Dómstólaleit

Með dómi Hæstaréttar 2013 var J dæmdur til skilorðsbundinnar fangelsisrefsingar og greiðslu nánar tiltekinnar sektar vegna skattalagabrota. Eftir endurupptöku málsins var það dæmt að nýju í Hæstarétti 2022. Lyktir málsins urðu þær að hluta sakargifta var vísað frá héraðsdómi en ákærði sakfelldur fyrir meiri háttar skattalagabrot. Í dómsorði var kveðið á um að J væri ekki gerð sérstök refsing. Fyrir Landsrétti deildu aðilar um umfang endurgreiðslu þeirrar sektar sem J hafði greitt til Í á grundvelli dómsins frá 2013 og vexti af endurgreiðslunni, auk þess sem J krafðist miskabóta úr hendi Í. Í hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að J hefði ekki tekist að sanna að hann ætti rétt á frekari endurgreiðslu en hann hefði fengið og hið sama gilti um kröfu J um frekari greiðslu í formi vaxta af endurgreiðslukröfunni. Þá var Í sýknað af miskabótakröfu J. Í dómi Landsréttar var áréttuð sú niðurstaða héraðsdóms að um væri að ræða almennt einkamál sem um færi eftir lögum um meðferð einkamála en lyti ekki að innheimtu sektar samkvæmt dómi Hæstaréttar frá 2022. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu Í.

Með dómi Hæstaréttar 2013 var T dæmdur til skilorðsbundinnar fangelsisrefsingar og greiðslu nánar tiltekinnar sektar vegna skattalagabrota. Eftir endurupptöku málsins var það dæmt að nýju í Hæstarétti 2022. Lyktir málsins urðu þær að hluta sakargifta var vísað frá héraðsdómi en ákærði sakfelldur fyrir skattalagabrot. Í dómsorði var kveðið á um að T væri ekki gerð sérstök refsing. Fyrir Landsrétti deildu aðilar um umfang endurgreiðslu þeirrar sektar sem T hafði greitt til Í á grundvelli dómsins frá 2013 og vexti af endurgreiðslunni, auk þess sem T krafðist miskabóta úr hendi Í. Í hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að T hefði ekki tekist að sanna að hann ætti rétt á frekari endurgreiðslu en hann hefði fengið og hið sama gilti um kröfu T um frekari greiðslu í formi vaxta af endurgreiðslukröfunni. Þá var Í sýknað af miskabótakröfu T. Í dómi Landsréttar var áréttuð sú niðurstaða héraðsdóms að um væri að ræða almennt einkamál sem um færi eftir lögum um meðferð einkamála en lyti ekki að innheimtu sektar samkvæmt dómi Hæstaréttar frá 2022. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu Í.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni B ehf. um endurupptöku máls sem lokið hafði með ákvörðun héraðsdóms þar sem mælt var fyrir um að skyldu B ehf. til að veita S umráð tiltekinna flugvélaskjala yrði fullnægt með beinni aðfarargerð. Skilyrði endurupptöku samkvæmt 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála voru talin uppfyllt og B ehf. talinn hafa lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu V ehf. um endurupptöku máls þar sem bú félagsins var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu L. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í dómaframkvæmd hefði því verið slegið föstu að vegna þeirra réttaráhrifa sem úrskurður um töku bús til gjaldþrotaskipta hefði að lögum yrði reglu 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ekki beitt fortakslaust um slík mál. Þá var vísað til þess að V ehf. hefði ekki sótt þing þegar krafa L um að bú félagsins yrði tekið til gjaldþrotaskipta var tekin fyrir, en í beiðni sinni til héraðsdóms um endurupptöku gjaldþrotaskiptamálsins hefði V ehf. ekki byggt á því að félagið hefði við þá fyrirtöku haft fram að færa mótmæli gegn kröfunni sem ekki hefðu komist að vegna útivistar þess. Voru varnir V ehf. gegn kröfunni fyrir Landsrétti, sem félagið hefði getað sett fram í beiðni sinni um endurupptöku en þar var ekki að finna, taldar of seint fram komnar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu B ehf. um endurupptöku máls þar sem bú B ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu A. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í dómaframkvæmd hefði því ítrekað verið slegið föstu að vegna þeirra réttaráhrifa, sem úrskurður um töku bús til gjaldþrotaskipta hefur að lögum, verði reglu 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ekki beitt fortakslaust um slík mál. Auk þess að skilyrði 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 væru uppfyllt byggði B ehf. á því að félagið hefði verið gjaldfært þegar bú þess var tekið til gjaldþrotaskipta. Gögn sem B vísaði til þóttu á hinn bóginn hvorki sýna fram á að B í hefði verið gjaldfært í byrjun árs 2025 né að árangurslaus fjárnámsgerð, sem gerð var hjá félaginu 22. nóvember 2024, hefði gefið ranga mynd af fjárhag þess.

Deilt var um gildi nánar tilgreinds úrskurðar kærunefndar útlendingamála þar sem kröfu A um að endurupptaka mál hans var hafnað. Í dómi Landsréttar var fallist á með Í að A bæri sjálfur ábyrgð á þeim töfum sem orðið hefðu á fullnustu þeirrar skyldu hans að yfirgefa landið. A hefði engin haldbær rök fært fram fyrir því að brotið hefði verið gegn málsmeðferðarreglum laga nr. 80/2016 um útlendinga, rannsóknarreglu, andmælarétti eða öðrum reglum stjórnsýsluréttar. Þá hefði hann ekki fært fram haldbær rök fyrir því að ákvörðun Útlendingastofnunar sem staðfest hefði verið með úrskurði kærunefndar útlendingamála hefði byggst á ófullnægjandi eða röngum upplýsingum um málsatvik eða að atvik hefðu breyst svo verulega að skilyrði hefði staðið til þess að endurupptaka mál hans á grundvelli 24. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Var því lagt til grundvallar að síðara skilyrði 2. málsliðar 2. mgr. 36. gr. laga nr. 80/2016 væri ekki uppfyllt þannig að skylt hefði verið að taka umsókn A um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar. Var Í því sýknað af kröfu A.

Deilt var um gildi nánar tilgreinds úrskurðar kærunefndar útlendingamála þar sem kröfu A um að endurupptaka mál hans var hafnað. Í dómi Landsréttar var fallist á með Í að A bæri sjálfur ábyrgð á þeim töfum sem orðið hefðu á fullnustu þeirrar skyldu hans að yfirgefa landið. A hefði engin haldbær rök fært fram fyrir því að brotið hefði verið gegn málsmeðferðarreglum laga nr. 80/2016 um útlendinga, rannsóknarreglu, andmælarétti eða öðrum reglum stjórnsýsluréttar. Þá hefði hann ekki fært fram haldbær rök fyrir því að ákvörðun Útlendingastofnunar sem staðfest hefði verið með úrskurði kærunefndar útlendingamála hefði byggst á ófullnægjandi eða röngum upplýsingum um málsatvik eða að atvik hefðu breyst svo verulega að skilyrði hefði staðið til þess að endurupptaka mál hans á grundvelli 24. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Var því lagt til grundvallar að síðara skilyrði 2. málsliðar 2. mgr. 36. gr. laga nr. 80/2016 væri ekki uppfyllt þannig að skylt hefði verið að taka umsókn A um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar. Var Í því sýknað af kröfu A.

Deilt var um gildi nánar tilgreinds úrskurðar kærunefndar útlendingamála þar sem kröfu A um að endurupptaka mál hans var hafnað. Í dómi Landsréttar var fallist á með Í að A bæri sjálfur ábyrgð á þeim töfum sem orðið hefðu á fullnustu þeirrar skyldu hans að yfirgefa landið. A hefði engin haldbær rök fært fram fyrir því að brotið hefði verið gegn málsmeðferðarreglum laga nr. 80/2016 um útlendinga, rannsóknarreglu, andmælarétti eða öðrum reglum stjórnsýsluréttar. Þá hefði hann ekki fært fram haldbær rök fyrir því að ákvörðun Útlendingastofnunar sem staðfest hefði verið með úrskurði kærunefndar útlendingamála hefði byggst á ófullnægjandi eða röngum upplýsingum um málsatvik eða að atvik hefðu breyst svo verulega að skilyrði hefði staðið til þess að endurupptaka mál hans á grundvelli 24. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Var því lagt til grundvallar að síðara skilyrði 2. málsliðar 2. mgr. 36. gr. laga nr. 80/2016 væri ekki uppfyllt þannig að skylt hefði verið að taka umsókn A um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar. Var Í því sýknað af kröfu A.

Deilt var um gildi nánar tilgreinds úrskurðar kærunefndar útlendingamála þar sem kröfu A um að endurupptaka mál hans var hafnað. Í dómi Landsréttar var fallist á með Í að A bæri sjálfur ábyrgð á þeim töfum sem orðið hefðu á fullnustu þeirrar skyldu hans að yfirgefa landið. A hefði engin haldbær rök fært fram fyrir því að brotið hefði verið gegn málsmeðferðarreglum laga nr. 80/2016 um útlendinga, rannsóknarreglu, andmælarétti eða öðrum reglum stjórnsýsluréttar. Þá hefði hann ekki fært fram haldbær rök fyrir því að ákvörðun Útlendingastofnunar sem staðfest hefði verið með úrskurði kærunefndar útlendingamála hefði byggst á ófullnægjandi eða röngum upplýsingum um málsatvik eða að atvik hefðu breyst svo verulega að skilyrði hefði staðið til þess að endurupptaka mál hans á grundvelli 24. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Var því lagt til grundvallar að síðara skilyrði 2. málsliðar 2. mgr. 36. gr. laga nr. 80/2016 væri ekki uppfyllt þannig að skylt hefði verið að taka umsókn A um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur og Í sýknað af kröfu A.

Deilt var um gildi tveggja nánar tilgreindra úrskurða kærunefndar útlendingamála þar sem kröfu A um að endurupptaka mál hans var hafnað. Í dómi Landsréttar var fallist á með Í að A bæri sjálfur ábyrgð á þeim töfum sem orðið hefðu á fullnustu þeirrar skyldu hans að yfirgefa landið. A hefði engin haldbær rök fært fram fyrir því að brotið hefði verið gegn málsmeðferðarreglum laga nr. 80/2016 um útlendinga, rannsóknarreglu, andmælarétti eða öðrum reglum stjórnsýsluréttar. Þá hefði hann ekki fært fram haldbær rök fyrir því að ákvörðun Útlendingastofnunar sem staðfest hefði verið með úrskurði kærunefndar útlendingamála hefði byggst á ófullnægjandi eða röngum upplýsingum um málsatvik eða að atvik hefðu breyst svo verulega að skilyrði hefði staðið til þess að endurupptaka mál hans á grundvelli 24. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Var því lagt til grundvallar að síðara skilyrði 2. málsliðar 2. mgr. 36. gr. laga nr. 80/2016 væri ekki uppfyllt þannig að skylt hefði verið að taka umsókn A um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur og Í sýknað af kröfu A.

A höfðaði mál á hendur Í aðallega til ógildingar á úrskurði kærunefndar útlendinga- mála þar sem hafnað var beiðni hans um endurupptöku á máli sem lauk með því að honum var synjað um alþjóðlega vernd og dvalarleyfi hér á landi. Beiðni A um endurupptöku málsins var á því byggð að hann hefði ekki greint rétt frá atvikum við meðferð þess á fyrri stigum en kynhnegið hans væri raunveruleg ástæða flótta hans frá heimalandi sínu. Skilyrði 1. mgr. 24. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 um endurupptöku máls hans væru því uppfyllt. Landsréttur taldi að ekki yrði annað ráðið en að nefndin hefði gætt að rannsóknarskyldu sinni í hvívetna við úrlausn málsins en hún hefði meðal annars boðað hann í viðtal og kallað eftir frekari gögnum sem stutt gætu nýja frásögn hans. Nefndin hefði lagt mat á trúverðugleika frásagnar A á grundvelli fyrirliggjandi gagna og með hliðsjón af atvikum málsins að öðru leyti og komist að rökstuddri niðurstöðu um að hafna beiðni hans. Að þessu virtu féllst Landsréttur ekki á með A að úrskurðurinn væri haldinn annmörkum sem ættu að leiða til þess að hann yrði felldur úr gildi. Þá var ekki heldur fallist á varakröfu A um ógildingu úrskurðar nefndarinnar þar sem A var synjað um endurupptöku fyrrgreinds máls á þeim grundvelli að geðheilsu hans hefði hrakað verulega frá uppkvaðningu fyrri úrskurðar. Í var því sýkn af kröfum A.

Með dómi héraðsdóms var S sakfelldur fyrir brot gegn 132. gr. og 217. gr., sbr. 138. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa farið offari og ekki gætt lögmætra aðferða er hann hugðist flytja A úr fangageymslu og fyrir dómara. Þá var D gert að greiða A 400.000 krónur í miskabætur. Var refsing S ákveðin skilorðsbundið fangelsi í 60 daga. Með dómi Landsréttar 1. júní 2018 í máli nr. 84/2018 var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu S staðfest en refsing hans ákveðin skilorðsbundið fangelsi í 30 daga. Með úrskurði Endurupptökudóms 28. september 2022 í máli nr. 8/2023 var fallist á beiðni S um endurupptöku málsins fyrir Landsrétti. Við hina enduruppteknu málsmeðferð komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að ósannað væri að S hefði veitt A þá áverka á ökkla sem lýst væri í ákæru og að ekki kæmi til álita að sakfella S fyrir að hafa valdið áverka á rifbeini A. Að öðru leyti yrði S sakfelldur fyrir þá háttsemi sem í ákæru greindi og þar réttilega heimfærð til refsiákvæða. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að S upplýsti yfirmann sinn um háttsemi sína daginn eftir, skrifaði skýrslu um atvikið, leitaðist við að tryggja varðveislu sönnunargagna og hafði greitt A miskabætur sem dæmdar voru í héraði. Þá var einnig litið til þess mikla dráttar sem hafði orðið á málsmeðferð sem S yrði ekki kennt um og hafði málsmeðferðin því farið gegn ákvæðum 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Var S því ekki gerð refsing.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni Ó og G um endurupptöku máls sem B ehf. höfðaði gegn þeim, á þeim grunni að beiðni Ó og G hefði komið fram innan tímafresta 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

SR kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu S um frávísun málsins frá héraðsdómi og kröfu SR um endurupptöku máls héraðsdóms nr. G-2429/2023. S kærði ekki úrskurðinn fyrir sitt leyti og krafðist staðfestingar hans fyrir Landsrétti. Sú niðurstaða héraðsdóms að hafna frávísunarkröfu S var því ekki til endurskoðunar fyrir Landsrétti. Með úrskurði héraðsdóms í máli nr. G-2429/2023 var fallist á kröfu S um að SR yrði tekið til skipta samkvæmt 6.- 8. mgr. 17. gr. laga nr. 82/2019 um skráningu raunverulegra eigenda, sbr. ákvæði II til bráðabirgða við lögin. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að beiðni SR um endurupptöku málsins hefði borist héraðsdómi innan þriggja mánaða frá uppkvaðningu úrskurðar um töku bús SR til skipta og innan mánaðar frá því félaginu urðu málsúrslit kunn, sbr. 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur skírskotaði jafnframt til 1. gr. laga nr. 82/2019 þar sem lýst væri því markmiði laganna að tryggja að ávallt væru til staðar réttar og áreiðanlegar upplýsingar um raunverulega eigendur aðila samkvæmt 2. gr. laganna svo unnt væri að greina og koma í veg fyrir peningaþvætti og fjármögnun hryðjuverka. Krafa S um skipti á SR hefði byggt á því að félagið hefði ekki sinnt þeirri skyldu sinni samkvæmt lögunum að tilkynna um raunverulegan eða raunverulega eigendur sína. Samkvæmt 7. mgr. ákvæðis II til bráðabirgða væri ríkisskattstjóra heimilt að afturkalla kröfu um skipti aðila fram að dómsúrskurði um skipti, enda hefði aðili fullnægt skráningarskyldu sinni. Af þessu yrði ráðið að skráningarskyldur aðili gæti með því að fullnægja skráningarskyldu sinni, að fram kominni kröfu S um skipti, komið í veg fyrir skiptin, enda fyrrgreindu markmiði laganna þá náð og grundvöllur að kröfu S ekki lengur fyrir hendi. Samkvæmt framansögðu þóttu vera uppfyllt lagaskilyrði fyrir endurupptöku fyrrgreinds máls og var því fallist á þá kröfu SR.

A höfðaði mál gegn Í og krafðist ógildingar á úrskurði kærunefndar útlendingamála 2022 þar sem hafnað var kröfu hans um endurupptöku á úrskurði kærunefndarinnar 2018 um synjun á umsókn A um alþjóðlega vernd. Byggði síðargreindur úrskurður einkum á því að framburður áfrýjanda um tildrög umsóknar hans væri ótrúverðugur að verulegu eða öllu leyti og því yrði ekki byggt á honum í málinu, en auk þess hefði áfrýjandi ekki veitt viðhlítandi skýringar á auðkenni sínu og uppruna. Í dómi Landsréttar voru raktar forsendur og niðurstöður fyrrgreindra úrskurða. Fram kom að úrlausn þess hvort kærunefnd útlendingamála hafi verið skylt að endurupptaka mál A í kjölfar endurupptökubeiðni hans 2022 réðist af því hvort þær upplýsingar sem hann lagði fram með beiðninni höfðu áhrif á beitingu þeirra lagareglna sem lagðar voru til grundvallar í upphaflegum úrskurði nefndarinnar. Þegar tekin væri afstaða til þess hvort fullnægjandi upplýsingar hafi legið fyrir við uppkvaðningu sama úrskurðar yrði að hafa í huga að niðurstaða hans byggðist í öllum meginatriðum á því að framburður A um tildrög umsóknar hans um alþjóðlega vernd væri ekki trúverðugur, en af þeim sökum væri heldur ekki unnt að veita honum dvalarleyfi með vísan til mannúðarsjónarmiða, sbr. 2. mgr. 74. gr. laga nr. 80/2016. Hefði nefndin vísað til þess að misræmis gætti í frásögn A og að frásögn hans hefði breyst í grundvallaratriðum. Þau gögn sem A hefði lagt fram samhliða endurupptökubeiðni sinni til kærunefndarinnar væru ekki til þess fallin að hnekkja því mati nefndarinnar sem lýst væri í úrskurði hennar 2018 á trúverðugleika frásagnar áfrýjanda. Þar sem úrskurður kærunefndar útlendingamála 2022 lyti einungis að því hvort skilyrði hafi verið til þess að fallast á beiðni áfrýjanda um endurupptöku velti úrlausn um ógildingarkröfu hans í máli þessu á því hvort áfrýjandi hafi sýnt fram á það með beiðni sinni frá 2022 og þeim gögnum er henni fylgdu að hann ætti rétt til endurupptöku á grundvelli 24. gr. stjórnsýslulaga. Af því leiði að málsástæður áfrýjanda um aldursgreiningu og að fara hefði átt með mál hans frá öndverðu eins og hann væri á barnsaldri, sem og almenn tilvísun í héraðsdómsstefnu A til allra málsástæðna sem byggt var í greinargerð talsmanns hans til kærunefndar útlendingamála 2018, gætu ekki haft þýðingu við úrlausn um dómkröfu hans í málinu, að því marki sem ekki var á þeim byggt í gögnum sem fylgdu endurupptökubeiðni. Eigi það einnig við um þær málsástæður áfrýjanda að lögregla hafi ekki rannsakað nægilega ætlað mansal sem hann varð fyrir. Var hafnað öllum málsástæðum áfrýjanda um að úrskurður kærunefndar útlendingamála 2022 væri haldinn annmörkum og stefndi Í sýknað af kröfu A.

Með dómi héraðsdóms var G sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti og undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Með brotunum rauf G skilyrði reynslulausnar og var hún tekin upp með vísan til 1. mgr. 82. gr. laga um fullnustu refsinga nr. 15/2016, sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og honum gerð refsing í einu lagi fyrir brotin, sbr. 77. gr. sömu laga. Með vísan til sakaferils G var refsing hans ákveðin fangelsi í 17 mánuði auk þess sem hann var sviptur ökurétti ævilangt. Með dómi Landsréttar 23. mars 2018 var héraðsdómur staðfestur. Dómur Landsréttar var staðfestur með dómi Hæstaréttar 24. maí sama ár. Með úrskurði Endurupptökudóms 31. mars 2022 var hæstaréttarmálið endurupptekið að beiðni G. Með nýjum dómi Hæstaréttar í málinu 7. desember 2022 var dómur Landsréttar 23. mars 2018 ómerktur og málinu vísað til Landsréttar til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný. Við hina endurteknu málsmeðferð var niðurstaða héraðsdóms staðfest um sakfellingu G. Við ákvörðun refsingar G vísaði Landsréttur til þess dráttar sem orðið hefði á meðferð málsins sem G yrði ekki um kennt. Þá var litið til þess að G hefði eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms margsinnis verið dæmdur fyrir ölvunarakstur og sviptur ökurétti þar sem við ákvörðun refsingar hefði verið tekið tillit til ítrekunaráhrifa hins áfrýjaða dóms. Loks var litið til breytinga sem orðið höfðu á högum G. Var refsing G ákveðin fangelsi í 12 mánuði, en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í eitt ár. Þá var G sviptur ökurétti ævilangt.

Með dómi héraðsdóms var Þ sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa sparkað í höfuð A þar sem hann lá á jörðinni. Var refsing Þ ákveðin fangelsi í átta mánuði en fullnustu sex mánaða af refsingunni frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var Þ gert að greiða A 400.000 krónur í skaðabætur. Með dómi Landsréttar 22. júní 2018 var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu Þ staðfest en refsing hans ákveðin fangelsi í níu mánuði en fullnustu sex mánaða af refsingunni frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var Þ gert að greiða A 500.000 krónur í skaðabætur. Með úrskurði Endurupptökudóms 23. janúar 2023 í máli nr. 23/2022 var fallist á beiðni Þ um endurupptöku málsins fyrir Landsrétti. Við hina endurteknu málsmeðferð komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að staðfesta bæri niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu Þ fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Að gættu ákvæði 5. mgr. 231. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um ákvörðun refsingar. Vísaði Landsréttur meðal annars til þess að mikill dráttur hefði verið á málinu sem færi í bága við 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944 og 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Þá hefðu orðið breytingar á högum Þ. Hins vegar væri ekki hægt að horfa fram hjá því að Þ væri sakfelldur fyrir alvarlega líkamsárás þar sem hann hefði neitað sök. Árás Þ hefði verið harkaleg, ófyrirleitin og tilefnislaus og það mætti teljast mikil mildi að ekki hefði hlotist af henni mjög alvarlegt líkamstjón. Með vísan til 5. mgr. 231. gr. laga nr. 88/2008 var einnig talið að Þ yrði ekki dæmdur til greiðslu hærri skaðabóta en ákveðnar voru með hinum upphaflega dómi. Þar sem ríkissjóður hafði á grundvelli laga nr. 69/1995 um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota greitt A þær bætur sem Landsréttur hafði áður dæmt honum komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að A hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá dóm um kröfuna í þessu máli. Var bótakröfu A því vísað frá dómi.

Með dómi héraðsdóms var E sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft önnur kynferðismök við A gegn hennar vilja með því að notfæra sér að A gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar, máttleysisástands og slævðrar meðvitundar, ásamt því að hafa notfært sér að A var einsömul, í ókunnugu húsnæði, sem E hafði sjálfur fært hana í, og að hann var henni ókunnugur. Var refsing E ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði auk þess sem E var gert að greiða A 1.500.000 krónur í miskabætur. Með dómi Landsréttar 14. september 2018 í máli nr. 151/2018 var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu E og miskabætur staðfest. Með úrskurði Endurupptökudóms 23. janúar 2023 í máli nr. 24/2022 var fallist á beiðni E um endurupptöku málsins fyrir Landsrétti. Við hina endurteknu málsmeðferð komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að staðfesta bæri niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu E fyrir brot gegn 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga ásamt greiðslu miskabóta. Þar sem fyrir lá að E hafði afplánað þá refsingu sem honum hafði verið dæmd og árið 2020 veitt reynslulausn skilorðsbundið í tvö ár var honum ekki gerð refsing í málinu.

O var sakfelldur með dómi héraðsdóms 19. maí 2017 fyrir tilraun til stórfellds fíkniefnalagabrots með því að hafa, í félagi við aðra, fjármagnað, skipulagt og staðið að tilraun til innflutnings á samtals 3735 g af amfetamíni til landsins. Þá var hann sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa í eitt skipti haft í vörslum sínum 130,04 g af maríhúana og 14 kannabisplöntur og hafa um skeið ræktað greindar plöntur og með því að hafa í annað skipti haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni 18,74 g af amfetamíni, 59,60 g af ecstasy, 86,94 g af kókaíni, 871, 99 g af maríhúana, 388,64 g af kannabislaufum, 181,57 g af kannabisstönglum og 3 kannabisplöntur auk þess að hafa um skeið ræktað greindar plöntur. Með dómi Landsréttar 16. nóvember 2018 var héraðsdómur staðfestur um sakfellingu O og hann dæmdur til að sæta fangelsi í tvö og hálft ár. Með úrskurði endurupptökudóms 23. janúar 2023 var fallist á beiðni O um endurupptöku fyrrgreinds landsréttarmáls. Í dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu O. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 3., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. og 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Samkvæmt því og kröfugerð ákæruvalds og með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga var refsing O ákveðin fangelsi í tvö ár en vegna mikils dráttar á meðferð málsins og breyttum högum ákærða var fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Með dómi héraðsdóms var F sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A samkvæmt 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði og endaþarmsmök við A gegn vilja hennar með því að notfæra sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga og ölvunar. Var refsing F ákveðin tveggja ára fangelsi. Þá var F gert að greiða A 1.000.000 króna í miskabætur. Með dómi Landsréttar 5. október 2018 var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu F staðfest en refsing hans ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði og honum gert að greiða A 1.200.000 krónur í miskabætur. Með úrskurði Endurupptökudóms 23. janúar 2023 í máli nr. 19/2022 var fallist á beiðni F um endurupptöku málsins fyrir Landsrétti. Við hina endurteknu málsmeðferð komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að staðfesta bæri niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu F fyrir brot gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Að gættu ákvæði 5. mgr. 231. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og með hliðsjón af dómi Hæstaréttar 6. júní 2023 í máli nr. 6/2023 var refsing F ákveðin fangelsi í 18 mánuði. Vegna alvarleika og eðlis brots F voru ekki talin efni til að skilorðsbinda refsinguna. A hafði samkvæmt dómi í hinu upphaflega máli Landsréttar þegar fengið greiddar 1.200.000 krónur í miskabætur á grundvelli 1. mgr. 11. gr. laga nr. 69/1995. Í ljósi þess að A krafðist í málinu miskabóta að fjárhæð 2.000.000 króna þótti hún hafa lögvarða hagsmuni af því að tekin yrði efnisleg afstaða til miskabótakröfu hennar og þóttu miskabætur henni til handa réttilega ákvarðaðar 1.200.000 krónur. Þar sem A hafði þegar fengið greidda þá fjárhæð að fullu úr ríkissjóði þóttu aftur á móti ekki vera efni til að verða við kröfu hennar um hærri miskabætur en hún hafði þegar fengið greiddar, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 6. október 2005 í máli nr. 133/2005. Var F því sýknaður af kröfu A um greiðslu hærri miskabóta.

Með dómi héraðsdóms var S sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veist með ofbeldi að A. Með dómi Landsréttar 25. maí 2018 í máli nr. 3/2018 var hinn áfrýjaði dómur staðfestur og S gert að sæta fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var S gert að greiða A skaða- og miskabætur. Með úrskurði Endurupptökudóms 23. janúar 2023 var fallist á beiðni S um endurupptöku málsins fyrir Landsrétti. Við hina endurteknu málsmeðferð komst Landsréttur að sömu niðurstöðu og í hinum upphaflega dómi réttarins um að sakfella bæri S. Að gættu ákvæði 5. mgr. 231. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og þar sem engar upplýsingar lágu fyrir um að S hefði rofið skilorð hins upphaflega dóms var honum ekki gerð frekari refsing. Með vísan til sama lagaákvæðis var einnig talið að S yrði ekki dæmdur til greiðslu hærri skaðabóta en ákveðnar voru með hinum upphaflega dómi. Þar sem ríkissjóður hafði á grundvelli laga nr. 69/1995 um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota greitt A þær bætur sem Landsréttur hafði áður dæmt honum komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að A hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá dóm um kröfuna í þessu máli. Var bótakröfu A því vísað frá dómi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms í máli sem hafði verið endurupptekið með heimild í 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með úrskurðinum voru felld úr gildi að öllu leyti réttaráhrif dóms Héraðsdóms Reykjavíkur, sem áður hafði fallið í málinu, þar til því lyki á ný í héraði. Í úrskurði Landsréttar kom fram að lýsing B á aðdraganda málshöfðunarinnar og birtingu stefnu í málinu hefði ekki sætt andmælum af hálfu A. Af því mætti ráða að B hafi ekki átt þess kost fyrir dómtöku málsins að lýsa fyrir dómi mótrökum sínum við því að á honum hvíldu þær skyldur sem A héldi fram í málinu. Samkvæmt því og að teknu tilliti til þeirra röksemda sem A hefði nú teflt fram yrði ekki séð að hann tefði með beiðni um endurupptöku málsins fullnustu á óyggjandi réttindum A. Málatilbúnaður B væri með þeim hætti að rétt þætti að hann nyti þess vafa sem uppi væri um endanlegar lyktir þess. Þá væri til þess að líta að A hefði látið kyrrsetja tilgreindar eignir B og nyti að því leyti tryggingar fyrir því að eignir B yrðu til staðar eftir að leyst hefði verið úr ágreiningi aðila fyrir dómi. Að þessu gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Með dómi Landsréttar 15. júní 2018 var X sakfelldur fyrir stórfelld skattalaga- og bókhaldsbrot ásamt peningaþvætti. Ákæru á hendur X fyrir að skila efnislega röngum skattframtölum og láta undir höfuð leggjast að skila tekjuskatti og útsvari var hins vegar vísað frá héraðsdómi þar sem skattyfirvöld höfðu áður gert honum að greiða álag á vantalinn skattstofn vegna sömu brota en hin tvíþætta málsmeðferð var talin fara í bága við 4. gr. 7. viðauka mannréttindasáttmála Evrópu. Með úrskurði endurupptökudóms 23. janúar 2023 var fallist á beiðni X um endurupptöku málsins fyrir Landsrétti. Við hina endurteknu málsmeðferð komst Landsréttur að sömu niðurstöðu og í hinum upphaflega dómi um að sakfella bæri X fyrir að hafa skilað efnislega röngum virðisaukaskattskýrslum og ekki staðið skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í starfsemi A ehf. og B ehf. Jafnframt fyrir að hafa ekki staðið skil á virðisaukaskattskýrslum í starfsemi A ehf. Þá var X sakfelldur fyrir að láta undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald beggja félaga á nánar tilgreindum rekstrartímabilum. Loks var X sakfelldur fyrir peningaþvætti með því leggja fjármuni, sem voru hluti ávinnings af þeim brotum, inn á tilgreinda bankareikninga, geyma þá og ráðstafa þeim svo til persónulega útgjalda og fasteignakaupa. Þá var jafnframt komist að sömu niðurstöðu er varðaði frávísun ákæru að hluta frá héraðsdómi. Var refsing X ákveðin fangelsi í 18 mánuði, en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í 3 ár. Þá var honum gert að greiða 258.000.000 króna í sekt.

Með úrskurði endurupptökudóms 10. júní 2022 var fallist á beiðni E um endurupptöku á máli nr. 64/2018 sem dæmt var í Landsrétti 23. nóvember 2018. Með dómi Landsréttar var E sakfelldur fyrir fjársvik samkvæmt 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft af brotaþolum samtals að jafnvirði 74.336.000 króna með blekkingum á árunum 2010 til 2012. Þá var hann sakfelldur fyrir brot gegn lögum nr. 87/1992 um gjaldeyrismál með því að hafa í 18 tilvikum á árunum 2011 til 2013 staðið að ólögmætum fjármagnshreyfingum milli landa að jafnvirði samtals 220.004.105 króna. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brotavilji E hefði verið einbeittur, brot hans þaulskipulögð og úthugsuð. Þá hefðu brotin staðið yfir í langan tíma og varðað háar fjárhæðir. Þótti refsing E hæfilega ákveðin fangelsi í þrjú ár auk þess sem honum var gert að greiða brotaþolum skaðabætur.

Með dómi héraðsdóms var H sýknaður af ákæru um brot gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en sakfelldur fyrir brot gegn 199. gr. sömu laga með því að hafa farið inn í svefnherbergi til A og strokið eftir læri hennar. Með dómi Landsréttar 8. júní 2018 var H aftur á móti sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga en rétturinn taldi sannað að H hefði farið með fingur inn í leggöng A og strokið eftir læri hennar þar sem hún lá sofandi og gat ekki spornað við verknaðinum. Var refsing H ákveðin fangelsi í 15 mánuði en fullnustu 12 mánaða hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var H gert að greiða A 900.000 krónur í miskabætur með nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum. Með úrskurði endurupptökudóms 19. október 2022 var fallist á beiðni H um endurupptöku málsins fyrir Landsrétti. Við hina endurteknu málsmeðferð komst Landsréttur að sömu niðurstöðu og í hinum upphaflega dómi um að sakfella bæri H fyrir brot gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Að gættu ákvæði 5. mgr. 231. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var refsing H ákveðin sú sama og í upphaflegum dómi réttarins. Vegna alvarleika brots ákærða voru ekki talin efni til að skilorðsbinda refsinguna frekar en þar var gert. Þá var tekið fram að H yrði með vísan til 5. mgr. 231. gr. ekki gert að greiða A hærri miskabætur en hann hafði verið dæmdur til að greiða henni í hinum upphaflega dómi. H var því dæmdur til að greiða brotaþola fyrrnefnda fjárhæð ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni H um endurupptöku máls sem H höfðaði gegn Þb. A, á þeim grunni að H hefði sýnt fram á að borið hefði að sýkna hann að hluta án kröfu

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni H um endurupptöku máls þb. A gegn H. Í úrskurði Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að kröfugerð og málatilbúnaður þb. A hafi verið svo vanreifuð að héraðsdómi hefði verið rétt að vísa máli hans á hendur H frá dómi án kröfu. Var því fallist á kröfu H um endurupptöku málsins fyrir héraðsdómi, sbr. b-lið 2. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991.

M var sakfelldur fyrir líkamsárás, húsbrot, brot gegn nálgunarbanni, eignaspjöll, brot gegn sóttvarnalögum, brot gegn valdstjórninni, fyrir að gabba lögreglu, brot gegn vopnalögum, skjalafals og umferðarlagabrot, samkvæmt þremur ákærum sem gefnar voru út 14. apríl 2020, 5. apríl 2022 og 9. maí sama ár. Í fyrstnefnda málinu hafði dómur fallið í héraði 10. september 2020 en með úrskurði Endurupptökudóms 28. mars 2022 var héraðsdómur í málinu endurupptekinn. M sætti geðrannsókn til að meta sakhæfi hans og var niðurstaða dómkvadds matsmanns sú að M væri sakhæfur og refsing gæti borið árangur. Var M því gerð refsing. Við ákvörðun refsingar M var höfð hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og þá var tekið tillit til 1., 5., 6. og 8. tölulið 1. mgr. 70. gr. laganna. Var refsing M ákveðin fangelsi í 12 mánuði en til frádráttar refsingunni kom gæsluvarðhaldsvist sem hann hafði sætt frá 17. mars 2022 til 16. júní 2022, auk þess sem gerð var upptæk útdraganleg kylfa.

Með dómi Landsréttar árið 2020 var X sakfelldur fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum. Með úrskurði Endurupptökudóms frá 2022 var fallist á beiðni X um endurupptöku málsins. Ákæruvaldið tók undir kröfu X um að vísa málinu frá héraðsdómi þar sem efnismeðferð og sakfelling myndi brjóta í bága við 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, um rétt til að vera ekki saksóttur eða refsað tvívegis vegna sama brots. Að gættri þeirri kröfugerð, sem X hefði tekið undir, og í ljósi málsatvika og dóma Hæstaréttar í málum nr. 46/2021 nr. 34/2021 nr. 11/2022 og nr. 21/2022, var málinu vísað frá héraðsdómi.

Ákæruvaldið kærði úrskurð héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi ákæru héraðssaksóknara 6. janúar 2023 á hendur X. Héraðssaksóknari ákvað 7. október 2021 að fella niður þann hluta málsins gegn X er laut að ætluðu broti gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Þann 7. september 2022 tilkynnti sækjandi héraðsdómi að héraðssaksóknari hefði ákveðið að endurupptaka þann hluta málsins með heimild í 145. gr., sbr. 3. mgr. 57. gr., laga um meðferð sakamála. Fram hefði komið skriflegt samkomulag brotaþola og ákærða sem teldist nýtt sakargagn eða eftir atvikum leiddi að því líkum að frekari sakargögn kæmu fram. Í úrskurði Landsréttar var rakið að við beitingu endurupptökuheimildarinnar yrði sérstaklega að gæta að ákvæði 2. mgr. 4. gr. 7. viðauka mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. 5. tölulið 1. gr. laga nr. 62/1994, sbr. einnig 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmálans, en í ákvæðinu væri sérstaklega vísað til nýrra eða nýupplýstra staðreynda. Þar sem fyrir lá samkvæmt gögnum málsins að 15. september 2021 hefði lögregla haft vitneskju um tilvist og efni skjalsins var ekki talið að með framlagningu þess í sakamálinu hefðu komið fram nýjar eða nýupplýstar staðreyndir. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.