Brynhildur Briem, Hannes Þór Sigurðsson, Jón Benjamín Jónsson, Örn Ingi Ingvarsson, Ólafur Arnar Jónsson og Ölhóll ehf (
Sif Konráðsdóttir lögmaður)
gegn
íslenska ríkinu og Umhverfis- og orkustofnun og Húsnæðis- og mannvirkja- og skipulagsstofnun (
Þorvaldur Hauksson lögmaður),
Landsvirkjun (
Guðjón Ármannsson lögmaður) og
Jóni Árna Vignissyni og Náttúruverndarsamtökum Íslands og Veiðifélagi Þjórsár (enginn)
Deilt var um gildi tveggja stjórnvaldsákvarðana tengdum áformum stefnda Landsvirkjunar um að reisa vatnsaflsvirkjunina (raforkuverið) Hvammsvirkjun í neðri hluta Þjórsár en þær fyrirhuguðu framkvæmdir hafa áður verið til umfjöllunar í dómi Hæstaréttar 9. júlí 2025 í máli nr. 11/2025. Annars vegar var með síðari dómkröfu stefnenda deilt um gildi úrskurðar úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála 15. febrúar 2018 þar sem staðfest var ákvörðun Skipulagsstofnunar 16. desember 2015, samkvæmt 12. gr. þágildandi laga nr. 106/2000, um endurskoðun matsskýrslu Landsvirkjunar frá árinu 2003 en ákvörðunin fól í sér að ekki þyrfti að endurskoða matsþættina vatnalíf og vatnafar. Frávísunarkröfu íslenska ríkisins o.fl. sem laut aðeins að þeirri dómkröfu var hafnað í dóminum en málið, sem rekið var sem flýtimeðferðarmál, var flutt í einu lagi um formhlið og efnishlið þess. Í efnisþætti málsins voru stefndu sýknaðir af kröfu um ógildingu úrskurðarins, m.a. með vísan til þess að með forsendum nefnds dóms Hæstaréttar hefði verið leyst efnislega og með bindandi hætti úr málsástæðum stefnenda er lutu að umhverfismatsferlinu, sbr. meginreglu 1. og 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991. Þá var talið að 5. mgr. 101. gr. sömu laga girti fyrir að nýjar málsástæður, sem tilefni hefði verið til að hafa uppi um það efni í fyrra dómsmáli, kæmust að í máli þessu. Sú regla var þó ekki talin girða fyrir að leyst yrði úr öðrum málsástæðum stefnenda sem ekki var talið einsýnt að tilefni hefði verið til að hafa uppi í hinu fyrra máli. Hins vegar var með fyrri dómkröfu stefnenda deilt um gildi ákvörðunar Umhverfis- og orkustofnunar 12. desember 2025 um útgáfu virkjunarleyfis fyrir Hvammsvirkjun, þar sem jafnframt var veitt heimild til að breytingar á vatnshlotunum Þjórsá 1 og Þverá samkvæmt 18. gr. laga nr. 36/2011 um stjórn vatnamála. Stefndu voru einnig sýknaðir af þeirri dómkröfu. Málskostnaður var þó felldur niður með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.
Kröfu stefnanda um að felldur yrði úr gildi úrskurður yfirskattanefndar varðandi skattskil stefnanda fyrir rekstrarárin 2017 og 2018 var hafnað.
Kröfu stefnanda um að felldur yrði úr gildi úrskurður yfirskattanefndar varðandi skattskil stefnanda fyrir rekstrarárin 2014, 2015 og 2016 var hafnað.
Úrskurður kærunefndar útboðsmála í máli nr. 47/2023, sem var kveðinn upp 1. nóvember 2024 var ógiltur þar sem ekki var talið að stefnandi hefði brotið gegn lögum nr. 120/2016 um opinber innkaup með kaupum á læknifræðilegum myndgreiningum á grundvelli ótímabundinna samninga sem gerðir voru áður en lögin tóku gildi.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem máli E gegn O og R var vísað frá Landsrétti þar sem málinu hefði ekki verið áfrýjað að nýju innan fjögurra vikna frá frávísunardómi Landsréttar í máli nr. 169/2024, sbr. 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hæstiréttur leit á hinn bóginn til þess að sú frávísun hefði verið kærð til Hæstaréttar og að fjögurra vikna frestur ákvæðisins hefði ekki byrjað líða fyrr en þegar endanleg niðurstaða lá fyrir um frávísun málsins frá Landsrétti með dómi Hæstaréttar. Eins og málið lá fyrir voru samkvæmt þessu ekki efni til að vísa því frá Landsrétti. Var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til efnislegrar meðferðar.
Staðfestur var dómur héraðsdóms þar sem O ehf. og R ehf. voru sýknaðir af kröfu L hf. um ógildingu úrskurðar kærunefndar útboðsmála. Ekki var fallist á að úrskurður nefndarinnar hafi verið haldinn form- eða efnisannmörkum eða að nefndin hafi við meðferð og úrlausn málsins farið út fyrir hlutverk sitt og valdsvið lögum samkvæmt.
Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags bankans, en S tók þátt í útgáfu áskriftarréttinda K hf. árin 2014 og 2016 í gegnum einkahlutafélagið B. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf S hjá K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu hans í skilningi 1. töluliðar A- liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum S.
Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags bankans, en S tók þátt í útgáfu áskriftarréttinda K hf. árin 2014 og 2016 í gegnum einkahlutafélagið N sem var í eigu sambýliskonu S. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf S hjá K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu hans í skilningi 1. töluliðar A- liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum S.
Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags bankans, en R tók þátt í útgáfu áskriftarréttinda K hf. árið 2016 í gegnum einkahlutafélagið H. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf R hjá dótturfélagi K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu hans í skilningi 1. töluliðar A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum R.
Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags bankans, en M tók þátt í útgáfu áskriftarréttinda K hf. árið 2016 í gegnum einkahlutafélagið H. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf M hjá K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu hans í skilningi 1. töluliðar A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum M.
Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags bankans, en M tók þátt í útgáfu áskriftarréttinda K hf. árið 2016 í gegnum einkahlutafélagið Ú. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf M hjá K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu hans í skilningi 1. töluliðar A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum M.
Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags hans árin 2014 og 2016. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf lykilstjórnendanna hjá K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu þeirra í skilningi 1. töluliðar A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum K hf.
Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags bankans, en B tók þátt í útgáfu áskriftarréttinda K hf. árin 2014 og 2016 í gegnum einkahlutafélagið B, síðar Þ. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf B hjá K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu hans í skilningi 1. töluliðar A- liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum B.
Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags bankans, en Á tók þátt í útgáfu áskriftarréttinda K hf. árin 2014 og 2016 í gegnum einkahlutafélagið B. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf Á hjá K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu hans í skilningi 1. töluliðar A- liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum Á.
OR höfðaði mál gegn E og R og krafðist þess að ógiltur yrði úrskurður úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála þar sem felld var úr gildi ákvörðun skipulagsfulltrúa R um að hafna kröfu E um að stöðva framkvæmdir við Árbæjarlón á grundvelli 53. gr. skipulagslaga nr. 123/2010. Með dómi héraðsdóms var úrskurðurinn ógiltur. E áfrýjaði málinu upphaflega til Landsréttar gagnvart OR og krafðist þess að dómi héraðsdóms yrði hrundið og að úrskurður úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála yrði staðfestur. Með dómi Landsréttar 6. mars 2025 í máli nr. 169/2024 var málinu vísað frá Landsrétti án kröfu þar sem E hafði borið að gæta þess við áfrýjun málsins að R ætti áfram aðild að málinu fyrir Landsrétti. E skaut þeirri niðurstöðu til Hæstaréttar sem staðfesti niðurstöðu Landsréttar um frávísun með dómi 9. apríl 2025 í máli nr. 17/2025. Óskaði E í kjölfarið eftir útgáfu áfrýjunarstefnu á nýjan leik 2. maí 2025 á grundvelli 4. mgr. 153. gr., sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í niðurstöðu Landsréttar kom fram að nýr áfrýjunarfrestur samkvæmt skýru orðalagi 4. mgr. 153. gr. miðaðist við þegar máli væri vísað frá Landsrétti. Um áfrýjunarskilyrði væri að ræða og yrði því ekki fundin stoð í orðalagi ákvæðisins eða lögskýringargögnum að túlka bæri ákvæðið á þann hátt að annað gilti ef niðurstaða Landsréttar um frávísun máls væri kærð til Hæstaréttar. Janframt var ekki talið að 2. mgr. 168. gr. laga nr. 91/1991 framlengdi þann frest. Loks var ekki talið að lögbundinn réttur E til að kæra niðurstöðu til Landsréttar væri takmarkaður þar sem honum stóð til boða að áfrýja málinu til Landsréttar innan frests að nýju jafnhliða kæru til Hæstaréttar. Þar sem málinu var ekki áfrýjað að nýju innan fjögurra vikna frá dómi Landsréttar í máli nr. 169/2024 var því vísað frá Landsrétti.
Staðfestur var dómur Landsréttar um að vísa máli E gegn O frá Landsrétti.
Stefnandi og meðstefndi Colas kröfuðust þess að úrskurður Úrskurðarnefndar um upplýsingamál yrði ógiltur að hluta, en með þeim úrskurði var stefnanda gert að afhenda stefnda Malbilstöðinni tilgreind skjöl. Málatilbúnaður stefnanda og stefnda Colas varðaði að mati dómsins meira og minna allur efni þeirra gagna sem málið varðar. Þar sem þau gögn lágu ekki fyrir í málinu og því ekki unnt að taka afstöðu til þess málatilbúnaðar. Að öðru leyti taldi dómurinn rökstuðning úrskurðarnefndarinnar í samræmi við þær kröfur sem um það eru settar í upplýsingalögum nr. 140/2012 og stjórnsýslulögum nr. 37/1993. Var kröfum stefnanda og stefnda Colas því hafnað
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu stefnanda um að felldur yrði úr gildi úrskurður kærunefndar útlendingamála um synjun á endurupptöku á máli hans.
OR höfðaði mál gegn E og R og krafðist þess að ógiltur yrði úrskurður úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála þar sem felld var úr gildi ákvörðun skipulagsfulltrúa R um að hafna kröfu E um að stöðva framkvæmdir við Árbæjarlón á grundvelli 53. gr. skipulagslaga nr. 123/2010. Með dómi héraðsdóms var úrskurðurinn ógiltur. Fyrir Landsrétti krafðist E þess að dómi héraðsdóms yrði hrundið og að úrskurður úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála yrði staðfestur. Áfrýjaði E málinu eingöngu gagnvart OR. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að R hefði átt aðild að þeim stjórnvaldsúrskurði sem E krefðist að yrði staðfestur. Af því leiddi að R hefði verulegra, einstaklegra og lögvarinna hagsmuna að gæta af úrlausn málsins. Hefði E borið að gæta þess við áfrýjun málsins að R ætti áfram aðild að málinu fyrir Landsrétti. Þar sem þess var ekki gætt var málinu vísað frá Landsrétti án kröfu.
Fallist var á að ávinningur af áskrift starfsmanna að hlutabréfum samkvæmt samningi við vinnuveitanda sinn um áskriftarréttindi teldust tekjur í skilningi A-liðar 7. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og bæri að skattleggja samkvæmt ákvæðum þeirrar greinar. Ekki var fallist á að endurgjald starfsmanna fyrir áskriftarréttindin gætu ráðið úrslitum um hvort fella ætti skattskyldu undir meginreglu 9. gr. laga nr. 90/2003 m.a. með vísan til þess að umrædd réttindi stóðu einungis örfáum einstaklingum úr hópi stjórnenda og lykilstarfsmanna til boða eingöngu vegna þess að þeir voru starfsmenn bankans. Þá var ekki fallist á að starfsmenn Skattsins hefðu verið vanhæfir. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfu stefnanda.
Fallist var á að ávinningur af áskrift starfsmanna að hlutabréfum samkvæmt samningi við vinnuveitanda sinn um áskriftarréttindi teldust tekjur í skilningi A-liðar 7. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og bæri að skattleggja samkvæmt ákvæðum þeirrar greinar. Ekki var fallist á að endurgjald starfsmanna fyrir áskriftarréttindin gætu ráðið úrslitum um hvort fella ætti skattskyldu undir meginreglu 9. gr. laga nr. 90/2003 m.a. með vísan til þess að umrædd réttindi stóðu einungis örfáum einstaklingum úr hópi stjórnenda og lykilstarfsmanna til boða eingöngu vegna þess að þeir voru starfsmenn bankans. Þá var ekki fallist á að starfsmenn Skattsins hefðu verið vanhæfir. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfu stefnanda
Fallist var á að ávinningur af áskrift starfsmanna að hlutabréfum samkvæmt samningi við vinnuveitanda sinn um áskriftarréttindi teldust tekjur í skilningi A-liðar 7. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og bæri að skattleggja samkvæmt ákvæðum þeirrar greinar. Ekki var fallist á að endurgjald starfsmanna fyrir áskriftarréttindin gætu ráðið úrslitum um hvort fella ætti skattskyldu undir meginreglu 9. gr. laga nr. 90/2003 m.a. með vísan til þess að umrædd réttindi stóðu einungis örfáum einstaklingum úr hópi stjórnenda og lykilstarfsmanna til boða eingöngu vegna þess að þeir voru starfsmenn bankans. Þá var ekki fallist á að starfsmenn Skattsins hefðu verið vanhæfir. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfu stefnand
Fallist var á að ávinningur af áskrift starfsmanna að hlutabréfum samkvæmt samningi við vinnuveitanda sinn um áskriftarréttindi teldust tekjur í skilningi A-liðar 7. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og bæri að skattleggja samkvæmt ákvæðum þeirrar greinar. Ekki var fallist á að endurgjald starfsmanna fyrir áskriftarréttindin gætu ráðið úrslitum um hvort fella ætti skattskyldu undir meginreglu 9. gr. laga nr. 90/2003 m.a. með vísan til þess að umrædd réttindi stóðu einungis örfáum einstaklingum úr hópi stjórnenda og lykilstarfsmanna til boða eingöngu vegna þess að þeir voru starfsmenn bankans. Þá var ekki fallist á að starfsmenn Skattsins hefðu verið vanhæfir. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfu stefnanda.
Fallist var á að ávinningur af áskrift starfsmanna að hlutabréfum samkvæmt samningi við vinnuveitanda sinn um áskriftarréttindi teldust tekjur í skilningi A-liðar 7. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og bæri að skattleggja samkvæmt ákvæðum þeirrar greinar. Ekki var fallist á að endurgjald starfsmanna fyrir áskriftarréttindin gætu ráðið úrslitum um hvort fella ætti skattskyldu undir meginreglu 9. gr. laga nr. 90/2003 m.a. með vísan til þess að umrædd réttindi stóðu einungis örfáum einstaklingum úr hópi stjórnenda og lykilstarfsmanna til boða eingöngu vegna þess að þeir voru starfsmenn bankans. Þá var ekki fallist á að starfsmenn Skattsins hefðu verið vanhæfir. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfu stefnanda.
Fallist var á að ávinningur af áskrift starfsmanna að hlutabréfum samkvæmt samningi við vinnuveitanda sinn um áskriftarréttindi teldust tekjur í skilningi A-liðar 7. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og bæri að skattleggja samkvæmt ákvæðum þeirrar greinar. Ekki var fallist á að endurgjald starfsmanna fyrir áskriftarréttindin gætu ráðið úrslitum um hvort fella ætti skattskyldu undir meginreglu 9. gr. laga nr. 90/2003 m.a. með vísan til þess að umrædd réttindi stóðu einungis örfáum einstaklingum úr hópi stjórnenda og lykilstarfsmanna til boða eingöngu vegna þess að þeir voru starfsmenn bankans. Þá var ekki fallist á að starfsmenn Skattsins hefðu verið vanhæfir. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfu stefnanda.
Fallist var á að ávinningur af áskrift starfsmanna að hlutabréfum samkvæmt samningi við vinnuveitanda sinn um áskriftarréttindi teldust tekjur í skilningi A-liðar 7. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og bæri að skattleggja samkvæmt ákvæðum þeirrar greinar. Ekki var fallist á að endurgjald starfsmanna fyrir áskriftarréttindin gætu ráðið úrslitum um hvort fella ætti skattskyldu undir meginreglu 9. gr. laga nr. 90/2003 m.a. með vísan til þess að umrædd réttindi stóðu einungis örfáum einstaklingum úr hópi stjórnenda og lykilstarfsmanna til boða eingöngu vegna þess að þeir voru starfsmenn bankans. Þá var ekki fallist á að starfsmenn Skattsins hefðu verið vanhæfir. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfu stefnanda.
Felldur var úr gildi úrskurður kærunefndar útlendingamála, einkum vegna þess að stjórnvöld voru ekki talin hafa fullnægt skyldu sinni samkvæmt 10. gr. stjórnsýslulaga til að sjá til þess að mál stefnanda væri nægilega upplýst áður en ákvörðun var tekin í því.
Í málinu var hafnað kröfu stefnanda um ógildingu á tveimur úrskurðum kærunefndar útlendingamála. Í báðum úrskurðum hafði verið synjað um endurupptöku á máli sem kærunefndin hafði áður leyst úr, en á þeim reyndust hvorki vera form- né eða efnisannmarkar sem leitt gætu til þess að fallist yrði á kröfu stefnanda um að fella þá úr gildi.
Stefnandi var í sakamáli dæmdur til fangelsisrefsingar, m.a. fyrir stórfellt fíkniefnabrot. Í kjölfarið tók Útlendingastofnun ákvörðun um brottvísun hans og endurkomubann til landsins og var sú ákvörðun staðfest af kærunefnd útlendingamála. Dómurinn hafnaði kröfum stefnanda um ógildingu þessara ákvarðana og um styttingu endurkomubanns.
Kröfum stefnenda um ógildingu úrskurða kærunefndar útlendingamála í málum þeirra var hafnað.
Stefnandi sem var sakfelldur fyrir brot gegn 1. og 2. mgr. 194. og 199. gr. almennra hegningarlaga og dæmdur til tveggja ára fangelsisrefsingar óskaði eftir að afplána refsingu með samfélagsþjónustu. Fangelsismálastofnun hafnaði umsókn stefnanda og dómsmálaráðuneytið staðfesti þann úrskurð með vísan til þess að eðli brotsins væri með þeim hætti að almannahagsmunir mæltu gegn því að stefnandi fengi að afplána refsingu sína með samfélagsþjónustu. Ekki var talið nauðsynlegt að krefjast ógildingar á ákvörðun Fangelsismálastofnunar í ljósi kröfu stefnanda um að úrskurður dómsmálaráðuneytisins yrði ógiltur og var þeirri kröfu vísað frá dómi. Talið var að úrskurður dómsmálaráðuneytisins bryti gegn meginreglunni um skyldubundið mat stjórnvalds enda fengi sú verklagsregla ekki staðist að synja um samfélagsþjónustu að öllu jöfnu í þeim tilvikum þar sem einstaklingar hafa verið dæmdir fyrir kynferðisbrot. Það hvort og þá hvaða brotaflokkar yrðu undanskildir heimildum laga nr. 15/2016 ætti undir valdsvið löggjafans en ekki stjórnvalda. Með hliðsjón af þeim ríku kröfum sem gerðar eru til vandaðra stjórnsýsluhátta var talið að brotið hefði verið gegn reglunni um skyldubundið mat stjórnvalda og þá um leið gegn rannsóknarreglu 10. gr. laga nr. 37/1993. Var úrskurður dómsmálaráðuneytisins ógiltur og stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað.
Stefnandi sem hafði verið í framhaldsnámi í Danmörku og fullu starfi þar, var barnshafandi þegar hún fluttist til Íslands og hóf störf þar. Við ákvörðun greiðslna úr Fæðingarorlofssjóði var einungis miðað við heildarlaun sem hún fékk greidd á innlendum vinnumarkaði, og krafðist stefnandi ógildingar á ákvörðuninni og úrskurði úrskurðarnefndar velferðarmála. Leitað var ráðgefandi álits EFTA dómstólsins sem taldi að miða ætti fjárhæð bóta sem hefði aflað tekna í öðru EES-ríki á því tímabili sem miðað sé við samkvæmt landslögum, við tekjur launþega með sambærilega starfsreynslu og hæfi og sem gegni sviðuðu starfi í því EES-ríki þar sem sótt er um bætur. Þrátt fyrir ákvæði 3. gr. laga nr. 2/1993 um að skýra skuli lög og reglur, að svo miklu leyti sem við á, til samræmis við EES-samninginn var ekki talið að ákvæði gæti leitt til þess að litið yrði framhjá skýrum orðum íslenskra laga. Var kröfu stefnanda því hafnað.
Ágreiningur var um hvort stefnda væri stætt á því að synja stefnanda um að fá úthlutað byggingarlóð án endurgjalds. Samkvæmt 5. gr. laga nr. 35/1970 um Kristnisjóð o.fl. hvílir lagaskylda á sveitarfélögum að úthluta ókeypis lóðum undir kirkjur þjóðkirkjunnar. Stefndi hafði frá árinu 1999, umfram skyldu, úthlutað lóðum endurgjaldslaust til annarra trúfélaga en þjóðkirkjunnar á grundvelli jafnræðissjónarmiða. Var úthlutnin bundin við trúfélög sem höfðu hlotið skráningu samkvæmt lögum nr. 108/1999 um skráð trúfélög. Þrátt fyrir að slík túlkun væri umfram lagaskyldu og fæli í sér afhendingu á takmörkuðum verðmætum var talið að slík ókeypis lóðaúthlutun væri stefnda heimil með vísan til ákvæða laga um sjálfsstjórn sveitarfélaga. Slík úthlutun yrði þó að byggjast á grundvallarreglum stjórnsýsluréttar en ekki geðþótta sveitarstjórna á hverjum tíma. Ef ætlunin væri að breyta stjórnsýsluframkvæmdinni þyrfti að gera það í samræmi við kröfur stjórnsýsluréttar. Ekki var talið að stefndi hefði breytt stjórnsýsluframkvæmdinni með þeim hætti sem stjórnsýslureglur gerðu ráð fyrir. Hins vegar höfðu skilyrði til skráningar trúfélaga breyst á árinu 2013, og þau verið rýmkuð verulega og m.a.látin ná til lífsskoðunarfélaga. Ekki var talið að slík lagabreyting á þeim forsendum sem stefndi hafði miðað endurgjaldslausa úthlutun við gæfi stefnanda sjálfkrafa rétt til ókeypis lóðaúthlutunar. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefnandi krafðist þess að felld yrði úr gildi endurákvörðun ríkisskattstjóra um skattstofna stefnanda til tekjuskatts og útsvars á tilteknu árabili vegna greiðslna frá aflandsfélagi sem stefnandi átti hlut í og ekki höfðu verið taldar fram til skatts hér á landi. Stefndi íslenska ríkið var sýknað af þeirri kröfu og varakröfu stefnanda um að greiðslurnar yrðu skattlagðar sem fjármagnstekjur var vísað frá dómi.
Hafnað var kröfu stefnenda um að ákvörðun Skipulagsstofnunar um að ekki skyldi fara fram mat á umhverfisáhrifum framkvæmdar yrði ógiltur.
Talið var að túlkun úrskurðarnefndar neytendamála á 1. mgr. 5. gr. laga nr. 43/2000 væri efnislega röng. Því var talinn verulegur annmarki á úrskurði nefndarinnar. Af þeim sökum var úrskurðurinn felldur úr gildi.
Kröfu stefnanda um ógildingu á úrskurði kærunefndar útlendingamála var hafnað.
Stefndi Barnaverndarstofa var sýknaður af kröfu stefnanda um að felld yrði úr gildi með dómi ákvörðun Barnaverndarstofu sem staðfest hafði verið með úrskurði úrskurðarnefndar velferðarmála þar sem stefnanda var synjað um að gerast fósturforeldri. Byggði stefnandi einkum á því að henni hefði verið mismunað við málsmeðferð Barnaverndarstofu og brotin á henni jafnræðisregla og rannsóknarregla. Að mati dómsins var ekki fallist á að sú ákvörðun hafi verið ómálefnaleg með tilliti til aðstæðna í málinu og þeirra laga og reglna er gilda um fóstur, né heldur þótti sýnt að farið hafi verið svo á svig við jafnræðisreglu eða rannsóknarreglu við málsmeðferðina að fallast bæri á að fella umrædda ákvörðun úr gldi og var stefndi því sýknaður.
Dómurinn, sem m.a. var skipaður sérfróðum meðdómanda, taldi stefnanda ekki eiga rétt á bótum á grundvelli laga um sjúklingatryggingu vegna greiningar og meðferðar á hjartadeild Landspítala. Sýknað af kröfu um ógildingu úrskurðar.
Felldur var úr gildi úrskurður áfrýjunarnefndar þjóðkirkjunnar.
Þeirri kröfu fjarskiptafyrirtækis að úrskurður úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála yrði fellur úr gildi var vísað frá dómi þar eð í úrskurðinum fólst ekki ákvörðun sem batt endi á málið heldur var hún liður í annarri ákvörðun. Hana mátti því ekki bera undir dómstóla fyrr en sú ákvörðun sem batt endi á málið var borin undir dómstóla.
Íslenska ríkið sýknað af kröfu stefnanda um ógildingu á úrskurði yfirskattanefndar að hluta.
Úrskurður innanríkisráðuneytisins, sem staðfesti ákvörðun Útlendingastofnunar um brottvísun og endurkomubann, var felldur úr gildi vegna málsmeðferðar- og efnisannmarka.
Álagning og innheimta búnaðargjalds talin andstæð ákvæðum stjórnarskrár.
Álagning og innheimta búnaðargjalds talin andstæð ákvæðum stjórnarskrár.
Í málinu krafðist S ógildingar á ákvörðun R um að synja beiðni hennar um beingreiðslusamning sem gerði henni kleift að fá fulla þjónustu á eigin heimili vegna fötlunar. Fyrir lá að frá maí 2013 hafði S notið beingreiðslusamnings við R sem fól meðal annars í sér greiðslu fyrir tiltekinn tímafjölda í félagslega heimaþjónustu, liðveislu og stuðningsfjölskyldu. Auk þess nýtti S skammtímavistun á heimili fyrir mikið fatlaða einstaklinga aðra hverja viku, en þar fyrir utan bjó hún í séríbúð í húsi foreldra sinna. Krafa S var reist á því að lög stæðu til þess að auka ætti greiðslur R samkvæmt samningnum þannig að hún ætti þess kost að njóta þjónustu samkvæmt honum á þann hátt að hún gæti búið að fullu í íbúðinni sinni. Taldi hún að með ákvörðuninni hefði R brotið gegn ýmsum reglum stjórnsýsluréttar, skert stjórnarskrárvarinn rétt hennar samkvæmt 1. mgr. 71. gr. og 76. gr. stjórnarskrárinnar og farið í bága við þann rétt sem fötluðum væri áskilinn í lögum nr. 40/1991 um félagsþjónustu sveitarfélaga, lögum nr. 59/1992 um málefni fatlaðs fólks og samningi Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks. Í dómi Hæstaréttar kom fram að umþrætt ákvörðun R fæli í sér synjun á því að veita S þjónustu umfram það sem reglur R um beingreiðslusamninga mæltu fyrir um. Ákvæði laga nr. 40/1991 og 59/1992 legðu ekki ríkari skyldur á R um að veita S þjónustu en fram kæmu í reglunum. Þá var talið að markmiðslýsingar í reglugerð nr. 1054/2010 um þjónustu við fatlað fólk á heimili sínu og ákvæði samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks, sem ekki hefði verið lögfestur á Íslandi, gætu ekki aukið þær skyldur um þjónustu við fatlað fólk sem á R væru lagðar samkvæmt lögum. Var því hafnað að ákvörðun R væri haldin slíkum efnisannmörkum að það ætti að leiða til ógildingar hennar. Loks var ekki fallist á að sú skipan sem væri á húsnæðismálum A færi í bága við 1. mgr. 71. gr. stjórnarskrárinnar. Samkvæmt framansögðu var R sýknað af kröfu S.
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu um að ákvörðun ríkisskattstjóra yrði felld úr gildi.
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu stefnanda þess efnis að úrskurður yfirskattanefnar yrði felldur úr gildi.
Fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að afhenda sóknaraðila nánar tiltekin gögn á grundvelli úrskurðar úrskurðarnefndar upplýsingamála. Var úrskurður nefndarinnar talin gild aðfararheimild og í samræmi við lög. Þá var tekið fram að varnaraðili hefði ekki krafist þess fyrir dóminum að málskot til æðra dóms frestaði umbeðinni aðfarargerð og kom það því ekki til frekari umfjöllunar af hálfu dómsins.
Hinn 28. apríl 2007 gerðu hluthafar í L ehf., sem þá voru Á og H og faðir H, samning við LV ehf. um kaup síðarnefnda félagsins á öllum hlutum í óstofnuðu einkahlutafélagi í eigu hluthafa L ehf. Samkvæmt samningnum átti að skipta félaginu út úr L ehf. og inn í það renna tilgreindar fasteignir L ehf. Var S ehf. stofnað 30. júní 2007 en í stofnsamningi félagsins kom fram að hluthafar í L ehf. fengju við skiptingu þess hlutafé í S ehf. í samræmi við hlutafjáreign þeirra í hinu skipta félagi. Sama dag var haldinn hluthafafundur í L ehf. þar sem samþykkt var að skipta félaginu. Í kjölfarið framseldu hluthafar í S ehf. alla hluti félagins til LV ehf. í samræmi við kaupsamninginn. Greiddu Á og H fjármagnstekjuskatt af söluhagnaði hlutabréfanna en með úrskurði ríkisskattstjóra voru skattstofnar þeirra endurákvarðaðir vegna gjaldársins 2008. Kröfðust Á og H að úrskurðurinn yrði felldur úr gildi og endurgreiðslu fjárhæða sem svöruðu til greiðslna sem þau höfðu innt af hendi í samræmi við hann. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þegar skipting L ehf. átti sér stað hefðu Á og H þegar ráðstafað hlut sínum í S ehf. með kaupsamningi 28. apríl 2007. Hefðu þau því aldrei fengið hlutabréf í því félagi nema að nafninu til og gagngjaldsskilyrði 1. mgr. 52. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt því ekki verið fullnægt. Hefðu slíkir samningar verið taldir fela í sér ráðstöfun á eignum og réttindum frá því félagi sem skipt væri til kaupanda hins óstofnaða félags og skattyfirvöldum því verið talið rétt að ákveða að kaupverðið skyldi fært til tekna félagsins sem skipt væri, sbr. 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003. Í þessu máli reyndi hins vegar á skattalegu áhrifin gagnvart hluthöfum sem ráðstafað hefðu hlutum sínum í óstofnuðu félagi fyrir hlutinn í félaginu sem skipt væri. Við skiptingu L ehf. hefði hlutafé félagsins lækkað og það verið fært yfir í annað félag. Þótt Á og H hefðu ráðstafað hlutnum sínum í S ehf. áður en skipting L ehf. fór formlega fram yrði greiðsla sem innt var af hendi vegna lækkunar hlutafjár við skiptinguna talinn arður, sbr. 2. málslið 4. mgr. 11. gr. laga nr. 90/2003, enda hefði hún farið fram lögum samkvæmt. Var talið að Á og H hefðu hagað skattskilum sínum í samræmi við það og krafa þeirra því tekin til greina.