Dómstólaleit

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu X um að aflétt yrði haldlagningu L á nánar tilgreindum munum var hafnað.

L kærði úrskurð héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun hans um að X bæri að halda sig innan marka höfuðborgarsvæðisins og sæta tilkynningarskyldu með nánar tilgreindum hætti. Þar sem ákvörðunin var samkvæmt efni sínu fallin úr gildi áður en L kærði úrskurð héraðsdóms taldi Landsréttur hann ekki hafa lögvarða hagsmuni af því að leyst yrði úr kæru hans. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

X var ákærður fyrir brot gegn f-lið 2. mgr. 116. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga með því að hafa skipulagt, flutt og aðstoðað ólögráða frænda sinn, A, ríkisborgara Palestínu, við að koma ólöglega til Íslands með nánar tilgreindum hætti. Í ákæru var því lýst að eini tilgangur X með ferðinni hafi verið að sækja um alþjóðlega vernd fyrir sig og A. Með vísan til framburðar ákærða sjálfs taldi Landsréttur sannað að X hefði aðstoðað A, sem þá var á sjöunda aldursári, við komuna til landsins. Einnig var talið sannað að um ólöglega komu í skilningi f-liðar 1. mgr. 116. gr. laganna hefði verið að ræða en ákærði hefði blekkt lögregluyfirvöld við komu til landsins. Að teknu tilliti til þess að dráttur hafði orðið á meðferð málsins, sem ekki væri umfangsmikið, var refsing X ákveðin þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli g-liðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 80/2016.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sóknaraðila um að varnaraðili skyldi halda sig innan marka höfuðborgarsvæðisins og sinna nánar tilgreindri tilkynningarskyldu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun sóknaraðila um að X yrði gert skylt að halda sig innan marka höfuðborgarsvæðisins í fjórar vikur og sinna daglegri tilkynningarskyldu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem beiðni A, B, C og D um flýtimeðferð í fyrirhuguðu dómsmáli gegn Í var hafnað.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun lögreglustjóra um að X yrði gert skylt að halda sig innan höfuðborgarsvæðisins og sinna reglulegri tilkynningarskyldu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun L um að X yrði gert að sæta tilkynningarskyldu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun sóknaraðila um að X sætti tilkynningarskyldu. Þá var einnig hafnað kröfu um að aflétt yrði haldi á vegabréfi X og 4.920 evrum.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun L um að X yrði gert að sæta tilkynningarskyldu. Þá var einnig hafnað kröfu X um að aflétt yrði haldi á vegabréfi, fjármunum og öðrum haldlögðum munum.

Deilt var um hvort lagaskilyrðum um brottvísun og endurkomubann hefði verið fullnægt þegar kveðinn var upp úrskurður kærunefndar útlendingamála þar sem A var vísað brott frá Íslandi á grundvelli 1., sbr. 2. mgr., 95. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016 og honum bönnuð endurkoma í átta ár, sbr. 1. mgr. 96. gr. sömu laga. Hafði kærunefndin staðfest ákvörðun Útlendingastofnunar en stytt endurkomubann úr tíu árum í átta. Héraðsdómur felldi úrskurð kærunefndarinnar úr gildi. Í dómi Landsréttar var rakið að héraðsdómur hefði byggt á 2. mgr. 97. gr. laga nr. 80/2016 sem mælir fyrir um takmarkanir á heimild til brottvísunar samkvæmt 95. gr. sömu laga. Hefði héraðsdómur fallist á það með A að þrátt fyrir að aðstæður hans hefðu ekki breyst verulega frá úrskurði kærunefndar yrði að horfa „til aðstæðna hans eins og þær eru nú en ekki eins og þær voru við töku hinna umdeildu stjórnvalds- ákvarðana“. Þegar aðstæður stefnda væru virtar heildstætt væri það niðurstaða héraðsdóms að þrátt fyrir að stefndi hafi ítrekað gerst brotlegur við lög og verið dæmdur til refsivistar hér á landi og að leiða mætti líkum að því að fyrri háttsemi hans gæfi til kynna að hann myndi fremja refsivert brot á ný væru fjölskylduaðstæður hans með þeim hætti að brottvísun myndi fela í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart nánustu aðstandendum, það er eiginkonu og ungu barni þeirra. Fram kom að í úrskurði kærunefndar útlendingamála hefði verið með ítarlegum hætti fjallað um aðstæður stefnda með tilliti til 2. mgr. 97. gr. laganna og komist að þeirri niðurstöðu að ekki yrði talið að brottvísun fæli í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart honum eða nánustu aðstandendum hans. Að virtum gögnum málsins væri fallist á niðurstöðu nefndarinnar en hvað sem liði þeirri ályktun héraðsdóms að við úrlausn dómstóla um gildi stjórnvaldsákvörðunar megi horfa til breyttra aðstæðna eftir að hún var tekin hefðu engar breytingar orðið á aðstæðum A sem leitt gætu til þess að fella bæri úrskurðinn úr gildi. Samkvæmt því þætti ekki efni til að fallast á með A að ákvæði 2. mgr. 97. gr. laga nr. 80/2016 stæði brottvísun hans í vegi. Loks var fallist á með Í að skilyrði 2. mgr. 96. gr. laga nr. 80/2016 fyrir endurkomubanni A væru uppfyllt og ekki væru fyrir hendi forsendur til að stytta það. Var Í sýknað af kröfum A.

A höfðaði mál gegn Í og krafðist ógildingar á úrskurði kærunefndar útlendingamála 2022 þar sem hafnað var kröfu hans um endurupptöku á úrskurði kærunefndarinnar 2018 um synjun á umsókn A um alþjóðlega vernd. Byggði síðargreindur úrskurður einkum á því að framburður áfrýjanda um tildrög umsóknar hans væri ótrúverðugur að verulegu eða öllu leyti og því yrði ekki byggt á honum í málinu, en auk þess hefði áfrýjandi ekki veitt viðhlítandi skýringar á auðkenni sínu og uppruna. Í dómi Landsréttar voru raktar forsendur og niðurstöður fyrrgreindra úrskurða. Fram kom að úrlausn þess hvort kærunefnd útlendingamála hafi verið skylt að endurupptaka mál A í kjölfar endurupptökubeiðni hans 2022 réðist af því hvort þær upplýsingar sem hann lagði fram með beiðninni höfðu áhrif á beitingu þeirra lagareglna sem lagðar voru til grundvallar í upphaflegum úrskurði nefndarinnar. Þegar tekin væri afstaða til þess hvort fullnægjandi upplýsingar hafi legið fyrir við uppkvaðningu sama úrskurðar yrði að hafa í huga að niðurstaða hans byggðist í öllum meginatriðum á því að framburður A um tildrög umsóknar hans um alþjóðlega vernd væri ekki trúverðugur, en af þeim sökum væri heldur ekki unnt að veita honum dvalarleyfi með vísan til mannúðarsjónarmiða, sbr. 2. mgr. 74. gr. laga nr. 80/2016. Hefði nefndin vísað til þess að misræmis gætti í frásögn A og að frásögn hans hefði breyst í grundvallaratriðum. Þau gögn sem A hefði lagt fram samhliða endurupptökubeiðni sinni til kærunefndarinnar væru ekki til þess fallin að hnekkja því mati nefndarinnar sem lýst væri í úrskurði hennar 2018 á trúverðugleika frásagnar áfrýjanda. Þar sem úrskurður kærunefndar útlendingamála 2022 lyti einungis að því hvort skilyrði hafi verið til þess að fallast á beiðni áfrýjanda um endurupptöku velti úrlausn um ógildingarkröfu hans í máli þessu á því hvort áfrýjandi hafi sýnt fram á það með beiðni sinni frá 2022 og þeim gögnum er henni fylgdu að hann ætti rétt til endurupptöku á grundvelli 24. gr. stjórnsýslulaga. Af því leiði að málsástæður áfrýjanda um aldursgreiningu og að fara hefði átt með mál hans frá öndverðu eins og hann væri á barnsaldri, sem og almenn tilvísun í héraðsdómsstefnu A til allra málsástæðna sem byggt var í greinargerð talsmanns hans til kærunefndar útlendingamála 2018, gætu ekki haft þýðingu við úrlausn um dómkröfu hans í málinu, að því marki sem ekki var á þeim byggt í gögnum sem fylgdu endurupptökubeiðni. Eigi það einnig við um þær málsástæður áfrýjanda að lögregla hafi ekki rannsakað nægilega ætlað mansal sem hann varð fyrir. Var hafnað öllum málsástæðum áfrýjanda um að úrskurður kærunefndar útlendingamála 2022 væri haldinn annmörkum og stefndi Í sýknað af kröfu A.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að haldlagningu á vegabréfi hans yrði aflétt.

A höfðaði mál á hendur Ú til að fá ógiltan úrskurð kærunefndar útlendingamála um að staðfesta þá ákvörðun Ú að vísa A brott frá Íslandi og gera honum að sæta fimm ára endurkomubanni. Niðurstaða kærunefndarinnar var reist á því að skilyrði brottvísunar samkvæmt 95. gr. útlendingalaga nr. 80/2016 væru uppfyllt með vísan til endurtekinna og alvarlegra brota A gegn bæði 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og umferðarlögum með akstri undir áhrifum áfengis og ávana- og fíkniefna, auk þess sem A hefði verið dæmdur fyrir ofbeldi í nánu sambandi fyrir brot gagnvart stjúpdóttur sinni. Þá leit nefndin til þess að brotaferill A á Íslandi hefði verið stöðugur og afskipti lögreglu af honum ítrekuð á árunum 2008 til 2020. Þannig hefði brotaferill A orðið alvarlegri eftir því sem leið á dvöl hans á landinu og jafnframt hefði A tvö opin mál til meðferðar hjá lögreglu. Fyrir Landsrétti voru lögð fram ný gögn en meðal þeirra var dómur héraðsdóms sem féll eftir að mál þetta var kveðið upp í héraði þar sem A var sakfelldur fyrir þrjú þjófnaðarbrot. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna kom fram að ekki væru fyrir hendi neinar ástæður sem leitt gætu til ógildingar úrskurðarins. Þrátt fyrir að A ætti rétt til ótímabundnar dvalar hér á landi og nyti friðhelgi einkalífs og fjölskyldu væri eðlilegt og málefnalegt að líta til tíðni, alvarleika og eðlis þeirra brota sem A hefði verið dæmdur fyrir við mat á því hvort skilyrði brottvísunar á grundvelli allsherjarreglu eða almannaöryggis lægju fyrir. Þá var einnig talið að A hefði ekki myndað svo sterk tengsl við börn sín eða fjölskyldu að þau tengsl nytu sérstakrar verndar en það væri við A sjálfan að sakast. Að áliti dómsins hefði farið fram heildarmat á aðstæðum og var fallist á að samfélagslegir hagsmunir vægju meira en hagsmunir A af því að hann fengi að dvelja áfram á Íslandi.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun lögreglustjóra um að X yrði gert skylt að halda sig innan Íslands og sinna reglulegri tilkynningarskyldu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun lögreglustjóra um að X yrði gert skylt að halda sig innan Íslands og sinna reglulegri tilkynningarskyldu. Þá var einnig hafnað kröfu X um að aflétt yrði haldlagningu af vegabréfum í hans eigu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun lögreglustjóra um að X yrði gert skylt að halda sig innan Íslands og sinna reglulegri tilkynningarskyldu. Þá var einnig hafnað kröfu X um að aflétt yrði haldlagningu af vegabréfum í hans eigu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun L um að X yrði gert skylt að halda sig innan Íslands og sinna daglegri tilkynningarskyldu á lögreglustöð. Þá var einnig hafnað kröfu X um að haldlagningu á vegabréfi og farsíma hennar yrði aflétt.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli g-liðar 1. mgr. 115. gr., sbr. 4. mgr. 105. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að aflétt yrði haldi á vegabréfi X.

Kæra X til Landsréttar fullnægði ekki áskilnaði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem mál A á hendur Í var fellt niður og Í gert að greiða 250.000 krónur í málskostnað. Í krafðist niðurfellingar málskostnaðar og til vara lækkunar. A krafðist þess að Í yrði gert að greiða honum málskostnað samkvæmt málskostnaðarreikningi. Aðilar kröfðust báðir staðfestingar hins kærða úrskurðar að öðru leyti. Þar sem A hafði ekki kært úrskurð héraðsdóms af sinni hálfu komst krafa hans þess efnis ekki að fyrir Landsrétti. Að öðru leyti var í úrskurði Landsréttar málskostnaður ákveðinn að öllu virtu og með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar 200.000 krónur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem mál A á hendur Í var fellt niður og Í gert að greiða 250.000 krónur í málskostnað. Í krafðist niðurfellingar málskostnaðar og til vara lækkunar. A krafðist þess að Í yrði gert að greiða henni málskostnað samkvæmt málskostnaðarreikningi. Aðilar kröfðust báðir staðfestingar hins kærða úrskurðar að öðru leyti. Þar sem A hafði ekki kært úrskurð héraðsdóms af sinni hálfu komst krafa hennar þess efnis ekki að fyrir Landsrétti. Að öðru leyti var í úrskurði Landsréttar málskostnaður ákveðinn að öllu virtu og með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar 200.000 krónur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem mál A, B, C, D, E og F á hendur Í var fellt niður og Í gert að greiða 350.000 krónur í málskostnað. Í krafðist niðurfellingar málskostnaðar og til vara lækkunar. A, B, C, D, E og F kröfðust þess að Í yrði gert að greiða þeim málskostnað samkvæmt málskostnaðarreikningi. Aðilar kröfðust báðir staðfestingar hins kærða úrskurðar að öðru leyti. Þar sem A, B, C, D, E og F höfðu ekki kært úrskurð héraðsdóms af sinni hálfu komst krafa þeirra þess efnis ekki að fyrir Landsrétti. Að öðru leyti var í úrskurði Landsréttar málskostnaður ákveðinn að öllu virtu og með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar 300.000 krónur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun lögreglustjóra um að X yrði gert skylt að halda sig innan Íslands og sinna reglulegri tilkynningarskyldu á lögreglustöð. Þá var einnig hafnað kröfu X um að aflétt yrði haldlagningu á tveimur farsímum og nánar tilgreindu reiðufé í hans eigu.

A höfðaði mál á hendur Í og Ú til að fá felldan úr gildi úrskurð K þar sem ákvörðun Ú um að synja A um alþjóðlega vernd og dvalarleyfi hér á landi var staðfest. Í dómi Landsréttar kom fram að af úrskurði K væri ljóst að niðurstaða málsins hefði að verulegu leyti oltið á þeirri forsendu sem K lagði til grundvallar að A nyti ríkisborgararéttar í Pakistan. Við töku íþyngjandi ákvörðunar um að synja A um alþjóðlega vernd og dvalarleyfi hér á landi og leggja fyrir hann að hverfa af landi brott hefði Ú borið að rannsaka svo sem kostur var á öll þau atriði sem máli gátu skipt, sbr. 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Úr því að stjórnvöld byggðu niðurstöðu sína á því að A nyti ríkisborgararéttar í Pakistan hefði borið að rannsaka sérstaklega hvort svo væri með því að senda fyrirspurn þar að lútandi til pakistanskra yfirvalda með þeim upplýsingum sem fyrir lágu í málinu og eftir atvikum með því að kalla eftir þeim skilríkjum sem A bar um að hefðu verið tekin af honum í […]. Hefðu stjórnvöld ekki getað látið þetta hjá líða með þeim rökum að tilgangslaust væri að spyrjast fyrir um stöðu A í Pakistan þar sem vafi léki á því hver hann væri. Þá hefði stjórnvöldum borið að rannsaka, fjalla um og taka rökstudda afstöðu til þess hvaða þýðingu efni vottorðs um skólagöngu A í Pakistan hefði fyrir úrlausn málsins en þar kom fram að hann væri fæddur í Mjanmar. Taldi Landsréttur ekki að fullnægjandi rannsókn hefði búið að baki þeirri ályktun, sem í reynd réð úrslitum málsins, að A væri pakistanskur ríkisborgari. Var úrskurður K því felldur úr gildi.