Dómstólaleit

Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda fyrir verk sem sá hafði unnið fyrir stefnda, en ekki hafði verið samið um fast verð fyrir verkið. Var því talið að stefnda bæri í samræmi við meginreglur kröfuréttar að greiða það verð sem sanngjarnt væri miðað við vinnuframlag, gæði verks, efniskaup og annað sem þýðingu hefði. Stefnda, sem ekki aflaði matsgerðar í málinu, tókst ekki að sýna fram á að umkrafin fjárhæð væri ósanngjörn, en um það bar hann sönnunarbyrði. Var fallist á kröfur stefnanda að því marki sem þær voru studdar fullnægjandi gögnum, en einnig var fallist á hluta af gagnkröfu stefnda til skuldajafnaðar.