Dómstólaleit

Aðilar máls deildu í héraði um notkun B Reykjavík ehf. og S á vörumerkinu b5 í eigu K ehf. Fyrir Landsrétti var eingöngu til úrlausnar sú krafa K ehf. að S yrði gert að greiða honum 9.868.829 krónur fyrir ólögmæta notkun á vörumerkinu. Í dómi Landsréttar var fallist á með K ehf. að með notkun á tákninu b5 og líkum merkjum í rekstri skemmtistaðarins B5 Club Reykjavík hefði falist brot gegn vörumerkjarétti hans í skilningi 1. mgr. 43. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki. B Reykjavík ehf. hefði haldið utan um rekstur skemmtistaðarins en S verið skráður raunverulegur eigandi alls hlutafjár í félaginu samkvæmt fyrirtækjaskrá og kynnt sig og komið fram sem eigandi skemmtistaðarins. Þrátt fyrir skriflegar athugasemdir K ehf. og lögbann sem lagt hefði verið við notkun vörumerkisins, sem unað hefði verið af B Reykjavík ehf., hefði vörumerkið b5 verið notað áfram til kynningar á staðnum, auk þess sem fatnaður starfsfólks hefði verið merktur tákninu. Loks hefði S sjálfur tilkynnt á samfélagsmiðlum að nafni skemmtistaðarins hefði verið breytt í b5. Taldi rétturinn ljóst að S hefði meðvitað og af ásetningi brotið gegn vörumerkjarétti K ehf. og hagnýtt vörumerki hans. Féllst rétturinn á þá kröfu K ehf. að S yrði gert að greiða honum hæfilegt endurgjald fyrir ólögmæta notkun vörumerkisins, sem með hliðsjón af atvikum var hæfilega ákveðið 500.000 krónur.

Ágreiningur aðila laut að tiltekinni ákvörðun gagnáfrýjanda í máli aðaláfrýjanda frá árinu 2015, er gerð var í þeim tilgangi að ljúka málum sem voru til rannsóknar hjá embættinu, og mælti fyrir um íþyngjandi rekstrarskilyrði sem áfrýjandi varð að lúta á fjarskiptamarkaði. Í 1. mgr. 26. gr. ákvörðunarinnar var kveðið á um að gagnáfrýjandi skyldi taka rökstudda afstöðu til þess hvort nauðsynlegt væri að viðhalda hverju skilyrði sem var í ákvörðuninni, kæmi erindi þess efnis frá aðaláfrýjanda. Bæri gagnáfrýjanda að taka afstöðu til slíks erindis innan 115 virkra daga frá því að það barst, en væri það ekki gert teldist erindi aðaláfrýjanda samþykkt og skilyrði ákvörðunarinnar úr gildi fallin. Deildu aðilar meðal annars um hvenær nefndur 115 daga frestur hefði byrjað að líða, einkum þar sem í 2. mgr. 26. gr. ákvörðunarinnar sagði að fresturinn skyldi byrja að líða þegar gagnáfrýjandi hefði staðfest að honum hefði borist rökstutt erindi samkvæmt 1. mgr. 26. gr. Öndvert við hinn áfrýjaða dóm taldi Landsréttur að túlka yrði ákvæði ákvörðunarinnar um frestinn þannig að hann byrjaði að líða þegar beiðni bærist, og gagnáfrýjandi staðfesti að erindið væri rökstutt þó að sú staðfesting kæmi síðar. Að þeirri niðurstöðu fenginni taldi Landsréttur að fresturinn hefði verið liðinn þegar svar gagnáfrýjanda barst aðaláfrýjanda, og öll skilyrði ákvörðunarinnar úr gildi fallin. Þar með skyldi einnig staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um ógildingu ákvörðunar frá 2023, sem tengdist ákvörðuninni frá 2015.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ágreiningur málsins laut að notkun P hf. á auðkenninu „STERKIR“. Í dómi Landsréttar kom fram að heildarmynd merkja S hf. sem hann byggði rétt sinn á, „STERKUR“, fæli í sér nægjanleg sérkenni til að þau teldust skráningarhæf í skilningi 1. mgr. 13. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki og að stofnast hefði vörumerkjaréttur S hf. á grundvelli notkunar, sbr. 2. tölulið 1. mgr. 3. gr. sömu laga, þegar krafa um lögbann var lögð fram. Aftur á móti hefði S hf. ekki sýnt fram á að hætt væri við ruglingi milli merkjanna í skilningi 2. töluliðar 4. gr. laganna. Á hinn bóginn væri ótvírætt að notkun P hf. á auðkenninu „STERKIR“ á þann hátt sem P hf. gerði væri til þess fallin að valda ruglingi við vöru S hf. í skilningi síðari málsliðar 15. gr. a laga nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu. Var því fallist á að P hf. hefði brotið gegn S hf. með ólögmætum hætti og viðurkennt að P hf. væri óheimilt að framleiða, flytja inn, dreifa, selja eða ráðstafa nánar tilgreindum plastpokum auðkenndir með heitinu „STERKIR“ og lögbann við þeim athöfnum staðfest.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L um að nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum yrði gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls. Þar sem rannsóknaraðgerðirnar höfðu þegar farið fram var málinu vísað frá Landsrétti.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tilteknum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls.

Í ehf. höfðaði mál til ógildingar á ákvörðun P 23. nóvember 2021 um að vinnsla persónuupplýsinga Í ehf. og L í aðdraganda rannsóknar sem samþykkt var af vísindasiðanefnd 7. apríl 2020 hefði ekki samrýmst lögum nr. 90/2018 um persónuvernd og vinnslu persónuupplýsinga, sbr. reglugerð (ESB) 2016/679. Með dómi Landsréttar var málsvörn Í ehf. um valdþurrð P hafnað. Þá var fallist á það með P að blóðsýni hefðu verið tekin úr sjúklingum og þau notuð í þágu vísindarannsóknar áður en vísindasiðanefnd veitti leyfi fyrir viðbót við hana 7. apríl 2020. Óumdeilt væri að samþykkis sjúklinga fyrir blóðsýnatöku hefði ekki verið aflað á þessum tíma. Þá var málsástæðu Í ehf. sem byggði á neyðarrétti hafnað. Var ekki talið að slíkir annmarkar hefðu verið á málsmeðferð P að leitt gæti til þess að fallist yrði á kröfu Í ehf. um ógildingu ákvörðunarinnar. Var öllum málsástæðum Í ehf. hafnað og P sýknaður af kröfum hans.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls.

Á ehf. höfðaði mál á hendur R og S ehf. til heimtu skaðabóta í tilefni af frétt sem birtist á vefmiðlinum Mannlif.is um andlát bróður A. Í fréttinni var efni tekið orðrétt upp úr minningargrein sem A ritaði og birtist í Morgunblaðinu. A hafði framselt höfundaréttinn að minningargreininni til Á ehf. sem byggði á því að R og S ehf. hefðu brotið gegn höfundarétti að minningargreininni með birtingu fréttarinnar. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, voru tilgreind ákvæði höfundalaga rakin og umrædd minningargrein talin njóta höfundaréttar. Rakið var að höfundaréttur greinist í tvennt, fjárhagslegan rétt höfundar og persónubundinn ófjárhagslegan sæmdarrétt. Í hinum fjárhagslega rétti fælist rétturinn til að gera eintök af verki, hvort heldur sem er af hluta verks eða verki í heild, og gera það aðgengilegt almenningi. Með því að hafa tekið efni úr minningargrein A upp í umræddri frétt hefðu R og S ehf. viðhaft eintakagerð af umræddu verki og gert það aðgengilegt almenningi í skilningi 1. mgr. 2. gr. höfundalaga nr. 73/1972. Ekki var talið að takmarkanir á höfundarétti samkvæmt II. kafla höfundalaga, sem heimilað geta öðrum en höfundi eintakagerð og dreifingu til almennings, hafi átt við um frétt R og S ehf. Niðurstaða dómsins var því að með því að taka efni úr minningargreininni upp í frétt um andlát bróður A og dreifa þeirri frétt á vefmiðlinum Mannlif.is, hefðu R og S ehf. brotið gegn einkarétti höfundar minningargreinarinnar til eintakagerðar og til að gera verkið aðgengilegt almenningi samkvæmt 1. mgr. 2. gr. höfundalaga. Niðurstaða dómsins var því að Á ehf. ætti rétt á bótum úr hendi R og S ehf. og þeim gert að fá dómsorð dómsins birt í prentaðri útgáfu Morgunblaðsins.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83.gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

X og Y kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem L var veitt heimild til tiltekinna rannsóknaraðgerða. Heimild L laut annars vegar að því að fá upplýsingar frá nánar tilteknum fjarskiptafyrirtækjum, sbr. 80. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, en hins vegar til hlustunar og hljóðritunar, sbr. 81. gr. sömu laga. Í úrskurði Landsréttar kom fram að heimildin í 80. gr. væri bundin við tiltekinn síma og að úrræðið fæli í sér að fengnar væru upplýsingar um símtöl og önnur fjarskipti sem átt hefðu sér stað. Þar sem kröfugerð L var afmörkuð við tímabil sem ekki hafði átt sér stað var ekki fallist á að skilyrðum 80. gr. væri fullnægt. Var ákvæði hins kærða úrskurðar um að fjarskiptafyrirtækjunum yrði skylt að afhenda L nánar tilteknar upplýsingar því fellt úr gildi. Þá var staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um heimild L til hlustunar og hljóðritunar með þeirri breytingu að heimildinni var markaður skemmri tími.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli S hf. á hendur J var vísað frá dómi. Í hinum kærða úrskurði hafði verið lagt til grundvallar að krafa S hf. í fyrsta kröfulið hefði að geyma málsástæðu og því væri óhjákvæmilegt að vísa kröfunni frá dómi. Fram kom í úrskurði Landsréttar að í dómaframkvæmd Hæstaréttar hefði um langt skeið verið látið átölulaust að í kröfugerð í einkarefsimálum væri vísað með almennum hætti til þeirrar háttsemi sem stefnandi teldi að varða ætti refsingu. Því yrði ekki séð að þessi kröfuliður væri háður slíkum annmörkum að ekki væri unnt að ljúka dómi á hann. Þá taldi Landsréttur ekki efni til að vísa frá dómi kröfu S hf. um viðurkenningu á bótaskyldu J fyrir sömu háttsemi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi að því er varðaði frávísun á þessum kröfum S hf. og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið að því leyti til efnismeðferðar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem tilteknum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ágreiningur málsaðila laut að notkun ÍG ehf. á orðasambandinu „örugg eyðing gagna“. G ehf. byggði á því að félagið hefði skapað auðkenninu vörumerkjavernd með umfangsmikilli og langvarandi notkun þess. Þá byggði G ehf. á því að jafnvel þó svo ekki yrði fallist á að orðmerkið nyti vörumerkjaréttar bryti notkun ÍG ehf. á því í bága við góða viðskiptahætti, sbr. 14. og 15. gr. a. laga nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu. Héraðsdómur féllst ekki á málatilbúnað ÍG ehf. og hafnaði kröfu hans um að fella úrskurð áfrýjunarnefndar neytendamála úr gildi. Landsréttur taldi að G ehf. hefði ekki fært sönnur á að orðasambandið „örugg eyðing gagna“ hefði öðlast nægilegt sérkenni til að unnt væri að fallast á að það nyti vörumerkjaréttar á grundvelli notkunar samkvæmt 2. mgr. 3. gr., sbr. 2. mgr. 13. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki. Af því leiddi jafnframt að ÍG ehf. yrði ekki talið hafa gerst brotlegt gegn fyrri málslið 15. gr. a., sbr. 14. gr. laga nr. 57/2005. Þá vísaði Landsréttur til þess að þegar virt væri sú notkun ÍG ehf. á hinu umdeilda orðasambandi, sem G ehf. kvartaði yfir, yrði ekki talið að notkunin hefði verið slík að hún væri til þess fallin að villst yrði á starfsemi G ehf. og ÍG ehf. og þeirri þjónustu sem félögin byðu upp á. Samkvæmt þessu varð ekki talið að ÍG ehf. hefði gerst brotlegt gegn síðari málslið 15. gr. a., sbr. 14. gr. laga nr. 57/2005. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem L var veitt heimild til rannsóknar á rafrænu efnisinnihaldi tilgreinds farsíma í eigu X vegna rannsóknar á ætluðum þjófnaðarbrotum X. Náði heimildin til rannsóknar og afritunar á gögnum farsímans, sem og gögnum sem kynnu að vera geymd á skýi eða öðrum geymslum á veraldarvefnum. Í úrskurði Landsréttar kom fram að rétt væri að binda heimild til rannsóknar á innihaldi farsíma X við þau rafrænu gögn sem tengjast þeim fimm málum sem L kvað vera til rannsóknar. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að afhenda L nánar tilgreindar upplýsingar um fjarskipti tengdu tilgreindu símanúmeri í eigu X og annarra símanúmera sem hann hafði til umráða á tilgreindu tímabili. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt 80. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála væri heimild til að leggja fyrir fjarskiptafyrirtæki að veita slíkar upplýsingar bundin við tiltekinn síma, tölvu eða annars konar fjarskiptatæki. Að því gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur og fjarskiptafyrirtækjunum gert að veita nánar tilgreindar upplýsingar tengdar hinu greinda símanúmeri.

A höfðaði mál gegn B, C og D til heimtu miskabóta vegna birtingar sjónvarpsþáttar sem B og C framleiddu og sýndur var hjá fjölmiðlinum D. Laut ágreiningur málsins meðal annars að því hvort A hefði gefið skýrt og ótvírætt samþykki fyrir birtingu viðtala við hana. Í dómi Landsréttar kom fram að stór hluti þeirra upplýsinga sem fram komu í þættinum teldist til viðkvæmra persónuupplýsinga. Lagt var til grundvallar að A hefði í upphafi samþykkt að veita viðtöl til birtingar í þættinum en hún hefði síðar afturkallað samþykki sitt fyrir þátttöku í þættinum með tölvupósti til B. Hefði því ekki legið fyrir skýrt og ótvírætt samþykki hennar fyrir þeirri vinnslu persónuupplýsinga sem í gerð og birtingu þáttarins fólst. Með því að birta viðkvæmar persónuupplýsingar um A án samþykkis hennar hefði B gerst sekur um ólögmæta meingerð gegn friði hennar og persónu. Bæri hann því skaðabótaábyrgð á miskatjóni hennar, sbr. b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og a-lið 1. mgr. 50. gr. laga nr. 38/2011 um fjölmiðla. Var B gert að greiða 800.000 krónur í miskabætur. Til þess var vísað að B hefði einn haft vitneskju um fyrrgreindan tölvupóst A og var C þegar af þeirri ástæðu sýknaður af kröfu A. Að fenginni þeirri niðurstöðu að B bæri fébótaábyrgð á birtingu þáttarins á grundvelli síðastgreinds lagaákvæðis yrði ábyrgð vegna birtingar hans ekki felld á D á grundvelli a- til c-liða 1. mgr. 50. gr. laga nr. 38/2011. Þá þótti sú málsástæða of seint fram komin, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, að D bæri ábyrgð á birtingu þáttarins á grundvelli 2. mgr. 50. gr. laga nr. 38/2011, enda hefði hún verið fyrst höfð uppi við málflutning í Landsrétti. D var því sýknaður af kröfu A vegna birtingar þáttarins. Loks var bótakröfu A vegna birtingar auglýsinga og kynningarefnis um þáttinn vísað frá héraðsdómi vegna vanreifunar, sbr. e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita sóknaraðila nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Mál þetta höfðaði A gegn P og krafðist þess að úrskurður P í máli A nr. 2018/538 yrði ógiltur. Með hinum áfrýjaða dómi var á það fallist. Úrskurður áfrýjanda var kveðinn upp í tilefni af kvörtun A vegna vinnslu persónuupplýsinga um hann hjá fyrrum vinnuveitanda. Í dómi Landsréttar var rakið að ekki færi á milli mála að úrskurður sá sem A krefðist að felldur yrði úr gildi lyti að skyldum fyrrum vinnuveitanda gagnvart A á grundvelli tilvitnaðra ákvæða laga nr. 77/2000 um persónuvernd og meðferð persónuupplýsinga og nr. 90/2018 um persónuvernd og meðferð persónuupplýsinga. Átti fyrrum vinnuveitandi án nokkurs vafa aðild að málinu hjá P. Í dómaframkvæmd Hæstaréttar hefði því ítrekað verið slegið föstu að þegar krafist væri ógildingar á úrlausn stjórnvalds yrðu þeir sem voru aðilar að stjórnsýslumálinu að eiga aðild að málinu fyrir dómi enda ættu þeir einstaklegra, beinna, verulegra og lögvarinna hagsmuna að gæta. Krafa um ógildingu úrskurðar P hafi einkum verið rökstudd af hálfu A með því að niðurstaða hans fengi ekki staðist efnislega og fyrrum vinnuveitandi bæri ríkari skyldur gagnvart A samkvæmt lögum nr. 77/2000 og 90/2018. Fyrrum vinnuveitandi ætti einstaklegra, beinna, verulegra og lögvarinna hagsmuna að gæta af úrlausn þeirrar kröfu. Í því ljósi og þar sem málið var ekki höfðað gegn fyrrum vinnuveitanda varð ekki komist hjá því að vísa málinu frá héraðsdómi án kröfu.

E ehf. er skráður eigandi vörumerkisins ,,ELDUM RÉTT“ og tekur skráningin til orðmerkis og orð- og myndmerkis. E ehf. krafðist þess að viðurkennt yrði að Á ehf. væri óheimilt að nota orðmerkið og orð- og myndmerkið ,,MÁLTÍÐ Í GÓÐU JAFNVÆGI FYRIR ÞIG BORÐUM RÉTT“ til sölu og markaðssetningar á matarpökkum og tengdri þjónustu og starfrækja heimasíðuna www.bordumrett.is. Í dómi Landsréttar kom fram að vara Á ehf. væri svo tengd þeirri vöru og þjónustu sem E ehf. byði fram að gera yrði talsverðar kröfur til þess að inntaki og útliti vörumerkis Á ehf. væri haldið aðgreindu frá vörumerki E ehf. Var talið að merki Á ehf. væru svo sambærileg vörumerkjum E ehf. með tilliti til vöru-, merkingar-, hljóð- og sjónlíkinda að bryti gegn vörumerkjarétti E ehf.

L krafðist þess að X hf. yrði gert að veita nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn sakamáls. Í úrskurði Landsréttar kom fram að heimild til að afla fjarskiptagagna samkvæmt 80. gr. laga nr. 88/2008 væri íþyngjandi rannsóknarúrræði sem fæli í sér takmörkun á friðhelgi einkalífs, heimilis og fjölskyldu, sbr. 1. mgr. 71. gr. stjórnarskrárinnar, og yrði ákvæðið því ekki skýrt rýmra en leiddi af texta þess. Þar sem krafa L gekk lengra en rúmaðist innan orðalags 80. gr. laga nr. 80/2008 var henni hafnað.