M höfðaði mál gegn B og krafðist þess að ógiltur yrði kaupsamningur M og B um allt hlutafé í einkahlutafélaginu Skientia ehf. og að B greiddi M 5.500.000 krónur auk dráttarvaxta. Til vara krafðist M þess að staðfest yrði riftun fyrrgreinds kaupsamnings og að B yrði gert að greiða M 5.500.000 krónur, auk dráttarvaxta. Í gagnsök krafðist B sýknu af kröfum M en til vara verulegrar lækkunar á þeim. Þá krafðist B þess að M yrði, í samræmi við framangreindan kaupsamning, gert að greiða henni 19.089.743 krónur auk dráttarvaxta, að frádreginni innborgun að fjárhæð 5.500.000 krónur. Með hinum áfrýjaða dómi var B sýknuð af kröfum M í aðalsök og fallist á fjárkröfu hennar í gagnsök. Hinn áfrýjaði dómur var staðfestur með vísan til forsendna hans.
H ehf. lýsti yfir riftun á kaupum á gólfþvottavél vegna galla. Í málinu var deilt um það hvort að bindandi samningur hefði komist á um kaup H ehf. á gólfþvottavél af R ehf. á grundvelli stöðuumboðs starfsmanns R ehf. Héraðsdómur féllst á það með R ehf. að starfsmaður þess hefði farið út fyrir umboð sitt þegar hann seldi H ehf. vélina og var R ehf. því sýknað á grundvelli aðildarskorts. Í dómi Landsréttar kom fram að starfsmaður R ehf. hefði stöðu sinnar vegna haft heimild til að annast sölu á vörum til H ehf. Þá væri ágreiningslaust að R ehf. seldi ekki gólfþvottavélar undir því merki sem um ræddi í málinu og hefði aldrei gert. Það lægi því fyrir að starfsmaðurinn hefði umrætt sinn farið út fyrir stöðuumboð sitt sem starfsmaður R ehf. Skuldbindingargildi tilboðsins réðist hins vegar af því hvort H ehf. hefði verið ljóst eða mátt vera ljóst þegar samningur komst á að starfsmaðurinn hefði farið út fyrir takmörk stöðuumboðs síns. Niðurstaða Landsréttar var sú að R ehf. væri bundið við þann samning sem starfsmaðurinn gerði við H ehf. Því var H ehf. unnt að beita vanefndaúrræðum á grundvelli laga um lausafjárkaup gagnvart R ehf. sem seljanda vörunnar og rifta kaupunum og krefjast endurgreiðslu kaupverðsins. Var R ehf. því dæmt til að greiða H ehf. samtals 6.933.584 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum.
Deilt var um hvort skilyrði hefðu verið fyrir hendi 9. nóvember 2023 fyrir riftun H á kaupum á bifreið sem hann hafði keypt af G ehf. í mars sama ár. H taldi að bifreiðin hefði við kaupin verið haldin galla sem ekki hefði tekist að bæta úr og honum því verið riftun heimil. G ehf. byggði meðal annars á því að lög nr. 48/2003 ættu ekki við um réttarsamband aðila. Þá hefði ætlaður galli verið óverulegur í skilningi 32. gr. laganna og skilyrði riftunar því ekki verið fyrir hendi. Með dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að lög nr. 48/2003 tækju til lögskipta aðila og að bifreiðin hefði, er kaupin voru gerð, verið haldin galla í skilningi b-liðar 2. mgr. 15. gr., sbr. 1. mgr. 16. gr. laganna. Þá taldi Landsréttur mega slá því föstu á grundvelli þeirra skriflegu gagna sem stöfuðu frá I, umboðsaðila þeirrar bifreiðategundar sem um ræddi, og vætti K, starfsmanns umboðsaðilans, að þegar H lýsti yfir riftun kaupanna hefði viðgerð I á bifreiðinni verið á lokastigi. Af gögnunum og vætti K taldi Landsréttur jafnframt mega ráða að í aðgerðum I hefðu falist tvær tilraunir til viðgerða á bifreiðinni og að leggja yrði til grundvallar að eftir síðari tilraunina, sem lauk 14. nóvember 2023, hefði verið búið að bæta úr þeim galla sem bifreiðin var haldin við kaupin, sbr. 2. mgr. 30. gr. laga nr. 48/2003. Þá taldi Landsréttur úrbæturnar að öllum atvikum máls virtum hafa farið fram innan hæfilegs tíma og án verulegs óhagræðis fyrir stefnda. Skilyrði 32. gr., sbr. 31. gr. laganna fyrir riftun H á kaupum á bifreiðinni 9. nóvember 2023 voru því ekki talin uppfyllt, enda viðgerð þá á lokastigi. G ehf. var því sýknað af kröfu H um staðfestingu riftunarinnar og endurgreiðslu kaupverðs.
Gjaldfelling stefnanda á eftirstöðvum lánssamnings ekki talin heimil og var stefndi því sýknaður af kröfu stefnanda.
H og S höfðuðu mál á hendur E og einkahlutafélagi hans, EB ehf., og kröfðust þess að viðurkennd yrði óskipt skaðabótaábyrgð þeirra á tjóni þeirra sem leiddi af því að kaupsamningur um fasteign, sem komst á með samþykktu kauptilboði, hefði ekki verði efndur. Jafnframt var krafist viðurkenningar á óskiptri skaðabótaábyrgð fasteignasalans G og fasteignasölunnar sem hún starfaði hjá, B ehf., þar sem G hefði ekki upplýst við tilboðsgerðina að seljandi eignarinnar, EB ehf., væri ekki eigandi hennar og gæti ekki ráðstafað henni. Héraðsdómur féllst á kröfur H og S en með hinum áfrýjaða dómi var niðurstaða héraðsdóms staðfest að því er varðaði E og EB ehf. en B ehf. og G sýknuð. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að EB ehf. bæri skaðabótaábyrgð á tjóni H og S sem hlaust af vanefndum félagsins gagnvart þeim með vísan til þeirra raka sem byggju að baki 2. mgr. 46. gr. laga nr. 40/2002. Jafnframt hefði E með ráðstöfun lóðar fasteignarinnar til félagsins L ehf. sýnt af sér saknæma háttsemi sem hann bæri ábyrgð á samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttarins. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um óskipta skaðabótaskyldu E og EB ehf. því staðfest. Um skaðabótaábyrgð B ehf. og G var talið að með því að upplýsa H og S ekki með neinum hætti um heimildarskort EB ehf. við samningsgerðina hefði G brotið gegn skyldum sínum sem löggiltur fasteignasali. Taldi Hæstiréttur að hún og vinnuveitandi hennar, B ehf., bæru óskipta ábyrgð á tjóni H og S sem af því hlaust samkvæmt 27. gr. laga nr. 70/2015 svo og almennum reglum skaðabótaréttar. Var því einnig fallist á kröfu H og S gagnvart B ehf. og G.
GA höfðaði mál á hendur E og einkahlutafélagi hans, EB ehf., og krafðist þess að viðurkennd yrði óskipt skaðabótaábyrgð þeirra á tjóni hennar sem leiddi af því að kaupsamningur um fasteign, sem komst á með samþykktu kauptilboði, hefði ekki verði efndur. Jafnframt var krafist viðurkenningar á óskiptri skaðabótaábyrgð fasteignasalans G og fasteignasölunnar sem hún starfaði hjá, B ehf., þar sem G hefði ekki upplýst við tilboðsgerðina að seljandi eignarinnar, EB ehf., væri ekki eigandi hennar og gæti ekki ráðstafað henni. Héraðsdómur féllst á kröfur GA en með hinum áfrýjaða dómi var niðurstaða héraðsdóms staðfest að því er varðaði E og EB ehf. en B ehf. og G sýknuð. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að EB ehf. bæri skaðabótaábyrgð á tjóni GA sem hlaust af vanefndum félagsins gagnvart henni með vísan til þeirra raka sem byggju að baki 2. mgr. 46. gr. laga nr. 40/2002. Jafnframt hefði E með ráðstöfun lóðar fasteignarinnar til félagsins L ehf. sýnt af sér saknæma háttsemi sem hann bæri ábyrgð á samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttarins. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um óskipta skaðabótaskyldu E og EB ehf. því staðfest. Um skaðabótaábyrgð B ehf. og G var talið að með því að upplýsa GA ekki með neinum hætti um heimildarskort EB ehf. við samningsgerðina hefði G brotið gegn skyldum sínum sem löggiltur fasteignasali. Taldi Hæstiréttur að hún og vinnuveitandi hennar, B ehf., bæru óskipta ábyrgð á tjóni GA sem af því hlaust samkvæmt 27. gr. laga nr. 70/2015 svo og almennum reglum skaðabótaréttar. Var því einnig fallist á kröfu GA gagnvart B ehf. og G.
Málsaðilar deildu um það hvort stefnda bæri að greiða stefnanda skaðabætur vegna afhendingardráttar og annarra nánar tilgreindra vanefnda í tengslum við samning frá 15. febrúar 2018 um kaup á stálgrindarhúsi, samlokuklæðningum ásamt uppsetningu hússins og klæðningarinnar á lóð stefnanda í Reykjavík. Dómurinn féllst ekki á að afhendingardráttur hefði verið fyrir hendi en dæmdi stefnda til að greiða stefnanda minni háttar skaðabætur vegna afhendingar á röngum boltasettum.
Þ ehf. keypti allt hlutafé í einkahlutafélaginu SF af S. Kaupverðið var 24 milljónir króna sem skyldi greiða með 24 mánaðarlegum jöfnum greiðslum. Þ innti af hendi greiðslur mánuðina ágúst til nóvember 2022 en ekki eftir það. Höfðaði S mál á hendur Þ ehf. til heimtu á sex gjaldföllnum greiðslum. Þ ehf. bar því við að S hefði vanefnt samning aðila verulega og væri samningurinn fallinn niður af þeim sökum og einnig vegna forsendubrests. Í dómi Landsréttar var því hafnað að með bréfi lögmanns S hefði hann vanefnt samning aðila eða boðað vanefndir af sinni hálfu. Ekki yrði heldur séð að S hefði brotið gegn ákvæði samningsins um samkeppnisbann. Einnig var því hafnað að forsendur samningsins hefðu brostið. Voru kröfur S því teknar til greina.
Með eignarnámssátt 30. janúar 2007 gerðu Þ og K með sér sátt vegna eignarnáms K á eignarréttindum Þ á 864 hektara landsvæði úr jörðinni Vatnsenda í Kópavogi. Ágreiningur reis með aðilum um efndir K á sáttargerðinni og höfðaði Þ mál á hendur K. Undir rekstri málsins í héraði lést Þ og tók sonur hans, M, við aðild málsins. Með dómi héraðsdóms var K gert að greiða M 1.400.000.000 króna í bætur vegna vanefnda K á ákvæði 2.2 í sáttargerðinni en K var sýknaður að svo stöddu af bótakröfu M vegna vanefnda á ákvæði 2.2.2 í henni. Héraðsdómur viðurkenndi einnig skyldu K til að greiða M skaðabætur vegna tapaðra árlegra leigutekna af 300 lóðum undir sérbýli samkvæmt ákvæði 2.2 í sáttargerðinni. Loks var með héraðsdómi fallist á fimm tilgreindar viðurkenningarkröfur M um skipulagningu lóða, einkaréttar til haustbeitar fyrir sauðfé og greiðslu kostnaðar við stofnun lóðanna og þinglýsingu leigusamninga vegna þeirra. K hafði lýst því yfir fyrir héraðsdómi að hann féllist á þær kröfur og fyrir Landsrétti var því einungis til úrlausnar ágreiningur um fyrstu tvær kröfur M. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að M hefði ekki sýnt fram á að K hefði frá því að sáttargerðin var gerð í janúar 2007 dregið að efna skyldur samkvæmt henni af öðrum ástæðum en leiddi af vatnsverndarkvöðum og óvissu um það hver væri réttmætur viðtakandi eignarnámsbótanna. Lagði Landsréttur til grundvallar að réttmætur vafi hefði verið uppi um það hver væri réttur viðtakandi greiðslna samkvæmt sáttargerðinni allt til þess tíma er Hæstiréttur kvað upp dóm 23. maí 2023 í máli nr. 45/2022. Þegar óvissunni var aflétt hefði K lýst því yfir að hann væri reiðubúinn til þess að efna skyldur sínar samkvæmt ákvæði greinar 2.2 auk þess sem hann viðurkenndi skyldur sínar til að efna ákvæði 2.2.4, 2.2.5, 2.2.6, 2.2.8 og 3.1 í sáttargerðinni. Var K því ekki talin hafa vanefnt skyldur sínar samkvæmt sáttargerðinni á þann hátt að M gæti gert kröfur á hendur honum um greiðslu bóta sem næmu markaðsvirði lands á tilgreindum svæðum og árlegum leigugreiðslum á lóðum þar. Var K því sýknaður af kröfu M um greiðslu skaðabóta vegna vanefnda á skyldu til að skipuleggja að minnsta kosti 300 lóðir á tilgreindum svæðum í samræmi við ákvæði 2.2 í sáttargerðinni og kröfu um viðurkenningu á skaðabótaskyldu K vegna tapaðra árlegra leigutekna af framangreindum lóðum. Þar sem K hafði ekki mótmælt kröfum M um staðfestingu á viðurkenningu hins áfrýjaða dóms á skyldu K til að skipuleggja byggingareit fyrir fjögur einbýlishús, skemmu og hesthús í heimalandi Vatnsendabýlis, tvær lóðir að Vatnsendabletti 134 og fjórar lóðir að Vatnsendabletti 241a, á einkaafnotarétti M til haustbeitar á nánar tilgreindu svæði og skyldu K til að greiða allan kostnað við stofnun lóða í heimalandi Vatnsendabýlis, á Vatnsendabletti 134 og á Vatnsendabletti 241a og þinglýsingu leigusamninga vegna sömu lóða, var niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest um þær kröfur.
Í málinu kröfðust H og S viðurkenningar á því að áfrýjendur bæru skaðabótaábyrgð vegna tjóns sem þau hefðu orðið fyrir vegna þess að ekki varð af kaupum þeirra á fasteign í samræmi við undirritað kauptilboð þar um. Kauptilboð sem H og S gerðu var í íbúð í óbyggðu raðhúsi sem gert var ráð fyrir að myndi rísa á lóð sem E hafði fengið úthlutað. Samkvæmt tilboðinu, sem komst á fyrir milligöngu áfrýjandans GÖ, var áfrýjandi EB ehf. tilgreindur seljandi eignarinnar. Í dómi Landsréttar var fallist á að H og S hefðu leitt nægar líkur að því að þau hefðu orðið fyrir tjóni og að fullnægt væri að öðru leyti skilyrðum 2. mgr. 95. gr. laga nr. 91/1991 til þess að dómur yrði lagður á kröfu þeirra. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að fallast bæri á kröfu H og S um að viðurkennt yrði að áfrýjendurnir E og EB ehf. bæru skaðabótaábyrgð á ætluðu tjóni þeirra vegna vanefnda á kaupsamningi þeirra og áfrýjandans EB ehf. sem rakið væri til saknæmrar háttsemi E. H og S byggðu kröfu sína gagnvart áfrýjendunum GÖ og B ehf. á því að GÖ hefði ekki upplýst um að seljandinn, áfrýjandi EB ehf., væri ekki eigandi fasteignarinnar og gæti því ekki ráðstafað henni. Landsréttur taldi að ekki yrði annað ráðið en að GÖ hafi mátt vera í góðri trú um að áform um að áfrýjandi EB ehf. yrði þinglýstur eigandi og seljandi eignarinnar myndu ganga eftir. Þá var ekki talið að GÖ hafi getað séð fyrir að fyrirsvarsmaður seljandans myndi ráðstafa lóðinni annað eða vanefna samninginn við G. Var ekki talið sýnt fram á að H og S hefðu verið betur sett þótt áfrýjandinn E hefði verið tilgreindur seljandi eignarinnar í kaupsamningi í stað EB ehf. Voru áfrýjendurnir GÖ og B ehf. því sýknuð af kröfum H og S í málinu.
Í málinu krafðist G viðurkenningar á því að áfrýjendur bæru skaðabótaábyrgð vegna tjóns sem hún hefði orðið fyrir vegna þess að ekki varð af kaupum hennar á fasteign í samræmi við undirritað kauptilboð þar um. Kauptilboð sem G gerði var í íbúð í óbyggðu raðhúsi sem gert var ráð fyrir að myndi rísa á lóð sem E hafði fengið úthlutað. Samkvæmt tilboðinu, sem komst á fyrir milligöngu áfrýjandans GÖ, var áfrýjandi EB ehf. tilgreindur seljandi eignarinnar. Í dómi Landsréttar var fallist á að G hefði leitt nægar líkur að því að hún hefði orðið fyrir tjóni og að fullnægt væri að öðru leyti skilyrðum 2. mgr. 95. gr. laga nr. 91/1991 til þess að dómur yrði lagður á kröfu hennar. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að fallast bæri á kröfu G um að viðurkennt yrði að áfrýjendurnir E og EB ehf. bæru skaðabótaábyrgð á ætluðu tjóni hennar vegna vanefnda á kaupsamningi hennar og áfrýjandans EB ehf. sem rakið væri til saknæmrar háttsemi E. G byggði kröfu sína gagnvart áfrýjendunum GÖ og B ehf. á því að GÖ hefði ekki upplýst um að seljandinn, áfrýjandi EB ehf., væri ekki eigandi fasteignarinnar og gæti því ekki ráðstafað henni. Landsréttur taldi að ekki yrði annað ráðið en að GÖ hafi mátt vera í góðri trú um að áform um að áfrýjandi EB ehf. yrði þinglýstur eigandi og seljandi eignarinnar myndu ganga eftir. Þá var ekki talið að GÖ hafi getað séð fyrir að fyrirsvarsmaður seljandans myndi ráðstafa lóðinni annað eða vanefna samninginn við G. Var ekki talið sýnt fram á að G hefði verði betur sett þótt áfrýjandinn E hefði verið tilgreindur seljandi eignarinnar í kaupsamningi í stað EB ehf. Voru áfrýjendurnir GÖ og B ehf. því sýknuð af kröfum G í málinu.
Staðfest var riftun á kaupsamningi aðila um fasteign og stefndu gert að greiða stefnanda málskostnað.
Stefndi sýknaður að svo stöddu af fjárkröfu stefnenda á þeim forsendum að greiðslutími kröfunnar þótti ekki vera kominn, þar sem stefnendur hefðu ekki uppfyllt nægilega ákvæði í kaupsamningum aðila um lagningu vegar og lagningu kaldavatnslagna.
Aðilar deildu um efndir kaupsamnings um jörð sem m.a. hafði verið notuð til ferðaþjónustureksturs. Stefnendur gerðu kröfu um fullar efndir skv. kaupsamningi, auk dráttarvaxta frá gjalddaga kröfunnar. Stefndu byggðu á því að skylda þeirra til fullra efnda skv. kaupsamningnum hefði fallið brott vegna áhrifa heimsfaraldurs af völdum Covid-19 og aðgerða stjórnvalda til að sporna við útbreiðslu faraldursins, sem hafi leitt til þess að ferðaþjónusta hafi nánast lagst af á árunum 2020 og 2021. Byggðu stefndu einkum á ólögfestri reglu kröfuréttar um force majeure, en einnig á reglu kröfuréttar um stjórnunarábyrgð. Jafnframt byggðu stefndu á 36. gr. laga nr. 7/1936 og reglunni um brostnar forsendur, sem og reglum fasteignakauparéttar um galla og kröfðust afsláttar af kaupverði og/eða lækkunar kaupverðs á grundvelli skaðabóta. Talið var að stefndu bæri að greiða eftirstöðvar samkvæmt kaupsamningi, en upphafstími dráttarvaxta var miðaður við höfðun málsins.
E ehf. höfðaði mál þetta og krafði S ehf. um greiðslu 9.548.000 króna. Ágreiningur aðila laut að því hvort S ehf. bæri að inna af hendi greiðslur til E ehf. á grundvelli þjónustusamnings sem aðilar höfðu undirritað. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfu E ehf. en 836.530 krónur dregnar frá höfuðstólnum vegna ógreiddrar húsaleigu sem E ehf. samþykkti að koma skyldi til frádráttar. Í dómi Landsréttar kom fram að lagt yrði til grundvallar, að virtum ákvæðum þjónustusamningsins, að S ehf. hefði skuldbundið sig til að greiða E ehf. fasta fjárhæð í hverjum mánuði sem miðaðist við 80 vinnustundir. Ekki var fallist á þá málsástæðu S ehf. að E ehf. hefði vanefnt þjónustusamninginn og því fyrirgert rétti til greiðslna samkvæmt honum. Að sama skapi hefði S ehf. ekki sýnt fram á að E ehf. hefði á tilgreindum fundi afsalað sér kröfu um greiðslu á grundvelli samningsins. Loks féllst Landsréttur ekki á varakröfu S ehf. um að ógreiddar leigugreiðslur E ehf. til S ehf. „kæmu að fullu til frádráttar kröfu E ehf.“, enda hefði S ehf. ekki skýrt málatilbúnað sinn, svo sem með sundurliðun kröfunnar eða með nákvæmri tilgreiningu á þeirri fjárhæð sem hann teldi að koma skyldi til frádráttar. Staðfesti Landsréttur því niðurstöðu hins áfrýjaða dóms.
Ú leigði húsnæði á tímabilinu 1. júlí 2017 til 31. mars 2020 af M ehf. og fyrrverandi eiganda húsnæðisins, G ehf. M ehf. krafði Ú um skaðabætur vegna vanefnda Ú á leigusamningnum, þar sem húsnæðinu hefði ekki verið skilað í því ástandi sem það var í er hann tók við því í upphafi leigutímans, að teknu tilliti til slits sem komið hafi til vegna eðlilegrar og umsaminnar notkunar. Tók krafa M ehf. annars vegar til ætlaðs tjóns sem Ú, eða fólk sem bjó í húsnæðinu á hans vegum, hefði valdið á fasteigninni og hins vegar til tapaðra leigutekna fyrir framkvæmdatíma sem og þann tíma sem tók að staðreyna kostnað við úrbætur. Í dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að um eitt samfellt leigusamband hefði verið að ræða og hafi Ú borið að skila M ehf. húsnæðinu ásamt tilheyrandi fylgifé í sama ástandi og hann tók við því 1. júlí 2017. Á það var fallist með héraðsdómi að rýrnun og spjöll hefðu orðið á hinu leigða húsnæði á leigutíma umfram það sem teldist eðlileg afleiðing venjulegrar eða umsaminnar notkunar húsnæðisins. Matsgerð dómkvadds matsmanns var lögð til grundvallar um heildarkostnað við nauðsynlegar úrbætur, umfram úrbætur á því sem teldist eðlilegt slit og hrörnun á hinu leigða húsnæði. Einnig var fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að M ehf. hafi orðið fyrir tjóni sem nam töpuðum leigutekjum af húsnæðinu á tímabilinu frá 1. maí 2020 til 11. mars 2021. Við ákvörðun á fjárhæð þess tjóns var niðurstaða yfirmatsgerðar lögð til grundvallar. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur og Ú gert að greiða M ehf. samtals 63.061.300 krónur ásamt tilgreindum dráttarvöxtum og málskostnaði.
Með leigusamningi til 20 ára leigði Í ehf. til F ehf. fasteign undir hótelrekstur. Vegna aðstæðna sem rekja mátti til heimsfaraldurs Covid-19 lokaði F ehf. hótelinu í apríl 2020. Í málinu krafðist F ehf. að endurgjaldsákvæði leigusamnings aðila yrði breytt á tímabilinu apríl 2020 til mars 2021. Í ehf. krafðist hins vegar greiðslu leigu fyrir tímabilið apríl 2020 til september sama ár. Hæstiréttur féllst ekki á að sjónarmið um áhættuskipti, stjórnunarábyrgð, brostnar forsendur eða regla 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga skyldu leiða til breytinga á samningi eða skyldum til greiðslu leigu. Leigusamningurinn hafði að geyma sérstakt ákvæði um force majeure aðstæður sem áhrif gæti haft í tilviki greiðslufalls F ehf. Atvik þóttu vera með þeim hætti að skilyrði samningsákvæðisins voru talin uppfyllt þannig að greiðslufall F ehf. frá 1. apríl 2020 til 31. mars 2021 þóttu ekki hafa falið í sér vanefnd. Á hinn bóginn var fallist á þá niðurstöðu hins áfrýjaða dóms að það leysi F ehf. ekki undan þeirri skyldu að greiða kröfuna eftir að því ástandi lauk. F ehf. var dæmt til að greiða Í ehf. leiguskuldina með dráttarvöxtum frá þeim tíma er efndahindrun samkvæmt samningsákvæðinu lauk.
Með leigusamningi til 20 ára leigði S ehf. til B hf. fasteignir undir hótelrekstur. Vegna aðstæðna sem rekja mátti til heimsfaraldurs Covid-19 lokaði B hf. hótelinu í mars 2020. Jafnframt greiddi B hf. 20% af umsaminni leigu á tímabilinu. Í málinu krafði S ehf. B hf. um vangoldnar leigu samkvæmt leigusamningnum, að frátöldum framangreindum innborgunum. Kröfu var jafnframt beint að I hf., sem með áritun á samninginn ábyrgðist greiðslu fjárhæðar sex mánaða leigu. Í dómi Hæstaréttar var lagt til grundvallar að áhættuskipti að gagnkvæmum samningi ættu ekki að hafa áhrif á leigu umrætt tímabil. Skylda til greiðslu peninga hefði ekki fallið niður vegna reglunnar um force majeure. Þá ætti regla um stjórnunarábyrgð sem skuldari bar fyrir sig ekki við í málinu og heldur ekki reglur um brostnar forsendur. Jafnframt hafnaði Hæstiréttur því að efni væru til þess á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga að skilyrði væru til þess að víkja til hliðar endurgjaldsákvæði samningsins. Þó var upphafstími dráttarvaxta leiguskuldar miðaður við höfðun máls í héraði en ekki við umsamda gjalddaga. Þá var I hf. dæmdur greiðsluskyldur eftir ábyrgð sinni samkvæmt samningnum og var upphafstími dráttarvaxta dómkröfunnar á hendur honum hinn sami og hjá B hf.
Stefndi, verktakafyrirtæki, var sýknaður af dómkröfum stefnanda um ógreidd laun í uppsagnarfresti í kjölfar riftunar á ráðningarsamningi stefnanda hjá stefnda. En talið var að dráttur stefnda á útgreiðslu launa til stefnanda hafi einn og sér ekki talist hafa falið í sér verulega vanefnd sem heimilaði stefnanda einhliða riftun á vinnusambandinu eins og hér stóð á og því var ekki talið að stefnandi ætti frekari rétt til launa.
F ehf. og Í ehf. gerðu með sér leigusamning árið 2013 þar sem F ehf. tók á leigu fasteign í eigu Í ehf. til ársins 2035 í því skyni að reka þar hótel. Vegna aðstæðna sem rekja mátti til Covid-19 faraldursins var hótelinu lokað frá 1. apríl 2020 til 31. mars 2021. Jafnframt greiddi F ehf. aðeins 20% af leigureikningi fyrir apríl 2020 og fjárhæð sem svaraði til 20% af heildarkröfu samkvæmt útgefnum reikningum fyrir janúar, febrúar og mars 2021, en greiddi ekki frekar móttekna leigureikninga á lokunartíma. Í málinu krafði Í ehf. F ehf. um vangoldnar leigugreiðslur samkvæmt leigusamningnum fyrir mánuðina apríl til og með september 2020 að frádregnum tilgreindum innborgunum. F ehf. krafðist sýknu af greiðslukröfu Í ehf. og að ákvæði leigusamnings um leigugreiðslur yrði vikið til hliðar allan tímann sem hótelinu var lokað. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að skilyrðum 3. mgr. 11. gr. leigusamnings aðila, þar sem samið var um áhrif ófyrirsjáanlegra atvika á gagnkvæma efndaskyldu (force majeure), hafi verið fullnægt í byrjun apríl 2020. Framangreint ástand hafi varað allt þar til F ehf. naut að nýju tekna af sölu á gisti- og veitingaþjónustu ári síðar á grundvelli samnings við S. Hefði F ehf. því ekki vanefnt greiðsluskyldu sína. Samningsákvæðið tæki einungis til þess tíma þegar efndahindrun væri til staðar og leiddi auk þess ekki til þess að krafa félli niður. Niðurstaða um það hvort greiðsluskylda F ehf. væri fallin niður réðist alfarið af því hvort efni væri til að víkja til hliðar grein 6.1 í samningi aðila um greiðslu leigu á grundvelli reglna um brostnar forsendur eða 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Landsréttur féllst á það með héraðsdómi að ekki kæmi til álita að beita reglunni um brostnar forsendur. Rétturinn vísaði til þess að 36. gr. laga nr. 7/1936 fæli í sér undantekningu frá meginreglu samningaréttar um skuldbindingargildi samninga og bæri almennt að beita varúð við beitingu hennar. Ganga yrði út frá því að leigusamningurinn hafi byggst á hagsmunamati tveggja jafnsettra aðila í viðskiptum. Samkvæmt honum hafi leigugreiðslur ekki tekið mið af afkomu í rekstri hótelsins. Ráðið yrði af dómaframkvæmd að nokkuð mikið þurfi til að koma svo að ákvæðum samnings af þessum toga milli jafnsettra aðila yrði vikið til hliðar eða breytt vegna atvika sem síðar koma til. Samningsaðilar þurfi því almennt sjálfir að bera áhættuna af því ef aðstæður breytist á samningstímanum. Framangreind sjónarmið eigi sérstaklega við um langtímasamninga þegar aðstæður breytist tímabundið á hluta samningstímans. Fjárhagsupplýsingar gæfu til kynna að rekstur F ehf. hafi verið mjög erfiður á þeim tíma sem ágreiningur aðila standi um en að vandinn hafi verið tímabundinn. Allan lokunartímann hafi F ehf. haft hið leigða húsnæði til umráða. Með vísan til alls þessa taldi Landsréttur ekki efni til að líta svo á að ósanngjarnt væri af hálfu Í ehf. að bera fyrir sig ákvæði leigusamningsins um greiðslu leigu. Var F ehf. því gert að greiða Í ehf. eftirstöðvar leiguskuldarinnar auk þess sem sýknað var af kröfum F ehf.
Ágreiningur málsaðila sneri að viðskiptum með bifreið en þá greindi á um hvenær samningur komst á um kaup og sölu hennar og á milli hverra. Þá laut ágreiningur þeirra jafnframt að því hvort uppfyllt hafi verið skilyrði riftunar samningsins og um greiðslu skaðabóta vegna ætlaðra vanefnda hans. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt samskiptum aðila, sem lágu fyrir á meðal gagna málsins, væri ljóst að bindandi samningur um kaup og sölu bifreiðarinnar hafi komist á 26. nóvember 2019. Þá hafi fyrsta greiðsla kaupverðsins verið innt af hendi 6. desember sama ár með 1.500.000 króna innborgun IC ehf. á reikning N ehf. Með hliðsjón af atvikum, gögnum málsins og málatilbúnaði áfrýjenda, var hafnað málsástæðum þeirra um aðildarskort til sóknar og varnar. Þá var rakið að ekki hafi verið samið sérstaklega um gjalddaga greiðslna eða afhendingu bifreiðarinnar. Þótt IC ehf. hafi ekki greitt eftirstöðvar kaupverðsins innan þeirra tímamarka sem áfrýjendur settu fram einhliða, fælist ekki í því greiðsludráttur af hálfu IC ehf. Skilyrði riftunar samningsins hafi því ekki verið fyrir hendi er áfrýjendur tilkynntu IC ehf. að þeir hygðust selja bifreiðina þriðja aðila. Samningur málsaðila hafi því enn verið í gildi þegar bifreiðin var seld þriðja aðila degi síðar. Í sölu bifreiðarinnar til þriðja aðila hafi falist veruleg vanefnd áfrýjenda á samningi þeirra við IC ehf. Félagið teldist hafa rift samningnum 2. janúar 2020. Hafi áfrýjendum þá borið að endurgreiða IC ehf. þá fjárhæð sem greidd hafði verið inn á kaupverðið ásamt nánar tilgreindum dráttarvöxtum, en áfrýjendur voru ekki taldir hafa sýnt fram á að þeir hefðu öðlast rétt til að halda nokkru eftir af því sem móttekið var. Annað það sem áfrýjendur færðu fram til stuðnings sýknukröfu sinni í málinu var ekki talið geta haggað þeirri niðurstöðu. Samkvæmt framangreindu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.
A höfðaði mál gegn B hf. til greiðslu bóta vegna riftunar á ráðningarsamningi A og byggði á því að B hf. hefði með saknæmum og ólögmætum hætti sagt henni fyrirvaralaust upp störfum. Laut ágreiningur aðila einkum að því hvort A hefði viðurkennt á fundi með stjórnendum hjúkrunarheimilisins og F, persónuverndarfulltrúa þess, að hafa miðlað upplýsingum úr sjúkraskrá tiltekins íbúa til C, óviðkomandi aðila. Með hinum áfrýjaða dómi var B hf. sýknað af kröfum A og lagt til grundvallar að A hefði viðurkennt á umræddum fundi að hafa miðlað upplýsingunum og þannig brotið með alvarlegum hætti gegn trúnaðar- og þagnarskyldu sinni. Við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti var spilaður framburður A, framkvæmdastjóra B hf., D, og vitnanna C, E og F fyrir héraðsdómi í heild sinni. Í dómi Landsréttar var tekið undir það mat héraðsdóms að framburður F hefði verið skýr, afdráttarlaus og trúverðugur. Þá var ekki talið að tengsl B hf. við Samtök fyrirtækja í velferðarþjónustu væru þess eðlis að áhrif hefði á það mat. Með þeim athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.
T höfðaði málið meðal annars gegn M ehf. til heimtu skaðabóta að fjárhæð 34.152.011 krónur með nánar tilgreindum vöxtum, vegna vanefnda á verksamningi sem aðilar gerðu með sér. Byggði T á því að ísetning M ehf. á gluggum í fjöleignarhúsi hefði verið ófullnægjandi á ýmsan hátt og gluggarnir haldnir göllum. Með dómi héraðsdóms var M ehf. gert að greiða T 33.395.212 krónur með nánar tilgreindum vöxtum. Var M ehf. sýknað af hluta kröfunnar vegna aðildarskorts, þar sem sá hluti varðaði séreignarhluta tiltekins íbúa og ekki lá fyrir undirritað framsal kröfunnar til T. Í dómi Landsréttar kom fram að með vísan til niðurstaðna dómkvadds matsmanns, sem M ehf. hefði ekki hnekkt, yrði á það fallist með héraðsdómi að T hefði sýnt nægilega fram á að frágangur, ísetning og gerð hinna umdeildu glugga, sem M ehf. setti í húsið, hefði verið óforsvaranlegur og ekki í samræmi við samning aðila og þær kröfur sem gerðar væru til slíkrar framkvæmdar. Með því hefði M ehf. bakað sér skaðabótaskyldu. Jafnframt var fallist á með héraðsdómi að með matsgerðum dómkvadds matsmanns hefði T fært á það sönnur að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna þess frágangs sem þar væri lýst. Taldi Landsréttur að krafan hefði ekki verið fyrnd þegar T höfðaði málið gegn M ehf. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sýknu að hluta þar sem yfirlýsing um framsal kröfunnar til T, sem dagsett var 4. maí 2020, og lögð fram fyrir Landsrétti þótti of seint fram komin. Varð af þeim sökum ekki á henni byggt í málinu gegn mótmælum M ehf. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um fjárhæð skaðabóta en vísað frá héraðsdómi af sjálfsdáðum dráttarvaxtakröfu T þar sem sú krafa hefði hvorki verið mörkuð með því að tilgreina ákveðinn vaxtafót né með vísun til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.
B hf. og S ehf. gerðu með sér leigusamning árið 2014 þar sem B hf. tók á leigu fasteign í eigu S ehf. til ársins 2036 í því skyni að reka þar hótel. Vegna aðstæðna sem rekja mátti til Covid-19 faraldursins var hótelinu lokað um tíma. Jafnframt greiddi B hf. aðeins 20% af umsömdu leigugjaldi frá apríl 2020. Í málinu krafði S ehf. B hf. um vangoldnar leigugreiðslur samkvæmt leigusamningnum, að frátöldum framangreindum innborgunum. Kröfu var jafnframt beint að áfrýjandanum I hf., sem með áritun á samninginn ábyrgðist greiðslu sex mánaða leigu samkvæmt honum. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að Covid-19 faraldurinn og ráðstafanir stjórnvalda tengdar honum hefðu falið í sér atburð sem í samningssambandi aðila hefði fallið undir hina óskráðu reglu um force majeure, enda hefði greiðsluvandi B hf. stafað af ófyrirsjáanlegum og óviðráðanlegum atburði sem var ótengdur rekstri félagsins að öðru leyti. Var því ekki talið að um vanefnd hefði verið að ræða af hálfu B hf. þótt félagið hefði aðeins greitt 20% af umsaminni leigu á tímabilinu frá apríl 2020 til og með nóvember sama ár. Í því fælist þó ekki sjálfkrafa að greiðsluskylda félli niður því skuldara bæri að efna samningsskuldbindingar sínar þegar efndahindrun sem fellur undir regluna um force majeure væri úr vegi, nema lög stæðu til annars. Þá taldi Landsréttur að ógilding ákvæðis leigusamnings aðila um leigugjald og ábyrgð I hf. á vanefndum myndi fela í sér óréttláta réttindaskerðingu. Kæmi því ekki til greina að beita reglunni um brostnar forsendur í málinu. Jafnframt hafnaði Landsréttur því að efni væru til þess á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga að leggja, í heild eða að hluta, á S ehf. hina endanlegu áhættu af áhrifum Covid-19 faraldursins á rekstur B hf. Í því efni var litið til meginreglu samningaréttar um skuldbindingargildi samninga og þess að samningsaðilar þurfi almennt sjálfir að bera áhættuna af því ef aðstæður breytast á löngum samningstíma. Þá hefði B hf., andstætt S ehf., notið góðs af ýmsum mótvægisaðgerðum stjórnvalda vegna Covid-19 faraldursins. Loks hefði S ehf. lagt út í kostnað bæði við öflun og rekstur hins leigða húsnæðis og við að laga það að þörfum B hf., allt gegn því leigugjaldi sem samið var um, auk þess sem B hf. hefði haft hið leigða til fullrar ráðstöfunar allan þann tíma sem krafa S ehf. tók til. Féllst Landsréttur því á að S ehf. ætti kröfu á hendur B hf. vegna vangoldinnar leigu samkvæmt leigusamningi aðila og á hendur I hf. á grundvelli ábyrgðarskuldbindingar þess félags samkvæmt samningnum.
L ehf. leigði veiðirétt á vatnasvæði Blöndu og Svartár frá árinu 2001 til 2019 af V. Eftir lok leigutímans reis ágreiningur annars vegar um uppgjör á skyldu L ehf. til að sleppa gönguseiðum og hins vegar um greiðslu kostnaðar vegna þrifa og viðhalds á veiðihúsum. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að samkvæmt uppgjörssamkomulagi aðila hefði L ehf. verið skylt að afhenda gönguseiði á árunum 2014 til 2016 nema samkomulag lægi fyrir um annað. L ehf. hefði lýst því yfir að hann myndi ekki sleppa þeim seiðum sem út af hefðu staðið og væri honum samkvæmt samningi aðila því skylt að bæta V þá vanefnd með því að greiða honum bætur sem næmu markaðsvirði seiðanna. Var talið sannað að L ehf. hefði átt eftir að sleppa 132.100 seiðum. Þá var V talinn hafa fært fram fullnægjandi sönnur fyrir því að markaðsverð gönguseiðis hefði á þeim tíma verið 125 krónur. Var L ehf. því dæmdur til að greiða V 20.475.500 krónur. L ehf. var á hinn bóginn sýknaður af öðrum fjárkröfum V.
Fallist var á kröfu stefnenda um að stefnda greiddi þeim 10.000.000 kr. vegna kaupa á rekstri, tækjum og vörumerki. Ekki var talið að stefnda hefði sýnt fram á hið selda hefði verið haldið slíkum göllum að henni hafi verið heimilt að halda eftir greiðslu eða rifta kaupunum.
R ehf. krafðist E ehf. um skaðabætur vegna vanefnda á kaupsamningi um fasteign. Ekki var fallist á þá röksemd E ehf. að þar sem verðmæti fasteignarinnar hefði aukist hefði R ehf. ekki orðið fyrir tjóni. Fallist var á kröfu R ehf. að hluta og var honum gert að greiða hluta málskostnaðar R ehf.
H ehf. og D ehf. gerðu með sér verksamning 28. nóvember 2017 og viðbótarsamning 1. apríl 2019 um efnissölu fyrir skrifstofuhluta byggingar D ehf. að Korngörðum 3 í Reykjavík, þar með talið á gólfplötum í bygginguna. Samkvæmt samningnum skyldi D ehf. afhenda H ehf. hönnunargögn vegna framleiðslu á gólfplötunum. Skyldi H ehf. því næst framleiða þær erlendis hjá fyrirtækinu A, annast flutning þeirra til Íslands og afhenda á verkstað. D ehf. rifti samningum aðila 26. maí 2020. H ehf. höfðaði þá mál á hendur D ehf. og krafðist efndabóta, enda hefði riftunin verið D ehf. óheimil. Fram kom í dómi Landsréttar að misbrestur hefði orðið á því að H ehf. tryggði að framleiðsla á gólfplötunum hæfist í tæka tíð svo unnt yrði að afhenda þær á verkstað 1. mars 2020 eins og upphaflega stóð til. Þetta hefði leitt til þess að ekki hefði verið unnt að hefja framleiðslu þeirra fyrr en í lok maí 2020. H ehf. hefði ekki hnekkt þeirri ályktun að enn frekari tafir á afhendingu gólfplatnanna, sem við blöstu í lok maí 2020 þegar upplýst var að framleiðsla á þeim væri ekki hafin, hefðu leitt til alvarlegrar seinkunar á framkvæmdum. Þá hefði D ehf. ítrekað fengið rangar upplýsingar um framleiðslu gólfplatnanna sem hefði að umfangi verið þýðingarmikill þáttur í framvindu þess sem eftir stóð af samningi aðila. Að þessu gættu var fallist á það með D ehf. að vanefnd H ehf. að þessu leyti hefði verið veruleg og hefði heimilað honum að rifta samningi aðila samkvæmt 25. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Var D ehf. sýknað af kröfum H ehf.
Talið var að ábyrgð ábyrgðarmanns á námsláni sem tekið var árið 2008, vegna ógjaldfallinna eftirstöðva, hafi fallið niður við gildistöku laga nr. 60/2020 um Menntasjóð námsmanna.
Jóhannes Sigurðsson, Magnús B Jóhannesson og Sigurður Eyberg Jóhannesson (
Skúli Sveinsson lögmaður)
gegn
Einari Jónssyni Drífu Friðgeirsdóttur (
Magnús Guðlaugsson lögmaður)
Fallist á hluta af kröfum stefnanda vegna vanefnda seljanda við kaup á fasteign.
Kaupendur fasteignar höfðuðu mál til þess að fá eignina afhenta úr hendi seljanda svo og afsals fyrir henni en kröfðust jafnframt skaðabóta eða afsláttar vegna galla á eigninni. Í gagnsök krafðist seljandinn þess að staðfest yrði riftun hennar á kaupsamningi um eignina vegna vanefnda kaupendanna. Hún krafðist jafnframt skaðabóta úr hendi þeirra. Riftun seljandans á kaupsamningnum var staðfest og seljandinn dæmdur til að endurgreiða kaupendunum kaupverðið.
Áfrýjendurnir ÁV, NV og SV eldri og stefndi SV yngri, sem til samans áttu helming hluta í V ehf., gerðu hluthafasamkomulag 1. mars 2010. Í maí 2014 framseldi SV eldri alla hluti sína í V ehf. til N Ltd. og í desember sama ár voru sömu hlutir framseldir til D Ltd. Fyrrnefnda félagið var að mestu í eigu hans en það síðarnefnda að öllu leyti. Í ágúst 2016 lýsti SV yngri yfir riftun á hluthafasamkomulaginu á þeim grundvelli að það hefði verið vanefnt í svo verulegum atriðum að riftun væri heimil, auk þess sem forsendur fyrir því væru brostnar og einstök ákvæði þess ógildanleg. Í málinu kröfðust ÁV, NV, SV eldri og D Ltd. þess að riftunin yrði ógilt. Í dómi Hæstaréttar kom fram að framangreindar ráðstafanir SV eldri á hlutum hans í V ehf. hafi verið heimilar á grundvelli hlutahafasamkomulags allra hluthafa í félaginu frá árinu 2008, eins og því var síðar breytt, og samþykktum þess frá maí 2014. Á hinn bóginn yrði að gæta að því að í hluthafasamkomulaginu frá 1. mars 2010 hefðu verið settar skorður við frelsi aðila þess til að framselja hluti sína í V ehf. Þannig hafi ekkert þeirra mátt ráðstafa hlutum sínum í félaginu án samþykkis allra hinna auk þess sem nýr hluthafi þyrfti að gangast undir samkomulagið. Hvorki N Ltd. né D Ltd. hefðu gengist undir umrætt hluthafasamkomulag auk þess sem engin efni voru til að telja að SV yngri hefði í verki samþykkt framsal hlutanna til D Ltd. Þegar af þessum ástæðum var lagt til grundvallar að gagnvart SV yngri hefði SV eldri vanefnt skyldur sínar samkvæmt hluthafasamkomulaginu. Við mat á vægi þessara vanefnda var litið til þess að umræddir hlutir hefðu svarað til 34,5% allra hluta í V ehf. og hefði því eigandi þeirra farið með 69% atkvæða um ákvarðanir sem samkomulagið hefði náð til. Á grundvelli þessara hluta hefði þannig eigandi þeirra upp á sitt eindæmi getað ráðið á vettvangi V ehf. gerðum allra aðila hluthafasamkomulagsins. Hafi SV yngri haft verulega hagsmuni af því hver færi með þetta forræði yfir hlutum hans í V ehf., en enga tryggingu hafi hann haft fyrir því að D Ltd. kæmist ekki í eigu annars en SV eldri. Þegar af þessum ástæðum var talið að vanefndir SV eldri hefðu verið verulegar og riftun SV yngri þar af leiðandi heimil. Var hann því sýknaður af kröfu ÁV, NV, SV eldri og D Ltd.
A og B, eigendur jarðarinnar D, kröfðust þess að C yrði borinn út af jörðinni sem hann leigði til lífstíðarábúðar samkvæmt byggingarbréfi. Í dómi Landsréttar kom fram að C hefði ekki greitt umsamin jarðarafgjöld í tvö ár. Hefði hann ekki fært sönnur fyrir því að hann hefði samið við fyrri eiganda jarðarinnar um aðra tilhögun greiðslu fyrir jarðarafnotin en fram kom í byggingarbréfinu. Hefði hann vanefnt verulega skyldur sínar samkvæmt byggingarbréfinu í skilningi 1. mgr. 37. gr. ábúðarlaga nr. 80/2004 og áfrýjendum því verið heimilt að segja upp samningi um lífstíðarábúð á jörðinni. Þá þótti uppsögn samningsins vera í samræmi við ákvæði ábúðarlaga. Var því fallist á kröfur A og B um að C viki af jörðinni.
VÍ hf. og VZI Ltd. gerðu með sér rammasamning um fjármögnun VÍ hf. á kaupum VZI Ltd. á fjármálagerningum og lánveitingum hans í viðskiptum við lögaðila í Úkraínu. Á grundvelli rammasamningsins gerðu aðilarnir lánssamning 1. september 2008 þar sem VÍ hf. veitti VZI Ltd. lán að fjárhæð 2.000.000 bandaríkjadalir. Var lánið veitt til þess að VZI Ltd. stofnaði til innláns hjá bankanum BL í Úkraínu. Í lánssamningnum kom fram að honum mætti í fyrsta lagi ljúka að liðnu ári eftir gerð hans en gjalddagi yrði að öðrum kosti 1. september 2015. Vexti af lánssamningnum skyldi aftur á móti greiða á sex mánaða fresti, í fyrsta sinn 1. mars 2009. Frá gjalddaga 1. mars 2012 var lánssamningurinn í vanskilum að því er varðaði vaxtagreiðslur. Í málinu krafði VÍ hf. VZI Ltd. aðallega um greiðslu að fjárhæð 2.000.000 bandaríkjadali með vísan til þess að félagið ætti gjaldkræfa kröfu á hendur VZI Ltd. sem hefði bakað sér skaðabótaskyldu sökum vanrækslu á skyldum sínum samkvæmt framangreindum samningum milli þeirra. Í niðurstöðu Hæstaréttar var m.a. vísað til þess að VZI Ltd. hefði ekki brugðist við bréfum VÍ hf. þar sem þess var annars vegar krafist að VZI Ltd. seldi fjármálagerninginn sem gerður var við BL og hins vegar þar sem VÍ hf. gjaldfelldi lánssamningin samkvæmt heimild í honum og krafðist greiðslu á tiltekinni fjárhæð. Þá yrði ekki séð að VZI Ltd. hefði tilkynnt VÍ hf. um vanskil úkraínska bankans á vaxtagreiðslum eða að hann hefði gert ráðstafanir til innheimtu skuldarinnar eins og honum hefði verið skylt samkvæmt rammasamningnum. Hefði VZI Ltd. með þessu brotið gegn skyldum sínum samkvæmt samningum aðilanna og þannig bakað sér skaðabótaábyrgð gagnvart VÍ hf. Þá var VZI Ltd. látinn bera hallann af því að ekki hefðu verið lögð fram haldbær gögn til stuðnings því að honum hefði ekki verið kleift að efna samningsskuldbindingar sínar sökum þess að BL hefði verið ómögulegt að greiða út innlánið eða standa skil á umsömdum vöxtum af því vegna gjaldeyrishafta eða samnings bankans við Seðlabanka Úkraínu. Var því tekin til greina krafa VÍ hf. um að VZI Ltd. yrði gert að greiða honum 2.000.000 bandaríkjadali, en dráttarvextir skyldu reiknast frá því tímamarki er mánuður var liðinn frá því VÍ hf. sendi VZI Ltd. bréf þar sem krafist var greiðslu á grundvelli lánssamningsins.
KGJ krafðist þess að viðurkennt væri að í gildi væri samningur milli hans og KGB um kaup KGJ á einkahlutafélaginu A ehf. fyrir 115.000.000 krónur. KGB hafði lýst yfir riftun á samningnum vegna verulegra vanefnda KGJ. Í dómi Hæstaréttar var rakið að KGJ hefði fullnægt þeirri skyldu sinni samkvæmt kaupsamningnum að greiða 16.000.0000 krónur „við kaupsamning“. Gjalddagi annarra greiðslna hefði ekki verið kominn þegar KGB hefði lýst yfir riftun að frátalinni greiðslu sem fólst í afhendingu fasteignarinnar G og stofnun einkahlutafélags vegna hennar, en sú greiðsla nam 23.500.000 krónum. Var ekki talið að veruleg vanefnd hefði verið fólgin í því að KGJ hefði hvorki stofnað einkahlutafélagið um fasteignina G né aflétt veðskuldum af henni enda yrði með engu móti ráðið af samningi aðila hvor þeirra hefði átt að hlutast til um stofnun félagsins. Var talið að KGB hefði ekki sýnt fram á að vanefnd KGJ hefðu verið svo veruleg að varðað gæti riftun og var því viðurkenningarkrafa KGJ tekin til greina.
Ágreiningur aðila laut að því hvort F hf. hefði verið heimilt að skuldajafna 30% af leigugreiðslu sinni til E hf. vegna ónæðis og óþæginda sem rekja mátti til framkvæmda í húsnæðinu. E hf. mótmælti því ekki að ónæði hefði verið af framkvæmdunum en taldi að það hefði ekki verið af því umfangi að það veitti F hf. rétt til afsláttar á leigugjaldinu samkvæmt 21. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þar sem framkvæmdirnar hefðu ekki verið viðgerðar- eða viðhaldsvinna sem E hf. hefði að lögum verið skylt að sinna, heldur framkvæmdir á vegum nýs leigutaka, yrði ákvæðum 21. gr. húsaleigulaga ekki beitt við mat á því hvaða óþægindi og ónæði F hf. þyrfti að þola án þess að öðlast rétt til afsláttar. Talið var að E hf. hefði ekki sýnt F hf. þá tillitssemi að tilkynna honum fyrirfram um framkvæmdirnar, sem hefðu falið í sér óþægindi fyrir hann, auk þess sem þeim hefði fylgt óþrifnaður. Í þessu hefði falist vanefnd á leigusamningnum af hálfu E hf. Samkvæmt almennum kröfurétti bæri F hf. sönnunarbyrði fyrir því hvert umfang vanefndanna hefði verið og að skilyrðum þess vanefndaúrræðis sem hann hefði beitt væri fullnægt. F hf. hefði hvorki með úrræði 1. mgr. 36. gr. húsaleigulaga né öðrum hætti lagt nauðsynlegan grundvöll að rétti sínum til þess afsláttar sem hann hefði einhliða tekið sér. Var því talið að réttur hans til afsláttarins væri ósannaður. Var F hf. gert að greiða E hf. umkrafða fjárhæð.
Með leigusamningi 23. október 2000 við S, félag í eigu tilgreinda sameigenda jarðarinnar Fells, tók E á leigu spildu úr landi Fells við austurbakka Jökulsárlóns á Breiðamerkursandi undir rekstur ferðaþjónustu við lónið. S höfðaði mál á hendur E og krafðist þess að staðfest yrði riftun sín 30. ágúst 2012 á leigusamningnum og viðurkennd skaðabótaskylda E gagnvart sér vegna vanefnda á samningnum. S reisti málatilbúnað sinn á margvíslegum ætluðum vanefndatilvikum af hálfu E. Ekki var talið að E hefði vanefnt leigusamninginn með verulegum hætti og var hann því sýknaður af kröfum S.
S auglýsti útboð vegna aksturs almenningsvagna innan starfsvæðis síns og milli þess og höfuðborgarsvæðisins. B ehf. var meðal þeirra sem bauð í aksturinn og átti félagið lægsta tilboð í útboðinu sem fólst í boði í fyrsta og annan verkhluta þess sameiginlega, en að auki hafði B ehf. boðið í hvorn verkhluta fyrir sig. Aðilar málsins deildu annars vegar um það hvort hið sameiginlega tilboð B ehf. í fyrst og annan verkhluta hefði verið ógilt og hins vegar hvaða kosti S átti þegar fyrir lá að B ehf. hygðist ekki standa við lægsta tilboð sitt í útboðinu. Hæstiréttur taldi að B ehf. hefði hvorki sýnt fram á að lægsta tilboð hans í útboðinu hefði vegna misritunar eða annarra mistaka orðið annars efnis en til hefði verið ætlast þannig að óskuldbindandi væri fyrir félagið samkvæmt 1. mgr. 32. gr. laga nr. 7/1936 né að tilboðið hefði verið óeðlilega lágt í skilningi 73. gr. laga nr. 84/2007. Hefði lægsta tilboð B ehf. í útboðinu því verið gilt og skuldbindandi fyrir félagið. Með tilkynningu sem send var um að tilboðið væri endanlega samþykkt hefði komist á bindandi samningur milli aðila á grundvelli útboðsgagna og lægsta tilboðs B ehf. Þegar ljóst hefði verið að B ehf. hugðist ekki standa við tilboðið hefði S verið heimilt samkvæmt almennum reglum kröfuréttar um fyrirsjáanlegar vanefndir að lýsa þá þegar yfir riftun samningsins, enda hefði vanefnd B ehf. verið veruleg. Var því fallist á með héraðsdómi að hefði B ehf. beðið tjón í skiptum sínum við S vegna þessa yrðu ástæður þess að öllu leyti raktar til háttsemi hans sjálfs en ekki til S. Var S því sýknað af kröfu B ehf. um skaðabætur. Á hinn bóginn vísaði Hæstiréttur til þess að S hefði ekki verið rétt að ganga til samningskaupa við annan aðila án þess að fram færi almennt eða lokað útboð á Evrópska efnahagssvæðinu þar sem ekki hefði verið fullnægt skilyrðum c. liðar 33. gr. laga nr. 84/2007. Hefði S átt þess kost að láta fara fram hraðútboð á grundvelli 60. gr. laganna, enda hefði verið fullnægt því skilyrði að fyrir hendi hefðu verið aðstæður sem honum yrði ekki um kennt. Þótt val á þeirri leið hefði að líkindum leitt til þess að akstur samkvæmt nýju útboði hefði ekki getað hafist á þeim degi sem til stóð, og S því þurft að semja tímabundið við annan um þann akstur, væru líkur til að S hefði með þeim hætti getað takmarkað tjón sitt frekar en reyndin varð. Þar sem valin hefði verið leið sem ekki hefði verið fær samkvæmt lögum nr. 84/2007 yrði hann að taka afleiðingum þess og bera sjálfur það tjón sem af kynni að hafa hlotist. Var B ehf. því sýknað af kröfu S.
M krafðist þess að L hf. yrði gert að afhenda sér innstæðu handveðsreiknings gegn uppgreiðslu áhvílandi lána á eigninni H á grundvelli samkomulags sem komist hefði á milli hennar og L. L hf., sem tekið hafið við réttindum og skyldum L samkvæmt ákvörðun Fjármálaeftirlitsins 9. október 2008, hélt því hins vegar fram að ekkert slíkt samkomulag hefði verið gert og að hann hefði aldrei fengið beiðni M um uppgjör þessara lána. Þá krafðist M skaðabóta vegna þess tjóns sem hún taldi sig hafa orðið fyrir og rekja mætti til vanefnda á þeirri skyldu sem hún taldi L hafa tekist á hendur. L hf. var sýknað af bótakröfu M vegna þess tjóns sem hún kynni að hafa orðið fyrir vegna háttsemi L, með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Af umsókn M um stofnun reikningsins, veðleyfum sem bankinn hafði gefið út í tengslum við sölu M á eigninni H, ákvæði kaupsamnings eignarinnar og samskipta M og L hf. á nánar tilgreindu tímabili mátti ráða, að L hf. hefði gagnvart M skuldbundið sig til að greiða upp, með því fé sem fengist fyrir sölu eignarinnar H, þau lán sem á henni hvíldu og ekki átti að flytja á aðra eign. L hf. hefði jafnframt borið að gera það svo fljótt sem verða mætti og í framhaldinu greiða M það sem eftir stæði á reikning hennar í samræmi við ákvæði handveðsyfirlýsingar. Þar sem ekkert var fram komið sem hefði verið því í fyrirstöðu að L hf. greiddi upp lánin á því tímamarki sem fyrsta greiðsla vegna sölu fasteignarinnar H barst inn á reikning M, var staðfest sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að taka aðalkröfu M þess efnis til greina.
Með samningi 26. maí 2008 tók M á leigu lóð undir sumarhús í Hrunamannhreppi af Ú og T. Bú M var tekið til gjaldþrotaskipta 26. janúar 2012. Ú og T töldu greiðslufall hafa orðið á greiðslu lóðarleigunnar og sendu af þeim sökum tilkynningu um riftun samningsins til M 11. febrúar 2012. Með kröfulýsingu 3. apríl sama ár vísuðu Ú og T til riftunarbréfsins og kröfðust þess að skiptastjóri hlutaðist til um að aflýsa öllum takmörkuðum eignarheimildum M samkvæmt lóðarleigusamningnum, sbr. 109. gr. laga nr. 21/1991. Þeim kröfum hafnaði skiptastjóri og var ágreiningi aðila vísað til úrlausnar héraðsdóms. Talið var að skilyrði riftunar hefðu ekki verið fyrir hendi og var aðalkröfu Ú og T um staðfestingu á riftun lóðarleigusamningsins því hafnað. Með hinum kærða úrskurði hafði varakröfu Ú og T verið vísað frá dómi á þeirri forsendu að hún hefði verið í ósamræmi við það ágreiningsefni sem skiptastjóri hefði leitað úrlausnar um. Ú og T höfðu nú uppi fyrir Hæstarétti sömu varakröfu og vísað hafði verið frá héraðsdómi. Þar sem efnisleg afstaða hafði ekki verið tekin til þessarar varakröfu í héraði var talið að Ú og T gætu ekki krafist úrlausnar um hana að efni til fyrir Hæstarétti, en í málinu leituðu þeir ekki eftir því að ákvæði hins kærða úrskurðar um frávísun varakröfunnar yrði endurskoðað. Var hinn kærði úrskurður því látinn standa óraskaður.
DF ehf. krafðist þess að viðurkennt yrði með dómi að D ehf. væri óheimilt að nota heitið „DOMUS“ í atvinnustarfsemi sinni og yrði gert að afmá skráningu á heitinu „Domusnova“ hjá hlutafélagaskrá að viðlögðum dagsektum. Byggði DF ehf. á því að notkun D ehf. á orðinu „DOMUS“ fæli í sér brot á vörumerkjarétti hans. Báðir aðilar höfðu milligöngu um kaup og sölu á fasteignum. Í héraðsdómi var talið að vernd sú sem DF ehf. nyti samkvæmt lögum nr. 45/1997 um vörumerki væri bundin við orðmerki hans í heild en ekki tvo aðskilda hluti þess. Þá var ekki talið að uppfylltar væru kröfur 1. mgr. 4. gr. laganna sem lytu að sambærileika og ruglingshættu. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að DF ehf. hefði ekki leitt líkur að því að hætta væri á ruglingi milli firmaheitis D ehf. og skráðs orðmerkis DF ehf. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu D ehf.
E og J, eigendur jarðarinnar H, höfðuðu mál gegn G og kröfðust þess að viðurkennt yrði að G hefði fyrirgert rétti sínum til að sitja jörðina og að honum yrði gert að flytja af jörðinni. Þá kröfðust E og J þess að G greiddi þeim tiltekna fjárhæð sem jarðafgjald samkvæmt 16. gr. ábúðarlaga nr. 80/2004. Ekki var fallist á að aðilar hefðu samið um að G ætti endurgjaldslaust að fá afnot jarðarinnar og að E hefði ætlað að standa skil á sköttum og gjöldum af jörðinni. Ljóst var að G hafði ekki greitt fasteignagjöld af jörðinni í fjögur ár og þótti vanefnd hans á samkomulagi aðila veruleg í skilningi 1. mgr. 37. gr. ábúðarlaga. G var því gert að víkja af jörðinni. Héraðsdómur hafði vísað fjárkröfu E og J frá dómi á þeim grundvelli að ekki væri unnt að leggja matsgerð dómkvadds matsmanns til grundvallar ákvörðunar um afgjald og gagnáfrýjuðu E og J dómi héraðsdóms að þessu leyti. Í dómi Hæstaréttar kom fram að E og J hefðu ekki kært til Hæstaréttar ákvæði hins áfrýjaða dóms um frávísun málsins að hluta. Ekki væri á færi réttarins að taka efnislega afstöðu til kröfu sem vísað hefði verið frá héraðsdómi. Var kröfu E og J um greiðslu úr hendi G því vísað frá Hæstarétti.
H ehf. keypti á árunum 2006-2007 lóðir á Héðinsreit í R og gerði 21. ágúst 2007 samning við verktakafyrirtækið J ehf. um að reisa þar byggingu. Samkvæmt samningnum skyldi verkið hefjast 1. október 2007 og vera lokið fyrir 20. maí 2009. Samningur komst á milli H ehf. og B um fjármögnun B á verkinu 9. október 2007. B tilkynnti H ehf. með bréfi 12. júní 2008 að samningurinn um fjármögnun verksins væri niður fallinn vegna forsendubrests sem fælist einkum í breyttum aðstæðum á byggingamarkaði og að H ehf. hefði einnig vanefnt samninginn m.a. með því að afla ekki byggingarleyfis í tæka tíð og að riftun væri því einnig heimil. Í Hæstarétti var ekki talið að forsendur hefðu brostið fyrir samningnum en fallist á kröfu H ehf. um viðurkenningu á skaðabótaskyldu B vegna ólögmætrar riftunar samningsins þar sem B hefði ekki sýnt fram á honum hefði verið heimil riftun hvorki á grundvelli almennra reglna kröfuréttar né með vísan til vanefndaákvæðis í samningi aðila.
Á árunum 1987 til 1991 gaf LÍN út þrettán skuldabréf vegna námslána sem veitt voru H. Vanskil urðu á lánunum og höfðaði LÍN mál til innheimtu skuldarinnar. Talið var að krafa LÍN hafi samkvæmt fortakslausu ákvæði skuldabréfanna sjálfkrafa fallið í gjalddaga í framhaldi af vanskilum H 1. mars 1999. Í 3 tl. 3. gr. þágildandi laga nr. 14/1905 um fyrningu skulda og annarra kröfuréttinda væri kveðið á um að kröfur sem lögtaksrétt hafa fyrndust á fjórum árum. Með 3. mgr. 9. gr. laga nr. 72/1982 hafi LÍN verið veittur lögtaksréttur fyrir vangoldnum endurgreiðslum af skuld, svo og gjaldfelldum eftirstöðvun námslána. Samkvæmt þessu var talið að krafa LÍN hafi í heild verið fyrnd á árinu 2003 og var H því sýknuð.
Með verksamningi 11. september 2001 tók félagið K ehf. að sér gagnvart íslenska ríkinu að framkvæma endurbætur á byggingu Þjóðminjasafns Íslands við Suðurgötu í Reykjavík, ásamt stækkun byggingarinnar, en upphafleg verklok voru áætluð 1. október 2002. Var eftirlit ríkisins á vegum Framkvæmdasýslu ríkisins. Í samræmi við útboðsskilmála gaf tryggingafélagið T út verkábyrgð fyrir K ehf. í tengslum við verkið. Þegar líða tók á verktímann fór að halla undan fæti hjá K ehf. sem sagði sig á endanum frá verkinu með samningi við Framkvæmdasýslu ríkisins. Í kjölfar þess gerðu íslenska ríkið og T með sér samkomulag 13. desember 2002 sem miðaði að því að tryggja framgang verkefna samkvæmt eldri verksamningi ríkisins og K ehf. svo unnt yrði að ljúka verkinu. Hafði samningurinn meðal annars að geyma ákvæði um skyldur beggja aðila í því sambandi, svo og ákvæði um uppgjör milli T og íslenska ríkisins vegna verksins. Í samningnum kom fram að T tæki að sér nánar tilgreindar skyldur K ehf. sem lutu einkum að stjórnun og rekstri vinnustaðarins, auk þess sem Framkvæmdasýsla ríkisins fengi framselda samninga undirverktaka K ehf. Greindi aðila á um uppgjör verksins en ljóst var að verklok drógust mjög og kostnaður varð hærri en upphaflegi verksamningur ríkisins og K ehf. gerði ráð fyrir. Í dómi Hæstaréttar kom fram að um skyldur og réttindi málsaðila færi eftir samkomulagi þeirra 13. desember 2002. Talið var að T hefði samkvæmt uppgjörsákvæði í samningi aðila ekki einungis átt kröfu á greiðslum samkvæmt upphaflegum einingarverðum í verksamningi K ehf. og ríkisins, heldur einnig því sem sá samningur hefði fært félaginu umfram samningsfjárhæð ef til vanefnda kæmi af hálfu ríkisins. Af matsgerð sem lá fyrir í málinu mátti ljóst vera að stórfelldar vanefndir ríkisins hefðu veitt K ehf. rétt á greiðslum umfram samningsfjárhæð ef það félag hefði unnið verkið eftir 13. desember 2002 en ekki T. Ekki var unnt að meta nákvæmlega hverjar þær fjárhæðir hefðu orðið en samkvæmt niðurstöðu matsmanna yrði að telja heildarkostnað þann er T varð fyrir vegna verksins sanngjarnan og eðlilegan miðað við umfang verksins og tafir á því. Sönnunarbyrði fyrir því að krafa T í málinu væri hærri en K ehf. hefði öðlast vegna sömu vanefnda yrði að leggja á ríkið og hefði sú sönnun ekki tekist. Var niðurstaða héraðsdóms um að íslenska ríkið skyldi greiða T umkrafða fjárhæð vegna uppgjör aðila á verkkostnaði staðfest.
BP ehf. keypti fasteign að Reykjavíkurvegi í Hafnarfirði af P ehf. með kaupsamningi 6. júní 2004. Í kaupsamningi félaganna var kaupverð tilgreint 14.800.000 krónur og greiðslur vegna kaupanna þar sundurgreindar í fimm töluliðum. Skyldi kaupverðið greiðast með yfirtöku BP ehf. á skuldum P ehf. og með skuldajöfnuði þeirra á milli. Deildu félögin um það hvort BP ehf. hefði að fullu efnt umræddan kaupsamning. Óumdeilt var í málinu að BP ehf. hefði efnt að fullu skyldu samkvæmt 1. og 2. tl. samningsins sem fól í sér yfirtöku BP. ehf. á skuldum P ehf. að fjárhæð 8.282.444 krónur. Skuldbindingar BP ehf. samkvæmt 3.-5. tl. kaupsamningsins fólu ekki í sér eiginlegar peningagreiðslur til P ehf. en það félag krafðist greiðslu fjárhæðar sem nam samtölu þeirra töluliða. Þar sem P ehf. hafði ekki reist kröfu sína á því að það hefði verið krafið um þær fjárhæðir sem í þessum liðum greindi og hefði þar að auki ekki sannað að BP ehf. hefði vanefnt þær skuldbindingar sem í þeim fælist var héraðsdómur staðfestur um sýknu BP ehf.
P ehf. átti hæsta boð við nauðungarsölu á fasteign að Hvaleyrarbraut 22 í Hafnarfirði. Hann stóð ekki við boðið og var eignin seld þeim sem átti næsthæsta boð. S krafði P ehf. um bætur er námu mismuni á boði félagsins og því sem fékkst fyrir eignina. P ehf. hafnaði bótaskyldu og vísaði m.a. til þess að S hefði ekki gætt leiðbeiningarskyldu sinnar við uppboðið og því hefði fyrirsvarsmaður félagsins ekki gert sér grein fyrir að það yrði bundið við boð sitt og að mögulegt væri að krefja það bóta ef það stæði ekki við það. Ekki var talið sannað að kynning fyrir viðstöddum á almennum uppboðsskilmálum hefði farið fram eins og kveðið væri á um í 1. tölul. 2. mgr. 31. gr. laga nr. 90/1991. Þar sem þær reglur, sem P ehf. tilgreindi sérstaklega, komu jafnframt fram í lögum, sbr. 2. og 5. tölul. 1. mgr. 28. gr. og 4. mgr. 39. gr. laga nr. 90/1991, og að teknu tilliti til þess að um almennt þekktar meginreglur fjármunaréttar væri að ræða, var talið að P ehf. gæti ekki borið fyrir sig vanþekkingu á þeim. Þá var ekki fallist á að sú skylda hefði hvílt á S að leiðbeina P ehf. um að sýna aðgæslu þegar boð þess í eignina voru komin yfir 20 milljónir. Aðrar málsástæður P ehf. fyrir Hæstarétti þóttu of seint fram komnar og komu því ekki til álita. Með vísan til fyrrgreindra ákvæða laga nr. 90/1991 var fallist á kröfu S.
N ehf. seldi D ehf. tvo eignarhluta að Mýrargötu 26 í Reykjavík með kaupsamningi 30. janúar 2004. Aðilar gerðu síðar viðauka við kaupsamninginn, þar sem kveðið var á um að D ehf. og G skyldu greiða skuld við hita- og rafmagnsveitu, samtals 560.000 krónur, og að N ehf. bæri að endurgreiða þeim fjárhæðina í síðasta lagi við afsal. N ehf. keypti eignarhlutana aftur af D ehf. og G með kaupsamningi 30. júní 2005. Í samningnum var kveðið á um að N ehf. bæri að greiða seljendum útlagðan kostnað þeirra vegna hita- og orkureikninga, samtals 560.000 krónur. Félagið greiddi þeim síðan umsamda fjárhæð. N ehf. hélt því fram að D ehf. og G hefðu ekki uppfyllt samningsskyldu sína um að greiða umrædda skuld við Orkuveitu Reykjavíkur og hefði félagið því þurft að standa skil á henni. Krafði N ehf. síðan D ehf. og G um greiðslu sömu fjárhæðar. D ehf. og G báru því við að gengið hefði verið frá öllum orkuskuldum, sem hvíldu á eigninni, og að þeir hefðu því efnt skuldbindingu sína samkvæmt viðaukanum. Ekki var talið að þeir hefðu fært sönnur á að þær greiðslur, sem þeir vísuðu til í þessu sambandi, væru þær sem fjallað væri um í viðaukanum. Fallist var á með N ehf. að forsenda greiðslu félagsins á umræddri fjárhæð hefði verið að D ehf. og G hefðu efnt skuldbindingu sína samkvæmt honum. Þar sem þeir höfðu ekki gert það var krafa N ehf. tekin til greina.
Með samningi 2. september 2003 sömdu H og L um kaup þess fyrrnefnda á hugbúnaði L. Með bréfi 3. október sama ár rifti H samningi aðila á þeirri forsendu að hugbúnaðarkerfi H hefði verið gallað og L því vanefnt samninginn. L taldi riftunina óheimila og krafði H um greiðslu umsamins kaupverðs samkvæmt samningnum. Talið var að H bæri sönnunarbyrði fyrir því að hugbúnaðurinn hefði verið gallaður og hefði sönnun þess efnis ekki tekist. Ósannað var að L hefði vanrækt aðrar skyldur sínar samkvæmt samningnum. Var krafa hans um greiðslu umsamins kaupverðs því tekin til greina.
K taldi KS hafa brotið gegn samningsskyldum sínum með þeim hætti að réttlætt hafi fyrirvaralausa riftun hans á tveimur verksamningum um þrif og fleira, og kæru á hendur E til lögreglu. KS og E kröfðust bóta vegna riftunarinnar. K var ekki talinn hafa fært sönnur á að E hafi tekið peningaseðla upp af gólfi verslunar K við afgreiðslukassa, svo sem K hafði haldið fram og byggði á heimild sína til fyrirvaralausrar riftunar samninganna. Var krafa KS um skaðabætur því tekin til greina. E reisti kröfu sína um miskabætur eingöngu á því að K hafi gerst sekur um ólögmæta meingerð gegn persónu sinni og æru í skilningi b. liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga með því að kæra sig til lögreglunnar fyrir þjófnað. Miðað við gögn málsins var talið að K hafi verið rétt að óska eftir lögreglurannsókn á hvarfi peningaseðlanna, sem hann sagði hafa vantað í uppgjör úr afgreiðslukassa í verslun sinni. Gat þetta ekki orðið grundvöllur fyrir miskabótakröfu E samkvæmt Tilvitnuðu ákvæði og var K sýknaður af henni.