SV, stjórnarmaður í S hf., og S&G ehf., hluthafi í S hf., höfðuðu mál á hendur S hf. og kröfðust þess að fá ógilta með dómi ákvörðun hluthafafundar félagsins sem haldinn var 9. maí 2016, þar sem samþykkt var að selja F ehf. lóðarréttindi að Austurvegi 12 og 14, Hvolsvelli, og önnur réttindi. Krafan var byggð á því að ákvörðunin hafi verið tekin með ólögmætum hætti og bryti í bága við 95. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög. Á umræddum hluthafafundi samþykkti meirihluti stjórnar að selja F ehf. lóðarréttindin en SV, sem var mættur fyrir hönd S&G ehf., mótmælti tillögunni. Á hluthafafundinum kom í ljós að F ehf. var búið að semja við L ehf. um leigu á fasteign á lóð S hf., án fyrirvara um að félagið hefði ekki aflað sér lóðarleiguréttinda. Þá byggja SV og S&G ehf. meðal annars á því að lóðarréttindin hafi verið seld á undirverði og ákvörðun hluthafafundar því unnið gegn því grundvallarmarkmiði hlutafélags að hámarka fjárhagslega hagsmuni félagins og þar með félagsmanna. Í málinu lágu fyrir tvær undirmatsgerðir og yfirmatsgerð þar sem lagt var mat á verðmæti hinna seldu lóðarréttinda. Landsréttur taldi rétt að byggja á niðurstöðu yfirmatsgerðar fremur en undirmatsgerðar en þó var ekki byggt á henni fullum fetum. Var umsamið kaupverð fyrir lóðarréttindin í meginatriðum í samræmi við niðurstöðu yfirmatsins. Ákvæði samnings um sölu á lóðarréttindum að Austurvegi 12 voru þó að öðru leyti talin óvenjuleg þar sem það var að talsverðu leyti undir F ehf. komið hvenær eða hvort til þess kæmi að sótt yrði um byggingarleyfi fyrir hótel á lóðinni og þar með hvort og þá hvenær hið umsamda endurgjald yrði greitt. Ákvörðun hluthafafundar um að selja lóðirnar með þeim hætti sem gert var var viðskiptaleg ákvörðun. Við mat á því hvort hún hafi farið í bága við 95. gr. laga nr. 21/1995 verði að ætla hluthafafundi S hf. talsvert svigrúm til að meta og bera saman alla hagsmuni og áhættuþætti og taka þá ákvörðun sem best var talin samrýmast hagsmunum félagsins. Skipti máli í því sambandi að samskipti og samstarf aðila snerust fyrst og fremst um áform um rekstur eldfjallamiðstöðvar og sýningar og kom snemma í ljós að ekki væri gagnkvæmur áhugi fyrir því að eiga samstarf um byggingu og rekstur fasteigna. Gátu greiðsluskilmálar varðandi lóðarréttindin að Austurvegi 12 einir og sér ekki breytt því heildarmati að ákvörðunin rúmaðist innan þess svigrúms sem hluthafafundur félagsins hafði til að taka hana. Landsréttur taldi að að öllu virtu um meginmarkmið aðila um rekstur eldfjallamiðstöðvar og sýningar, samskipti þeirra og aðdraganda ákvörðunarinnar yrði ekki talið að SV og S&G ehf. hefðu sýnt nægilega fram á að ákvörðun hluthafafundar, um að selja F ehf. lóðarréttindi og annað sem tengdist lóðunum á þeim kjörum sem um var samið, hafi verið til þess fallin að afla ákveðnum hluthöfum eða öðrum ótilhlýðilegra hagsmuna á kostnað annarra hluthafa eða félagsins þannig að það færi í bága við 95. gr. laga nr. 2/1995. Var kröfu SV og S&G ehf. um ógildingu á ákvörðun hluthafafundar S hf. því hafnað.
Þ ehf. höfðaði mál á hendur L ehf. og krafðist greiðslu að fjárhæð 49.652.855 krónur fyrir eigin vinnu og útlagðan kostnað við verk sem fólst í undirbúningi fyrir verklegar framkvæmdir á lóð að Hlíðarenda 1-7 sem L ehf. hafði lóðar- og byggingarrétt yfir. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt hluthafasamkomulagi sem gert var samhliða kaupum A ehf., systurfélags Þ ehf., á öllu hlutafé í L ehf. hefði verið áskilið að samþykki beggja stjórnarmanna í L ehf. þyrfti til svo kostnaður yrði felldur á félagið. Af því sem fram hefði komið í málinu yrði ekki ráðið að Þ ehf. hefði aflað samþykkis L ehf. fyrir umræddum kostnaði. Talið var að ekki skipti máli þótt L ehf. hefði verið ljóst að Þ ehf. stofnaði til kostnaðar vegna framkvæmdanna og ekki var fallist á að á þeim grunni hefði komist á munnlegur samningur um þá verkþætti sem ráðist var í. Þá var hvorki fallist á að L ehf. hefði með tómlæti sínu samþykkt tiltekinn reikning né að krafa Þ ehf. gæti náð fram að ganga á öðrum grunni. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu L ehf.
Áfrýjendurnir ÁV, NV og SV eldri og stefndi SV yngri, sem til samans áttu helming hluta í V ehf., gerðu hluthafasamkomulag 1. mars 2010. Í maí 2014 framseldi SV eldri alla hluti sína í V ehf. til N Ltd. og í desember sama ár voru sömu hlutir framseldir til D Ltd. Fyrrnefnda félagið var að mestu í eigu hans en það síðarnefnda að öllu leyti. Í ágúst 2016 lýsti SV yngri yfir riftun á hluthafasamkomulaginu á þeim grundvelli að það hefði verið vanefnt í svo verulegum atriðum að riftun væri heimil, auk þess sem forsendur fyrir því væru brostnar og einstök ákvæði þess ógildanleg. Í málinu kröfðust ÁV, NV, SV eldri og D Ltd. þess að riftunin yrði ógilt. Í dómi Hæstaréttar kom fram að framangreindar ráðstafanir SV eldri á hlutum hans í V ehf. hafi verið heimilar á grundvelli hlutahafasamkomulags allra hluthafa í félaginu frá árinu 2008, eins og því var síðar breytt, og samþykktum þess frá maí 2014. Á hinn bóginn yrði að gæta að því að í hluthafasamkomulaginu frá 1. mars 2010 hefðu verið settar skorður við frelsi aðila þess til að framselja hluti sína í V ehf. Þannig hafi ekkert þeirra mátt ráðstafa hlutum sínum í félaginu án samþykkis allra hinna auk þess sem nýr hluthafi þyrfti að gangast undir samkomulagið. Hvorki N Ltd. né D Ltd. hefðu gengist undir umrætt hluthafasamkomulag auk þess sem engin efni voru til að telja að SV yngri hefði í verki samþykkt framsal hlutanna til D Ltd. Þegar af þessum ástæðum var lagt til grundvallar að gagnvart SV yngri hefði SV eldri vanefnt skyldur sínar samkvæmt hluthafasamkomulaginu. Við mat á vægi þessara vanefnda var litið til þess að umræddir hlutir hefðu svarað til 34,5% allra hluta í V ehf. og hefði því eigandi þeirra farið með 69% atkvæða um ákvarðanir sem samkomulagið hefði náð til. Á grundvelli þessara hluta hefði þannig eigandi þeirra upp á sitt eindæmi getað ráðið á vettvangi V ehf. gerðum allra aðila hluthafasamkomulagsins. Hafi SV yngri haft verulega hagsmuni af því hver færi með þetta forræði yfir hlutum hans í V ehf., en enga tryggingu hafi hann haft fyrir því að D Ltd. kæmist ekki í eigu annars en SV eldri. Þegar af þessum ástæðum var talið að vanefndir SV eldri hefðu verið verulegar og riftun SV yngri þar af leiðandi heimil. Var hann því sýknaður af kröfu ÁV, NV, SV eldri og D Ltd.
Ágreiningur laut að greiðsluskyldu L ehf. á útlögðum kostnaði Þ ehf. vegna verkframkvæmda við lóð að Hlíðarenda 1-7, meðal annars vegna vinnu arkitekta, verkfræðinga og verktaka, samtals að fjárhæð 49.652.855 krónur. Talið var að í samningi um kaup A ehf., sem er systurfélag áfrýjanda, á hlutafé í stefnda af H ehf., sem er móðurfélag stefnda, og hluthafasamkomulagi sem gerður var í tengslum við kaupin hafi falist að áhætta af kostnaði sem hvor aðili samningsins um sig stofnaði til, beint eða óbeint, í gegnum systur- eða móðurfélög, væru á ábyrgð þess aðila sem til hans stofnaði þar til stjórn og/eða hluthafafundur stefnda samþykkti kostnaðinn. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu L ehf. því staðfest.
SV yngri, ÁV og NV og SV eldri gerðu með sér hluthafasamkomulag 1. mars 2010 um meðferð hlutafjáreignar sinnar í V ehf. í því skyni að standa vörð um sameiginlega hagsmuni þeirra í félaginu. Í árslok 2013 framseldi SV eldri rúmlega þriðjungs hlut sinn í félaginu til N Ltd., sem var í sameiginlegri eigu hans og barna hans SV yngri, ÁV og NV. Um ári síðar var hluturinn framseldur til DS Ltd. sem var að öllu leyti í eigu SV eldri. Með bréfi 23. ágúst 2016 lýsti SV yngri yfir riftun á hluthafasamkomulaginu, í aðalatriðum á þeim grundvelli að samkomulagið hefði verið vanefnt í verulegum atriðum, að forsendur þess væru brostnar og að einstök ákvæði þess væru ógildanleg og óskuldbindandi fyrir hann. Í kjölfarið höfðuðu SV eldri, ÁV, NV og DS Ltd. mál gegn SV yngri til ógildingar á riftuninni. Landsréttur féllst ekki á að SV eldri hefði brotið gegn samkomulaginu með framsali til N Ltd. og síðar til DS Ltd. í trássi við ákvæði þess þar sem SV yngri hefði samþykkt framsalið með beinum og óbeinum hætti og aðilar þess litið svo á að DS Ltd., líkt og forveri þess N Ltd., væri bundið af ákvæðum samkomulagsins ásamt SV eldri. Þá þótti ósannað að ákvæðum samkomulagsins hefði ekki verið fylgt eftir í framkvæmd og yrði riftun ekki á því byggð. Á hinn bóginn þótti samkomulagið ganga í berhögg við ýmis ófrávíkjanleg ákvæði laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög og samþykktir V ehf. Með hliðsjón af því og hversu víðtækar og ótímabundnar hömlur ákvæði samkomulagsins lagði á ákvörðunarvald og ráðstöfunarrétt stefnda yfir hlutafjáreign sinni í félaginu, þeim mikla vanda sem ríkti í samskiptum málsaðila og þeim djúpstæða og langvarandi ágreiningi sem uppi hefði verið um rekstur og stjórn þess, yrði að telja að þær forsendur sem lágu til grundvallar hluthafasamkomulaginu hefðu brostið í svo verulegum atriðum að SV yngri hefði verið rétt að líta svo á að hann væri óbundinn af ákvæðum þess. Var riftun samkomulagsins því talin réttmæt og niðurstaða héraðsdóms um sýknu SV yngri af kröfum SV eldri, ÁV, NV og DS Ltd. staðfest.