Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um heimild til að koma fyrir eftirfararbúnaði í bifreiðum í eigu og umráðum varnaraðila.
Lögreglustjórinn á Suðurlandi (
Ólafur Hallgrímsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Jón Páll Hilmarsson lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að honum væri heimilt að koma fyrir eftirfararbúnaði á eða í bifreið X á tilteknu tímabili. Fram kom í úrskurði Landsréttar að L hefði ekki sýnt fram á að upplýsingar, sem skipt gætu miklu máli fyrir rannsókn málsins, myndu fást með hinni umkröfðu rannsóknaraðgerð. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Kristmundur Stefán Einarsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Helgi Jóhannesson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L um heimild til að koma fyrir eftirfararbúnaði í bifreiðum í eigu og umráðum X.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L um heimild til að koma fyrir eftirfararbúnaði í bifreiðum í eigu og umráðum X.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L um heimild til að koma fyrir eftirfararbúnaði í fjórum tilgreindum bifreiðum og þeim bifreiðum sem X kynni að hafa umráð yfir á úrskurðartímanum.
Útdráttur. Útdráttur. Útdráttur. Útdráttur. Útdráttur. Útdráttur. Útdráttur. Útdráttur. Útdráttur. Útdráttur. Útdráttur. Útdráttur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L um heimild til að koma fyrir eftirfararbúnaði í bifreiðum í eigu og umráðum X. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að ekki yrði annað ráðið af rannsóknargögnum en að grunur L um aðild X að framleiðslu, dreifingu og sölu ólöglegra fíkniefna byggði aðallega á upplýsingum um hátterni X fyrir að minnsta kosti ári síðan. L hefði einungis fjallað með almennum hætti um ætlaða aðild X í þeim brotum sem hann væri grunaður um. Taldi rétturinn hvorki að þær vísbendingar sem lægju fyrir um aðild X að þeim brotum sem L tilgreindi né rökstuðningur L fyrir kröfunni væri fullnægjandi til að unnt væri að beita svo íþyngjandi úrræði sem krafist væri. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
L kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um heimild til tiltekinna rannsóknaraðgerða. Í úrskurði Landsréttar kom fram að skilyrðum 1. og 2. mgr. 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. c-lið 1. mgr. 82. gr. sömu laga, fyrir umbeðnum rannsóknaraðgerðum væru uppfyllt. Var því fallist á kröfu L um heimild til umbeðinna rannsóknaraðgerða.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilað að koma fyrir eftirfarar- og upptökubúnaði í bifreiðum í eigu og umráðum X á grundvelli a- og c-liðar 1. mgr. 82. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilað að koma fyrir eftirfarar- og upptökubúnaði í bifreiðum í eigu og umráðum X á grundvelli a- og c-liðar 1. mgr. 82. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að heimila notkun eftirfararbúnaðar á eða í tilgreindri bifreið í eigu I og öðrum bifreiðum sem hann kann að hafa umráð yfir á úrskurðartíma.
J krafði Í um miskabætur vegna handtöku og rannsóknaraðgerða sem beindust að honum í tengslum við rannsókn lögreglu á ætluðum innflutningi J og nafngreinds manns á miklu magni fíkniefna. Fólust aðgerðirnar í því að eftirfararbúnaður var settur í tvær bifreiðar J, hlustun fór fram í einu herbergi á heimili hans, hlustað var á símtöl í tveimur símum hans auk þess sem leit var gerð í íbúð hans og bifreið. Var máli J lokið án þess að ákæra væri gefin út og það því fellt niður í skilningi 1. mgr. 228. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í dómi Hæstaréttar kom fram að J hefði verið sviptur frelsi í fimm og hálfa klukkustund þegar hann var handtekinn. Ætti hann því rétt á miskabótum eftir 2. mgr. 228. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 5. mgr. 67. gr. stjórnarskrárinnar. Var jafnframt talið að hann ætti rétt til miskabóta á grundvelli sama ákvæðis laga nr. 88/2008 vegna fyrrgreindra rannsóknaraðgerða. Með leit í íbúð og bifreið J hefði verið brotið gegn friðhelgi hans, sbr. 1. mgr. 71. gr. stjórnarskrárinnar. Enda þótt hann hefði samþykkt þær aðgerðir hefði hann ekki firrt sig rétti til bóta, þar sem hann hefði ella mátt búast við að lögregla færi fram á dómsúrskurð til leitar. Þá var ekki talið að rök stæðu til þess að lækka bætur á þeim grunni að J hefði sjálfur stuðlað að aðgerðunum. Að þessu virtu og því hve hlustun í íbúð J hefði falið í sér tilfinnanlega skerðingu á friðhelgi einkalífs hans, var Í gert að greiða J 1.200.000 krónur í miskabætur.