Dómstólaleit

Aðilar málsins gerðu með sér „þjónustusamning“. Samkvæmt honum fékk stefndi meðal annars afnot af léni o.fl. til að geta starfrækt netverslun, sem stefnandi hafði áður komið á fót, er seldi vörur frá sportvöruframleiðanda sem stefnandi hafði umboð fyrir. Samkvæmt samningi aðila keypti stefndi af stefnanda lager á grundvelli lagerlista fyrir 46.437.200 krónur. Í 7. gr. samningsins var ákvæði um að kæmi til þess, af hvaða ástæðu sem væri, að afnotaréttur stefndi samkvæmt þjónustusamningnum félli niður bæri stefnanda að kaupa kúrant lager af stefnda, án tafar eins og kúrant lager stefnda stæði, á því innkaupsverði sem stefndi greiddi fyrir. Eftir gerð samnings aðila pantaði stefndi vörur frá stefnanda og seldi þær í netversluninni, á grundvelli samningsins, en greiddi ekki reikninga sem stefnandi gaf út vegna þeirra nema að litlu leyti. Stefnandi lýsti yfir riftun á samningi aðila vegna vanskila stefnda. Stefnandi höfðaði mál á hendur stefnda til innheimtu ógreiddra reikninga. Í málinu deildu aðilar um hvort taka skyldi til greina, til lækkunar á stefnukröfunni, skuldajöfnuð sem stefndi lýsti yfir í greinargerð vegna meintrar kröfu stefnda á hendur stefnanda að fjárhæð 91.727.789 krónur, á grundvelli 7. gr. „þjónustusamnings“ aðila þar sem ræddi um endurkaup lagers. Stefnandi mótmælti því að lagerinn væri „kúrant“ (seljanlegur). Stefndi hafði ekki sýnt fram á hið gagnstæða. Fallist var á með stefnanda að útskrift úr birgðabókhaldi stefnda dygði stefnda ekki til að byggja kröfu um endurkaup á eins og háttaði til í málinu. Í ljósi mótmæla stefnanda og að teknu tilliti til þess að stefndi hafði lagerinn í sínum vörslum var sönnunarbyrðin fyrir því að fullnægt væri skilyrðum 7. gr. samnings aðila, um að lagerinn væri „kúrant“ (seljanlegur), lögð á stefnda. Þá lá fyrir í málinu, og var óumdeilt, að stefndi hafði sett lagerinn að sjálfsvörsluveði, sbr. 33. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð. Um slíka veðsetningu gilti sú regla að heimild veðsala til framsals næði einungis til einstakra muna. Til sölu á veðsettum vörubirgðum í heild sinni þyrfti á hinn bóginn samþykki veðhafa, samkvæmt 2. mgr. 34. gr., sbr. 1. mgr. 27. gr. laga um samningsveð. Stefndi hafði ekki leitt í ljós, gegn andmælum stefnanda, að samþykki veðhafa fyrir ráðstöfun vörulagersins aftur til stefnanda væri til staðar. Samkvæmt því hafði stefndi ekki sýnt fram á að hann ætti kröfu á hendur stefnanda á grundvelli 7. gr. samnings aðila um endurkaup lagers sem væri tæk til skuldajöfnunar. Var stefndi dæmdur til þess að greiða stefnanda stefnufjárhæðina að frádregnum ágreiningslausum innborgunum og samþykktum skuldajöfnuði, 133.703.553 krónur.