Dómstólaleit

Ó krafðist endurgreiðslu á skattgreiðslu sem hann innti af hendi í kjölfar endurákvörðunar á álagningu auðlegðarskatts vegna gjaldársins 2014. Vegna eignarhlutar síns í D ehf. taldi Ó fram til auðlegðarskatts skattalega hlutdeild sína í skattalegu bókfærðu eigin fé félagsins D ehf. eins og það hafði verið talið fram í skattframtali félagsins árið 2013. Með úrskurði ríkisskattstjóra árið 2016 var skattalegt eigið fé D ehf. vegna auðlegðarskatts í skattframtali félagsins árið 2013 endurákvarðað til hækkunar. Í framhaldi af því taldi ríkisskattstjóri þörf á að leiðrétta skattframtal Ó til samræmis við breytingu á framtali D ehf. Með úrskurði ríkisskattstjóra árið 2018 var viðbótarstofn Ó til auðlegðarskatts hækkaður gjaldárið 2014 vegna hlutabréfaeignar Ó í D ehf. í árslok 2012. Ó reisti endurgreiðslukröfu sína á því að fyrrnefndir úrskurðir ríkisskattstjóra hefðu verið ólögmætir og því væri álagður skattur á grundvelli þeirra oftekinn í skilningi laga nr. 29/1995 um endurgreiðslu oftekinna skatta og gjalda. Í málinu byggði Ó meðal annars á því að frestur skattyfirvalda til endurákvörðunar um álagningu skattsins samkvæmt 2. mgr. 97. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt hefði verið liðinn og að óheimilt hefði verið að breyta framtali D ehf. vegna réttmætra væntinga sem félagið og hluthafar þess hefðu mátt hafa til þess að framtal félagsins væri rétt. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var talið að 2. mgr. 97. gr. laga nr. 90/2003 gæti ekki átt við um heimild til endurákvörðunar álagningar auðlegðarskatts á Ó þar sem fullnægjandi upplýsingar hefði hvorki verið að finna í framtali hans né í fylgigögnum með því. Þá kom fram að ákvörðun um leiðréttingu á framtali D ehf. hefði verið staðfest með úrskurði yfirskattanefndar og máli D ehf., sem höfðað var til að hnekkja þeirri ákvörðun, hefði verið vísað frá dómi vegna skorts á lögvörðum hagsmunum félagsins. Úrskurðurinn hefði eingöngu tekið til félagsins og engu gæti breytt þótt hluthafar í félaginu kynnu að hafa talið sig hafa lögvarinna hagsmuna að gæta þar sem þeir hefðu ekki átt aðild að máli félagsins hjá stjórnvöldum. Samkvæmt því gæti Ó ekki byggt rétt á því að hafa haft réttmætar væntingar til þess að framtal félagsins væri rétt og að því yrði ekki breytt. Var Í því sýknað af kröfum Ó.