Dómstólaleit

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu X um að aflétt yrði haldlagningu L á nánar tilgreindum munum var hafnað.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var veitt heimild til að rannsaka rafrænt efnisinnihald farsíma og fartölvu sem lögregla hafði lagt hald á.

X var gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás, húsbrot og eignaspjöll með því að hafa valdið spjöllum á bifreið í eigu A, þar sem hún stóð á bifreiðastæði fyrir utan hús sem A bjó í, og að því búnu farið heimildarlaust inn í íbúð A í húsinu og ráðist að honum og stungið hann tvisvar með hnífi og þeir lent í átökum í kjölfar þess, allt með þeim afleiðingum að A hlaut nánar tilgreinda áverka. Með dómi héraðsdóms var X fundinn sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru og að hafa valdið þeim áverkum sem þar greindi. X var með vísan til niðurstöðu matsgerðar dómkvadds matsmanns ekki talinn ósakhæfur og ekki var heldur talið að refsing gæti ekki borið árangur, sbr. 15. og 16. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í dómi Landsréttar var rakið að eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms hefði farið fram rannsókn á brotnum hnífi sem lögregla haldlagði á vettvangi og að niðurstöður rannsóknarinnar leiddu að því líkur að X hefði handfjatlað hnífinn á einhverjum tímapunkti. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sakfellingu X. Við ákvörðun refsingar X var litið til þess að árás hans var tilefnislaus og alvarleg og hættulegu vopni var beitt á brjóstkassa A en einnig til þess að X iðraðist mikið, hafði fengið viðeigandi úrræði og meðferð og komið lífi sínu á rétta braut. Með hliðsjón af þessu og með vísan til 1., 3., 6. og 8. töluliða 1. mgr. 70. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga var refsing X ákveðin fangelsi í átta mánuði, skilorðsbundið í tvö ár. Loks var X gert að greiða A 800.000 krónur í miskabætur með nánar tilgreindum vöxtum og málskostnað.

W var gefið að sök að hafa staðið að innflutningi á 5.200 ml af amfetamínbasa, ætluðum til söludreifingar í ágóðaskyni, sem barst með póstsendingu frá Póllandi en nafngreindur maður hér á landi var skráður viðtakandi hennar fyrir tilstuðlan W. Í hinum áfrýjaða dómi var W sakfelldur samkvæmt ákæru og gert að sæta fangelsi í fimm ár. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms taldi Landsréttur sannað að W hefði staðið að innflutningi efnisins með þeim hætti sem greindi í ákæru. Taldi Landsréttur ekkert fram komið sem fengi hróflað við sönnunarmati héraðsdóms og gætu athugasemdir W við rannsókn málsins, þar með talið um skort á könnun á aðkomu annarra, engu breytt um að það brot sem ákæra lyti að hefði verið fullframið þegar efnið barst með pósti til landsins. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu W því staðfest og brotið talið réttilega heimfært til 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá staðfesti Landsréttur einnig niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um refsingu W, fangelsi í fimm ár, upptöku og sakarkostnað, en við ákvörðun refsingar var í dómi Landsréttar litið til 1. og 3. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga auk þeirra sjónarmiða sem rakin voru í hinum áfrýjaða dómi.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var veitt heimild til að rannsaka rafrænt efnisinnihald tveggja farsíma X sem lögregla hafði lagt hald á.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var veitt heimild til að rannsaka rafrænt efnisinnihald tiltekins farsíma X sem lögregla hafði lagt hald á.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um heimild til að koma fyrir eftirfararbúnaði í bifreiðum í eigu og umráðum varnaraðila.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem heimiluð var rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi tveggja farsíma X sem hald hafði verið lagt á í þágu rannsóknar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var veitt heimild til að rannsaka rafrænt efnisinihald þriggja farsíma X sem lagt hafði verið hald á.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nánar tilgreindum fjármálafyrirtækjum var gert að láta L í té allar upplýsingar um banka- og fjármálaviðskipti X.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu X um að aflétt yrði haldlagningu L á tilgreindum munum var hafnað.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var veitt heimild til að rannsaka rafrænt efnisinnihald nánar tiltekinna muna.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem sóknaraðila var veitt heimild til að rannsaka rafrænt efnisinnihald tiltekins farsíma og fartölvu varnaraðila sem lögregla hafði lagt hald á.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilað að beina myndavél að og hafa myndavélaeftirlit með húseign í eigu X yfir nánar tilgreint tímabil í þágu rannsóknar máls.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu X um að aflétt yrði haldlagningu L á tilgreindum munum var hafnað.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var veitt heimild til að rannsaka rafrænt efnisinnihald farsíma.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem heimiluð var rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi tveggja farsíma sem hald hafði verið lagt á í þágu rannsóknar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem heimiluð var rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi tilgreindra muna.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nánar tilgreindum fjármálafyrirtækjum var gert að láta L í té allar upplýsingar um banka- og fjármálaviðskipti X, þar með talið bankareikninga, verðbréfa- og afleiðuviðskipti, lánaviðskipti, greiðslukortaviðskipti, peningasendingar og bankahólf á tilteknu tímabili og allar upplýsingar sem þau fjármálafyrirtæki kynnu að hafa um þau viðskipti.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem heimiluð var rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi tveggja farsíma sem hald hafði verið lagt á í þágu rannsóknar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um afhendingu á tilgreindum skjölum. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kæra hafði borist héraðsdómi eftir að kærufrestur samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var liðinn.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um afhendingu á nánar tilgreindum skjölum. Í úrskurði Landsréttar kemur meðal annars fram að meginregla 1. mgr. 37. gr. laga nr. 88/2008 standi til þess að verjanda séu afhent skjöl sem varða skjólstæðing hans jafnskjótt og unnt er, nema sérstaklega standi á, til að mynda ef afhending getur skaðað rannsóknarhagsmuni máls. L hafi staðhæft með almennum hætti að afhending skjalanna gæti skaðað rannsóknarhagsmuni málsins og ættu sömu sjónarmið við um öll skjölin. Andspænis rétti X til þess að verjanda hans séu afhent skjölin hafi L ekki sýnt fram á að rétt sé að víkja frá meginreglunni hvað umrædd skjöl varðar. Var L gert að afhenda verjanda X tilgreind skjöl en hinn kærði úrskurður staðfestur um synjun á afhendingu á tilgreindu skjali.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um honum yrði heimilað að hlusta á og hljóðrita símtöl í og úr tiltekin símanúmer sem X hafði í notkun og umráð yfir.

A höfðaði mál á hendur Í og krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður ríkisskattstjóra 24. janúar 2019 um endurákvörðun opinberra gjalda gjaldárin 2011 til 2015, sem og úrskurðir yfirskattanefndar frá 11. desember 2019, 1. apríl 2020 og 1. febrúar 2023, að því marki sem hafnað var kröfum um ógildingu fyrrnefnds úrskurðar ríkisskattstjóra. Loks krafðist A þess að Í yrði gert að greiða honum tilgreinda fjárhæð með dráttarvöxtum. Til vara krafðist A þess að 25% álag samkvæmt úrskurði ríkisskattstjóra yrði fellt niður. Deildu aðilar um það hvort A gæti fengið vinnu, sem hann innti af hendi fyrir tvö tilgreind dönsk félög, greidda þannig að launin rynnu til félagsins J ehf., sem skuldaði A verulegar fjárhæðir, og J ehf. notað þær þóknanatekjur sem það fékk vegna vinnu A til að greiða niður skuldir sínar við A, án þess að það leiddi til skattgreiðslna. Einnig var deilt um það hvaða áhrif niðurstaða úr sakamáli, þar sem A var sýknaður af ákæru, ætti að hafa á niðurstöður skattyfirvalda, hvort söluverð bifreiðar og ýmsar endurgreiðslur til A hefðu að öllu leyti skilað sér til lækkunar á skattstofni og að lokum hvort endurákvörðunin hefði brotið gegn stjórnsýslulegri meðferð. Með dómi héraðsdóms var felld úr gildi endurákvörðun opinberra gjalda A samkvæmt áðurnefndum úrskurði ríkisskattstjóra vegna gjaldársins 2011 en Í sýknað af öðrum kröfum A. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að í 57. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri mælt fyrir um að ef skattaðilar semdu um skipti sín í fjármálum á hátt sem væri verulega frábrugðinn því sem almennt gerðist í slíkum viðskiptum skyldu verðmæti, sem án slíkra samninga hefðu runnið til annars skattaðilans en gerðu það ekki vegna samningsins, teljast honum til tekna. Ákvæðið veitti skattyfirvöldum heimildir til að líta fram hjá formi gerninga og ákveða raunverulegt efni þeirra í skattalegu tilliti en sönnunarbyrði fyrir því að skilyrði væru til að beita reglunni hvíldi á skattyfirvöldum. Meginmarkmiðið með setningu reglunnar væri að gefa skattyfirvöldum heimild til að líta fram hjá ráðstöfunum skattaðila sem hefðu það eitt að markmiði að komast hjá skattlagningu. Einnig væri það skilyrði fyrir beitingu reglunnar að einhver hagsmunatengsl væru milli þeirra aðila sem ættu í lögskiptunum. Taldi Landsréttur að rík og náin hagsmunatengsl væru milli dönsku félaganna, J ehf. og A og að A hefði notið þeirra tekna sem hin erlendu félög greiddu vegna starfa hans fyrir félögin. Féllu þær greiðslur því undir tekjuhugtak 1. mgr. 1. töluliðar A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003. Þá var A ekki talinn hafa sýnt fram á að greiðslur frá erlendu félögunum hefðu að hluta verið endurgreiðslur vegna útlagðs kostnaðar. Var talið að Í hefði sýnt fram á að skilyrði 57. gr. laga nr. 90/2003 hefðu verið uppfyllt til að endurákvarða tekjur A vegna gjaldáranna 2012 til 2015. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem heimiluð var rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi farsíma sem hald hafði verði lagt á í þágu rannsóknar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X o.fl. um afhendingu S á gögnum sem aflað var í tengslum við rannsókn á skattskilum X o.fl. Í úrskurði héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, kom meðal annars fram að rannsókn á hendur X o.fl. hefði hafist í desember síðastliðnum og stæði enn yfir. Veita yrði S nokkurt svigrúm til að yfirfara og greina haldlögð gögn þannig að honum væri unnt að ákvarða hvaða gögn teldust málsgögn í málinu. Að virtum þeim stutta tíma sem liðinn var frá því gagnanna var aflað og að virtu umfangi þeirra var fallist á það með S að honum væri að svo stöddu ekki skylt að afhenda verjanda X o.fl. afrit af rafrænu innihaldi tilgreindra muna. Einnig var fallist á það með S að það gæti valdið skaða á rannsókn málsins fengju X o.fl. nú aðgang að gögnum sem fylgdu með kröfu S um heimild til rannsóknar á rafrænu innihaldi tilgreindra muna til héraðsdóms. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L um að nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum yrði gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls. Þar sem rannsóknaraðgerðirnar höfðu þegar farið fram var málinu vísað frá Landsrétti.

Staðfestur var úrskurður héraðdóms þar sem heimiluð var rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi farsíma X sem hald hafði verið lagt á í þágu rannsóknar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu X um að aflétt yrði haldlagningu L á farsíma og reiðufé var hafnað.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem heimiluð var rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi farsíma sem hald hafði verið lagt á í þágu rannsóknar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem heimiluð var rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi farsíma X sem hald hafði verið lagt á í þágu rannsóknar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem heimiluð var rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi farsíma X sem hald hafði verið lagt á í þágu rannsóknar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tilteknum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem heimiluð var rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi farsíma sem hald hafði verið lagt á í þágu rannsóknar.

Með hinum kærða úrskurði var skattrannsóknarstjóra heimiluð rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi farsíma sem haldlagður hafði verið í þágu rannsóknar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að fyrir héraðsdómi hefðu ekki hefðu legið fyrir nauðsynleg gögn til að tekin yrði afstaða til þess hvort lagaskilyrði væru uppfyllt fyrir því að fram færi rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi farsíma X. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til meðferðar að nýju.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem heimiluð var rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi farsíma X sem hald hafði verið lagt á í þágu rannsóknar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem S var heimilað að rannsaka rafrænt efnisinnihald 32 muna í eigu eða í umráðum X.

Með úrskurði héraðsdóms var kröfu X um að rannsókn H á hendur henni yrði felld niður hafnað. Kröfu sína reisti hún einkum á tveimur málsástæðum, annars vegar þeirri að saksóknari við embætti H hefði verið vanhæfur til að annast rannsókn málsins og hins vegar að óhæfilegur dráttur hefði orðið á meðferð þess við embættið. X hafði áður haft upp kröfu um niðurfellingu rannsóknar málsins á sama grunni sem var hafnað með úrskurði Landsréttar. Landsréttur féllst á með héraðsdómi að gögn sem X lagði fram til stuðnings fyrri málsástæðu sinni breyttu í engu niðurstöðu Landsréttar um að ekki væri ástæða til að draga í efa óhlutdrægni starfsmanna H við rannsóknina. Hvað síðari málsástæðu X varðar vísaði Landsréttur til þess að fyrir lægi að rannsókn málsins hefði staðið í um fimm ár. Af fyrirliggjandi gögnum yrði þó ráðið að málið væri umfangsmikið og ekki yrði séð að á rannsókninni hefðu orðið verulegar eða óeðlilegar tafir svo að færi í bága við fyrirmæli laga um meðferð sakamála. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nánar tilgreindum fjármálafyrirtækjum var gert að láta L í té allar upplýsingar um banka- og fjármálaviðskipti X, þar með talið bankareikninga, verðbréfa- og afleiðuviðskipti, lánaviðskipti, greiðslukortaviðskipti, gjaldeyriskaup, peningasendingar og bankahólf á tilteknu tímabili og allar upplýsingar sem þau fjármálafyrirtæki kynnu að hafa um þau viðskipti.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem heimiluð var rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi farsíma X sem hald hafði verið lagt á í þágu rannsóknar.

K höfðaði mál á hendur Í og krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður yfirskattanefndar 20. desember 2017 þar sem fallist var á niðurstöðu ríkisskattstjóra um að nánar tilteknar greiðslur frá félaginu N til K væru tekjur en ekki arður. Í dómi Landsréttar var rakið að skattyfirvöld hefðu aflað þeirra gagna sem tiltæk hefðu verið hjá yfirvöldum á Bresku Jómfrúaeyjum, þar sem félagið var skráð, og K gerð skýr grein fyrir þeim upplýsingum og gögnum sem skattyfirvöld töldu þörf á vegna fullyrðinga hans. K hefði hins vegar ekki sinnt upplýsingaskyldu 1. mgr. 94. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og hann ekki talinn hafa lagt fram fullnægjandi gögn sem sönnuðu að nánar tiltekin skilyrði þarlendra laga um greiðslu arðs hefðu verið uppfyllt. Þá var álit lögmanns frá Bresku Jómfrúaeyjum, sem aflað var eftir að úrskurður yfirskattanefndar hefði gengið, ekki talið styðja málatilbúnað K um að téður úrskurður væri rangur að efni til. Að endingu var ekki fallist á að sex ára frestur til endurákvörðunar skatts samkvæmt lögum nr. 90/2003 hefði verið liðinn. Sýkna Í var því staðfest og K gert að greiða Í málskostnað.