A ehf. krafðist skaðabóta vegna fjártjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir vegna kaupa á sambyggðri rúllu-og pökkunarvél af L ehf. í júní 2020. Ætti fjártjónið rætur að rekja til galla í vélinni sem lýsti sér í óeðlilegum titringi við notkun hennar. Hann hvarf þó síðsumars 2022 og L ehf. neitaði því að vélin hefði verið gölluð. Í málinu lágu fyrir drög dómkvadds matsmanns að matsskýrslu sem Hæstiréttur taldi að hafa mætti hliðsjón af. Þar kom fram að umþrætt vél hefði titrað um það bil 40% meira við notkun en vél sem höfð var til samanburðar. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að það stæði L ehf. nær að bera sönnunarbyrði um tilvist galla í formi óeðlilegs titrings. Þá sönnunarbyrði hefði hann ekki axlað. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að vélin hefði verið gölluð í skilningi 17. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup og að á honum bæri L ehf. skaðabótaábyrgð. A ehf. krafðist skaðabóta vegna afnotamissis af umræddri vél og lagði til grundvallar kostnað sem hann hafði haft af leigu vélar sem hann hefði nýtt í hennar stað árin 2021 og 2022. Hæstiréttur sýknaði L ehf. af þeirri kröfu á þeirri forsendu að L ehf. hefði boðið A ehf. afnot af sambærilegri vél. Hvað varðaði þá þætti kröfugerðar A ehf. sem lutu að lögfræðikostnaði hans fyrir málshöfðun og kostnaði af störfum dómkvadds manns var fallist á þá niðurstöðu í hinum áfrýjaða dómi að slíkur kostnaður teldist til málskostnaðar samkvæmt e- og g-liðum 1. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var L ehf. sýknaður af skaðabótakröfu A ehf. en dæmdur til að greiða honum 2.000.000 króna vegna reksturs málsins á öllum dómstigum.
Deilt var um hvort skilyrði hefðu verið fyrir hendi 9. nóvember 2023 fyrir riftun H á kaupum á bifreið sem hann hafði keypt af G ehf. í mars sama ár. H taldi að bifreiðin hefði við kaupin verið haldin galla sem ekki hefði tekist að bæta úr og honum því verið riftun heimil. G ehf. byggði meðal annars á því að lög nr. 48/2003 ættu ekki við um réttarsamband aðila. Þá hefði ætlaður galli verið óverulegur í skilningi 32. gr. laganna og skilyrði riftunar því ekki verið fyrir hendi. Með dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að lög nr. 48/2003 tækju til lögskipta aðila og að bifreiðin hefði, er kaupin voru gerð, verið haldin galla í skilningi b-liðar 2. mgr. 15. gr., sbr. 1. mgr. 16. gr. laganna. Þá taldi Landsréttur mega slá því föstu á grundvelli þeirra skriflegu gagna sem stöfuðu frá I, umboðsaðila þeirrar bifreiðategundar sem um ræddi, og vætti K, starfsmanns umboðsaðilans, að þegar H lýsti yfir riftun kaupanna hefði viðgerð I á bifreiðinni verið á lokastigi. Af gögnunum og vætti K taldi Landsréttur jafnframt mega ráða að í aðgerðum I hefðu falist tvær tilraunir til viðgerða á bifreiðinni og að leggja yrði til grundvallar að eftir síðari tilraunina, sem lauk 14. nóvember 2023, hefði verið búið að bæta úr þeim galla sem bifreiðin var haldin við kaupin, sbr. 2. mgr. 30. gr. laga nr. 48/2003. Þá taldi Landsréttur úrbæturnar að öllum atvikum máls virtum hafa farið fram innan hæfilegs tíma og án verulegs óhagræðis fyrir stefnda. Skilyrði 32. gr., sbr. 31. gr. laganna fyrir riftun H á kaupum á bifreiðinni 9. nóvember 2023 voru því ekki talin uppfyllt, enda viðgerð þá á lokastigi. G ehf. var því sýknað af kröfu H um staðfestingu riftunarinnar og endurgreiðslu kaupverðs.
A ehf. höfðaði mál á hendur L ehf. og krafðist skaðabóta vegna fjártjóns sem A ehf. taldi sig hafa orðið fyrir vegna kaupa á sambyggðri rúllu- og pökkunarvél af L ehf., sem haldin hefði verið galla vegna hristings. L ehf. hafnaði í því að titringurinn hefði falið í sér galla. Landsréttur taldi í ljósi mælinga sem lágu fyrir um titring í vélinni og stoð fengu í framburði vitna að það hefði staðið L ehf. nær að sýna fram á að titringurinn hefði ekki horfið vegna viðgerðar sem L ehf. hefði látið framkvæma á vélinni. Þá sönnunarbyrði hefði L ehf. ekki axlað og komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að titringur í vélinni hefði verið verulegur og meiri en búast mátti við og hafi þannig falið í sér galla í skilningi 17. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup sem L ehf. bæri ábyrgð á. Varðandi skaðabótakröfu A ehf. tók Landsréttur fram að ekkert hefði legið fyrir í málinu um að vél A ehf. hefði verið ónothæf. Þá hefði A ehf. tekið aðra vél á leigu í stað eigin vélar þrátt fyrir að hafa staðið til boða endurgjaldslaust afnot af vél, annarrar tegundar, frá L ehf. Þar sem A ehf. hefði ekki sýnt fram á nauðsyn þess að leigja vél frá þriðja aðila var L ehf. sýknað af kröfu A ehf. um skaðabætur vegna þess kostnaðar. Þá var vísað til þess að kostnaður við öflun matsgerðar og lögfræðikostnaður því tengdur teldist til málskostnaðar. Að mati Landsréttar var A ehf. nauðsynlegt að afla matsgerðar dómkvadds matsmanns og breytti þá engu þótt um drög að slíkri matsgerð hefði verið að ræða í málinu enda lá fyrir að það var á grundvelli niðurstaðna í þeim drögum sem L ehf. réðst í þær úrbætur sem bættu úr gallanum. Að öllu framangreindu virtu var L ehf. sýknað af skaðabótakröfu A ehf. en gert að greiða félaginu 4.000.000 króna í málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti.
Aðilar í máli þessu gerðu samning um að stefnandi leggði þurrsteypugólf á iðnaðarhúsnæði í eigu stefnda. Ágreiningur var um hvort stefnandi hefði slípað gólfið samkvæmt valkvæðu ákvæði í samningi aðila og einnig hvort stefnandi hefði skilað gólfinu í ásættanlegu ástandi. Dómkvaddur matsmaður mat vinnu stefnanda svo að það þyrfti að endurvinna gólfið og að það uppfyllti ekki skilyrði í verksamning aðila. Var stefndi því sýknaður af öllum kröfum stefnanda og stefnanda gert að greiða stefnda allan málskostnað.
Fallist var að hluta til á kröfu stefnanda, sem er byggingaverktaki, á hendur stefnda húsfélagi um greiðslu á eftirstöðvum samkvæmt samkomulagi þeirra, en stefnandi gekkst við því að vissir annmarkar hafi verið á umræddu verki sem fól í sér lagningu á þakpappa og leiddi til viss kostnaðar fyrir stefnda vegna úrbóta.
Jóhann Þorláksson (
Peter Dalmay lögmaður)
gegn
Geri allt slf og Daníel Sigurðssyni (sjálfur ólöglærður)
Fallist var á kröfu stefnanda um skaðabætur vegna galla á verki sem stefndu unnu fyrir stefnanda. Nam krafa hans áætluðum kostnaði við úrbætur.
Ó höfðaði mál gegn B ehf. og krafðist þess að staðfest yrði riftun 9. október 2018 á kaupum hennar á bifreið af B ehf. tveimur árum áður vegna galla sem Ó taldi vera á bifreiðinni. Þá krafðist Ó endurgreiðslu á kaupverði bifreiðarinnar vegna riftunarinnar frá kaupdegi auk nánar tilgreindra vaxta. Loks krafðist Ó endurgreiðslu gjalda tengdum bifreiðinni eftir riftunardag. Í dómi Landsréttar kom fram að B ehf. hefði í aðdraganda riftunarinnar og strax í kjölfar hennar ekki vefengt að bifreiðin væri gölluð. B ehf. hefði sjálft ákveðið að líta svo á að bifreiðin hefði ekki þá eiginleika til að bera sem Ó hefði með réttu mátt vænta við kaupin að því er varðar endingu og annað, sbr. b-lið 2. mgr. 15. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup. Með vísan til þess og forsendna hins áfrýjaða dóms var talið að bifreiðin hefði verið gölluð, sbr. a-lið 1. mgr. 16. gr. sömu laga. Þá var miðað við það að gallinn hefði verið til staðar við afhendingu bifreiðarinnar 10. október 2016, sbr. 1. mgr. 14. gr. og 7. gr. laga nr. 48/2003. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að B ehf. hefði fengið fleiri en tvö tækifæri til þess að bæta úr gallanum á grundvelli 2. mgr. 30. gr. laga nr. 48/2003 og að ekki væru forsendur til að líta svo á að sérstakar aðstæður hafi verið fyrir hendi sem hefðu réttlætt frekari tilraunir B ehf. til úrbóta. Þá var sú niðurstaða héraðsdóms staðfest að gallinn gæti eins og atvikum málsins háttaði ekki talist hafa verið óverulegur í skilningi 32. gr. laga nr. 48/2003. Niðurstaða héraðsdóms um heimild Ó til að rifta fyrrgreindum kaupsamningi var því staðfest. Á grundvelli 1. málsliðar 2. mgr. 49. gr. laga nr. 48/2003 voru fjárkröfur Ó teknar til greina að frádregnu endurgjaldi fyrir afnot af bifreiðinni um þann tíma er hún hafði hana til ráðstöfunar og að teknu tilliti til affalla hennar miðað við riftunardag.
Ágreiningur um greiðsluskyldu á fjórum reikningum, sem stefndi taldi sig hvorki hafa samþykkt að greiða né að þeir væru fyrir vinnu sem hann bæri ábyrgð á. Jafnframt var deilt um fyrningu og tómlæti. Fallist var á greiðsluskyldu að öðru leyti en því að krafa samkvæmt einum reikningi var talin fallin niður fyrir fyrningu.
Stefndu gert að greiða stefnanda 1.187.660 krónur, að teknu tilliti afsláttar að fjárhæð 402.300 krónur, vegna galla við kaup á svalagleri, að frádreginni innborgun 794.980 krónur.
Staðfest var riftun stefnanda á kaupum hennar á bifreið af stefnda vegna galla á bifreiðinni. Þá var stefnda gert að endurgreiða stefnanda kaupverð bifreiðarinnar að frádreginni greiðslu fyrir afnot bifreiðarinnar. Enn fremur var stefnda gert að greiða stefnanda bætur fyrir afleitt tjón og málskostnað.
G ehf. og G og S gerðu makaskiptasamning 2014 þar sem G og S keyptu raðhús af G hf. í Hafnarfirði sem hann var með í smíðum en þau seldu honum íbúð sína í Kópavogi. G og S höfðuðu mál og kröfðust skaðabóta þar sem þau töldu að fasteignin hefði verið haldin ýmsum ágöllum við afhendingu. Var talið með vísan til niðurstöðu yfirmatsgerðar sem G ehf. aflaði undir rekstri málsins fyrir Hæstarétti að það hefði ekki áhrif á verðmæti fasteignarinnar þótt rými á millilofti væru nefnd vinnurými eða geymslur þar sem með því væri lýst viðbótarrýmum en ekki eiginlegum íbúðarherbergjum. Var það atriði því ekki talinn galli samkvæmt 19. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Á hinn bóginn voru kröfur G og S vegna galla á stiga, bílskúrshurð og frágangs á lofttúðu teknar til greina að fullu meðal annars með vísan til þess kostnaðarmati matsmanns hefði ekki verið hnekkt. Þá var krafa G og S vegna frágangs lóðar einnig tekin til greina. Var því G ehf. gert að greiða G og S tilteknar skaðabætur.
Á árunum 2001 og 2002 festu A og S kaup á utanhússklæðningu í verslun Þ ehf. Klæðningin var framleidd í Kanada og kynnt með 25 ára ábyrgð á efni en 15 ára ábyrgð á yfirborði hennar. Um mitt ár 2009 tóku A og S eftir skemmdum í klæðningunni og kvörtuðu við Þ ehf. sem skoðaði hana í júlí það ár. Eftir að aðilar höfðu árangurslaust reynt að ná samkomulagi um úrbætur höfðuðu A og S mál á hendur Þ ehf. og kröfðust skaðabóta á þeim grundvelli að klæðningin hefði verið gölluð þar sem hún hefði ekki haft þá eiginleika sem Þ ehf. hafði gefið í skyn að hún hefði við markaðssetningu vörunnar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ábyrgð Þ ehf. á endingu klæðningarinnar hefði verið með öllu fyrirvaralaus á ábyrgðartímanum. Því skipti engu í lögskiptum aðila þótt erlendur framleiðandi hafði gert þá takmörkun á ábyrgð sinni að hún lækkaði með tilteknum hætti eftir því sem liði á gildistímanum. Af bæði yfir- og undirmati dómkvaddra matsmanna yrði ráðið að klæðningin hefði ekki fullnægt þeim eiginleikum sem heitið hefði verið af Þ ehf. Samkvæmt þessu hefði klæðninguna skort áskilda kosti og því bæri Þ ehf. skaðabótaábyrgð. Loks var fallist á með héraðsdómi að Þ ehf. hefði ekki boðið viðhlítandi úrbætur með því að bjóða nýja klæðningu af sömu tegund sem ætla yrði að fullnægði heldur ekki þeim áskildu kostum sem kynntir hefðu verið við sölu.