Íslenska ríkið var talið bera bótaábyrgð á grundvelli hlutlægrar bótareglu 246. gr. laga nr. 88/2008 vegna húsleitar á heimili stefnenda. Þau voru þó sjálf talin hafa stuðlað að aðgerðum lögreglu í málinu. Bætur til þeirra voru því lækkaðar og í tilviki B féll krafan niður vegna skuldajafnaðar við ógreiddan sakarkostnað.
A stefndi Í til greiðslu bóta vegna miska og fjártjóns sökum þvingunar- og rannsóknaraðgerða sem A var gert að þola vegna rannsóknar tiltekins lögreglumáls, sem síðar var fellt niður. Í héraði féllst Í á bótaskyldu vegna miska á grundvelli 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 vegna húsleitar og laut ágreiningur málsins að því hvort A ætti óskertan bótarétt á grundvelli 246. gr. laga nr. 88/2008 ásamt rétti A til bóta vegna meints fjártjóns. Í dómi Landsréttar var rakið að meðan á rannsókn á umræddu lögreglumáli stóð bárust lögreglu fleiri kærur á hendur A um sömu eða svipuð brot og í upphaflega málinu og voru þau mál rannsökuð samhliða því. Á meðal rannsóknargagna í málunum voru borðtölvur og farsímar sem hald hafði verið lagt á í tengslum við upphaflega málið. Tvö af málunum, sem síðar voru kærð, leiddu til sakfellingar A. Vísaði Landsréttur meðal annars til þess að þótt A hefði verið frjálst að taka þá afstöðu á ljá ekki atbeina sinn við rannsókn hinna haldlögðu tækja væri ljóst samkvæmt málsgögnum að með henni, sem og dvöl erlendis, en einnig með framningu refsiverðra brota eftir að rannsókn á umræddu lögreglumáli hófst, hefði hann stuðlað að því að rannsókn málsins og þar með haldlagning raftækjanna dróst á langinn. Að framangreindu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um rétt A til miskabóta á grundvelli 246. gr. laga nr. 88/2008 að fjárhæð 250.000 krónur og sýknu Í af kröfu A um bætur vegna fjártjóns.
Stefnanda voru dæmdar miskabætur á grundvelli 1. og 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 en hafnað var kröfum hennar sem reistar voru á grundvelli 4. mgr. sömu greinar og á sakargrundvelli. Í málinu reyndi meðal annars á það hvort bótaréttur skv. 4. mgr. 246. gr. hefði stofnast þegar áfrýjun leiddi til þess að sakamáli var vísað frá héraðsdómi með dómi Landsréttar í kjölfar sakfellingardóms í héraði.
Stefnanda voru dæmdar miskabætur á grundvelli 1. og 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 en hafnað var kröfum hans sem reistar voru á grundvelli 4. mgr. sömu greinar og á sakargrundvelli. Í málinu reyndi meðal annars á það hvort bótaréttur skv. 4. mgr. 246. gr. hefði stofnast þegar áfrýjun leiddi til þess að sakamáli var vísað frá héraðsdómi með dómi Landsréttar í kjölfar sakfellingardóms í héraði.
Stefnanda voru dæmdar 800.000 króna bætur vegna aðgerða lögreglu við rannsókn tiltekins máls þar sem stefnandi lá undir grun að ósekju. Þótti lögreglan hafa beitt harkalegri aðferðum við handtöku en tilefni var til auk þess sem stefnandi hafi verið sviptur frelsi sínu lengur en efni stóðu til. Var fallist á að stefnandi ættir rétt á bótum á hlutlægum grunni samkvæmt 246. gr. laga um meðferð sakamála auk miskabóta á sakargrundvelli samkvæmt 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga.
Stefnandi sætti þvingunarráðstafana lögreglu vegna rannsóknar sakamáls. Síðar var rannsóknin felld niður. Stefnandi krafðist miskabóta úr hendi stefnda, íslenska ríkisins, vegna umræddra ráðstafana. Talið var að enda þótt því yrði ekki slegið föstu að stefnandi hefði beinlínis valdið þeim aðgerðum sem hann reisti miskabótakröfu sína á þá teldist stefndi eigi að síður hafa leitt nægjanlega í ljós að stefnandi hefði, eins og atvikum háttaði til, a.m.k. stuðlað að þeim aðgerðum. Þótt ekki væri talið rétt að fella bætur til stefnanda niður að öllu leyti yrði að mati dómsins við þessar aðstæður að skerða þær. Var stefnda því gert að greiða stefnanda 90.000 krónur með nánar tilgreindum vöxtum, en vaxtakrafa stefnanda var að huta til talin fyrnd.
Stefnandi lenti í stimpingum við andyri í stigagangi á heimili sínu við fyrri barnsmóður sína. Hún kallaði til lögreglu vegna atviksins og svaraði fyrirspurn lögreglu um að hann væri hugsanlega með skotvopn á heimilinu, en hún hafði áður kært hann fyrir að hafa beint því að sér. Lögreglumenn ásamt sérsveitarmönnum fóru á vettvang og var stefnandi handtekinn fyrir utan heimili sitt, settur í handjárn og færður í lögreglubifreið á meðan lögreglumenn leituðu að skotvopni á heimili hans þar sem sambýliskona hans var ásamt tveimur litlum börnum sem voru sofandi. Leitinni var haldið áfram eftir að stefnandi upplýsti að skotvopnið væri geymt annars staðar. Frelsissvipting stefnanda stóð í 47 mínútur. Fallist var á að þrátt fyrir að stefnandi hefði stuðlað að handtökunni hefði meðalhófs ekki verið gætt við handtökuna. Stefnandi lagði fram matsgerð þar sem fram kom að hann byggi við veruleg einkenni áfallastreitu og var varanleg örorka hans metin 15%. Þegar horft var til skammvinnrar frelsissviptingar sem stefnandi stuðlaði að nokkru leyti sjálfur að, væntinga hans sjálfs um handtökuna, undirliggjandi heilsufar og vinnusögu fyrir atvikið, svo og ólíkrar niðurstöðu ýmissa heilsugæsluaðila varðandi áfallastreituröskun, einkum sérhæfðs geðteymis, var ekki fallst á að sýnt væri fram á orsakatengsl þess að ekki var gætt meðalhófs við handtökuna og að varanleg örorka stefnanda væri sennileg afleiðing þess. Hins vegar var talið að stefnandi ætt rétt á miskabótum vegna þess að meðalhófs var ekki gætt auk þess sem ótvírætt samþykki lá ekki fyrir húsleitinni.
Fallist var á kröfu stefnenda um bætur úr hendi stefnda vegna húsleitar og leitar á þeim sem átti sér stað vegna tilkynningar um skothvell úr íbúð þeirra en hafnað kröfu um bætur vegna leitar á stefnendur vegna tilkynningar um sölu lyfseðilsskyldra lyfja.
Hafnað var kröfu stefnanda um bætur á grundvelli 2. mgr. 248. gr. laga nr. 88/2008 þar sem hann var talinn hafa valdið eða stuðlað að þeim aðgerðum sem hann reisti kröfu sína á. Stefnandi var á hinn bóginn talinn eiga rétta til miskabóta á grundvelli b-liðar 26. gr. laga nr. 50/1993 vegna framkvæmda lögreglu við handtöku, í ljósi ungs aldurs stefnanda.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Hilda Rut Harrysdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Guðmundur St. Ragnarsson lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimiluð húsleit á heimili X, í tilgreindu skrifstofuhúsnæði sem hann hefur á leigu og í tveimur tilgreindum bifreiðum og öðrum þeim bifreiðum sem hann kann að hafa til umráða. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ekki væru uppfyllt skilyrði 1. mgr. 74. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála fyrir því að fallast á kröfu L um að honum yrði heimiluð leit í ótilgreindum bifreiðum sem X kynni að hafa til umráða. Ákvæði hins kærða úrskurðar þar um var því fellt úr gildi. Fyrir lá að húsleit hafði farið fram í öðrum fasteignum og bifreiðum sem hinn kærði úrskurður tók til. Var kröfum X er að þeim lutu því vísað frá Landsrétti.
Stefnandi krafði stefnda um bætur vegna handtöku, húsleitar og gæsluvarðhalds sem hann sætti vegna rannsóknar sakamáls. Stefnandi hafði með dómi verið sýknaður af þeim sakargiftum sem voru tilefni umræddra þvingunarráðstafana. Fallist var á bótarétt stefnanda en bætur til hans voru lækkaðar á grundvelli þess að hann hefði að nokkru marki sjálfur stuðlað að aðgerðunum. Þá var stefndi talinn eiga gagnkröfu til skuldajafnaðar á hendur stefnanda, sem voru hærri en bæturnar sem honum voru ákvarðaðar. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.
X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á heimild til húsleitar á heimili X og í læstum hirslum og geymslum á sama stað ásamt því að L var heimiluð rannsókn á efnisinnihaldi haldlagðs síma í eigu X og haldlagðs síma sonar hennar. Þar sem rannsóknaraðgerðirnar höfðu þegar farið fram var málinu vísað frá Landsrétti.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (Benedikt Smári Skúlason saksóknarfulltrúi) gegn
X (enginn)
L kærði úrskurð héraðsdóms þar sem kröfu L um heimild til húsleitar í íbúð barnsmóður X og foreldra hennar var hafnað. Í úrskurði Landsréttar kom fram að krafa L byggði aðallega á gögnum sem fundust í síma X í tengslum við rannsókn í öðru máli. Í málinu lægi eingöngu fyrir upplýsingaskýrsla L um efni myndskeiða sem fundust í síma X en engin þeirra gagna sem vísað var til í upplýsingaskýrslunni væru meðal gagna málsins. Af þeim sökum voru skilyrði 1. mgr. 103. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála um framlagningu gagna til stuðnings kröfu L ekki talin fullnægð og var því ekki talið unnt að taka afstöðu til þess hvort skilyrði 3. mgr. 74. gr. sömu laga fyrir húsleit væru uppfyllt. Var niðurstaða héraðsdóms um að hafna kröfu L staðfest.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Silja Rán Arnarsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X ehf (
Anna Kristrún Einarsdóttir lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X ehf. var gert að veita lögreglu upplýsingar um hvaða geymslurými A og B hefðu aðgang að auk aðgangs að tölvu- og myndavélakerfum X ehf. á nánar tilgreindu tímabili. Þá var X ehf. gert skylt að upplýsa lögreglu um hver væri leigutaki að þeim geymslurýmum sem A og B hefðu aðgang að. Jafnframt var lögreglu heimiluð húsleit í geymslurýmum A og B hjá X ehf. Landsréttar hafnað á hinn bóginn heimild til leitar í raftækjum sem þar væri að finna.
Fallist var á að stefnandi ætti rétt til miskabóta vegna handtöku, húsleitar og haldlagningar á síma. Kröfu um miskabætur vegna þess að lögregla og rannsakendur hefðu gerst sek um ólögmæta meingerð gagnvart stefnanda við rannsókn og meðferð málsins var hins vegar hafnað.
Fallist var á að stefnendur ættu rétt til miskabóta úr hendi íslenska ríkisins vegna húsleitar.
A krafði Í um miskabætur, bæði persónulega og fyrir hönd barna sinna B og C, og D, vegna aðgerða lögreglu í tengslum við handtöku E og aðgerða í og við heimili þeirra 22. nóvember 2018 vegna rannsóknar á fíkniefnalagabroti sem E var síðar dæmdur til refsingar fyrir. E var þáverandi maki A og faðir B, C og D. Byggðu A, B, C og D á því að þau ættu rétt til bóta vegna húsleitar á heimili þeirra auk þess sem þau hefðu verið handtekin meðan á húsleitinni stóð. D byggði til viðbótar á því að hann ætti rétt til bóta þar sem hann hefði verið handtekinn og sætt líkamsrannsókn eða líkamsleit er hann kom akandi að heimili þeirra. Í dómi Landsréttar kom fram að húsleit fæli óhjákvæmilega í sér röskun á friðhelgi einkalífs, bæði húsráðenda og annarra heimilismanna. Var talið að A, B, C og D hefðu öll þolað húsleit á heimili sínu umrætt sinn og hefðu þegar af þeirri ástæðu orðið fyrir miskatjóni sem Í bæri hlutlæga bótaábyrgð á samkvæmt 3. mgr., sbr. 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Ekkert væri upplýst í málinu um að A, B, C og D hefðu sjálf valdið eða stuðlað að húsleitinni. Því var hins vegar hafnað að A, B, C og D hefðu verið handtekin við húsleitina og að D hefði verið handtekinn og sætt líkamsrannsókn eða líkamsleit er hann kom akandi að heimili þeirra. Var Í dæmt til að greiða A, B, C og D hverju fyrir sig 50.000 krónur í miskabætur.
X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á heimild til húsleitar í íbúð X og í læstum hirslum og geymslum hans. Þar sem húsleitin hafði þegar farið fram áður en úrskurður héraðsdóms var kærður brast heimild til kæru úrskurðarins. Var málinu því vísað frá Landsrétti.
Sýknað af bótakröfu stefnenda, móður og tveggja barnungra stúlkna, vegna leitar lögreglu á heimili þeirra vegna gruns um heimilisofbeldi og fíkniefnaneyslu. Hvorki talin lagaskilyrði til að greiða bætur samkvæmt lögum um meðferð sakamála né miskabætur á grundvelli skaðabótalaga.
Íslenska ríkinu gert að greiða stefnendum hvorum um sig 200.000 krónur í miskabætur vegna ólögmætrar húsleitar.
Stefnanda voru dæmdar miskabætur á grundvelli 246. gr. laga nr. 88/2008 vegna handtöku, húsleitar, haldlagningar muna, frelsissviptingar í gæsluvarðhaldi og á grundvelli b-liðar 1. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1993 vegna óútskýrðs dráttar á niðurfellingu sakamáls á hendur honum.
Stefnanda dæmdar bætur vegna rannsóknar lögreglu.
Stefndi var dæmur til að greiða stefnanda skaðabætur.
Stefnda var gert að greiða stefnanda skaðabætur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu gegn X var vísað frá dómi. Í málinu krafðist sóknaraðili heimildar til húsleitar hjá varnaraðila og á lóð umhverfis húsið og að honum yrði gert ,,að afhenda“ sóknaraðila óskráðar hænur og tvo óleyfishana sem hann héldi þar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þær ástæður sem tilgreindar væru í hinum kærða úrskurði gætu ekki valdið því að kröfu sóknaraðila yrði vísað frá dómi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Íslenska ríkinu var gert að greiða stefnendum miskabætur vegna aðgerða lögreglu.
Í málinu krafðist A bóta úr hendi Í, annars vegar á grundvelli hinnar hlutlægu bótareglu 2. mgr., sbr. 1. mgr. 228. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála vegna rannsóknaraðgerða sem hann taldi sig hafa sætt að ósekju í tengslum við rannsókn lögreglu á stórfelldum fíkniefnaviðskiptum og hins vegar samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 á grundvelli sakarreglunnar vegna háttsemi lögreglu við rannsókn á ætluðu broti hans. Þá krafðist A viðurkenningar á bótaskyldu Í vegna atvinnumissis sem hann taldi að leiða mætti af rannsókn lögreglu. Með hliðsjón af atvikum málsins var talið að A ætti rétt til miskabóta úr hendi Í vegna fjölda þvingunarráðstafana sem hefðu beinst að honum að ósekju við rannsókn málsins, þar á meðal að hlustað hefði verið á símtöl hans og þau tekin upp á nánar tilgreindu tímabili, að hann hefði sætt gæsluvarðhaldi og einangrun mun lengur en efni hefðu staðið til og að lögreglu hefði skort heimild að lögum til að leita í bankahólfi, stigagangi og geymslu hans. Þá var fallist á með A að hann ætti rétt til miskabóta vegna þess hvernig staðið hefði verið að handtöku hans og að hann hefði þurft að þola vanvirðandi meðferð í skilningi 68. gr. stjórnarskrárinnar með því að hafa verið vistaður og haldið einangruðum í fangaklefa á lögreglustöð meðan á 11 daga gæsluvarðhaldi stóð við alls ófullnægjandi aðstæður. Á hinn bóginn var kröfu A um bætur vegna atvinnumissis, eins og hún var úr garði gerð, vísað frá héraðsdómi á þeim grunni að hann hefði ekki leitt nægar líkur að því að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna skerðingar á getu til að afla sér vinnutekna sem hlotist hefði af umræddum aðgerðum lögreglu. Voru miskabætur til A ákveðnar 2.000.000 krónur.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (Jón H. B. Snorrason saksóknari) gegn
X (enginn)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu um heimild til húsleitar á heimili X þar sem ekki hefðu verið færð fram fullnægjandi rök fyrir því að uppfyllt væru skilyrði 74. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Ákærði var sakfelldur fyrir ólöglega framleiðslu áfengis. Dæmdur til greiðslu sektar, auk þess sem haldlagt áfengi o.fl. var gert upptækt. Hafnað var m.a. málsástæðum ákærða um ólögmæta húsleit, skort á ásetningi og að ósannað teldist að vökvinn uppfyllti skilyrði áfengislaga til að geta talist áfengi. Þá var því hafnað að refsing hans yrði felld niður vegna lögvillu.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (Jón H. B. Snorrason saksóknari) gegn
X (enginn)
Krafa lögreglustjóra um heimild til húsleitar á lögheimili X og í herbergi og hirslum sem hann hafði til umráða á spítala, var tekin til greina. Þá var lögreglu jafnframt heimiluð haldlagning og rannsókn á efnisinnihaldi tölvubúnaðar og síma X.
Ríkið sýknað af kröfu manns um skaðabætur vegna húsleitar og handtöku.
Stefnandi, fyrrverandi lögreglumaður, krafðist skaða- og miskabóta vegna ólögmætrar handtöku og húsleitar. Jafnframt krafðist hann þess að áminning sem sýslumaður veitti honum yrði dæmd ógild. Var íslenska ríkið sýknað af öllum kröfum stefnanda.
Sýknað af kröfu um bætur vegna húsleitar
Skaðabótamál.
Lögreglustjórinn í Vestmannaeyjum (Páley Borgþórsdóttir lögreglustjóri) gegn
X (enginn)
Fallist var á kröfu L um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi til 27. nóvember 2015 á grundvelli a. og b. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Dæmdar bætur vegna handtöku og húsleitar.
Kröfum stefnanda um miskabætur vegna handtöku, húsleitar og málsmeðferðartíma var hafnað.
Sóknaraðili bar undir héraðsdóm synjun sýslumanns á því að leggja lögbann við því að varnaraðili notaði tilgreind viðskiptamannakerfi sóknaraðila og að varnaraðila yrði gert að eyða þeim afritum kerfanna sem hann hefði undir höndum, þ. á m. frumkóða þeirra. Sóknaraðili krafðist þess að ákvörðunin yrði felld úr gildi og að lagt yrði fyrir sýslumann að leggja á lögbann samkvæmt framansögðu. Málið var flutt í einu lagi um kröfu varnaraðila um frávísun og um efniskröfur aðila. Frávísun málsins var hafnað. Dómurinn taldi að notkun varnaraðila á umræddum hugbúnaði væri hluti af lögreglurannsókn og bryti ekki gegn höfundarétti sóknaraðila og að ekki hefði verið gengi lengra með notkun hugbúnaðarins en nauðsyn krefði. Þá var talið ósannað að starfsmenn Seðlabanka Íslands hefðu ,,hakkað" sig inn í hugbúnaðinn. Var kröfum sóknaraðila því hafnað og ákvörðun sýslumanns staðfest.
Stefnda, íslenska ríkinu, gert að greiða stefnanda 150.000 krónur í miskabætur vegna handtöku, húsleitar og haldlagningar muna. Aðgerðir lögreglu voru taldar fyllilega lögmætar og eðlilegar miðað við efni framkominnar kæru. Aðgerðirnar voru taldar fela í sér óverðskuldað inngrip í friðhelgi einkalífs stefnanda og frelsi sem valdið hafi stefnanda miska. Stefnandi var ekki talinn hafa valdið aðgerðunum né hafa stuðlað að þeim.
Stefnanda voru dæmdar bætur vegna handtöku og húsleitar á heimili hennar.
Stefnanda dæmdar 50.000 krónur í miskabætur.
Stefnanda voru dæmdar bætur á grundvelli 2. mgr. 228. gr. laga nr. 88/2008 í tilefni af húsleit sem fram hafði farið á heimili hennar.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (Jón H. B. Snorrason saksóknari) gegn
X (enginn)
Úrskurður héraðsdóms, um að heimila húsleit á heimili X til að leggja hald á andlag ætlaðs þjófnaðarbrots hans, var felldur úr gildi með vísan til þess að X og A deildu um eignarrétt að andlaginu, ketti, og úr slíkum einkaréttarlegum ágreiningi yrði skorið í dómsmáli þeirra í milli. Eins og atvikum málsins væri háttað leiddu almannahagsmunir ekki til þess að húsleitarkrafa næði fram að ganga.
Vedad Babic gegn
íslenska ríkinu
Stefnanda dæmdar bætur vegna handtöku og vistunar í fangaklefa.
Seðlabanki Íslands (
Gizur Bergsteinsson hrl)
gegn
X hf, A ehf, Á ehf, B ehf, C hf, D ehf, Ð ehf, E ehf, É ehf, F ehf, G ehf, H ehf, I ehf, Í ehf, J ehf, K ehf, L ehf, M, N, O, Ó, P, Q, R, S og T ehf (
Helgi Jóhannesson hrl)
Í tengslum við rannsókn SÍ á ætluðum brotum X hf. o.fl., gegn lögum nr. 87/1992 um gjaldeyrismál og reglum settum samkvæmt þeim, fór fram húsleit og haldlagning muna hjá X hf. o.fl. á grundvelli tveggja dómsúrskurða þess efnis. Í tilefni af áðurgreindum rannsóknaraðgerðum kröfðust X hf. o.fl. þess að aðgerðirnar yrðu dæmdar ólögmætar og SÍ gert að hætta rannsókn sinni. Hæstiréttur taldi að álitaefni um það hvort sú háttsemi X hf. o.fl., sem til rannsóknar var, væri refsiverð og ólögmæt, gæti ekki sætt úrlausn dómstóla fyrr en tekin hefði verið ákvörðun um að beita X hf. o.fl. stjórnvaldssektum eða höfðað væri á hendur þeim sakamál og vísaði kröfunni frá héraðsdómi. Þá kröfðust X hf. o.fl. þess að húsleit og haldlagning á tveimur starfstöðvum X hf. yrðu dæmdar ólögmætar og SÍ gert að afhenda öll haldlögð og afrituð gögn og eyða öllum afritum haldlagðra gagna, en að því frágengnu að SÍ yrði gert að skila tilteknum gögnum sem hald var lagt á við húsleitina. Hæstiréttur vísaði frá kröfu X hf. o.fl. er laut að lögmæti og framkvæmd rannsóknaraðgerðanna þar sem þær væru afstaðnar. Þá hafnaði rétturinn kröfu X hf. o.fl. um að haldi yrði aflétt, einkum með vísan til þess að vegna mikils umfangs hinna haldlögðu gagna yrði að játa SÍ nokkru svigrúmi við rannsókn þeirra, áður en þau yrði afhent X hf. o.fl.
Íslenska ríkið dæmt til greiðslu bóta vegna brots á þagnarskyldu.
Stefnda dæmdar miskabætur vegna ólögmætrar húsleitar.
Ákæruvaldið (
Karl Ingi Vilbergsson fulltrúi)
gegn
Franklín Kristni Stiner (
Arnar Þór Jónsson hdl)
Ákærði var sakfelldur fyrir vörslur fíkniefna á heimili sínu og dæmdur í átta mánaða fangelsi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem S var heimiluð húsleit og haldlagning og afritun gagna hjá F, H og I. Þar sem húsleitin hafði þegar farið fram þegar F, H og I kærðu úrskurðinn brast heimild til kærunnar og var málinu vísað frá Hæstarétti.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um bætur vegna handtöku, húsleitar og gæsluvarðhalds.