Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A og B um að dómkvaddir yrðu yfirmatsmenn til að meta forsjárhæfni þeirra. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ýmis gögn lægju fyrir í málinu um aðstæður A og B og samskipti þeirra við barnaverndaryfirvöld. Ekkert gæfi til kynna að breytingar hefðu orðið á högum þeirra sem röskuðu grundvelli þeirrar matsgerðar sem nýverið hefði verið aflað um forsjárhæfni þeirra. Þá væri til þess að líta að málið sætti flýtimeðferð samkvæmt 53. gr. b barnaverndarlaga nr. 80/2002 og að samkvæmt 1. mgr. 54. gr. laganna skyldi kveðja sérfróðan meðdómsmann eða meðdómsmenn til setu í dómi. Við aðalmeðferð málsins ættu A og B kost á því að koma fyrir dóminn til skýrslugjafar auk þess sem þau gætu lagt fram frekari gögn málatilbúnaði sínum til stuðnings. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur og beiðni A og B um dómkvaðningu yfirmatsmanna hafnað.
Fallast var að hluta á kröfu stefnanda vegna tjóns sem varð í íbúð hennar vegna framkvæmda í íbúð stefndu. Talið var að stefnandi hefði sýnt nægilega fram á með matsgerð að tjón á íbúð hennar væri að nokkru að rekja til framkvæmda í íbúð stefndu sem þau báru ábyrgð á. Tekið var mið af raunkostnaði vegna lagfæringa á tilteknum skemmdum samkvæmt reikningi sem stefnandi lagði fram í málinu en ekki þeim kostnaði sem matsmaður hafði metið í matsgerð sinni.
X var ákærð fyrir manndráp, tilraun til manndráps og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa svipt yngri son sinn lífi með nánar tilgreindum hætti og gert tilraun til hins sama gagnvart eldri syni sínum. Með dómi Landsréttar var X sakfelld samkvæmt ákæru og dæmd í 18 ára fangelsi. X krafðist ómerkingar á hinum áfrýjaða dómi á þeim grundvelli að henni hefði verið synjað um viðbótarmat við meðferð málsins þar fyrir dómi. Hæstiréttur taldi að spurningar í beiðni um viðbótarmat hefðu falið í sér efnislega beiðni um nýtt mat á sömu atriðum um geðheilsu hennar sem þegar hefði verið fjallað um og því engin efni til þess að slíkt mat færi fram að nýju. Ekki var heldur talið að þeir geðlæknar sem stóðu að undir- og yfirmatsgerð hefðu reist mat sitt á röngum grundvelli. Þá var ekki fallist á með X að slíkur annmarki hefði verið á meðferð málsins fyrir Landsrétti að komið hefði niður á vörnum hennar. Var því synjað um ómerkingu dóms Landsréttar. Með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms var staðfest að ákærða hefði verið sakhæf í skilningi 15. gr. almennra hegningarlaga og að 16. gr. sömu laga stæði því ekki í vegi að henni yrði gerð refsing. Við ákvörðun refsingar var litið til aðdraganda brotsins og alvarleika þess og því staðfest niðurstaða Landsréttar um refsingu ákærðu. Loks voru staðfest ákvæði hins áfrýjaða dóms um greiðslu miskabóta, svo og um sakarkostnað, gjafsóknarkostnað og málskostnað.
Stefndu sýknuð af kröfu stefnenda um skipti á sameiginlegu landi samkvæmt matsgerð dómkvaddra matsmanna.
Gagnstefnendur keyptu hús af aðalstefnanda. Þau töldu galla á húsinu í skilningi 18. gr. laga nr. 40/2002 og héldu eftir afsalsgreiðslu. Að fenginni matsgerð stefndi aðalstefnandi byggingarstjóra og framleiðanda glugganna til réttargæslu. Fallist var á að á húsinu hefðu verið örfáir gallar en þó ekki svo miklir sem gagnstefnendur byggðu á. Fjárhæð sem samsvaraði mati á kostnaði við að laga gallana var dregin frá afsalsfjárhæð og gagnstefnendur dæmd til að greiða aðalstefnanda þá fjárhæð sem eftir stóð.
Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um öflun matsgerðar og yfirmatsgerðar.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um dómkvaðningu yfirmatsmanna til að meta forsjárhæfni aðila. Í kæru A til Landsréttar var á því byggt að annmarkar væru á fyrirliggjandi matsgerð. Matsmaður hefði meðal annars ekki kannað tengsl beggja aðila við barnið en í þeim efnum var einkum vísað til þess að matsmaður hefði ekki fylgst með samvistum A og barnsins. Landsréttur rakti að fyrir lægi nýleg matsgerð sem bæri með sér að ítarlegt og heildstætt mat hefði farið fram á þeim atriðum sem fram koma í 34. gr. barnalaga nr. 76/2003, þar með talin tengsl A við barnið. Eins og málið væri vaxið hefði ekki verið unnt að fylgjast með A og syni hans saman en Landsréttur taldi það eitt og sér ekki geta réttlætt að yfirmat færi fram með tilheyrandi töfum á meðferð málsins. Þá var ekki fallist á að efni væru til þess að fallast á kröfu A vegna annarra athugasemda hans en í þeim efnum var meðal annars haft í huga að A ætti þess kost að upplýsa nánar um þau atriði sem hann hefði fundið að með aðilaskýrslu við aðalmeðferð málsins í héraði, skýrslutöku af matsmanni og öðrum vitnum sem og frekari gagnaframlagningu málatilbúnaði sínum til stuðnings. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni B um dómkvaðningu yfirmatsmanna.
Stefnandi krafði stefndu um bætur eða afslátt vegna ágalla í loftum fasteignar sem eiginmaður stefnanda hafði keypt af stefndu en hann framseldi síðar kröfur vegna fasteignarinnar til stefnanda. Henni tókst ekki að sýna fram á að atvik hefðu verið með þeim hætti að stefndu skyldu bera bótaábyrgð á sakargrundvelli. Þá náði sá galli sem sannaður þótti ekki gallaþröskuldi. Voru stefndu því sýknuð af öllum kröfum stefnanda.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni E ehf. um yfirmat. Ekki var fallist á að E ehf. hefði með málflutningsyfirlýsingu eða með öðrum hætti afmarkað málatilbúnað sinn við ætlaða bótaskylda háttsemi A, T, Í, L og R á tímabilinu 2007-2009 í samræmi við ákvörðun Samkeppniseftirlitsins nr. 8/2015. Af málatilbúnaði E ehf. mátti ráða að félagið hyggðist færa á það sönnur með öðrum sönnunargögnum en áðurgreindri ákvörðun að háttsemi A, T, Í, L og R hefði varað allan þann tíma sem kröfugerð hans tæki mið af. Var hvorki fallist á að matsbeiðnin væri tilgangslaus til sönnunar né að hún væri óskýr. Matsgerða væri aflað á ábyrgð og áhættu matsbeiðanda og bæri hann kostnaðinn af öflun þeirra. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að fallast á beiðni E ehf. um yfirmat.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta geðrannsókn í samræmi við framkomna beiðni um dómkvaðningu yfirmatsmanna. X hafði áður sætt slíkri rannsókn þar sem fram kom að ekki yrði séð að ástandi X væri þannig háttað að hún teldist ekki sakhæf í skilningi 15. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var ekkert talið koma í veg fyrir að refsing X gæti borið árangur, sbr. 16. gr. sömu laga. Í úrskurði Landsréttar kom fram að niðurstaða matsmanns hefði verið afdráttarlaus og þá hefði Á ekki fært haldbær rök fyrir því að annmarkar væru á fyrirliggjandi matsgerð eða lagt fram ný gögn sem styddu að ástæða væri til að draga í efa niðurstöðu hennar. Var kröfu Á því hafnað og hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.
Matsmenn þóknun
Stefnandi slasaðist er hann rann til og féll á flísalagt gólf við sundlaugarbakka og krafðist hann viðurkenningar á bótaskyldu rekstraraðila vegna afleiðinga slyssins. Það var niðurstaða dómsins að aðstæður á slysstað hefðu uppfyllt þær kröfur sem gerðar eru til hálkuviðnáms flísa umhverfis sundlaugar. Stefndi var sýknaður þar sem óhjákvæmilegt þótti að líta svo á að slysið hefði orðið vegna óhappatilviks eða aðgæsluleysis stefnanda.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um dómkvaðningu yfirmatsmanna til þess að meta forsjárhæfni aðila. Með hliðsjón af þeirri ítarlegu matsgerð um forsjárhæfni aðila og tengsl þeirra við barnið sem lá fyrir, ásamt afdráttarlausri afstöðu barnsins til búsetu og samvista við málsaðila og loks að virtum þeim töfum sem höfðu orðið á meðferð málsins var ekki talið að öflun yfirmats myndi þjóna hagsmunum barnsins. Var yfirmatsbeiðni A því hafnað.
A krafðist þess að dómkvaddir yrðu tveir yfirmatsmenn til að framkvæma yfirmat á forsjárhæfni aðila og tengdum atriðum. Að virtum atvikum málsins var ekki talið að það væri augljóslega óþarft að afla yfirmatsgerðar og að öflun slíks gagns væri þýðingarlaus fyrir efnislega úrlausn málsins. Þótt mikilvægt væri að flýta meðferð málsins var ekki heldur fallist á að hagsmunir barnsins af skjótri úrlausn máls væru þess eðlis að hafna bæri kröfu sóknaraðila. Var krafa A því tekin til greina.
Gallamál.
Stefnandi lenti í árekstri 12. febrúar 2013 þegar ekið var aftan á bifreið hennar þar sem hún var kyrrstæð að bíða eftir grænu ljósi við gatnamót. Ágreiningur reis um það hvort sýnt hefði verið fram á orsakatengsl á milli líkamstjóns stefnanda og aftanákeyrslunnar eða hvort það ætti rætur að rekja til eldra slyss eða fyrra heilsufars stefnanda. Þá var deilt um sönnunargildi matsgerða. Þegar litið var til þess langa tíma sem leið frá slysinu og þar til stefnandi sannanlega lagði fram kvartanir um meiðsli sín, matsgerðar yfirmatsmanna, fyrri heilsufarssögu stefnanda og þess að ekki var um harðan árekstur að ræða var ekki talið að stefnanda hefði tekist sönnun um að hún hafi hlotið það varanlega líkamstjón sem hún krafðist viðurkenningar á við slysið 12. febrúar 2013. Að mati dómsins, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, var ekki fallist á að slíkir gallar væru á yfirmatsgerð að valdið gætu því að horft yrði fram hjá niðurstöðu hennar og byggt þess í stað á undirmatsgerð.
Suðurgafl ehf, Sigríður Vilhjálmsdóttir, Þórir Sigurðsson ehf, Hrönn Greipsdóttir, Sigurður Haukur Greipsson, Minningarsjóður Ársæls Jónassonar kafara, Svava Loftsdóttir, Marta Loftsdóttir, Pétur Guðfinnsson, Margrét Sigríður Pálsdóttir og Inga Ingibjörg Guðmundsdóttir (
Hjörleifur Kvaran lögmaður)
gegn
íslenska ríkinu (
Ívar Pálsson lögmaður)
Áfrýjendur og stefndi áttu land í óskiptri sameign á svokölluðu Geysissvæði í Haukadal. Þann 7. október 2016 sömdu áfrýjendur og stefndi um kaup stefnda á eignarhlut áfrýjenda og stóð hann stefnda til ráðstöfunar frá þeim degi. Í kaupsamningnum var ákveðið að leggja það í mat matsmanna að meta sanngjarnt kaupverð landspildunnar. Skyldi niðurstaða matsmanna vera endanlega bindandi um kaupverð og yrði ekki endurskoðað. Samkvæmt yfirmatsgerð 17. apríl 2019 komst meirihluti yfirmatsmanna að þeirri niðurstöðu að sanngjarnt kaupverð fyrir matsandlagið væri 1.009.278.000 krónur miðað við 7. október 2016. Í niðurstöðukafla matsgerðarinnar sagði að ef kaupverðið væri framreiknað miðað við breytingu á byggingarvísitölu frá kaupsamningsdegi til dagsetningar yfirmats næmi kaupverðið alls 1.100.113.020 krónum. Þá kom þar fram að kaupverðið skyldi bera almenna vexti samkvæmt II. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá kaupsamningsdegi til greiðsludags. Áfrýjendur byggðu málatilbúnað sinn á því að í niðurstöðu meirihluta yfirmatsmanna fælist að kaupverð landspildunnar skyldi verðbætt og vaxtareiknað með framangreindum hætti. Væri stefndi bundinn við þá niðurstöðu samkvæmt ákvæðum kaupsamningsins. Í dómi Landsréttar kom fram að af reglu samningaréttar um samningsfrelsi leiddi meðal annars að samningsaðili gæti að meginstefnu til ekki fengið atbeina dómstóla til að knýja á um efndir skyldu sem ekki væri kveðið á um í samningi. Kom fram að í kaupsamningi aðila hefði ekki verið kveðið á um greiðslu vaxta eða verðbóta af kaupverði en fyrirsjáanlegt hefði verið við frágang kaupsamningsins að umtalsverður tími kynni að líða þar til endanleg matsgerð lægi fyrir. Var talið að ef áfrýjendur teldu sig eiga rétt til greiðslu verðbóta eða vaxta hefði þeim borið að eiga frumkvæði að því að kveðið yrði á um það í samningnum. Hið sama var talið gilda um viðmiðunartíma verðmatsins ef þeir teldu að hann ætti að vera annar en afhendingartími landspildunnar. Eins og atvikum málsins væri háttað hefði verið alls óvíst hvort samkomulag um slíkt hefði náðst ef á það hefði reynt. Þar sem skylda stefnda til greiðslu vaxta eða verðbóta á kaupverðið var ekki talin verða leidd af kaupsamningnum, lögum eða venju var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu stefnda staðfest.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um dómkvaðningu yfirmatsmanna til þess að meta forsjárhæfni aðila og skoða og meta nánar tilgreind atriði. Ekki var talið þjóna hagsmunum barnsins að máli yrði frestað enn frekar til öflunar yfirmatsgerðar. Var yfirmatsbeiðni A því hafnað.
Stefndi sýknaður af bótakröfu stefnanda vegna líkamstjóns á grundvelli yfirmatsgerðar.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu yfirmatsmanna.
SV, stjórnarmaður í S hf., og S&G ehf., hluthafi í S hf., höfðuðu mál á hendur S hf. og kröfðust þess að fá ógilta með dómi ákvörðun hluthafafundar félagsins sem haldinn var 9. maí 2016, þar sem samþykkt var að selja F ehf. lóðarréttindi að Austurvegi 12 og 14, Hvolsvelli, og önnur réttindi. Krafan var byggð á því að ákvörðunin hafi verið tekin með ólögmætum hætti og bryti í bága við 95. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög. Á umræddum hluthafafundi samþykkti meirihluti stjórnar að selja F ehf. lóðarréttindin en SV, sem var mættur fyrir hönd S&G ehf., mótmælti tillögunni. Á hluthafafundinum kom í ljós að F ehf. var búið að semja við L ehf. um leigu á fasteign á lóð S hf., án fyrirvara um að félagið hefði ekki aflað sér lóðarleiguréttinda. Þá byggja SV og S&G ehf. meðal annars á því að lóðarréttindin hafi verið seld á undirverði og ákvörðun hluthafafundar því unnið gegn því grundvallarmarkmiði hlutafélags að hámarka fjárhagslega hagsmuni félagins og þar með félagsmanna. Í málinu lágu fyrir tvær undirmatsgerðir og yfirmatsgerð þar sem lagt var mat á verðmæti hinna seldu lóðarréttinda. Landsréttur taldi rétt að byggja á niðurstöðu yfirmatsgerðar fremur en undirmatsgerðar en þó var ekki byggt á henni fullum fetum. Var umsamið kaupverð fyrir lóðarréttindin í meginatriðum í samræmi við niðurstöðu yfirmatsins. Ákvæði samnings um sölu á lóðarréttindum að Austurvegi 12 voru þó að öðru leyti talin óvenjuleg þar sem það var að talsverðu leyti undir F ehf. komið hvenær eða hvort til þess kæmi að sótt yrði um byggingarleyfi fyrir hótel á lóðinni og þar með hvort og þá hvenær hið umsamda endurgjald yrði greitt. Ákvörðun hluthafafundar um að selja lóðirnar með þeim hætti sem gert var var viðskiptaleg ákvörðun. Við mat á því hvort hún hafi farið í bága við 95. gr. laga nr. 21/1995 verði að ætla hluthafafundi S hf. talsvert svigrúm til að meta og bera saman alla hagsmuni og áhættuþætti og taka þá ákvörðun sem best var talin samrýmast hagsmunum félagsins. Skipti máli í því sambandi að samskipti og samstarf aðila snerust fyrst og fremst um áform um rekstur eldfjallamiðstöðvar og sýningar og kom snemma í ljós að ekki væri gagnkvæmur áhugi fyrir því að eiga samstarf um byggingu og rekstur fasteigna. Gátu greiðsluskilmálar varðandi lóðarréttindin að Austurvegi 12 einir og sér ekki breytt því heildarmati að ákvörðunin rúmaðist innan þess svigrúms sem hluthafafundur félagsins hafði til að taka hana. Landsréttur taldi að að öllu virtu um meginmarkmið aðila um rekstur eldfjallamiðstöðvar og sýningar, samskipti þeirra og aðdraganda ákvörðunarinnar yrði ekki talið að SV og S&G ehf. hefðu sýnt nægilega fram á að ákvörðun hluthafafundar, um að selja F ehf. lóðarréttindi og annað sem tengdist lóðunum á þeim kjörum sem um var samið, hafi verið til þess fallin að afla ákveðnum hluthöfum eða öðrum ótilhlýðilegra hagsmuna á kostnað annarra hluthafa eða félagsins þannig að það færi í bága við 95. gr. laga nr. 2/1995. Var kröfu SV og S&G ehf. um ógildingu á ákvörðun hluthafafundar S hf. því hafnað.
Aðilar deildu um uppgjör vegna ábúðarloka stefnenda á bújörð í eigu stefnda
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni Í hf. og O um dómkvaðningu yfirmatsmanna. Héraðsdómur hafnaði beiðninni á þeim grundvelli að Í hf. og O hefðu ekki krafist dómkvaðningar yfirmatsmanna svo skjótt sem tilefni gafst til og horfði meðal annars við matið til þess að tvö ár væru liðin frá því að undirmatsgerð hefði verið lögð fram í eldra dómsmáli sem S ehf. rak gegn L ehf., en Í hf. og O hefðu verið aðilar að því máli sem réttargæslustefndu. Í úrskurði Landsréttar var ekki fallist á að aðild Í hf. og O sem réttargæslustefndu í dómsmáli S ehf. gegn L ehf. hefði gefið þeim tilefni til þess að krefjast yfirmats í málinu enda hefði engum kröfum verið beint að þeim í því máli. Þegar litið væri til reksturs þess dómsmáls sem nú væri rekið milli málsaðila var ekki heldur fallist á að matsbeiðnin væri of seint fram komin. Þá kom fram að markmið yfirmats samkvæmt 64. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri að endurskoða forsendur og niðurstöður undirmats og því væri ekki unnt að fallast á það sjónarmið L ehf. að dómara væri rétt að hafna yfirmatsbeiðninni á þeim grundvelli að yfirmat væri bersýnilega þýðingarlaust þar sem undirmat lægi fyrir. Var því fallist á beiðni Í hf. og O um dómkvaðningu yfirmatsmanna. Á hinn bóginn var talið að nánar tilgreindar spurningar í yfirmatsbeiðninni lytu að atriðum sem ekki hefði verið spurt að í undirmatsbeiðni og að með einni spurningu væri leitast við að fá svör frá matsmönnum um atriði sem krefðust lagaþekkingar og almennrar þekkingar sem dómari leysir úr samkvæmt 2. mgr. 60. gr. laga nr. 91/1991. Því hafnaði Landsréttur því að þær spurningar yrðu lagðar fyrir yfirmatsmenn.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni M og S um dómkvaðningu yfirmatsmanna. Talið var að með yfirmatsbeiðni væri ekki leitað endurmats á sömu atriðum og áður höfðu verið metin. Þar sem yfirmatsbeiðni uppfyllti þannig ekki skilyrði 64. gr. laga nr. 91/1991 var hinn kærði úrskurður staðfestur um að hafna yfirmatsbeiðni M og S.
G krafðist úrlausnar héraðsdóms um fjárnámsgerð og undir rekstri málsins lagði M fram yfirmatsbeiðni til þess að meta nauðungarsöluvirði þeirrar fasteignar sem var andlag fjárnámsins. G krafðist þess að yfirmatsbeiðni M yrði synjað en með úrskurði héraðsdóms var þeirri kröfu G hafnað. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í málum sem rekin væru eftir 15. kafla laga nr. 90/1989 um aðför skyldu vitnaleiðslur og mats- og skoðunargerðir að jafnaði ekki fara fram, sbr. 94. gr. og 1. mgr. 90. gr. laganna. Hins vegar lægi fyrir í málinu að vikið hefði verið frá framangreindri meginreglu með því að dómkvaddir voru tveir matsmenn að beiðni G. Í ljósi þess væri aðilum málsins mismunað ef M yrði synjað um heimild til þess að afla yfirmats, en G var ekki talin hafa leitt að því líkur að slíkar tafir myndu leiða af yfirmati að það bryti gegn meginreglu einkamálaréttarfars um hraða málsmeðferð. Var því fallist á beiðni M um dómkvaðningu yfirmatsmanna.
K höfðaði mál gegn V hf. og H sf. til heimtu skaðabóta vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna leka frá heitavatnslögn. Óumdeilt var að heitavatnslögnin sem málið laut að lak og H sf. skipti hluta hennar út af þeim sökum. Um orsakir lekans á lögninni lá hins vegar ekkert fyrir. Þar sem það stóð H sf. nær en K að upplýsa málsatvik að þessu leyti var H. sf. látið bera hallann af þeirri óvissu sem uppi var um ástæður þess að lögnin lak. Var því staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að H hf. bæri bótaábyrgð á því tjóni sem K varð fyrir vegna lekans og V hf. sem ábyrgðartryggjandi. Voru bætur dæmdar samkvæmt yfirmatsgerð að frátöldum tveimur verkliðum. Kröfu um bætur fyrir afleitt tjón var hins vegar hafnað vegna skorts á sönnun.
B höfðaði mál á hendur A og krafðist þess að honum yrði falin forsjá barns þeirra. Undir rekstri málsins í héraði var aflað matsgerðar um forsjárhæfni aðila og lagði A í kjölfarið fram yfirmatsbeiðni. Talið var að hluti spurninga í yfirmatsbeiðni lyti að atriðum sem undirmatsgerð hefði ekki tekið til og væri því ekki leitað endurmats á þeim atriðum á grundvelli 64. gr. laga nr. 91/1991. Þá var það ekki talið þjóna hagsmunum barnsins að máli yrði frestað enn frekar til öflunar yfirmatsgerðar. Var yfirmatsbeiðni sóknaraðila því hafnað.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni K ehf. um yfirmat á fimm spurningum í máli sem K ehf. hafði höfðað á hendur MS og MI. Landsréttur féllst ekki á það með MS og MI að yfirmat myndi valda töfum á málarekstrinum sem ekki yrði réttlættur úr því sem komið væri. Tók rétturinn fram að tafir sem orðið hefðu á meðferð málsins stöfuðu að talsverðu leyti af framgöngu MS og MI sjálfra. Þá hefðu hvorki K ehf. né MS og MI lýst gagnaöflun lokið. Landsréttur staðfesti niðurstöðu hins kærða úrskurðar um yfirmat á fjórum spurningum. Um fimmtu spurninguna sagði Landsréttur að ekki yrði betur séð að matsmaður væri þegar búinn að svara spurningunni á fullnægjandi hátt að mati K ehf. Væri yfirmat um þetta atriði því bersýnilega tilgangslaust. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur að öðru leyti en því að síðastnefnda spurningin var ekki lögð fyrir dómkvadda yfirmatsmenn.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni S ehf. um dómkvaðningu yfirmatsmanna.
Félagsstofnun stúdenta (Guðjón Ólafur Jónsson) gegn
Gústafi Vífilssyni og Sjóvá-Almennum tryggingum hf. og TÓV verkfræðistofu ehf. (
Othar Örn Petersen lögmaður),
Hornsteinum arkitektum ehf. og Ögmundi Skarphéðinssyni (
Andri Árnason lögmaður) og
Verði tryggingum hf. og Sveinbirni Sigurðssyni og þrotabúi Sveinbjörns Sigurðssonar hf. (enginn)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa G o.fl. um dómkvaðningu þriggja yfirmatsmanna og tveggja matsmanna til að svara viðbótarspurningum. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með fyrstu matsspurningu leituðu matsbeiðendur endurskoðunar á forsendum sem matsmenn lögðu til grundvallar niðurstöðum sínum um raka í inn- og útveggjum tiltekinna fasteigna og þar með á atriðum sem undirmatsgerð hefði tekið til. Þá hefði G o.fl. verið heimilt með bókun í þingbók að hverfa frá því að aðrar matspurningar fælu í sér beiðni um yfirmat en óska þess í stað eftir nýju mati. Var hinn kærði úrskurður staðfestur, þó þannig að G o.fl. höfðu fallið frá því fyrir Landsrétti að óska eftir matsgerð um aðra af tveimur viðbótarspurningum.
Í málinu deildu A og B um hvar lögheimili barns þeirra, C, ætti að vera og hvernig umgengni skyldi háttað en samkomulag var milli þeirra um að fara sameiginlega með forsjá barnsins. Við meðferð málsins í héraði var aflað matsgerðar og var það niðurstaða matsmanns að lögheimili barnsins ætti að vera hjá B. Héraðsdómur, sem var skipaður einum sérfróðum meðdómsmanni, byggði á matinu og komst að þeirri niðurstöðu að lögheimili C yrði hjá B og að umgengni yrði háttað með nánar tilgreindum hætti. Við meðferð málsins fyrir Landsrétti var aflað yfirmatsgerðar. Í dómi Landsréttar, sem einnig var skipaður sérfróðum meðdómsmanni, var rakið að undir- og yfirmatsmönnum hefði borið saman um að A og B væru bæði hæf til að fara með forsjá barnsins og lögheimili, að aðstæður beggja foreldra til barnauppeldis væru viðunandi og að þau hefðu bæði getu og vilja til að sinna barninu. Hins vegar yrði skýrlega ráðið af báðum matsgerðum að barnið væri í sterkari tilfinningatengslum við B. Þá bæru gögn málsins með sér að A hefði á tímabili lokað alfarið á samskipti barnsins við B og foreldra B en sú tálmun var að mati dómsins sérstaklega alvarleg í ljósi sterkra og mikilvægra tengsla barnsins við B og foreldra B á viðkvæmum tíma í lífi barnsins. Þótt ekki lægi fyrir að tálmun af þessum toga hefði komið upp síðar var lagt til grundvallar að B væri að fyrra bragði líklegri en A til að tryggja rétt barnsins til eðlilegrar umgengni. Þá þótti ekki ráðið af gögnum málsins að hægt væri að leggja til grundvallar að meiri stöðugleiki væri í lífi A en B til framtíðar litið eins og gert hafði verið í yfirmati. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um að lögheimili C skyldi vera hjá B og hvernig umgengni skyldi háttað.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni S ehf. um dómkvaðningu tveggja yfirmatsmanna til að svara matsspurningum A og dómkvaðningu matsmanna til að svara matsspurningum B samkvæmt framlagðri matsbeiðni. Í málinu krafðist B ehf. þess að synjað yrði um dómkvaðningu matsmanna og yfirmatsmanna til að svara matsspurningum A og B. E hf. krafðist þess í fyrsta lagi að hafnað yrði beiðni um að leggja matsspurningar 8, 9 og 13 fyrir dómkvadda matsmenn og í öðru lagi að viðurkennt yrði að S ehf. skyldi bera ábyrgð á öllum kostnaði sem félli til vegna matsbeiðni. Í úrskurði Landsréttar kom fram að tilgreindar matsspurningar fælu í sér annars vegar mat á álitaefnum sem krefðust lagaþekkingar, og væri það því hlutverk dómara en ekki sérfróðra matsmanna að leggja mat á þau atriði, og hins vegar fælu þær í sér endurmat á þörf á úrbótum, sem skyldi eiga sér stað í formi yfirmats. Var ákvæði hins kærða úrskurðar um heimild S ehf. til að fá dómkvadda matsmenn til að veita svör við spurningum 8, 9 og 13 því fellt úr gildi. Þá var beiðni B ehf. um synjað verði um dómkvaðningu matsmanna til að svara matsspurningum B hafnað. Jafnframt var ekki talið að E hf. hefði lögvarða hagsmuni af því að fá skyldu S ehf. um ábyrgð á öllum kostnaði sem félli til vegna matsbeiðni viðurkennda. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur að öðru leyti en því að spurningar 8, 9 og 13 í matsbeiðni S ehf. verða ekki lagðar fyrir dómkvadda matsmenn.
Stefnda talið hafa brotið gegn lögum um opinber innkaup við útboð á sorphirðu í sveitarfélaginu síðari hluta ársins 2011. Var krafa stefnanda talin fyrnd. Auk þess var stefnandi ekki talinn hafa fært sönnur fyrir ætluðu tjóni sínu og var stefnda sýknað af af skaðabótakröfu stefnanda.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um öflun yfirmats til þess að hnekkja niðurstöðum matsgerðar um forsjárhæfni hennar.
Allianz Global Corporate & Specialty AG, Alterra Corporate Capital 2 Ltd, Alterra Corporate Capital 3 Ltd, Brian John Tutin, Bridget Anne Carey-Morgan, Brit Insurance Ltd, Carol Jean Harris, David John De Marle Coulthard, Eileen Elsie Hunter, Gary Frederick Sullivan, Ian Richard Posgate, John Leon Gilbart, Joseph Elmaleh, Julian Michael West, Kelvin Underwriting Ltd, Liberty Mutual Insurance Europe Ltd, Nameco Ltd, Nameco Ltd, Norman Thomas Rea, Novae Corporate Underwriting Ltd, QBE Corporate Ltd, QBE International Insurance Ltd, Richard Michael Hodgson Read, SCOR Underwriting Ltd og Sorbietrees Underwriting Ltd (
Viðar Lúðvíksson lögmaður)
gegn
LBI ehf,
Andra Sveinssyni,
Halldóri J. Kristjánssyni,
Jóni Þorsteini Oddleifssyni,
Kjartani Gunnarssyni (
Pétur Örn Sverrisson lögmaður),
Sigurjóni Þorvaldi Árnasyni (
Reimar Snæfells Pétursson lögmaður),
Svöfu Grönfeldt (
Ólafur Haraldsson lögmaður) og
Þorgeiri Baldurssyni (
Guðjón Ármannsson lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfum A o.fl. um dómkvaðningu matsmanna. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, kom meðal annars fram að samkvæmt beiðni A o.fl. væri tilgangur þeirra að óska eftir yfirmati að meginstefnu sá að yfirmatsmenn myndu svara til hlítar spurningum sem matsmenn hefðu ekki talið sér fært að svara á grundvelli fyrirliggjandi gagna. Var talið að þessi hluti beiðni A o.fl. fæli í reynd í sér að yfirmatsmenn héldu áfram matsstörfum undirmatsmanna þar sem þeim sleppti og væri hún því í andstöðu við ákvæði 64. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Varðandi hinn hluta beiðninnar þar sem óskað var eftir endurskoðun á tilteknum niðurstöðum matsmanna kom fram að þær fyrirsjáanlegu tafir sem yrðu á meðferð málsins vegna framkvæmdar yfirmats um þau atriði væru úr hófi að teknu tilliti til meginreglunnar um hraða málsmeðferð og rétt annarra aðila samkvæmt 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni G ses. um dómkvaðningu matsmanna. Hafði í málinu verið aflað bæði matsgerðar og yfirmatsgerðar að beiðni H ehf. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þótt þær spurningar sem G ses. beindi til matsmanna væru ekki orðaðar á sama veg og í matsbeiðnum H ehf. léki ekki vafi á því að með matsbeiðninni leitaði G ses. endurskoðunar á niðurstöðum yfirmatsmanna, fyrst og fremst með því að vefengja þær forsendur sem þeir lögðu til grundvallar. Hefði endurmat samkvæmt 64. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þegar farið fram og samkvæmt gagnályktun frá því ákvæði yrði ekki leitað nýrrar matsgerðar um sömu atriði. Gæti G ses. hins vegar kvatt matsmenn fyrir dóm til að gefa skýrslu, sbr. 1. mgr. 65. gr. sömu laga, og leitað skýringa þeirra á því sem kæmi fram í matsgerð, þar á meðal þeim forsendum sem hún væri reist á. Við úrlausn málsins kæmi sönnunargildi matsgerða til athugnar og væru hendur dómara ekki sérstaklega bundnar í því efni, sbr. 44. gr. laganna. Var beiðni G ses. því hafnað.
Ákæruvaldið (Sigríður J. Friðjónsdóttir ríkissaksóknari) gegn
X (enginn)
Hafnað var kröfu X um dómkvaðningu yfirmatsmanna til að endurmeta tilgreind atriði þar sem þau höfðu þegar verið metin yfirmati.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni K um að yfirmat færi fram á tveimur spurningum í máli sem K hafði höfðað á hendur B, en fallist á yfirmatsbeiðni K að öðru leyti. Talið var að með spurningunum væri ekki leitað endurmats á sömu atriðum og undirmatsgerð hefði tekið til í skilningi 64. gr. laga nr. 91/1991. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur um að hafna yfirmatsbeiðni K að þessu leyti.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni K um að yfirmat færi fram á tveimur spurningum í máli sem K hafði höfðað á hendur M, en fallist á yfirmatsbeiðni K að öðru leyti. Talið var að með spurningunum væri ekki leitað endurmats á sömu atriðum og undirmatsgerð hefði tekið til í skilningi 64. gr. laga nr. 91/1991. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur um að hafna yfirmatsbeiðni K að þessu leyti.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni K um að yfirmat færi fram á tveimur spurningum í máli sem K hafði höfðað á hendur C og M, en fallist á yfirmatsbeiðni K að öðru leyti. Talið var að með spurningunum væri ekki leitað endurmats á sömu atriðum og undirmatsgerð hefði tekið til í skilningi 64. gr. laga nr. 91/1991. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur um að hafna yfirmatsbeiðni K að þessu leyti.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina beiðni S um að dómkvaddir yrðu yfirmatsmenn til að svara nánar tilgreindum spurningum. Var talið að af hluta spurninganna yrði ekki annað ráðið en að þar væri óskað eftir mati á sömu atriðum og áður hefðu verið metin með undirmatsgerð og óskað væri yfirmats á. Væru þær því tilgangslausar til sönnunar, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Var kröfu S um að dómkvaddir yrðu matsmenn til að svara þeim spurningum því hafnað. Að því virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.
B höfðaði mál gegn O, Ó sf., Í hf., M Ltd. og E hf. vegna ætlaðra galla á verki við uppbyggingu snjóflóðavarnargarða í B. Fyrir þingfestingu málsins í héraði krafðist B þess að dómkvaddir yrðu matsmenn til að meta nánar tilgreind atriði varðandi fyrrgreindar framkvæmdir, meðal annars um ástæður þess að netgreindur og grjótfylling hefðu hrunið í snjóflóðavarnargörðunum. Við meðferð málsins lagði O fram beiðni um að dómkvaddir yrðu þrír menn til að framkvæma yfirmat á tilteknum atriðum í tengslum við fyrrnefnda matsgerð. Í úrskurði héraðsdóms var beiðni O tekin til greina með vísan til þess að þrátt fyrir að spurningar yfirmatsbeiðninnar væru ekki þær sömu og fram hefðu komið í undirmatsbeiðni væri yfirmatsmönnum samkvæmt beiðninni ætlað að endurmeta það sem matsmönnunum hefði verið falið að meta í undirmati, þ.e. orsakir þess að netgrindur og grjótfylling höfðu hrunið niður í umræddum snjóflóðavarnargörðum. Í dómi Hæstaréttar var hinn kærði úrskurður hins vegar felldur úr gildi og tekið fram að þær spurningar, sem fram kæmu í matsbeiðni O, væru hvergi nærri þær sömu eða samsvarandi þeim, sem leitað hefði verið svara við í matsbeiðni B. Samkvæmt 64. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála gæti aðili krafist yfirmats um atriði sem áður hefðu verið metin. Þessu skilyrði væri ekki fullnægt.
Stefndi dæmdur til greiðslu skaðabóta vegna mikilla skemmda á húsi stefnanda sem talið var að rekja mætti til bótaskyldrar háttsemi stefnda.
D var dæmt til að greiða O rekningsskuld með vöxtum. Í málinu hafði D uppi gagnkröfu til skuldajafnaðar byggða á því að félagið hefði orðið fyrir tjóni vegna þess að O hefði viðhaft ólögmætt samráð um verðlagningu á gasolíu og skipagasolíu við tvö önnur olíufélög og hafi D af þeim sökum þurft að greiða of hátt verð fyrir þær olíuvörur á tilteknu árabili. D var ekki talið hafa sannað að félagið hefði orðið fyrir tjóni og var gagnkröfunni hafnað.
Deilt um fjárhæð endurgjalds fyrir smíði íbúðarhúss. Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda sanngjarnt endurgjald á grundvelli 28. gr. laga nr. 42/2000 og niðurstöðu tveggja yfirmatsmanna.
Hallur Örn Kristínarson (
Þormóður Skorri Steingrímsson hdl)
gegn
Vátryggingafélagi Íslands hf Erlu Sigríði Ragnarsdóttur og Magnúsi Guðjóni Teitssyni
Stefnandi lenti í umferðarslysi og slasaðist. Var tjón hans gert upp á grundvelli matsgerðar sem stefnandi og hiðs stefnda tryggingarfélag öfluðu sameiginlega. Stefnandi höfðaði um átta árum síðar mál á hendur ökumanni bifreiðar þeirrar er olli árekstrinum, eiganda bifreiðarinnar og tryggingarfélagi.krafði stefndu um viðbótarbætur á grundvelli 11. gr. skaðabótalaga á þeim forsendum að ófyrirsjáanlegar breytingar hafi orðið á heilsu hans frá því að hið stefnda tryggingarfélag hafði gert upp bótakröfur hans. Voru stefndu sýknuð af kröfum stefnanda.
Stefnandi krafði stefndu um greiðslu skaðabóta vegna umferðarslyss. Voru stefndu sýknuð á þeim forsendum að ekki væri sýnt fram á að orsakatengsl væru milli heilsubrests stefnanda og slyssins.
Tveir menn, sem í öðru máli höfðu verið sakfelldir fyrir líkamsárás, voru dæmdir til að greiða árásarþolanum skaðabætur.