

Stefndi sýknaður af kröfu stefnenda um að viðurkennt yrði að útgáfa skuldabréfs hafi falið í sér fullnaðargreiðslu á tilteknu láni o.fl.

Veðsetning fasteignar til tryggingar á láni frá lífeyrissjóði stendur óhögguð.

Ógilding veðskuldabréfs sem talið var glatað. Hafnað mótbárum skuldara bréfsins.

Í ógildingarmáli vegna tryggingarbréfs var ekki fallist á varnir tveggja aðila sem til varna tóku og kröfur stefnanda um ógildinguna teknar til greina.

Ekki var fallist á að námslánaskuld stefndu væri fallin niður vegna fyrningar. Felldur var úr gildi úrskurður málskotsnefndar Lánasjóðs íslenskra námsmanna frá 25. janúar 2017 þar sem námslánaskuld stefndu samkvæmt tveimur skuldabréfum var felld niður.

B. Fallist á kröfu stefnenda um að fella úr gildi veðsetningu á fasteign sem þau veittu lántakanda hjá SPRON þar sem lánveitandi braut gegn reglum Samkomulags um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga frá 1. nóv. 2001. Krafan hafiði verið framseld Dróma hf. í framhaldi af skipun skilanefndar yfir SPRON, sem síðan framseldi kröfuna ásamt fjölmörgum öðrum skuldabréfum til stefnda. Stefnda gert að aflýsa veðskuldabréfinu af fasteign stefnenda.

Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um ógildingu veðsetningar á fasteign hans.

Kröfu stefnanda um ógildingu yfirlýsingar um sjálfskuldarábyrgð var hafnað. Talið var að það hefði verið venja á fjármálamarkaði haustið 2007 að fylgja verklagsreglum Samkomulags um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga. Þótt stefndi, eignaleiga, hefði ekki verið aðili að samkomulaginu hafi honum borið, á grundvelli 19. gr. laga nr. 161/2002 að fylgja verklagsreglunum þegar stefnandi lýsti yfir sjálfskuldarábyrgð á bílaláni dóttur sinnar. Hins vegar var talið að stefnandi hefði ekki sýnt fram á að hún uppfyllti skilyrði 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga þannig að ósanngarnt væri af stefnda og andstætt góðum viðskiptavenjum að bera yfirlýsingu hennar um sjálfskuldarábyrgð fyrir sig.

Ágreiningur var um hvort hvort samningur væri lánssamningur eða fjármögnunarleigusamningur. Með vísan til fordæma Hæstaréttar var talið að um fjármögnunarleigusamning væri að ræða.

Talið var að sjálfsskuldarábyrgð A vegna námsláns, sem dóttir A tók hjá L, væri ógild þar sem ekki hafði verið gætt reglna um stofnun sjálfsskuldarábyrgðar.

Fallist á ógildingu greiðsluaðlögunar fasteignaveðkrafna.

Hafnað kröfu J um að ógilda veðleyfi sem hún veitti í fasteign sinni.Talið var að J hefði tekist á hendur ábyrgð á greiðslu skuldar samkvæmt veðskuldabréfinu en ekki einvörðungu veitt leyfi til veðsetningar eignar sinnar. Af þeim sökum komu sjónarmið um ógildingu veðábyrgðar þriðja aðila vegna fjárskuldbindinga einstaklinga ekki til ekki til skoðunar.

Stefndu sýknuð af kröfum stefnenda um ógildingu á afsali.

Ógilding skuldabréfs.

Veðsetningar á fasteign stefnanda ógiltar.

Ógildingarmál

Hafnað kröfu um ógildingu veðsetningar eignar til tryggingar skuldum annars aðila

Ógildingarmál

Veðsetning felld úr gildi þar sem greiðslugeta skuldara hafði ekki verið metin.

Ógildingamál

Forkaupsréttur

Lóðarleigusamningur. Endurgjald.

Frávísun.

Frávísun án kröfu.

Dómurinn sýknaði stefndu af kröfu stefnanda um ógildingu úrskurðar úrskurðarnefndar samkvæmt lögum nr. 7/1998 um hollustuhætti og mengunarvarnir. Með úrskurðinum ákvað nefndin að heimvísa máli til nýrrar álagningar fráveitugjalds sem miðuð skyldi við það hve stór hluti nánar tilgreindra húseigna stefndu væri tengdur fráveitu stefnanda.

Felldir voru úr gildi þrír úrskurðir kærunefndar útboðsmála vegna annmarka á þeim sem og að kærufrestur vegna ágreinings um valforsendur var liðinn.

Stefnandi krafðist ógildingar á sjálfskuldarábyrgð en ekki voru skilyrði til að fella hana úr gildi.

Þjóðlenda