Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
2 dómar fundust
Lykilorð: Samkeppnisákvæði
Ágreiningur var um lögmæti riftunar á ráðningarsamningi vegna brota á samkeppnisákvæði. Fallist var á að riftun hefði verið lögmæt en að tímamark hennar miðaðist við þegar riftunaryfirlýsingin barst til aðalstefnanda. Fallist var á kröfur aðalstefnanda um laun til þess dags ásamt orlofi, auk leiðréttingar á orlofsgreiðslum, desemberuppbót og vangreiddir orlofsuppbót. Hins vegar var miskabótakröfu hafnað. Fallist var á kröfu gagnstefnanda um févíti að álitum en ákvæðum ráðningarsamningsins um févíti var vikið til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 sem þóttu ósanngjörn og úr hófi. Litið var á að gagnstefnandi hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá staðfesta riftun eftir að búið var að leysa úr því í aðalsök að riftunin væri lögmæt og var þeirri kröfu vísað frá dómi. Hins vegar var ekki fallist á að dráttarvaxtakrafa væri of óskýr þrátt fyrir að láðst hefði að tiltaka að hún tæki til greiðsludags, enda var upphafsdagur hennar skýr. Loks var fallist á skuldajafnaðarkröfur og nam mismunurinn 150.691 kr. sem aðalstefnandi var dæmdur til að greiða gagnstefnanda.
A ehf. höfðaði mál gegn B til heimtu bóta vegna ætlaðs brots hans gegn starfs- og trúnaðarskyldum sínum í kjölfar þess að honum var sagt upp störfum hjá A ehf. Byggði A ehf. málatilbúnað sinn einkum á tilteknu ákvæði í ráðningarsamningi aðila og því að B hefði á uppsagnartíma hafið undirbúning að samkeppni við A ehf., sem meðal annars hefði falist í stofnun einkahlutafélags og samskiptum við mikilvægan viðskiptavin A ehf., sem síðar færði viðskipti sín til einkahlutafélags B. Ágreiningur málsins laut að því hvort B hefði brotið gegn ákvæðum ráðningarsamnings og óskráðum reglum um trúnaðarskyldur í vinnusambandi. Einnig var deilt um hvort B hefði brotið gegn þágildandi 16. gr. c laga nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ráðningarsamningur aðila hefði ekki að geyma samkeppnisbann heldur hefði þar komið fram ósk A ehf. um að B hæfi ekki störf hjá samkeppnisaðila innan sex mánaða frá starfslokum. Ef A ehf. hefði viljað að umrætt ákvæði fæli í sér samkeppnisbann hefði honum borið nauðsyn til að orða ákvæðið með þeim hætti að enginn vafi léki á að það fæli í sér slíkt bann, enda yrði það ekki skýrt rýmra en eftir orðanna hljóðan. Hæstiréttur benti á að sönnunarbyrði fyrir því að B hefði brotið gegn ólögfestum reglum um trúnaðarskyldu hvíldi á A ehf. Taldi rétturinn að A ehf. hefði ekki tekist að leiða nægar líkur að því að B hefði í raun gripið til nokkurra ráðstafana til að koma á viðskiptasambandi við tiltekinn viðskiptavin A ehf. áður en félagið rifti ráðningarsamningnum. Þá var ekki fallist á að B hefði brotið gegn 16. gr. c laga nr. 57/2005 eða þagnarskylduákvæði í ráðningarsamningi aðila. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu B.