A ehf. höfðaði mál á hendur H og krafðist þess að honum yrði gert að greiða sér 8.123.597 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum vegna óheimilla úttekta H á vörum og þjónustu hjá félaginu. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á nánar tilgreindar kröfur A ehf. sem H hafði viðurkennt. Á hinn bóginn var H sýknaður að fullu eða að hluta af einstaka kröfuliðum. Með dómi Landsréttar var niðurstaða héraðsdóms staðfest um sýknu H af þessum kröfuliðum eða hluta kröfuliða. Með hinum áfrýjaða dómi var jafnframt fallist á kröfur H til skuldajafnaðar vegna ógreiddra launa í tvo mánuði. Taldi A ehf. að H hefði ekki unnið hjá félaginu þessa tvo mánuði og að sú staðhæfing fengi stoð í bréfi fyrrum framkvæmdastjóra félagsins frá árinu 2023. Í dómi Landsréttar var rakið að umrædd fullyrðing A ehf. færi ekki saman við framburð framkvæmdastjórans í héraði og gögn sem lægju fyrir í málinu og var því ekki talið að bréf framkvæmdastjórans fengi breytt niðurstöðu héraðsdóms um að H ætti rétt á launum í samræmi við kröfu hans um skuldajöfnuð. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest um þær kröfur H.
Ágreiningur málsaðila varðaði kröfu G og S um greiðslu eftirstöðva kaupverðs fasteignar að Þjórsárgötu 6, og gagnkröfu A og F vegna meintra galla á fasteigninni. Í dómi Landsréttar var talið að aldur og ástand fasteignarinnar hefði gefið G og S ríkulegt tilefni til að skoða eignina vel. Landsréttur staðfesti niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að G og S hefðu ekki veitt rangar eða ófullnægjandi upplýsingar um endurnýjun glugga, en á hinn bóginn hefði staða drenlagna ekki verið í samræmi við upplýsingar í söluyfirliti, og fasteignin því gölluð að því leyti. Öndvert við niðurstöðu héraðsdóms taldi Landsréttur að G skyldi ekki bera skaðabótaábyrgð vegna annmarka á burðarvirki hússins í ljósi þess hversu langur tími leið frá framkvæmdum sem G stóð fyrir í kjallara fasteignarinnar og þar til hún var seld, án þess að ágallar á burðarvirkinu hefðu komið í ljós eða valdið sjáanlegu tjóni. Því væri ekki unnt að slá föstu að G hefði haft eða mátt hafa vitneskju um að styrking á burðarvirkinu hefði verið ófullnægjandi þegar sala fasteignarinnar fór fram. Að því er varðaði þann hluta kröfu A og F sem varðaði ætlaðan músagang taldi Landsréttur ósannað að í fasteigninni hefði verið músagangur sem G og S hefði verið skylt að upplýsa um. Þá var ekki talið að G og S hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi og því yrði ekki fallist á kröfu A og F um bætur vegna tapaðra leigutekna. Samkvæmt þessu voru A og F talin eiga rétt á skuldajöfnuði gagnvart kröfu G og S, vegna tjóns tengds drenlögnum, og þeim gert að greiða G og S eftirstöðvar kaupverðsins að teknu tilliti til þess.
Íslenska ríkið var talið bera bótaábyrgð á grundvelli hlutlægrar bótareglu 246. gr. laga nr. 88/2008 vegna húsleitar á heimili stefnenda. Þau voru þó sjálf talin hafa stuðlað að aðgerðum lögreglu í málinu. Bætur til þeirra voru því lækkaðar og í tilviki B féll krafan niður vegna skuldajafnaðar við ógreiddan sakarkostnað.
Þrotabú G ehf. höfðaði mál til heimtu eftirstöðva kaupsamnings vegna kaupa V á fasteign af G ehf. en V taldi að hún ætti hærri skaðabótakröfu til skuldajafnaðar vegna afhendingardráttar og galla á eigninni. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á gagnkröfu V að verulegu leyti og þrotabúi G ehf. gert að greiða henni 500.000 krónur auk nánar tiltekinna dráttarvaxta, gegn útgáfu afsals fyrir eigninni. Í dómi Landsréttar var rakið að með hinum áfrýjaða dómi hefðu skaðabætur samkvæmt gagnkröfu V verið að nokkru leyti ákvarðaðar að álitum. Utan lögmæltra tilvika væri beiting slíkrar aðferðar við ákvörðun bóta almennt bundin skilyrðum um að tjónþoli sýndi fram á tjón en að aðstæður væru þannig að fjárhæð þess yrði ekki sönnuð nákvæmlega og tjónþoli gert það sem í hans valdi stæði til að tefla fram þeim sönnunargögnum sem hann mögulega gæti til að fullnægja sönnunarkröfum. Við mat á því hvaða kröfur yrðu gerðar til V um að leitast við að sýna fram á nákvæma fjárhæð tjóns síns taldi Landsréttur óhjákvæmilegt að horfa til þeirrar sérstöku stöðu sem uppi hefði verið, en legið hefði fyrir að seljandi fasteignarinnar hefði verið á leið í gjaldþrot og hann lýst því yfir að ekki yrði unnt að verða við kröfum um afslátt eða skaðabætur. Væri við þessar aðstæður ljóst að eini möguleiki V til að fá bætur vegna afhendingardráttar og þess sem hún taldi áfátt varðandi fasteignina hefði legið í þeirri fjárhæð sem hún átti eftir að greiða samkvæmt kaupsamningnum og frekari kostnaður við að staðreyna tjónið hefði gengið beint til skerðingar á þeirri fjárhæð. Að þessu gættu ásamt fyrirliggjandi gögnum taldi dómurinn að skilyrði væru til að dæma bætur að álitum en gæta yrði hófs við ákvörðun á þeirri fjárhæð. Einnig taldi Landsréttur engin efni til að telja að V hefði á grundvelli 48. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup glatað rétti til að bera fyrir sig þær vanefndir sem hún byggði á til varnar. Meðal annars að framangreindu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.
S höfðaði málið til heimtu eftirstöðva kaupsamnings um fasteign sem S seldi D. Aðilar deildu um hvort D ætti gagnkröfu á hendur S vegna galla á fasteigninni. Í hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að fasteignin hefði verið haldin göllum er svöruðu til meira en 9% af kaupverði hennar, sem teldist ná hinum svokallaða gallaþröskuldi, það er að ágallarnir teldust rýra verðmæti fasteignarinnar svo nokkru varðaði í skilningi 2. málsliðar 18. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Var D því sýknaður af kröfu S þar sem D átti gagnkröfu sem náði höfuðstól kröfu S. Fyrir Landsrétti byggði S á því að nánar tiltekin atriði, sem voru meðal þess sem héraðsdómur taldi til galla, gerðu það ekki. Að teknu tilliti til þess næmi kostnaður við úrbætur aðeins 7,5% af kaupverði, sem væri undir gallaþröskuldi. Í dómi Landsréttar kom fram að við úrlausn málsins yrði að líta til fyrirliggjandi matsgerðar dómkvadds manns sem ekki hefði verið hnekkt og hefði því ríkt sönnunargildi. Niðurstaða Landsréttar var sú að leggja ætti til grundvallar kostnaðaráætlun hins dómkvadda matsmanns að frátöldum kostnaði við úrbætur á loftun rýma en fjárhæðin svo reiknuð svaraði til 8,21% af kaupverðinu. Við mat á því hvort sú fjárhæð næði gallaþröskuldi vísaði Landsréttur meðal annars til þess að um tiltölulega nýlega fasteign hafi verið að ræða, sem leggja yrði til grundvallar að hafi litið vel út við skoðun og að D hafi að því marki sem út af bar mátt ganga út frá því að eignin yrði án þess fráviks og að öðru leyti í lagi. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
Stefnandi, einkahlutafélag, stefndi fyrrverandi starfsmanni sínum og einkahlutafélagi, til greiðslu skaðabóta en í ljós kom að greiðslukort stefnanda hafði verið notað til auglýsingakaupa á vefnum Facebook fyrir aðra aðila en stefnanda. Stefndu gengust við því að greiðslukort stefnanda hefði verið notað fyrir mistök en dómurinn lagði til grundvallar að sú háttsemi, að halda áfram auglýsingakaupum án þess að grennslast fyrir um það hvernig greitt hefði verið fyrir þau, fæli að lágmarki í sér stórkostlegt gáleysi. Var ekki talið unnt að fallast á að lækka ætti skaðabætur eða fella þær niður á grundvelli sjónarmiða um meðábyrgð. Þá var háttsemin ekki talin í nægjanlegu samhengi við störf stefnda fyrir stefnanda til að unnt væri að beita 1. mgr., sbr. 3. mgr. 23. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Stefndu mótmæltu því ekki að auglýsingakaupin hefðu að stærstum hluta verið í þágu hins stefnda einkahlutafélags og var það dæmt ásamt starfsmanninum fyrrverandi til greiðslu skaðabóta að frádreginni innborgun og kröfu vegna skuldajafnaðar. Var upphaf dráttarvaxta miðað við það tímamark er mánuður var liðinn frá birtingu stefnu vegna fyrri málshöfðunar stefnanda á hendur stefndu. Voru stefndu jafnframt dæmd til að greiða stefnanda málskostnað óskipt.
Ágreiningur var um lögmæti riftunar á ráðningarsamningi vegna brota á samkeppnisákvæði. Fallist var á að riftun hefði verið lögmæt en að tímamark hennar miðaðist við þegar riftunaryfirlýsingin barst til aðalstefnanda. Fallist var á kröfur aðalstefnanda um laun til þess dags ásamt orlofi, auk leiðréttingar á orlofsgreiðslum, desemberuppbót og vangreiddir orlofsuppbót. Hins vegar var miskabótakröfu hafnað. Fallist var á kröfu gagnstefnanda um févíti að álitum en ákvæðum ráðningarsamningsins um févíti var vikið til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 sem þóttu ósanngjörn og úr hófi. Litið var á að gagnstefnandi hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá staðfesta riftun eftir að búið var að leysa úr því í aðalsök að riftunin væri lögmæt og var þeirri kröfu vísað frá dómi. Hins vegar var ekki fallist á að dráttarvaxtakrafa væri of óskýr þrátt fyrir að láðst hefði að tiltaka að hún tæki til greiðsludags, enda var upphafsdagur hennar skýr. Loks var fallist á skuldajafnaðarkröfur og nam mismunurinn 150.691 kr. sem aðalstefnandi var dæmdur til að greiða gagnstefnanda.
Kaupendur sitt hvorrar íbúðar í í nýbyggðu parhúsi höfðuðu mál á hendur seljanda, sem jafnframt var byggingaraðili hússins, byggingarstjóra, húsasmíðameistara, aðalhönnuði hússins og tryggingarfélagi á grundvelli ábyrgðartryggingar byggingarstjóra og hönnuðar og kröfðust greiðslu skaðabóta in solidum úr hendi stefndu vegna umfangsmikilla galla í báðum eignarhlutum hússins og í sameign. Jafnfamt var krafist að seljanda yrði gert skylt að gefa út afsal fyrir báðum eignarhlutunum á grundvelli skuldajafnaðar á eftirstöðvum kaupverðs. Fallist var á skaðabótakröfu á hendur byggingaraðila og seljanda parhússins að mestu leyti og á hendur aðalhönnuði og tryggingarfélginu vegna galla á þaki hússins. Byggingarstjóri og tryggingarfélagið vegna ábyrgðartryggingar hans og húsasmíðameistari voru sýknaðir af kröfum stefnenda. Þá var seljanda gert skylt að gefa út afsal til stefnenda fyrir báðum eignarhlutunum enda fjártjón stefnenda talsvert hærra en ógreiddar eftirstöðvar kaupverðs.
Eigandi 50% hlutafjár í einkahlutafélagi sýknaður af kröfum félagsins um endurgreiðslu á kostnaði sem félagið hafði greitt fyrir hann um árabil en dæmdur til að greiða skuld við félagið samkvæmt viðskiptamannareikningi.
Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
Aðilar málsins gerðu með sér „þjónustusamning“. Samkvæmt honum fékk stefndi meðal annars afnot af léni o.fl. til að geta starfrækt netverslun, sem stefnandi hafði áður komið á fót, er seldi vörur frá sportvöruframleiðanda sem stefnandi hafði umboð fyrir. Samkvæmt samningi aðila keypti stefndi af stefnanda lager á grundvelli lagerlista fyrir 46.437.200 krónur. Í 7. gr. samningsins var ákvæði um að kæmi til þess, af hvaða ástæðu sem væri, að afnotaréttur stefndi samkvæmt þjónustusamningnum félli niður bæri stefnanda að kaupa kúrant lager af stefnda, án tafar eins og kúrant lager stefnda stæði, á því innkaupsverði sem stefndi greiddi fyrir. Eftir gerð samnings aðila pantaði stefndi vörur frá stefnanda og seldi þær í netversluninni, á grundvelli samningsins, en greiddi ekki reikninga sem stefnandi gaf út vegna þeirra nema að litlu leyti. Stefnandi lýsti yfir riftun á samningi aðila vegna vanskila stefnda. Stefnandi höfðaði mál á hendur stefnda til innheimtu ógreiddra reikninga. Í málinu deildu aðilar um hvort taka skyldi til greina, til lækkunar á stefnukröfunni, skuldajöfnuð sem stefndi lýsti yfir í greinargerð vegna meintrar kröfu stefnda á hendur stefnanda að fjárhæð 91.727.789 krónur, á grundvelli 7. gr. „þjónustusamnings“ aðila þar sem ræddi um endurkaup lagers. Stefnandi mótmælti því að lagerinn væri „kúrant“ (seljanlegur). Stefndi hafði ekki sýnt fram á hið gagnstæða. Fallist var á með stefnanda að útskrift úr birgðabókhaldi stefnda dygði stefnda ekki til að byggja kröfu um endurkaup á eins og háttaði til í málinu. Í ljósi mótmæla stefnanda og að teknu tilliti til þess að stefndi hafði lagerinn í sínum vörslum var sönnunarbyrðin fyrir því að fullnægt væri skilyrðum 7. gr. samnings aðila, um að lagerinn væri „kúrant“ (seljanlegur), lögð á stefnda. Þá lá fyrir í málinu, og var óumdeilt, að stefndi hafði sett lagerinn að sjálfsvörsluveði, sbr. 33. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð. Um slíka veðsetningu gilti sú regla að heimild veðsala til framsals næði einungis til einstakra muna. Til sölu á veðsettum vörubirgðum í heild sinni þyrfti á hinn bóginn samþykki veðhafa, samkvæmt 2. mgr. 34. gr., sbr. 1. mgr. 27. gr. laga um samningsveð. Stefndi hafði ekki leitt í ljós, gegn andmælum stefnanda, að samþykki veðhafa fyrir ráðstöfun vörulagersins aftur til stefnanda væri til staðar. Samkvæmt því hafði stefndi ekki sýnt fram á að hann ætti kröfu á hendur stefnanda á grundvelli 7. gr. samnings aðila um endurkaup lagers sem væri tæk til skuldajöfnunar. Var stefndi dæmdur til þess að greiða stefnanda stefnufjárhæðina að frádregnum ágreiningslausum innborgunum og samþykktum skuldajöfnuði, 133.703.553 krónur.
Fallist á kröfu kaupenda fasteignar um skaðabætur vegna galla.
Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda um greiðslu eftirstöðva kaupverðs fasteignar, þar sem sannað þótti að fasteignin hefði við afhendingu verið haldin galla og skilyrði skuldajöfnunar uppfyllt.
Stefndi hafði keypt fasteign af stefnanda og hélt eftir lokagreiðslu umsamins kaupverðs vegna galla sem hafi komið fram eftir kaupin þar sem stefnandi hafi ekki skilað eigninni á byggingarstigi 5 í samræmi við söluyfirlit og eins og umsamið var í kaupsamningi aðila auk annarra galla á henni.. Stefnandi höfðaði mál til heimtu eftirstöðva kaupverðsins á hendur stefnda, sem krafðist sýknu þar sem hann ætti gagnkröfu til skuldajafnaðar. Í dómi héraðsdóms var vísað til þess að stefndi hefði skoðað fasteignina margsinnis fyrir kauptilboð og unnið við framkvæmdir á eigninni eftir afhendingu án þess að gera athugasemdir við frágang og skil á eigninni. Þá hafi byggingarstjóri stefnda skrifað upp á úttekt rúmum fimm mánuðum eftir afhendingu eignarinnar þess efnis að eigninni hafi verið skilað á byggingarstigi 5. Því var talið að frágangur og skil stefnanda á eigninni hafi verið í samræmi við það sem stefndi mátti vænta og gerði ráð fyrir og teldist eignin því ekki gölluð að þessu leyti í skilningi laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Þá var talið með hliðsjón af framkvæmdum stefnda á eigninni, reynslu hans og skoðunarskyldu samkvæmt 38. gr. laga um fasteignakaup hafi hann hlotið að vita af þeim göllum sem hann taldi fasteignina haldna sjö og hálfum mánuði eftir að hann fékk hana afhenta. Þar sem stefndi hafi ekki borið fyrir sig gallann innan sanngjarns frests, sbr 48. gr. laga nr. 2002 um fasteignakaup hafi hann sýnt af sér slíkt tómlæti að hann hafi glatað rétti til að bera fyrir sig galla á fasteigninni gagnvart stefnanda. Fallist var því að stefnukröfu stefnanda í málinu. Í dóminum var fundið að því að í greinargerð stefnda hafi málsástæðum ekki verið lýst á skýran hátt og tílvísun til lagaákvæða verið ruglingsleg en eftir að sú greinargerð var lögð fram tók annar lögmaður að sér að gæta hagsmuna stefnda og flytja málið.
E og H keyptu fasteign af Þ sem þau töldu gallaða og héldu eftir 15.000.000 króna af umsömdu kaupverði fasteignarinnar. Þ höfðaði mál þetta gegn E og H og krafðist þess að þeim yrði gert að greiða eftirstöðvar kaupverðsins. E og H kröfðust sýknu í aðalsök en í gagnsök kröfðust þau þess að Þ yrði dæmdur til að greiða þeim 15.924.000 krónur og að viðurkenndur yrði réttur þeirra til skuldajafnaðar við kröfu Þ í aðalsök, að því marki sem til þyrfti, en til sjálfstæðs dóms fyrir því sem umfram væri. Þá kröfðust þau þess að Þ yrði gert að gefa út afsal til þeirra vegna fasteignarinnar. Þ krafðist sýknu í gagnsök. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á að fasteignin væri gölluð og að kostnaður vegna nauðsynlegra úrbóta næmi 9.228.250 krónur og var þeim því gert að greiða Þ 8.602.550 auk nánar tilgreindra vaxta. E og H áfrýjuðu málinu til Landsréttar og kröfðust sýknu af kröfum Þ en til vara að krafa gagnáfrýjanda yrði lækkuð og jafnframt að honum yrði gert að gefa út afsal til þeirra vegna fasteignarinnar. Þ krafðist staðfestingar hins áfrýjaða dóms en áfrýjaði málinu fyrir sitt leyti og krafðist sýknu af kröfu E og H um greiðslu á 5.936.650 krónum en til vara lækkunar á kröfu þeirra. Í dómi Landsréttar var kröfum gagnáfrýjanda í gagnsök vísað frá Landsrétti með vísan til d- og e-liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Þá féllst Landsréttur á frekari galla á fasteigninni og bætur vegna afnotamissis. Var niðurstaða Landsréttar sú að réttmæt krafa E og H vegna galla á fasteigninni næmi 12.416.700 krónum, auk kröfu um gólfhita að fjárhæð 460.800 krónur sem Þ hafði viðurkennt, eða samtals 12.877.500 krónur. Þar sem skuldajafnaðarkrafa E og H var lægri en sú fjárhæð sem þau héldu eftir var þeim gert að greiða Þ 2.122.500 krónur, gegn útgáfu hans á afsali til þeirra fyrir eigninni, auk nánar tilgreindra vaxta.
S og H höfðuðu mál gegn K og L ehf. til heimtu skaðabóta eða afsláttar vegna afhendingardráttar og ýmissa galla sem þau töldu vera á fasteign sem þau keyptu af L ehf. en K var eigandi L ehf. og jafnframt eini stjórnarmaður félagsins. Í héraði var að mestu leyti fallist á kröfur S og H en K og L ehf. þó sýknaðir af kröfu þeirra um skaðabætur vegna afhendingardráttar enda höfðu þau ekki sýnt fram á að þau hefðu orðið fyrir tjóni. Sú niðurstaða kom ekki til endurskoðunar í Landsrétti. Fyrir Landsrétti kröfðust K og L ehf. þess að hinn áfrýjaði dómur yrði ómerktur og byggðu þá kröfu sína í megindráttum á því að með dómkröfum S og H væri ekki tekið mið af því að umrædd fasteign væri hluti af fjöleignarhúsi og að kröfurnar vörðuðu ætlaða galla, sem ýmist gætu talist til séreignar eða sameignar hússins, án þess að gerð yrði grein fyrir eignarhlutföllum. Auk þess var krafist frávísunar, einkum á þeim grundvelli að kröfugerð S og H færi í bága við 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur tók undir niðurstöðu héraðsdóms um að S og H væri heimilt að sækja kröfur sínar í málinu, þótt þær vörðuðu að einhverju leyti sameign. Var það meðal annars gert með hliðsjón af því hvernig atvikum væri háttað í málinu. Ómerkingarkröfu K og L ehf. var því hafnað auk þess sem ekki voru talin efni til að vísa málinu frá héraðsdómi. Hvað efnishlið málsins varðar féllst Landsréttur á að S og H hefðu mátt gera ráð fyrir að steinveggir yrðu reistir á lóðinni. Í þeim efnum var meðal annars litið til þess að af samþykktum hönnunarteikningum mætti greina veggi á lóðarmörkum og að ekki yrði annað ráðið af tölvumyndum og sniðmyndum en að um steinveggi væri að ræða. Fasteignin var því talin gölluð í skilningi 27. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup og fallist á kröfu um greiðslu úr hendi L ehf. vegna þessa, sbr. 41. og 43. gr. laganna, sem og úr hendi K á grundvelli saknæmrar háttsemi hans. Með skírskotun til forsendna héraðsdóms var einnig fallist á að S og H ættu á grundvelli 41. gr. sömu laga rétt á afslætti úr hendi L ehf. vegna annarra galla. Loks var fallist á gagnkröfu K og L ehf. um skuldajöfnun. Hinn áfrýjaði dómur skyldi því vera óraskaður um annað en dráttarvexti.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda eins og nánar er greint í dómsorði.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu eftirstöðva kaupverðs fasteignar sem stefndi keypti af stefnanda. Fallist var á með stefnda að honum hafi verið heimilt að halda eftir eftirstöðvum kaupverðs vegna galla sem sannað þótti að fasteignin hefði verið haldin.
Hið stefnda félag var dæmt til að að greiða stefnanda vangoldin laun og orlof. Ekki var fallist á kröfu stefnda um skuldajöfnuð þar sem stefnda þótti ekki hafa sýnt fram á tjón af völdum stefnanda né heldur að hún hafi bakað sér bótaábyrgð gagnvart stefnda með saknæmri háttsemi. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað.
T og V deildu um greiðslu verklauna fyrir lagningu T á yfirborðslagi og slípun á yfirborði iðnaðargólfs í atvinnuhúsnæði í eigu V í samræmi við verksamning aðila. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að í matsgerð sem aflað var í héraði, hefðu verið færðar viðhlítandi sönnur á að gólfið væri gallað, þar sem yfirborð þess væri víða með of grófri áferð. Lagt var til grundvallar að nægar líkur hefðu verið leiddar að því að gallann mætti rekja til mistaka við lagningu yfirborðslagsins, sem T bæri ábyrgð á samkvæmt 2. gr. verksamningsins, og að slípun gólfsins samkvæmt 3. gr. hans hefði ekki skilað viðhlítandi árangri á þeim stöðum þar sem yfirborð gólfsins væri of gróft. Vegna vanefnda á verkum samkvæmt 2. og 3. gr. í verksamningi aðila ætti V rétt til efndabóta úr hendi T sem heimilt væri að skuldajafna á móti kröfum T um verklaun, en ekki var fallist á með T að V hefði fyrirgert rétti sínum til að bera fyrir sig gallann. Þá kom fram að gagnkrafa V vegna beins tjóns sem hlotist hafði af vanefndum T væri hærri en það sem eftir stæði af fjárkröfu T vegna verklauna. Bæri því að staðfesta niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu V af kröfum T.
Stefnandi krafðist annars vegar launa í uppsagnarfresti og hins vegar ógreidds arðs úr hendi stefnda. Hvað fyrrnefndu kröfuna snerti deildu aðilar um það hvort stefnanda hefði verið sagt upp störfum eða hvort hann hefði sjálfur hætt hjá stefnda. Í dómi héraðsdóms var talið að líta yrði svo á, út frá atvikum eins og þau lágu fyrir, að stefnanda hefði verið sagt upp störfum hjá stefnda. Á hinn bóginn var talið að hann hefði brotið með slíkum hætti gegn trúnaðarskyldum sínum gagnvart félaginu að stefnda hefði verið heimilt að segja honum upp fyrirvaralaust og að stefnandi hefði fyrirgert sér rétti til launa í uppsagnarfresti. Hvað varðaði kröfu stefnanda um ógreiddan arð var tekið undir það með stefnda að honum hefði verið heimilt að skuldajafna við arðgreiðslur til stefnanda kröfur vegna skuldar stefnanda við félagið sem til voru komnar vegna persónulegra nota hans á fjármunum stefnda. Var þannig talið að stefnda hefði verið heimilt að draga frá arðgreiðslunni nánar tilgreindar fjárhæðir en stefnda að öðru leyti gert að standa stefnanda skil á þeim arði sem hann átti heimtingu á.
Stefnandi krafði stefnda um bætur vegna handtöku, húsleitar og gæsluvarðhalds sem hann sætti vegna rannsóknar sakamáls. Stefnandi hafði með dómi verið sýknaður af þeim sakargiftum sem voru tilefni umræddra þvingunarráðstafana. Fallist var á bótarétt stefnanda en bætur til hans voru lækkaðar á grundvelli þess að hann hefði að nokkru marki sjálfur stuðlað að aðgerðunum. Þá var stefndi talinn eiga gagnkröfu til skuldajafnaðar á hendur stefnanda, sem voru hærri en bæturnar sem honum voru ákvarðaðar. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.
Ágreiningur málsaðila sneri að því hvort ætti að miða við hlutfallsreikning tryggingafélags við útgreiðslu brunabóta og miða þá við samanlagða brunabótatryggingu beggja eignarhluta og hlutfall hvors eignarhluta í samanlögðum tryggingarbótum eða hvort ætti að miða við hlutfall hvors eignarhluta samkvæmt eignaskiptayfirlýsingu eignarinnar. Var niðurstaðan að miða ætti við hlutfall hvors eignarhluta í sameign samkvæmt eignaskiptayfirlýsingu eignarinnar. Þá var sýkna af hluta krafna stefnanda vegna aðildarskorts og hluta gagnkrafna stefnda hafnað vegna sönnunarskorts. Var málskostnaður látinn falla niður.
N ehf. höfðaði mál gegn S ehf. til heimtu skuldar samkvæmt reikningum á grundvelli þjónustusamnings um þrif og þvott á hóteli S ehf. Fallist var á að N ehf. ætti kröfur á hendur S ehf. að fjárhæð 6.778.863 krónur vegna þrifa í október 2021, 4.458.118 krónur vegna þrifa í nóvember sama ár og 531.960 krónur vegna leigu á líni eða samtals 11.768.941 króna. S ehf. setti fram gagnkröfu til skuldajafnaðar á móti fjárkröfum N ehf. sem fólgin var í endurgreiðslu vegna kaupa S ehf. á líni, handklæðum og öðrum vörum af N ehf. Í dómi Landsréttar kom fram að af gögnum málsins yrði ekki annað ráðið en að N ehf. hefði afhent S ehf. umræddar vörur sumarið 2021 og í kjölfarið hefði S ehf. hvorki gert athugasemdir við að dráttur hefði orðið á afhendingu þeirra né að þær hefðu ekki skilað sér að öllu leyti. Þóttu skilyrði riftunar samkvæmt 25. gr., sbr. 29. gr., laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup ekki uppfyllt. Var gagnkröfunni því hafnað. S ehf. setti jafnframt fram gagnkröfu um greiðslu 978.450 króna vegna skemmda á gluggatjöldum sem átt hefðu sér stað í þvotti hjá N ehf. Af gögnum málsins þótti sýnt að N ehf. hefði tekið á sig tjón vegna skemmdanna og var gagnkrafan því tekin til greina. Til frádráttar kröfum N ehf. kom því síðarnefnda gagnkrafan og 3.594.009 krónur sem S ehf. greiddi N ehf. eftir að málið var höfðað. Samkvæmt því var S ehf. gert að greiða N ehf. samtals 7.196.482 krónur með nánar tilgreindum dráttarvöxtum.
Heiðrós Tinna Hannesdóttir (
Ágúst Ólafsson lögmaður)
gegn
[...], Reykjavík. Stefndi er Júlíus Gunnar Sveinsson, kt. [...], [...] (
Sævar Þór Jónsson lögmaður)
Stefnandi krafði stefnda um helming söluandvirðis bifreiðar er þau höfðu átt í sameign en söluverðið hafði verið lagt í heild sinni inn á stefnda. Stefndi kvað hlut stefnanda hafa átt að standa undir hennar hlut kostnaðar af rekstri heimilis þeirra eftir sambúðarslit en því mótmælti stefnandi. Stefndi krafðist m.a. skuldajafnaðar á grundvelli greiðslna sem hann hafði lagt út fyrir umfram 50% eignarhluta sinn og var sú krafa tekin til greina og stefndi sýknaður af kröfum stefnanda. Var málskostnaður látinn niður falla.
A höfðaði mál á hendur B hf. til heimtu ógreiddra forfallalauna vegna tímabilsins 9. ágúst til 16. október 2016, þegar A var óvinnufær vegna slyss á hægra hné við störf hjá B hf. Samkvæmt ráðningarsamningi aðila tók A laun eftir skiptimannakerfi, sem fól í sér að hann fór aðra hverja veiðiferð með skipinu en var hina í fríi og fékk greiddan hálfan hásetahlut fyrir hverja veiðiferð skipsins. Fékk A greidd laun í samræmi við það í forföllum sínum á fyrrgreindu tímabili, en A taldi sig hins vegar eiga rétt á fullum staðgengislaunum í samræmi við 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga nr. 35/1985. Því hefði B hf. að réttu lagi átt að greiða honum heilan hásetahlut, tvöfalda þá fjárhæð sem hann innti af hendi til A. Byggði B hf. á hinn bóginn á því að með lokauppgjöri sínu gagnvart A, eftir starfslok hans, hefði félagið í reynd ofgreitt honum forfallalaun. Í hinum áfrýjaða dómi var talið að, þrátt fyrir að B hf. hefði vanrækt skyldu sína samkvæmt 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga til að greiða A óskertan aflahlut í forföllunum, hefði félagið bætt A það upp með greiðslu umfram skyldu á uppsagnarfresti og var B hf. sýknað af kröfum A. Fyrir Landsrétti krafðist A ómerkingar hins áfrýjaða dóms á þeim grundvelli að framangreind niðurstaða dómsins um sýknu B hf. hefði verið reist á málsástæðu sem hefði ekki verið höfð uppi í málinu. Í niðurstöðu Landsréttar var rakið að B hf. hefði byggt á því í greinargerð sinni til héraðsdóms að ekki skyldi litið fram hjá því að við lokauppgjör gagnvart A hefði B hf. greitt honum full laun síðustu þrjá mánuði hans í starfi og að ekki yrði litið hjá því við mat á því hvort forfallalaun til A hefðu verið vangreidd. Þá mátti ráða af greinargerð B hf. að félagið teldi að A hefði verið skylt að draga frá kröfu sinni það sem hann hefði fengið ofgreitt miðað við 36. gr. sjómannalaga. Var kröfu A um ómerkingu því hafnað. Þá var rakið að ákvæði 1. málsliðar 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga hefði verið skýrt þannig í dómaframkvæmd að það veitti skipverja tilkall til fulls hásetahlutar í veikindaforföllum jafnvel þótt ráðningarsamningur kvæði aðeins á um greiðslu hálfs hásetahlutar fyrir hverja veiðiferð. Var því fallist á að A hefði átt tilkall til greiðslu fulls hásetahlutar í forföllum sínum 9. ágúst til 15. október 2016. Á hinn bóginn þótti ljóst af gögnum málsins að B hf. hefði greitt A hærri forfallalaun við starfslok hans en hann átti tilkall til á grundvelli 36. gr. sjómannalaga, vegna forfalla A í desember 2015 til apríl 2016 og síðan í apríl til júní 2017. Varð ekki séð að því hefði verið hnekkt af hálfu A heldur var því mótmælt að ofgreiddum forfallalaunum vegna fyrra slyss A yrði skuldajafnað við það sem væri vangreitt í kjölfar seinna slyssins. Að virtum atvikum málsins og einkum þeim tölvupóstsamskiptum sem lágu fyrir í málinu var talið ljóst að B hf. hefði allt frá því að A setti fyrst fram kröfu sína vísað til þess að B hf. teldi sig hafa ofgreitt forfallalaun og ítrekað þá afstöðu sína í síðari samskiptum. Var gagnkrafa B hf. þar að lútandi samrætt dómkröfu A og því tæk til skuldajöfnunar. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu B hf.af kröfum A.
Kaupendur einbýlishúss héldu eftir greiðslum á hluta af kaupverði hússins eftir afhendingu þess þar sem þau töldu að eignin væri gölluð. Í þessu máli, sem seljandinn höfðaði til innheimtu vangoldis kaupverðs, öfluðu kaupendur matsgerða um meinta galla og kostnað við úrbætur og kröfðust þess að sá kostnaður yrði dreginn frá skuldinni og að seljandinn greiddi þeim það sem umfram væri. Dómurinn taldi seljanda bera ábyrgð á sumum af þeim göllum sem metnir höfðu verið og var kostnaði við úrbætur á þeim skuldajafnað upp í kröfu hans um greiðslu kaupverðs, en kaupendum gert að greiða það sem eftir stóð af skuldinni.
Skuldamál.
Þb. F ehf. krafði S hf. um greiðslu eftirstöðva fastverðs samkvæmt verksamningi milli aðila auk greiðslu sem það taldi sig eiga rétt á fyrir ýmis auka- og viðbótarverk sem unnin höfðu verið í tengslum við verkið. S hf. hafði uppi gagnkröfur á hendur þb. F ehf. til skuldajöfnunar vegna útlagðs kostnaðar sem hann taldi eiga rétt á vegna ólokinna verka sem F ehf. hefði átt að vinna samkvæmt verksamningnum sem og bóta vegna tafa sem höfðu orðið á verkinu. Í dómi Landsréttar kom fram að af hálfu S hf. hefði ekki verið gerð grein fyrir því til hvaða tafa krafa hans tæki, það er á hvaða tímabili þær tafir hefðu orðið sem þb. F ehf. bæri ábyrgð á. Þá væri fjárhæð kröfunnar ekki sundurliðuð á grundvelli slíkrar útlistunar. Til þess væri að líta að S hf. hefði borið að tilkynna F ehf. án tafar þegar hann teldi fram komið tilefni til að krefja F ehf. um tafabætur. Skriflegri tilkynningu um tafabætur hefði fyrst verið beint að F ehf. þegar liðnir voru nær átta mánuðir frá því að F ehf. hefði tilkynnt S hf. um verklok. Ekki yrði hjá því komist að líta svo á að S hf. hefði sýnt af sér tómlæti með því að tilkynna ekki, þegar hann taldi tilefni til, að hann hygðist krefjast tafabóta samkvæmt verksamningi aðila. Krafa hans um tafabætur væri því fallin niður fyrir tómlæti og var henni hafnað. Var S hf. gert að greiða þb. F ehf. tilgreinda fjárhæð sem nam eftirstöðvum fjárhæðar verksamnings þeirra en S hf. var sýknaður af kröfu um greiðslu fyrir eitt tiltekið aukaverk sem S hf. hafði verið gert að greiða með hinum áfrýjaða dómi. Landsréttur féllst á að S hf. gæti nýtt til skuldajafnaðar kröfu um greiðslu útlagðs kostnaðar samkvæmt fimm reikningum, þar sem um hefði verið að ræða verk sem F ehf. hefði borið að vinna í samræmi við verksamning aðila, auk áður úrskurðaðs málskostnaðar.
Aðilar í máli þessu gerðu samning um að stefnandi leggði þurrsteypugólf á iðnaðarhúsnæði í eigu stefnda. Ágreiningur var um hvort stefnandi hefði slípað gólfið samkvæmt valkvæðu ákvæði í samningi aðila og einnig hvort stefnandi hefði skilað gólfinu í ásættanlegu ástandi. Dómkvaddur matsmaður mat vinnu stefnanda svo að það þyrfti að endurvinna gólfið og að það uppfyllti ekki skilyrði í verksamning aðila. Var stefndi því sýknaður af öllum kröfum stefnanda og stefnanda gert að greiða stefnda allan málskostnað.
Deilt var um uppgjör orlofs og ökutækjastyrks við starfslok.Annars vegar var einkum um það deilt hvort samið hefði verið um hærra orlofshlutfall en kjarasamningar ráðgerðu og hins vegar hvort ökutækjastyrkur hefði verið hluti fastra starfskjara. Þá laut ágreiningur að uppgjöri orlofsdaga.Var ekki fallist á kröfu stefnanda um greiðslu orlofs þar sem hann var ekki talinn hafa sýnt fram á að samið hefði verið um hærra orlofshlutfall en mælt var fyrir um í kjarasamningi. Þá var ekki talið að stefnandi ætti kröfu til frekari orlofsgreiðslna.Fallist var á greiðslu vangoldins ökutækjastyrks vegna tilgreinds tímabils. Ekki var fallist á að draga bæri þær greiðslur sem stefnandi þáði frá einkahlutafélagi sínu á uppsagnarfresti frá launum.
GVG keypti sumarhús af GS. Taldi hún galla vera á húsinu og hélt því eftir lokagreiðslu kaupverðsins að fjárhæð 2.000.000 króna. Hún höfðaði síðan mál gegn GS og krafðist skaðabóta eða afsláttar vegna galla en GS gagnstefndi og krafðist fyrrnefndrar lokagreiðslu. Krafa GVG vegna galla byggðist á rangri upplýsingagjöf um aldur hússins, tjóni af völdum raka og myglu, tjóni vegna undirstöðufestinga hússins, tjóni á hurðum og að lokum tjóni vegna lagfæringar. Landsréttur staðfesti niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að festingar við undirstöður og innihurðir hefðu verið gallaðar. Þá var staðfest sú niðurstaða að sumarhúsið hefði verið byggt árið 1986, en í söluyfirliti kom fram að það væri byggt árið 1998. Í dómi Landsréttar kom fram að jafnvel þótt aldur slíkra fasteigna kynni að hafa fremur takmarkaða þýðingu fyrir verðmæti þeirra yrði að telja sannað að verðmæti hússins væri að einhverju leyti minna þar sem það reyndist 12 árum eldra en gefið var upp. Voru bætur vegna þessa ákveðnar að álitum 500.000 krónur. Þá var í dómi Landsréttar talið ósannað að orsaka raka- og mygluskemmda væri að leita í ástandi eða eiginleikum fasteignarinnar við afhendingu og var GS sýknuð af kröfu vegna slíkra skemmda. Loks var GS sýknuð af kröfu um bætur fyrir tjón vegna lagfæringa. Samtals var fallist á kröfu GVG að fjárhæð 1.460.000 krónur og var ákvæði 2. málsliðar 18. gr. laga nr. 40/2002 ekki talið standa kröfunni í vegi. Fallist var á kröfu GS á hendur GVG vegna 2.000.000 króna lokagreiðslunnar en til frádráttar henni kom fyrrnefnd krafa GVG vegna galla.
Stefnandi, leigusali, höfðaði mál á hendur stefnda, leigutaka, til greiðslu efndabóta þar eð hann taldi að riftun stefnda á húsaleigusamningi við stefnanda hefði ekki verið lögmæt. Dómurinn féllst á að öll skilyrði 3. töluliðar 1. mgr. 60. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 fyrir riftun leigusamnings hefðu verið uppfyllt á riftunardegi. Stefnandi var þó talinn eiga rétt til leigugreiðslna fyrir rúman mánuð sem stefndi átti ógreiddan. Þar eð stefndi var talinn eiga hærri kröfu á stefnanda og öll skilyrði skuldajöfnunar voru uppfyllt hafði leiguskuldin verið gerð upp með yfirlýsingu stefnda um skuldajöfnun. Stefndi var því sýknaður af öllum fjárkröfum stefnanda.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda fyrir verk sem sá hafði unnið fyrir stefnda, en ekki hafði verið samið um fast verð fyrir verkið. Var því talið að stefnda bæri í samræmi við meginreglur kröfuréttar að greiða það verð sem sanngjarnt væri miðað við vinnuframlag, gæði verks, efniskaup og annað sem þýðingu hefði. Stefnda, sem ekki aflaði matsgerðar í málinu, tókst ekki að sýna fram á að umkrafin fjárhæð væri ósanngjörn, en um það bar hann sönnunarbyrði. Var fallist á kröfur stefnanda að því marki sem þær voru studdar fullnægjandi gögnum, en einnig var fallist á hluta af gagnkröfu stefnda til skuldajafnaðar.
G og L ehf., sem síðar varð M ehf., gerðu með sér verksamninga á árunum 2015 og 2016 sem lutu að því að G skyldi annast um steypu- og mótavinnu sem undirverktaki fyrir M ehf. G og M ehf. rituðu undir samkomulag 20. október 2016 þar sem G skuldbatt sig til að greiða starfsmönnum sínum laun í samræmi við íslensk lög en stæði G ekki við skyldur sínar samkvæmt samkomulaginu væri M ehf. heimilt að rifta öllum samningum aðila án frekari fyrirvara. Þá skuldbatt M ehf. sig með samkomulaginu til þess að greiða 200.000 evrur til G sem skyldi nýta það fé til þess að gera upp það sem vangoldið væri af launum starfsmanna G. M ehf. rifti samningum aðila 2. nóvember 2016 og vísaði til þess að G hefði ekki staðið við skyldu sína samkvæmt framangreindu samkomulagi frá 20. október 2016 um að gera upp laun starfsmanna sinna í samræmi við íslensk lög og kjarasamninga. G mótmælti riftun samninganna og krafðist greiðslu á ógreiddum reikningum. Með dómi héraðsdóms var komist að þeirri niðurstöðu að G hefði sýnt fram á réttmæti allrar fjárkröfu sinnar og riftun M ehf. á samningum aðila hafi verið ólögmæt. Krafan hafi hvorki verið fyrnd né fallin niður fyrir tómlæti G og ekki hefði verið sýnt fram á að M ehf. ætti gagnkröfu á hendur G. Þá hefðu mótbárur M ehf. gegn reikningum verið allt of seint fram komnar. M ehf. var því dæmt til að greiða kröfu G. Fyrir Landsrétti krafðist M ehf. þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur yrði ómerktur þar sem niðurstaða héraðsdóms um ólögmæti riftunar byggði á íslenska staðlinum ÍST 30:2012 sem hefði hvorki verið hluti af samningum aðila né hluti málsgagna. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að staðallinn hefði að geyma almenna útboðs- og samningsskilmála um verkframkvæmdir og að tilvísanir í dómi héraðsdóms til staðalsins endurspegluðu almennar reglur sem giltu á réttarsviði um verksamninga. Yrði dómurinn því ekki ómerktur þótt til staðalsins væri vísað í honum. Að því gættu og með þeirri áréttingu að M ehf. stóð ekki við þá skuldbindingu sína samkvæmt samkomulagi aðila frá október 2016 um greiðslu staðfesti Landsréttur héraðsdóm með vísan til forsendna.
Ágreiningur um uppgjör á greiðslum.
Sami maður stýrði bæði eigin fjárfestingafélagi, B, og fjárfestingafélagi A sem hann átti með systkinum sínum. A taldi sig hafa orðið fyrir tjóni vegna millifærslu sem fór af bankareikningi A á bankareikning B í janúar 2005. A taldi starfsmann bankans, sem sá um millifærsluna, endurskoðanda og endurskoðunarfyrirtæki, sem endurskoðaði reikninga beggja félaganna svo og fyrrverandi stjórnanda A hafa valdið þessu tjóni á saknæman og ólögmætan hátt. A höfðaði því mál á hendur bankastarfsmanninum, endurskoðandanum og fyrirtæki hans. Þar eð stjórnandinn fyrrverandi var fallinn frá, en ekkja hans sat í óskiptu búi, höfðaði A einnig mál á hendur henni. Starfsmaður bankans stefndi bankanum til réttargæslu eignarhaldsfélagi sem heldur utan um eignir bankans sem starfsmaðurinn starfaði hjá. Talið var að skuld B við A hefði verið gerð upp með skuldajöfnun árið 2007 og því hefði A ekki sýnt fram á að tjón hefði hlotist af millifærslunni. Þegar af þeirri ástæðu voru allir stefndu sýknaðir af kröfu stefnanda.
Skuldamál.
Aðilar deildu um skyldu stefnda til útgáfu afsals vegna nánar tilgreindrar fasteignar og heimild stefnanda til þess að skuldajafna kröfum sem hann taldi sig eiga á hendur stefnda við kröfu stefnda um eftirstöðvar kaupverðs. Í dómi héraðsdóms var krafa stefnanda um útgáfu afsals og álagningu dagsekta tekin til greina. Öðrum kröfum stefnanda var vísað frá dómi á þeim forsendum að þær væru í eðli sínu málsástæður fyrir kröfu stefnanda um útgáfu afsals. Þá var fallist á það með stefnanda að hann væri réttur aðili til sóknar í málinu.
Þb. F ehf. krafði S hf. um greiðslu eftirstöðva samningsfjárhæðar samkvæmt verksamningi milli aðila auk greiðslu sem það taldi sig eiga rétt á fyrir ýmis auka- og viðbótarverk sem unnin hefðu verið í tengslum við verkið. S hf. hafði uppi gagnkröfur á hendur þb. F ehf. til skuldajöfnunar vegna útlagðs kostnaðar sem hann taldi sig eiga rétt á vegna ólokinna verka sem F ehf. hefði átt að vinna samkvæmt verksamningnum sem og bóta vegna tafa sem höfðu orðið á verkinu. Í dómi Landsréttar kom fram að í málatilbúnaði S hf. hefði ekki verið gerð grein fyrir því til hvaða tafa á verkinu væri vísað, á hvaða tímabili tafirnar hefðu orðið og fjárhæð kröfunnar ekki verið sundurliðuð með hliðsjón af því, en tafir á verkinu hefðu ekki verið að öllu leyti raktar til atvika er vörðuðu F ehf. Þá yrði ekki annað ráðið en að formlegri kröfu um tafabætur hefði fyrst verið beint til F ehf. þegar nær átta mánuðir voru liðnir frá því að F ehf. tilkynnti S hf. um verklok. Var því talið að S hf. hefði sýnt af sér tómlæti með því að tilkynna ekki, þá þegar hann taldi tilefni til, að hann hygðist krefjast tafabóta samkvæmt verksamningnum. Var S hf. gert að greiða þb. F ehf. tilgreinda fjárhæð sem nam eftirstöðvum fjárhæðar verksamnings þeirra auk þess sem fallist var á kröfu þb. F ehf. um greiðslu fyrir tiltekið aukaverk. Á hinn bóginn féllst Landsréttur á að S hf. gæti nýtt til skuldajöfnunar kröfu um greiðslu útlagðs kostnaðar samkvæmt fjórum reikningum, þar sem um hefði verið að ræða verk sem F ehf. hefði borið að vinna í samræmi við verksamning aðila, auk áður dæmds málskostnaðar.
Stefndi dæmdur til að greiða kostnað sem hlaust af viðgerð á vinnuvél
Ágreiningur um verksamning vegna jarðvinnu.
Fallist á skyldu til greiðslu eftirstöðva skuldar, þar sem skuldajöfnuður hafi ekki verið heimill eins og á stóð, og því hafnað að skuldin hafi fallið niður vegna tómlætis.
Ágreiningur um lánssamning og skuldajöfnunarkröfu.
Stefnda var gert að greiða gjaldfallinn reikning vegna vörukaupa stefnda af stefnanda, en viðskiptasamband aðila reyndist ekki byggt á umboðssölusamningi. Gagnkröfur sem stefndi tefldi fram til lækkunar reiknings eða til sýknu þóttu ekki tækar til skuldajafnaðar við kröfu samkvæmt hinum gjaldfallna reikningi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem málinu var vísað frá dómi. U og E höfðu lýst kröfum við gjaldþrotaskipti W en síðar afturkallað kröfurnar í kjölfar skuldajöfnuðar. Ágreiningi aðila var vísað til héraðsdóms á grundvelli 171. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ákvæðið fjallaði um réttindi þriðja manns á hendur þrotabúi og takmarkaðist efni þess af ákvæðum 172. gr. og 173. gr. sömu laga. Það þætti engum vafa bundið að málið ætti ekki undir héraðsdóm sem ágreiningsmál á grundvelli 171. gr. laganna þar sem U og E hefðu lýst þeirri afstöðu sinni að þeir ættu ekki kröfur á hendur W. Breytti í því sambandi engu þótt W kynni að eiga kröfu á hendur U og E. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Stefnandi byggði raðhús í Hafnarfirði og fól fasteignasölu að selja eignirnar á byggingarstigi. Stefndi var meðal kaupenda. Afhending eignarinnar dróst í um 18 mánuði og gerðu aðilar með sér samkomulag um greiðslu tafabóta. Haustið 2020 átti stefndi enn ógreiddar 9.000.000 krónur af umsömdu kaupsamningsverði en vildi að til frádráttar kæmu 5.400.000 króna tafabætur. Þá bar stefndi fyrir sig ýmsa galla á smíði og frágangi húss og lóðar. Fór svo að stefnandi höfðaði mál til heimtu ógreidds kaupverðs. Stefndi tók til varna og krafðist sýknu á grundvelli skuldajafnaðar enda ætti hann mun hærri kröfu á hendur stefnanda en sem næmi ógreiddum 9.000.000 króna eftirstöðvum kaupverðs. Fjölskipaður héraðsdómur féllst á sjónarmið stefnda, m.a. á grundvelli matsgerðar dómkvadds sérfræðings, og sýknaði stefnda af öllum dómkröfum stefnanda. Jafnframt var stefnandi dæmdur til að greiða stefnda 3.000.000 krónur í málskostnað.
Stefnendur höfðuðu mál á hendur stefndu til greiðslu eftirstöðva láns vegna kaupa fyrirsvarsmanna stefnda á búrekstri og fasteignum stefnenda. Stefndi bar fyrir sig skuldajöfnuði og kvað lánið að fullu greitt. Fallist var á kröfu stefnda um skuldajöfnuð að hluta, en krafa stefnenda var hærri en hin viðurkenndi skuldajöfnuður og var stefndi dæmdur til að greiða eftirstöðvar skuldar sinnar við stefnendur. Þá var að virtum atvikum máls stefnda gert að greiða stefnendum málskostnað.
Fallist á kröfu þrotabús um greiðslu skuldar. Ekki fallist á skuldajöfnuð.
Einkahlutafélag krafðist endurgreiðslu úr hendi fyrrum starfsmanns félagsins vegna útgjalda sem greidd voru með korti félagsins, en félagið taldi útgjöldin hafa verið einkaneyslu sem hvorki hafi rúmast innan ráðningarkjara starfsmannsins né yrði færð undir eðlileg rekstrarútgjöld. Starfsmaðurinn hafði áður verið eini eigandi félagsins, framkvæmdastjóri þess og síðar framleiðslustjóri. Talið var að hann hafi haft fullnægjandi heimildir til ákvörðunar um rekstrarútgjöld og ráðningarkjör á þeim tíma sem hann gegndi stöðu framkvæmdastjóra. Eins og atvikum var háttað var félagið ekki talið hafa sýnt fram á að útgjöld hans væru augljóslega einkaútgjöld, sem væru umfram heimildir. Var stefndi sýknaður.