A var skipverji um borð í fiskiskipi í veiðiferð sem hófst 27. september 2020. Veiðiferðinni lauk 20. október sama ár þar sem veikindi vegna heimsfaraldurs Covid- 19 herjuðu á áhöfnina. A höfðaði mál á hendur S, skipstjóra skipsins, E, framkvæmdastjóra útgerðar skipsins og V, útgerðarstjóra, og krafði þá um greiðslu miskabóta vegna heilsutjóns sem hann rakti til háttsemi þeirra í tengslum við veikindi A í veiðiferðinni. Með dómi héraðsdóms var S dæmdur til að greiða A miskabætur en E og V voru sýknaðir af kröfum A. Var niðurstaða héraðsdóms byggð á því að S hefði sýnt af sér stórfellt gáleysi gagnvart heilsu A og velferð hans með tilgreindri háttsemi en E og V voru hvorki taldir bera ábyrgð á skipverjum um borð í fiskiskipinu né ábyrgð á verkum S. Í dómi Landsréttar var talið að ekki lægi fyrir að S hefði með viðbrögðum sínum við veikindum skipverja, þar á meðal A, sýnt af sér stórfellt gáleysi. Var hann því sýknaður af miskabótakröfu A. Þá var niðurstaða héraðsdóms um sýknu E og V staðfest.
A höfðaði mál til viðurkenningar á bótaskyldu Í vegna fjártjóns sem A taldi sig hafa orðið fyrir er A var gert að loka skemmtistað sínum vegna sóttvarnaraðgerða stjórnvalda. Byggði krafa A meðal annars á því að Í hafi skort lagaheimild til þess gera A skylt með stjórnvaldsfyrirmælum að loka skemmtistað sínum, að um óheimilt framsal lagasetningarvalds hefði verið að ræða auk þess sem A taldi að meðalhófs og jafnræðis hefði ekki verið gætt. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða að umdeildar sóttvarnaraðgerðir Í ættu sér næga lagastoð í 2. mgr. 12. gr. sóttvarnarlaga nr. 19/1997 sem hefði ekki að geyma tæmandi talningu sóttvarnaraðgerða sem heimilt væri að grípa til. Þá taldi dómurinn að ráðherra hefði ekki verið framselt vald umfram heimildir 75. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944 með því að honum var veitt heimild til þess að kveða á um lokun tiltekinna tegunda fyrirtækja, enda hefði löggjafinn í meginatriðum mælt fyrir um þá tegund skerðingar á atvinnufrelsi sem reyndi á í málinu. Jafnframt var talið að aðgerðir Í hefðu hvorki gengið lengra en nauðsynlegt var né brotið gegn jafnræðisreglu. Meðal annars var horft til þess að Í hefði borið stjórnskipuleg skylda til þess að gera ráðstafnir til að vernda líf og heilsu almennings með vísan til þess hversu útbreidd smit voru í samfélaginu á því tímabili sem A var gert að loka skemmtistað sínum. Þá var litið til þess að A hefði þegið lokunar- og tekjufallsstyrki, auk þess að hafa nýtt sér svokallaða hlutabótaleið vegna umræddra sóttvarnaraðgerða. Yrði A að bera hallann af sönnunarskorti um áhrif þessara úrræða á rekstur hans, sbr. 1. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var Í því sýknað af kröfum A.
M var sakfelldur fyrir líkamsárás, húsbrot, brot gegn nálgunarbanni, eignaspjöll, brot gegn sóttvarnalögum, brot gegn valdstjórninni, fyrir að gabba lögreglu, brot gegn vopnalögum, skjalafals og umferðarlagabrot, samkvæmt þremur ákærum sem gefnar voru út 14. apríl 2020, 5. apríl 2022 og 9. maí sama ár. Í fyrstnefnda málinu hafði dómur fallið í héraði 10. september 2020 en með úrskurði Endurupptökudóms 28. mars 2022 var héraðsdómur í málinu endurupptekinn. M sætti geðrannsókn til að meta sakhæfi hans og var niðurstaða dómkvadds matsmanns sú að M væri sakhæfur og refsing gæti borið árangur. Var M því gerð refsing. Við ákvörðun refsingar M var höfð hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og þá var tekið tillit til 1., 5., 6. og 8. tölulið 1. mgr. 70. gr. laganna. Var refsing M ákveðin fangelsi í 12 mánuði en til frádráttar refsingunni kom gæsluvarðhaldsvist sem hann hafði sætt frá 17. mars 2022 til 16. júní 2022, auk þess sem gerð var upptæk útdraganleg kylfa.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun S um að A skyldi sæta nánar tilgreindri sóttkví. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að ákvörðun S fullnægði kröfu stjórnarskrárinnar og mannréttindasáttmála Evrópu um lagaheimild fyrir þeirri skerðingu sem í henni fælist. Gefa yrði S og öðrum stjórnvöldum nokkurt svigrúm til að meta nauðsyn aðgerða á hverjum tíma í ljósi upplýsinga um stöðu COVID-19 smitsjúkdómsins. Yrði hvorki talið að með ákvörðuninni hefði verið brotið gegn meginreglum stjórnsýsluréttar, stjórnarskrárvörðum réttindum A né öðrum reglum sem hann vísaði til í málatilbúnaði sínum. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun S um að A skyldi sæta nánar tilgreindri sóttkví. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A skorti lögvarða hagsmuni af því að Landsréttur leysti úr kröfu hennar og var málinu því vísað frá réttinum án kröfu.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun S um að A skyldi sæta nánar tilgreindri sóttkví. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að ekki yrði litið svo á að A hefði með framangreindri ákvörðun S verið gert að sæta sóttkví lengur en 15 daga sem brjóti gegn ákvæðum 11. mgr. 4. gr. sóttvarnalaga nr. 19/1997. Í aðdraganda töku ákvörðunar S hefði þess verið freistað að ná samstarfi við A um sóttkví. Játa yrði löggjafanum og stjórnvöldum nokkurt svigrúm við mat á nauðsyn aðgerða í ljósi upplýsinga um stöðu COVID-19 smitsjúkdómsins á hverjum tíma. Yrði hvorki talið að með ákvörðuninni hefði verið brotið gegn meðalhófsreglu stjórnsýslulaga eða öðrum meginreglum stjórnsýsluréttarins né gegn stjórnarskrárvörðum réttindum A. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun S um að A skyldi sæta sóttkví frá komu sinni til landsins og þar til niðurstaða úr seinni PCR-sýnatöku lægi fyrir sem honum væri skylt að undirgangast. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ekki væru efni til að líta svo á að ákvæði reglugerðar nr. 1100/2021 um sóttkví og einangrun og sóttvarnaráðstafanir á landamærum Íslands vegna COVID-19 og ákvarðanir um aðgerðir á landamærum, sem miðuðu að því að draga úr hættu á því að farsóttir bærust til landsins og eðli máls samkvæmt beindust að þeim sem kæmu til landsins frá útlöndum, féllu utan þess svigrúms sem stjórnvöldum væri játað við mat á nauðsyn aðgerða hverju sinni. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun S um að A skyldi vistaður í sóttvarnahúsi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að leggja yrði til grundvallar að A hefði ekki virt reglur um sóttkví og neitað að fara í síðari sýnatöku. Ekki var fallist á með A að brotið hefði verið gegn andmæla-, leiðbeiningar- eða rannsóknarreglu stjórnsýsluréttarins við meðferð málsins. Hvað varðaði meðalhófsreglu stjórnsýslu- og stjórnskipunarréttarins tók Landsréttur fram að ákvörðun S félli innan þeirra vikmarka sem játa yrði löggjafanum og stjórnvöldum við mat á nauðsyn aðgerða til að vernda líf og heilsu borgaranna þegar farsóttir geisa. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun S um að A skyldi vistaður í sóttvarnahúsi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að leggja yrði til grundvallar að A hefði ekki virt reglur um sóttkví og neitað að fara í síðari sýnatöku. Ekki var fallist á með A að brotið hefði verið gegn andmæla-, leiðbeiningar- eða rannsóknarreglu stjórnsýsluréttarins við meðferð málsins. Hvað varðaði meðalhófsreglu stjórnsýslu- og stjórnskipunarréttarins tók Landsréttur fram að ákvörðun S félli innan þeirra vikmarka sem játa yrði löggjafanum og stjórnvöldum við mat á nauðsyn aðgerða til að vernda líf og heilsu borgaranna þegar farsóttir geisa. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Ágreiningur málsins laut að gildi ákvörðunar S um að A skyldi dvelja í sóttkví í sóttvarnahúsi á grundvelli 1. mgr. 5. gr. reglugerðar nr. 355/2021 þar til niðurstaða úr seinni sýnatöku reyndist neikvæð, sbr. 2. mgr. 4. gr. reglugerðarinnar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að S skorti lögvarða hagsmuni af því að Landsréttur leysti úr kröfu hans og var málinu því vísað frá dómi án kröfu.
Ágreiningur málsins laut að gildi ákvörðunar S um að A skyldi dvelja í sóttkví í sóttvarnahúsi á grundvelli 1. mgr. 5. gr. reglugerðar nr. 355/2021 þar til niðurstaða úr seinni sýnatöku reyndist neikvæð, sbr. 2. mgr. 4. gr. reglugerðarinnar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að S skorti lögvarða hagsmuni af því að Landsréttur leysti úr kröfu hans og var málinu því vísað frá dómi án kröfu.
Ágreiningur málsins laut að gildi ákvörðunar S um að A skyldi dvelja í sóttkví í sóttvarnahúsi á grundvelli 1. mgr. 5. gr. reglugerðar nr. 355/2021 þar til niðurstaða úr seinni sýnatöku reyndist neikvæð, sbr. 2. mgr. 4. gr. reglugerðarinnar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að S skorti lögvarða hagsmuni af því að Landsréttur leysti úr kröfu hans og var málinu því vísað frá dómi án kröfu.