Dómstólaleit

K höfðaði mál á hendur Í og krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður yfirskattanefndar 20. desember 2017 þar sem fallist var á niðurstöðu ríkisskattstjóra um að nánar tilteknar greiðslur frá félaginu N til K væru tekjur en ekki arður. Í dómi Landsréttar var rakið að skattyfirvöld hefðu aflað þeirra gagna sem tiltæk hefðu verið hjá yfirvöldum á Bresku Jómfrúaeyjum, þar sem félagið var skráð, og K gerð skýr grein fyrir þeim upplýsingum og gögnum sem skattyfirvöld töldu þörf á vegna fullyrðinga hans. K hefði hins vegar ekki sinnt upplýsingaskyldu 1. mgr. 94. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og hann ekki talinn hafa lagt fram fullnægjandi gögn sem sönnuðu að nánar tiltekin skilyrði þarlendra laga um greiðslu arðs hefðu verið uppfyllt. Þá var álit lögmanns frá Bresku Jómfrúaeyjum, sem aflað var eftir að úrskurður yfirskattanefndar hefði gengið, ekki talið styðja málatilbúnað K um að téður úrskurður væri rangur að efni til. Að endingu var ekki fallist á að sex ára frestur til endurákvörðunar skatts samkvæmt lögum nr. 90/2003 hefði verið liðinn. Sýkna Í var því staðfest og K gert að greiða Í málskostnað.

Ó krafðist endurgreiðslu á skattgreiðslu sem hann innti af hendi í kjölfar endurákvörðunar á álagningu auðlegðarskatts vegna gjaldársins 2014. Vegna eignarhlutar síns í D ehf. taldi Ó fram til auðlegðarskatts skattalega hlutdeild sína í skattalegu bókfærðu eigin fé félagsins D ehf. eins og það hafði verið talið fram í skattframtali félagsins árið 2013. Með úrskurði ríkisskattstjóra árið 2016 var skattalegt eigið fé D ehf. vegna auðlegðarskatts í skattframtali félagsins árið 2013 endurákvarðað til hækkunar. Í framhaldi af því taldi ríkisskattstjóri þörf á að leiðrétta skattframtal Ó til samræmis við breytingu á framtali D ehf. Með úrskurði ríkisskattstjóra árið 2018 var viðbótarstofn Ó til auðlegðarskatts hækkaður gjaldárið 2014 vegna hlutabréfaeignar Ó í D ehf. í árslok 2012. Ó reisti endurgreiðslukröfu sína á því að fyrrnefndir úrskurðir ríkisskattstjóra hefðu verið ólögmætir og því væri álagður skattur á grundvelli þeirra oftekinn í skilningi laga nr. 29/1995 um endurgreiðslu oftekinna skatta og gjalda. Í málinu byggði Ó meðal annars á því að frestur skattyfirvalda til endurákvörðunar um álagningu skattsins samkvæmt 2. mgr. 97. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt hefði verið liðinn og að óheimilt hefði verið að breyta framtali D ehf. vegna réttmætra væntinga sem félagið og hluthafar þess hefðu mátt hafa til þess að framtal félagsins væri rétt. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var talið að 2. mgr. 97. gr. laga nr. 90/2003 gæti ekki átt við um heimild til endurákvörðunar álagningar auðlegðarskatts á Ó þar sem fullnægjandi upplýsingar hefði hvorki verið að finna í framtali hans né í fylgigögnum með því. Þá kom fram að ákvörðun um leiðréttingu á framtali D ehf. hefði verið staðfest með úrskurði yfirskattanefndar og máli D ehf., sem höfðað var til að hnekkja þeirri ákvörðun, hefði verið vísað frá dómi vegna skorts á lögvörðum hagsmunum félagsins. Úrskurðurinn hefði eingöngu tekið til félagsins og engu gæti breytt þótt hluthafar í félaginu kynnu að hafa talið sig hafa lögvarinna hagsmuna að gæta þar sem þeir hefðu ekki átt aðild að máli félagsins hjá stjórnvöldum. Samkvæmt því gæti Ó ekki byggt rétt á því að hafa haft réttmætar væntingar til þess að framtal félagsins væri rétt og að því yrði ekki breytt. Var Í því sýknað af kröfum Ó.