Dómstólaleit

A hafði starfrækt daggæslu barna á heimili sínu um árabil er hún var svipt starfsleyfi tímabundið í þrjá sólarhringa. A höfðaði mál gegn R og krafðist nánar tilgreindra skaðabóta úr hendi R vegna sviptingarinnar, auk vaxta og dráttarvaxta. Til vara krafðist A skaðabóta að álitum. Héraðsdómur taldi að þó svo svipting starfsleyfis A hefði verið saknæm og ólögmæt hefði henni ekki tekst sönnun þess að hún hefði orðið fyrir tjóni vegna sviptingarinnar. Var R því sýknuð af kröfum A. A vildi ekki una þeirri niðurstöðu og áfrýjaði málinu til Landsréttar. R gagnáfrýjaði og krafðist staðfestingar hins áfrýjaða dóms að öðru leyti en um málskostnað. Landsréttur staðfesti hinn áfrýjaða dóm um sýknu R með vísan til forsendna hans og gerði A að greiða R málskostnað fyrir Landsrétti.

M höfðaði mál gegn B og krafðist þess að ógiltur yrði kaupsamningur M og B um allt hlutafé í einkahlutafélaginu Skientia ehf. og að B greiddi M 5.500.000 krónur auk dráttarvaxta. Til vara krafðist M þess að staðfest yrði riftun fyrrgreinds kaupsamnings og að B yrði gert að greiða M 5.500.000 krónur, auk dráttarvaxta. Í gagnsök krafðist B sýknu af kröfum M en til vara verulegrar lækkunar á þeim. Þá krafðist B þess að M yrði, í samræmi við framangreindan kaupsamning, gert að greiða henni 19.089.743 krónur auk dráttarvaxta, að frádreginni innborgun að fjárhæð 5.500.000 krónur. Með hinum áfrýjaða dómi var B sýknuð af kröfum M í aðalsök og fallist á fjárkröfu hennar í gagnsök. Hinn áfrýjaði dómur var staðfestur með vísan til forsendna hans.

Ágreiningur málsins varðaði það hvort íbúð sem S og HE keyptu af K hefði verið haldin göllum. Við meðferð málsins í héraði lágu fyrir matsgerðir tveggja matsmanna. Annars vegar matsgerð D löggilts fasteignasala og hins vegar matsgerð H byggingartæknifræðings og húsasmíðameistara. Ekki var ágreiningur um matsgerð H en aðila greindi á um hvort S og HE hefðu orðið fyrir frekara tjóni vegna ágallanna og hvort miða ætti tjón þeirra við kostnaðinn af því að bæta úr þeim eða ætlaða rýrnun á verðmæti fasteignarinnar vegna ágalla. Í hinum áfrýjaða dómi féllst meirihluti dómsins á málatilbúnað S og HE um að tjón þeirra næmi verðmætisrýrnun sem greindi í matsgerð D. Í dómi Landsréttar kom fram að skilyrði fyrir því að ágallar rýri verðmæti fasteignar svo nokkru varði hafi verið skýrt þannig í dómaframkvæmd að ágallarnir eða öllu heldur kostnaður við úrbætur eða verðmætarýrnun fasteignar af þeirra völdum yrðu að lágmarki að nema tilteknu hlutfalli af verðmæti hennar. Að virtri dómaframkvæmd taldi Landsréttur að ágallarnir sem lýst var í matsgerð H rýrðu ekki verðmæti hennar svo nokkru varðaði í skilningi 18. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Taldi Landsréttur að S og HE hefðu ekki með matsgerð D fært fullnægjandi sönnur á að þau hafi orðið fyrir tjóni vegna galla á fasteigninni umfram þann kostnað af úrbótum sem lýst væri í matsgerð H. Var K því sýknuð af kröfum S og HE.

Ágreiningur aðila laut að tiltekinni ákvörðun gagnáfrýjanda í máli aðaláfrýjanda frá árinu 2015, er gerð var í þeim tilgangi að ljúka málum sem voru til rannsóknar hjá embættinu, og mælti fyrir um íþyngjandi rekstrarskilyrði sem áfrýjandi varð að lúta á fjarskiptamarkaði. Í 1. mgr. 26. gr. ákvörðunarinnar var kveðið á um að gagnáfrýjandi skyldi taka rökstudda afstöðu til þess hvort nauðsynlegt væri að viðhalda hverju skilyrði sem var í ákvörðuninni, kæmi erindi þess efnis frá aðaláfrýjanda. Bæri gagnáfrýjanda að taka afstöðu til slíks erindis innan 115 virkra daga frá því að það barst, en væri það ekki gert teldist erindi aðaláfrýjanda samþykkt og skilyrði ákvörðunarinnar úr gildi fallin. Deildu aðilar meðal annars um hvenær nefndur 115 daga frestur hefði byrjað að líða, einkum þar sem í 2. mgr. 26. gr. ákvörðunarinnar sagði að fresturinn skyldi byrja að líða þegar gagnáfrýjandi hefði staðfest að honum hefði borist rökstutt erindi samkvæmt 1. mgr. 26. gr. Öndvert við hinn áfrýjaða dóm taldi Landsréttur að túlka yrði ákvæði ákvörðunarinnar um frestinn þannig að hann byrjaði að líða þegar beiðni bærist, og gagnáfrýjandi staðfesti að erindið væri rökstutt þó að sú staðfesting kæmi síðar. Að þeirri niðurstöðu fenginni taldi Landsréttur að fresturinn hefði verið liðinn þegar svar gagnáfrýjanda barst aðaláfrýjanda, og öll skilyrði ákvörðunarinnar úr gildi fallin. Þar með skyldi einnig staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um ógildingu ákvörðunar frá 2023, sem tengdist ákvörðuninni frá 2015.

A og B höfðuðu mál til ógildingar á nánar tilteknum úrskurði siðanefndar H en til vara að áminning og refsikennd viðurlög, sem hvorri þeirra um sig voru gerð, yrðu felld niður en að því frágengnu að viðurlögin yrðu milduð. Þá kröfðust þær jafnframt miskabóta. H áfrýjaði málinu fyrir sitt leyti og krafðist þess að hinn áfrýjaði dómur yrði staðfestur um annað en fjárhæð málskostnaðar. Í héraði var H sýknað af kröfum A og B. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða hans að úrskurður siðanefndar H yrði ekki felldur úr gildi á þeim grundvelli að réttra formreglna hefði ekki verið gætt við meðferð máls A og B fyrir nefndinni. Þá var jafnframt staðfest með vísan til forsendna sú niðurstaða dómsins að A og B hefðu gerst brotlegar gegn þeim reglum H sem forsendur dómsins tóku til og að þær hefðu gert það með þeim hætti sem þar væri rakið. Kom þá til skoðunar sá þáttur málsins er laut að viðurlögum sem A og B voru gerð í hinum téða úrskurði. Landsréttur taldi að ekki yrði annað ráðið af því sem lægi fyrir í málinu um úrskurðarframkvæmd siðanefndar H en að A og B hefðu verið ákvörðuð viðurlög sem væru langt umfram það sem fram að því hefði tíðkast. Alvarleiki brota A og B gæti ekki einn og sér skýrt þann mikla mun sem var á þeim viðurlögum sem þeim hefði verið gert að sæta og viðurlögum annarra félagsmanna. Taldi Landsréttur því að siðanefnd H hefði hvorki gætt að jafnræðisreglu 11. gr. stjórnsýslulaga né meðalhófsreglu 12. gr. laganna, sem samkvæmt reglum nefndarinnar giltu um meðferð mála fyrir henni. Það væri hins vegar ekki á færi dómstóla að taka nýja ákvörðun um hæfileg viðurlög til handa A og B og lét Landsréttur því við það sitja að fella úrskurðinn úr gildi að því er varðaði viðurlög. Loks var H gert að greiða A og B miskabætur vegna birtingar nafna þeirra í bráðabirgðaúrskurði siðanefndar H.

H og S höfðuðu mál á hendur HD, Ó, G og V til heimtu skaðabóta vegna galla á fasteign sem þau keyptu af HD sem byggði hana. Ó var byggingarstjóri og G hönnuður en báðir voru þeir með starfsábyrgðartryggingu hjá V. Í héraði var að mestu leyti fallist á kröfur þeirra en G þó sýknaður og V sömuleiðis hvað hann varðaði. Af áfrýjun og gagnáfrýjun málsins leiddi að allar kröfur aðila voru til úrlausnar fyrir Landsrétti. Landsréttur staðfesti þá niðurstöðu héraðsdóms að frágangur glugga og rennihurðar, svala, votsvæða í baðaðstöðu og peningaskáps hefði falið í sér galla samkvæmt 18. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup, sem HD bæri ábyrgð á. Ó var einnig talinn bera ábyrgð á frágangi glugga, rennihurðar og svala og G á frágangi svala en ábyrgð þeirra beggja grundvallaðist á þágildandi lögum nr. 73/1997. Ábyrgð HD, Ó og G á fyrrgreindum göllum var óskipt en V gert að greiða nánar tiltekna fjárhæð vegna starfsábyrgðartrygginga Ó og G. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms voru HD, Ó og G hins vegar sýknuð af kröfu er laut að einangrun í útkragaðri plötu.

Með hinum kærða úrskurði var kröfum A og F í gagnsök um að G og S yrði gert að greiða þeim óskipt nánar tilgreinda fjárhæð vegna galla á fasteign, sem þau keyptu af G og S, vísað frá dómi án kröfu. Í niðurstöðu héraðsdóms kom fram að ekki væri unnt að leggja til grundvallar að G og S bæru óskipta skyldu í málinu í skilningi 1. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þar sem þau hefðu verið eigendur tveggja aðgreindra séreignarhluta í húsinu. Hefði A og F því verið rétt að gera sjálfstæða kröfu á hendur G og S, sbr. 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að samkvæmt gagnstefnu væri byggt á því að G og S bæru óskipta ábyrgð í skilningi skaðabótaréttar á göllum í húsinu. A og F hefðu forræði á málatilbúnaði sínum og hömluðu reglur 18. og 19. gr. laga nr. 91/1991 því ekki að kröfugerð þeirra væri hagað með þessum hætti. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfur A og F í gagnsök til efnismeðferðar.

B og C höfðuðu mál gegn A og kröfðust ómerkingar fimm ummæla sem A setti fram í læknisvottorðum, auk miska- og skaðabóta. Lutu ummælin aðallega að ætluðu ofbeldi, ógnandi hegðun og hótunum B gegn D og C. Héraðsdómur sló því föstu að þrjú nánar tilgreind ummæli fælu í sér staðhæfingar um staðreyndir fremur en gildisdóma. Voru staðhæfingar A ekki taldar varða faglegt álit hennar sem geðlæknis, heldur undirliggjandi atvik málsins, sem A hafði ekki upplifað sjálf og gat þar af leiðandi ekki borið um af eigin raun. Voru ummælin því ómerkt. Á hinn bóginn hafnaði héraðsdómur ómerkingu tveggja annarra ummæla þar sem þau voru ekki talin þess eðlis að varðaði við 234. og 235. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, ásamt því að hafa að mestu leyti falið í sér faglegar ályktanir og mat A sem geðlæknis sem byggðu á frásögnum D, móður C. Var A gert að greiða B miskabætur en þar sem ummælin vörðuðu einungis B en ekki C voru ekki talin skilyrði til að dæma C miskabætur á þeim forsendum að ummælin teldust ólögmæt meingerð í hans garð. Þá var A sýknuð af skaðabótakröfu B. Í dómi Landsréttar kom fram að í hluta ummæla A sem ekki höfðu verið ómerkt í hinum áfrýjaða dómi hefðu falist ærumeiðandi aðdróttanir í garð B, enda fæli staðhæfing hennar um að B hefði sýnt ógnandi og óttavekjandi hegðun gagnvart C og D ekki í sér faglegt álit A sem læknis heldur laut staðhæfingin að atvikum sem A gat ekki borið um af eigin raun og hafði engar sönnur fyrir. Var því sá hluti ummæla A ómerktur. Að öðru leyti var niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest með vísan til forsendna um ómerkingu ummæla og greiðslu miskabóta vegna þeirra, auk sýknu A af öðrum miska- og skaðabótakröfum B og C.

S ehf. höfðaði mál gegn T ehf. og Í til réttargæslu til greiðslu kröfu sem S ehf. taldi sig eiga vegna tiltekinna verkþátta sem félagið tók að sér sem undirverktaki á grundvelli munnlegs verksamnings við T ehf. Í dómi Landsréttar var rakið að í málatilbúnaði S ehf. fælist að réttmæt krafa um endurgjald úr hendi T ehf. ætti að hækka úr 10.603.775 krónum í 31.837.529 krónur. Í því sambandi væri til þess að líta að af því sem fram væri komið í málinu mætti slá því föstu að talsverð vinna hafi verið eftir við það verk, sem fjárkrafa S ehf. tók aðallega til, þegar frekari aðkomu félagsins að því var endanlega hafnað og starfsmenn þess hurfu af verkstað. S ehf. aflaði tveggja matsgerða fyrir Landsrétti til að renna frekari stoðum undir kröfugerð sína en samkvæmt þeirri fyrri taldi matsmaður sig ekki geta svarað hvort magnaukning í tilgreindum tilboðsliðum væri til staðar. Þá þóttu ekki standa efni til að ljá síðari matsgerðinni sérstakt vægi við úrlausn um þá kröfu S ehf. sem var til úrlausnar. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var niðurstaða hans staðfest um sýknu T ehf. af kröfum S ehf. að fjárhæð samtals 23.904.256 krónum. Þá var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um skyldu T ehf. til greiðslu á 359.550 krónum auk vaxta vegna tiltekins verkþáttar og sýknu að öðru leyti af kröfum S ehf.

Ágreiningur málsaðila laut að því hvort Á bæri að fjarlægja timburverönd sem byggð var árið 2008 og stóð á sameign aðila. Veröndin hafði verið smíðuð áður en Á festi kaup á neðri hæð hússins en E byggði á því að framkvæmdin hefði ekki notið samþykkis eigenda efri hæðarinnar. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var að mestu leyti með vísan til forsendna kom fram að Á bæri sönnunarbyrði fyrir því að samþykki hefði verið fyrir hendi en ekkert var talið styðja þá ályktun að E, eða eiginmaður hennar sem átti íbúðina þegar veröndin var smíðuð, hefðu veitt samþykki fyrir framkvæmdinni. Var Á gert að fjarlægja veröndina að viðlögðum dagsektum. Fyrir Landsrétti krafðist Á þess að ef fallist yrði á kröfu E skyldi koma í stað verandar skrautsteypa eða hellur í samræmi við teikningu með tilboði og báðir aðilar skyldu bera kostnað af framkvæmdinni. Þar sem krafa þessi kom fyrst fram við meðferð málsins fyrir Landsrétti og Á höfðaði ekki gagnsök í héraði til að koma kröfunni að auk þess sem hún var hvorki studd málsástæðum né lagarökum var henni vísað frá Landsrétti.

I ehf. höfðaði mál á hendur F ehf. og K ehf. til vara, til endurgreiðslu á leigugjöldum sem I ehf. hafði greitt til flutningsaðila gáma. Málsaðilar höfðu gert með sér þríhliða samning í tengslum við byggingu á skrifstofuhúsnæði sem F ehf. var aðalverktaki að. Samkvæmt samningnum tók I ehf. að sér framleiðslu glugga og að flytja inn í þá gler. K ehf. tók að sér uppsetningu glugga og glerja. Í samningnum kom fram að gler skyldi afhent á verkstað í gámum. Ágreiningur málsins sneri að því hver bæri ábyrgð á greiðslu leigu- og geymslugjalda sem féllu á gámana. Í dómi Landsréttar var málsástæða I ehf. er varðaði endurkröfu geymslugjalda vegna veru gámana á hafnarsvæði flutningsaðila talin of seint fram komin, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991. Að sama skapi var tilvísun I ehf. til meginreglu verktakaréttar talin of seint fram komin og að hún hefði ekki rúmast innan 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991. Landsréttur rakti tiltekin ákvæði samningsins og taldi samninginn ekki bera með sér skyldu F ehf. til að greiða I ehf. þann kostnað sem leiddi af leigu á gámunum. Á hinn bóginn var texti samningsins ekki talinn leysa úr ágreiningi aðila um það hver bæri ábyrgð á greiðslu leigugjaldanna. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að það hefði staðið I ehf. næst að bæta inn í samninginn ákvæði þess efnis að tæma þyrfti gámana áður en þeir söfnuðu leigugjöldum. Jafnframt var ekki talið sannað að tafir F ehf. við uppsteypu hefðu verið orsök þess að kostnaður við gámaleigu féll á I ehf. né að verkefnastjóri F ehf. hefði í tölvupóstsamskiptum við I ehf. tjáð sig með þeim hætti að I ehf. hefði mátt treysta því að F ehf. greiddi leigugjöldin. Var hinn áfrýjaði dómur að öðru leyti staðfestur með vísan til forsendna og F ehf. dæmt til að greiða I ehf. 500.000 krónur vegna gámaleigu fyrir tvo gáma í mánuð á grundvelli yfirlýsingar verkefnastjóra F ehf. um að hann hefði samþykkt slíka greiðslu. I ehf. var dæmt til að greiða K ehf. 1.000.000 króna vegna gagnsakar í héraði.

A höfðaði mál gegn V hf. og krafðist meðal annars greiðslu brunabóta vegna bruna á húseign hans sem var tryggð hjá V hf. Byggðist málshöfðun A á því að V hf. hefði verið óheimilt að draga frá brunabótum annars vegar kostnað vegna förgunar húseignarinnar miðað við að asbest hefði verið í húsinu og hins vegar verðmæti undirstöðu og frárennslislagna sem V hf. mat að hefðu verið óskemmdar eftir brunann. Þá krafðist A bóta vegna lögfræðikostnaðar sem hlaust af því að halda uppi kröfum gagnvart V hf. áður en til málshöfðunar kom. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að engin greining hefði farið fram á því hvort asbest hefði verið í húsarústunum, eins og áskilið er í 3. mgr. 4. gr. reglugerðar nr. 430/2007, um bann við notkun asbests á vinnustöðum, sé vafi uppi um slíkt, en V hf. hefði ekki leitað upplýsinga hjá A hvort svo væri. Í ljósi atvika yrði sönnunarbyrði um það hvort brunarústirnar hefðu verið asbest-mengaðar lögð á V hf. sem hefði, gegn mótmælum A, hvorki tekist sönnun þess að svo hafi verið, né að A hafi verið gerð grein fyrir því að brunarústum yrði fargað sem asbest-menguðum, með tilheyrandi kostnaðarauka. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um að V hf. hefði ekki verið heimilt að draga frá brunabótum A kostnaðarauka samfara því að farga brunarústum sem asbest-menguðum. Að gættum sjónarmiðum um eðli brunatrygginga og skyldu V hf. þeim samfara, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómanda, var staðfest niðurstaða hans um að V hf. hefði, gegn mótmælum A, ekki tekist sönnun þess að undirstöður og frárennslislagnir hússins hefðu verið óskemmdar eftir brunann og því hafi V hf. ekki verið heimilt að draga frá brunabótum virði þess hluta hússins. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var jafnframt staðfest niðurstaða hans um að sýkna V hf. af kröfu A um bætur vegna útlagðs lögmannskostnaðar. Í dómi héraðsdóms kom fram að slíkur kostnaður teldist til málskostnaðar í máli þó svo að hann lyti að vinnu lögmanns áður en mál væri höfðað. Samkvæmt öllu framangreindu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

S bs. auglýsti árið 2009 eftir þátttakendum í lokuðu útboði um akstur almenningsvagna. T ehf. var meðal þeirra sem bauð í aksturinn. Að útboðinu loknu gekk S bs. til samninga við H hf. og K ehf. Höfðaði T ehf. í kjölfarið mál á hendur S bs. og krafðist þess að viðurkenndur yrði réttur félagsins til skaðabóta vegna missis hagnaðar sem það hefði notið ef tilboði þess hefði ekki verið hafnað. Með dómi Hæstaréttar 1. júní 2017 í máli nr. 485/2016 var fallist á kröfu T ehf. um viðurkenningu á bótaskyldu S bs. Í málinu staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um greiðslu skaðabóta til T ehf. að því undanskildu að upphafstíma dráttarvaxtakröfu var breytt auk þess sem fjárhæð kröfu T ehf. var lækkuð til samræmis við leiðrétta undirmatsgerð sem niðurstaða um fjárhæð bóta byggði að hluta til á.

S bs. bauð út með almennu útboði verk sem fólst í því að reisa gas- og jarðgerðarstöð á Álfsnesi. Fjögur tilboð bárust í verkið en þau voru öll 10% hærri en kostnaðaráætlun verksins og hafnaði S bs. þeim því öllum. Í kjölfarið var ákveðið af hálfu S bs. að hefja samningskaupaferli við þá bjóðendur sem uppfylltu fjárhagslegar og tæknilegar kröfur, sbr. a-lið 1. mgr. 39. gr. laga nr. 120/2016 um opinber innkaup. Þrjú félög tilkynntu um þátttöku í samningskaupaferlinu en þeirra á meðal voru ÍA hf. og Í hf. Lögðu félögin þrjú fram ný tilboð og var tilboð Í hf. samþykkt. Í málinu byggði ÍA hf. á því að S bs. hefði í samningskaupaferlinu brotið gegn 15. gr. laga nr. 120/2016 um jafnfræði bjóðenda og gagnsæi við innkaupin. Hafi Í hf. lagt fram frávikstilboð sem hafi verið óheimilt samkvæmt skilmálum sem giltu um samningskaupin. Í dómi Landsréttar kom fram að skilmálarnir sem giltu um samningskaupaferlið hefðu verið misvísandi og til þess fallnir að valda misskilningi hjá þeim sem tóku þátt í ferlinu um að hvaða marki þeim væri heimilt að víkja frá skilmálum samningskaupanna með frávikum eða undanþágum. Hefði Í hf. talið sér það heimilt en ÍA hf. ekki. Þótti ljóst að óskýrleiki í tilboðsskilmálum samningskaupanna hefði leitt til þess að tilboð sem bárust frá Í hf. og ÍA hf. hefðu ekki verið samanburðarhæf þar sem þau byggðu á mismunandi forsendum. Var S bs. talið hafa gerst brotlegt við 1. mgr. 15. gr. laga nr. 120/2016 og valdið ÍA hf. bótaskyldu tjóni enda væri skilyrðum um orsakatengsl og sennilega afleiðingu fullnægt. Um fjárhæð bóta var tekið mið af niðurstöðu matsgerðar sem aflað var við rekstur málsins í héraði. Dráttarvaxtakröfu ÍA hf. var vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi málsaðila í tengslum við opinber skipti til fjárslita vegna slita á óvígðri sambúð A og B. Í málinu krafðist db. A þess að nánar tilgreind fasteign, tvær bifreiðar, tjaldvagn, innstæður á tveimur bankareikningum og verðmæti hlutafjár í C ehf. skildi skipt að jöfnu á milli db. A og B. B krafðist þess aftur á móti að öllum kröfum db. A yrði hafnað og að viðurkenndur yrði 98,53% eignarhlutur hans í umræddri fasteign, en samkvæmt opinberri skráningu var eignarhlutfall A 10% en B 90%. Þá krafðist B að viðurkenndur yrði 100% eignarréttur hans að öðrum eignum sem A gerði kröfu um að skipt yrði til helminga. Í úrskurði héraðsdóms var fallist á að við opinber skipti til fjárslita A og B skyldi skipta til helminga bifreiðunum tveimur og tjaldvagninum en umræddri fasteign var skipt í samræmi við opinbera skráningu. Þá var kröfum db. A hafnað um að til skipta kæmu verðmæti hlutafjár C ehf. og innstæður á tilgreindum bankareikningum B. Með úrskurði Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að ríkt hafi fjárhagsleg samstaða með A og B á sambúðartímanum. Þá kom einnig fram að þrátt fyrir gögn sem B lagði fyrir Landsrétt hafi ekki verið efni til að hrófla við niðurstöðu héraðsdóms um skiptingu fasteignarinnar í samræmi við opinbera skráningu hennar. Samkvæmt framangreindu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var staðfest niðurstaða hans um skiptingu eigna A og B við fjárslitin.

GVG keypti sumarhús af GS. Taldi hún galla vera á húsinu og hélt því eftir lokagreiðslu kaupverðsins að fjárhæð 2.000.000 króna. Hún höfðaði síðan mál gegn GS og krafðist skaðabóta eða afsláttar vegna galla en GS gagnstefndi og krafðist fyrrnefndrar lokagreiðslu. Krafa GVG vegna galla byggðist á rangri upplýsingagjöf um aldur hússins, tjóni af völdum raka og myglu, tjóni vegna undirstöðufestinga hússins, tjóni á hurðum og að lokum tjóni vegna lagfæringar. Landsréttur staðfesti niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að festingar við undirstöður og innihurðir hefðu verið gallaðar. Þá var staðfest sú niðurstaða að sumarhúsið hefði verið byggt árið 1986, en í söluyfirliti kom fram að það væri byggt árið 1998. Í dómi Landsréttar kom fram að jafnvel þótt aldur slíkra fasteigna kynni að hafa fremur takmarkaða þýðingu fyrir verðmæti þeirra yrði að telja sannað að verðmæti hússins væri að einhverju leyti minna þar sem það reyndist 12 árum eldra en gefið var upp. Voru bætur vegna þessa ákveðnar að álitum 500.000 krónur. Þá var í dómi Landsréttar talið ósannað að orsaka raka- og mygluskemmda væri að leita í ástandi eða eiginleikum fasteignarinnar við afhendingu og var GS sýknuð af kröfu vegna slíkra skemmda. Loks var GS sýknuð af kröfu um bætur fyrir tjón vegna lagfæringa. Samtals var fallist á kröfu GVG að fjárhæð 1.460.000 krónur og var ákvæði 2. málsliðar 18. gr. laga nr. 40/2002 ekki talið standa kröfunni í vegi. Fallist var á kröfu GS á hendur GVG vegna 2.000.000 króna lokagreiðslunnar en til frádráttar henni kom fyrrnefnd krafa GVG vegna galla.

E, F og G höfðuðu mál gegn A, B, C og D og kröfðust þess aðallega, hvert um sig, að þeim síðarnefndu yrði óskipt gert að endurgreiða þeim þann arfshluta sem gengið var fram hjá þeim með við skipti úr dánarbúi móður þeirra. Kröfunni var beint að A, B, C og D vegna skipta á dánarbúi föður þeirra. Í dómi Landsréttar var rakið efni ákvæða 3. mgr. 95. gr. og 2. mgr. 84. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl., sem E, F og G reistu málsókn sína á. Samkvæmt síðarnefnda ákvæðinu getur sá sem hefði átt rétt til arfs úr dánarbúi sem sætt hefur opinberum skiptum en gengið var fram hjá krafið hvern þann fyrir sig sem naut arfs í hans stað um endurgreiðslu fyrir sitt leyti. Eftir 3. mgr. 95. gr. laganna gildi þetta ákvæði um rétt þess sem kynni að hafa verið gengið fram hjá við einkaskipti á dánarbúi, svo sem við átti í málinu. Í ljósi arfstilkalls E, F og G var talið leiða af þessum ákvæðum að hvert þeirra yrði að hafa uppi sjálfstæða kröfu á hendur A, B, C og D hverju um sig þannig að í hlut hvers þeirra kæmi þriðjungur af samanlögðum 50% arfshlut þeirra sem A, B, C og D áskotnaðist umfram það sem þau hafi átt rétt til. Mál um slíka kröfu gætu E, F og G rekið í einu lagi á grundvelli 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þar sem málatilbúnaður E, F og G var einskorðaður við aðalkröfu þeirra fyrir héraðsdómi yrði dómur ekki lagður á málið, enda samrýmdist krafan ekki 2. mgr. 84. gr. laga nr. 20/1991, en það sama ætti við um vara- og þrautavarakröfu E, F og G í héraði. Var málinu því vísað frá héraðsdómi.

M og E höfðuðu mál á hendur J og H 4. maí 2020 til innheimtu eftirstöðva kaupverðs fasteignar. Vegna galla sem J og H töldu vera á fasteigninni höfðuðu þau gagnsök 29. maí 2020. Með stefnu birtri 2. nóvember 2021 höfðuðu þau síðan framhaldsgagnsök vegna frekari galla á eigninni, nánar tiltekið vegna galla á snjóbræðslukerfi fyrir framan hana. Í úrskurði Landsréttar var rakið að niðurstaða um hvort höfðun framhaldsgagnsakarinnar væri heimil réðist af 29. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála . Er gagnsök var höfðuð 29. maí 2020 hafi verið liðinn einn vetur frá afhendingu fasteignarinnar og deilur staðið nánast allan þann tíma vegna meintra galla. Þá byggði gagnsökin meðal annars á því að steypt stétt framan við húsið væri gölluð auk þess sem fram kæmi í hinum kærða úrskurði að J og H hafi verið búin að gera sér grein fyrir því fyrr að snjóbræðslukerfið virkaði ekki sem skyldi en hafi talið það bilað án þess að átta sig á hönnunargalla á því. Með hliðsjón af framangreindu var það metið J og H til vanrækslu að hafa ekki gert kröfur sínar í einu lagi í öndverðu, sbr. 29. gr. laga nr. 91/1991. Þá hafi liðið nærri eitt og hálft ár frá höfðun gagnsakar til höfðunar framhaldsgagnsakar og á þeim tíma hafi gagnaöflun í aðalsök og upphaflegri gagnsök verið lýst lokið. Með vísan til framangreinds var staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun á framhaldssök J og H á hendur M og E.

B höfðaði mál gegn A og Ó og krafðist skaðabóta eða afsláttar af kaupverði vegna galla sem hún taldi vera á fasteign sem hún hafði keypt af A og Ó. Í dómi Landsréttar þótti ekki liggja fyrir að A og Ó hefðu búið yfir vitneskju um þá ágalla á múr og steyptum veggjum hússins sem B studdi kröfu sína við. Var því ekki fallist á að A og Ó hefðu vanrækt upplýsingaskyldu sína samkvæmt 26. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Upplýsingar í söluyfirliti sem gáfu til kynna að múrhúð hefði verið löguð og húsið málað og það að því leyti nýlega standsett hefðu heldur ekki rangar. Gat fasteignin því ekki heldur talist gölluð á grundvelli 27. gr. laga nr. 40/2002. Þá varð það niðurstaða Landsréttar að B hefði ekki vanrækt skoðunarskyldu sína samkvæmt 29. gr. laga nr. 40/2002, hvorki í heild né um hluta ágallanna. Með matsgerð dómkvadds matsmanns þótti sannað að verðmætisrýrnun fasteignarinnar vegna ágalla, sem hefðu verið á steyptum veggjum hennar við afhendingu, næðu því marki að fasteignin teldist gölluð í skilningi 18. gr. laga nr. 40/2002. Samkvæmt því var á það fallist að B ætti rétt til afsláttar af kaupverði fasteignarinnar á grundvelli 41. gr. laga nr. 40/2002 sem ákveða bæri í samræmi við kostnað af því að bæta úr gallanum. Við ákvörðun afsláttar var tekið tillit til þess að úrbætur með klæðningu samkvæmt matsgerð leiddu til verðmætisaukningar fasteignarinnar samanborið við ef húsið yrði áfram óklætt.

A höfðaði mál gegn U og krafðist eftirstöðva kaupverðs vegna sölu fasteignarinnar B. U höfðaði gagnsök gegn A og krafðist afsláttar og/eða skaðabóta vegna ýmissa galla sem hún taldi vera á fasteigninni. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti kom fram að ástand fasteignarinnar hefði ekki verið lakara hvað varðaði steypta veggi, fráveitumál og innra skipulag en U hefði mátt ætla eftir ítarlega skoðun á henni, að teknu tilliti til aldurs hússins, lýsingar, fyrirvara í söluyfirliti og söluverðs fasteignarinnar, og voru þau atriði því ekki metin til galla í skilningi laga nr. 40/2002 um fasteignakaup, sbr. 1. mgr. 29. gr. laganna. Að því er varðaði raka- og mygluskemmdir sem komu í ljós eftir að innréttingar í fasteigninni voru fjarlægðar var ekki talið fram komið að A hefði vanrækt upplýsingaskyldu sína eða með öðrum hætti sýnt af sér saknæma háttsemi við kaupin þannig að um galla væri að ræða í skilningi 26. og 27. gr. laganna. Þá var ekki talið að verðmætisrýrnun fasteignarinnar vegna þeirra skemmda hefði fullnægt því skilyrði 18. gr. laganna að rýra verðmæti fasteignarinnar svo nokkru varðaði þannig að skemmdirnar yrðu taldar til galla sem A bæri ábyrgð á. Með vísan til 26. gr. laganna var á hinn bóginn fallist á skaðabótaábyrgð A vegna músagangs í fasteigninni, kostnaðar sem U hafði af því að rýma fasteignina og vegna afnotamissis U á henni meðan á rýmingu og grunnþrifum hennar stóð. Var skaðabótakröfu U skuldajafnað við kröfu A um greiðslu eftirstöðva kaupverðsins og U gert að greiða A mismuninn.

Í málinu krafðist aðaláfrýjandi skaðabóta úr hendi gagnáfrýjanda vegna lögbanns sem lagt var á 29. október 2013 að kröfu gagnáfrýjanda við notkun og hagnýtingu aðaláfrýjanda á tilteknum vörumerkjum en í dómi Hæstaréttar 4. júní 2015 var forveri aðaláfrýjanda sýknaður af þeirri kröfu sem lögbanninu var ætlað að tryggja. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt 1. mgr. 42. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. bæri gagnáfrýjanda að bæta það fjártjón sem telja mætti að gerðin hafi valdið. Bæði í undir- og yfirmatsgerð, sem aflað var undir rekstri málsins, var komist að þeirri niðurstöðu að aðaláfrýjandi hefði orðið fyrir tjóni vegna lögbannsins. Í matsgerðunum var á hinn bóginn komist að ólíkri niðurstöðu um fjárhæð tjónsins. Rakið var að sönnunargildi yfirmatsgerðar sem ekki er hnekkt með öðrum gögnum vegi alla jafna þyngra við mat á sönnun en undirmatsgerð. Í málinu kom ekkert fram um að ekki hafi verið gætt réttra aðferða við mat yfirmatsmanna eða að niðurstaða þeirra um tjón aðaláfrýjanda væri reist á röngum forsendum. Var því byggt á yfirmatsgerðinni við úrlausn málsins að svo miklu leyti sem málatilbúnaður aðila gaf tilefni til. Var gagnáfrýjanda gert að greiða aðaláfrýjanda skaðabætur að fjárhæð 20.809.450 krónur auk dráttarvaxta.

Þrotabú M ehf. höfðaði mál gegn G ehf. og krafðist riftunar á greiðslu að fjárhæð 6.668.309 evrur sem fram fór með yfirtöku G ehf. á kröfu M ehf., að sömu fjárhæð, á hendur S ehf. samkvæmt samningi 15. febrúar 2011. Byggði þrotabúið á því að ráðstöfunin væri riftanleg á grundvelli 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Í dómi Landsréttar kom fram að hin umdeilda ráðstöfun 15. febrúar 2011 uppfyllti ekki það grunnskilyrði 141. gr. laga nr. 21/1991 að hafa á á ótilhlýðilegan hátt verið G ehf. til hagsbóta á kostnað annarra, leitt til þess að eignir M ehf. væru ekki til reiðu til fullnustu kröfuhöfum eða leitt til skuldaaukningar kröfuhöfum til tjóns. Var G ehf. því sýknað af kröfum þrotabús M ehf.