Stefnendur beindu skaðabótakröfu að lögmanni, lögmannsstofu og tryggingafélagi þeirra á grundvelli starfsábyrgðartryggingar. Var krafan reist á því að lögmanninum og fulltrúa hans hefðu orðið á bótaskyld mistök við hagsmunagæslu stefnenda í öðru dómsmáli, þar sem þau höfðu verið dæmd til greiðslu bóta vegna galla á fasteign. Þegar af þeirri ástæðu að ekki var talið að skilyrðum sakarreglunnar um saknæma og ólögmæta háttsemi af hálfu lögmannanna væri fullnægt voru stefndu sýknaðir af öllum kröfum stefnenda.
Jakob Adolf Traustason (sjálfur) gegn
Sigurði G. Guðjónssyni og SGG lögstofu ehf (
Almar Þór Möller lögmaður)
Með dómi Hæstaréttar í janúar 2020 var fallist á með J að hann hefði eignast skaðabótakröfu á hendur hálfsystkinum sínum vegna ráðstöfunar á nánar tilgreindri landspildu. Systkinin voru aftur á móti sýknuð af kröfunni á grundvelli fyrningar. Mál þetta höfðaði J á hendur S og SGG lögstofu ehf. til heimtu skaðabóta fyrir það tjón sem hann varð fyrir vegna fyrningar kröfunnar. J byggði meðal annars á því að S hefði látið hjá líða að gagnstefna í máli sem hálfsystur hans höfðuðu gegn honum í janúar 2010, auk þess sem hann hélt því fram að S hefði fallið frá frávísunarkröfu í málinu án hans vitneskju og samþykkis. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt lögum um meðferð einkamála bæri að höfða gagnsök innan mánaðar frá þingfestingu aðalsakar. Þar sem S hefði fyrst komið að málinu að liðnum þeim fresti yrði hann þegar af þeirri ástæðu ekki talinn hafa sýnt af sér saknæmt athafnaleysi með því að höfða ekki gagnsök í því fyrir hönd J. Landsréttur taldi jafnframt að J hefði ekki sýnt fram á orsakatengsl milli þess að fallið var frá frávísunarkröfunni og þess tjóns sem hann varð fyrir þegar skaðabótakrafan fyrndist. Þá tók Landsréttur fram að J hefði haft fjögur ár til að rjúfa fyrningu kröfunnar en á því tímabili hefði S gætt hagsmuna J í rúma fimm mánuði eða allt þar til hann afturkallaði umboðs sitt til S. Frá því tímamarki hefði J enn haft tæp þrjú ár til að rjúfa fyrningu kröfunnar. Var það niðurstaða Landsréttar að J hefði ekki fært á það sönnur að S hefði á því tímabili sem hann gætti hagsmuna J sýnt af sér saknæma háttsemi sem leitt hefði til þessi að J höfðaði ekki mál um kröfuna fyrr en að liðnum fyrningarfresti hennar þannig að jafnframt mætti telja uppfyllt skilyrði skaðabótaréttar um orsakatengsl og sennilega afleiðingu. Staðfesti Landsréttur því niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu S og SGG lögstofu ehf. af kröfum J.
Stefndu sýknaðir af kröfu stefnanda um ógildingu á úrskurði úrskurðarnefndar lögmanna.
Stefnda sýknuð af kröfu stefnanda um að felldur yrði úr gildi úrskurður úrskurðarnefndar lögmanna.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um að felldur yrði úr gildi úrskurður úrskurðarnefndar lögmanna.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um ógildingu úrskurðar úrskurðarnefndar lögmanna, þar sem stefnandi var látinn sæta áminningu. Var ekki fallist á með stefnanda að nefndinni hefði verið rétt að vísa málinu frá í heild sinni. Þó fallist hafi verið á með stefnanda að rétt hefði verið að veita honum andmælarétt varðandi atriði sem nefndin byggði á og varðaði meðferð málsins fyrir nefndinni, var ekki fallist á með stefnanda að það varðaði ógildindu úrskurðarins. Loks var það mat dómsins að stefnandi hefði ekki sýnt fram á að nefndin hafi komist að efnislega rangri niðurstöðu.
Múr- og málningarþjónustan Höfn ehf (
Gestur Gunnarsson lögmaður)
gegn
Eiðistorgi 1-9, húsfélagi (enginn)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni M ehf. um dómkvaðningu matsmanna. Í úrskurði Landsréttar voru tvær matsspurningar í matsbeiðni M ehf. ekki taldar nægilega skýrar og afmarkaðar til að svör við þeim hefðu þýðingu við efnislega úrlausn málsins og dómkvaðningu matsmanns hafnað varðandi þessar spurningar. Aðrar matsspurningar í matsbeiðni M ehf. voru hins vegar taldar fullnægja því skilyrði að hafa næg tengsl við sakarefni málsins og því fallist á kröfu M ehf. um að fá dómkvaddan matsmann til að svara þeim spurningum. Var því fallist á að umbeðin dómkvaðning færi fram er varðar tilgreindar spurningar í matsbeiðni M ehf.
Lögmaður dæmdur til að greiða manni miskabætur vegna þeirrar háttsemi fulltrúa lögmannsins að hljóðrita símtal við hann án þess að tilkynna honum um það í upphafi símtalsins að það yrði hljóðritað. Lögmaðurinn var sýknaður af kröfu mannsins um skaðabætur vegna tjóns, sem hann kvaðst hafa orðið fyrir, vegna kostnaðar við lögmannsaðstoð við rekstur mála fyrir Fjarskiptastofu og úrskurðarnefnd lögmanna.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu X og Y að H yrði gert skylt að aflétta haldi og eyða öllum afritum af nánar tilgreindum gögnum í átta töluliðum sem hald var lagt á samkvæmt úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 28. mars 2022. Með úrskurði Landsréttar var fallist á að skjöl í töluliðum 6 og 8 og að hluta til í töluliðum 2 og 3 hefðu falið í sér samskipti sem leggja yrði til grundvallar að féllu undir þagnarskyldu lögmanns samkvæmt 1. mgr. 22. gr. laga nr. 77/1998 um lögmenn, sbr. 2. mgr. 119. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Að öðru leyti var kröfu X og Y hafnað.
Stefndi var sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda vegna starfa hans sem aðstoðarmaður skuldara.
Hafnað var kröfu stefnanda um að stefndi greiddi honum frekari kostnað vegna vinnu lögmanns við uppgjör skaðabóta. Talið var að sú þóknun sem stefndi hafði þegar greitt vegna starfa lögmannsins hafi verið hæfileg miðað við eðli og umfang málsins sem og þá hagsmuni sem voru í húfi.
Íslenska lögfræðistofan Kringlan slf (
Orri Heimisson lögmaður)
gegn
Passport Miðlun ehf (Einar Þór Gunnlaugsson fyrirsvarsmaður, sjálfur ólöglærður)
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda skuld vegna lögmannsþjónustu, enda væri kröfunni réttilega beint að stefnda og hún studd samtímagögnum. Vinna að baki kröfunni var talin hluti aðalverks sem var þjónusta í þágu stefnda og var talið ósannað að stefndi hefði skorað á stefnda að bæta úr þjónustu sinni fyrr en eftir útgáfu reikninga.
X kærði úrskurð héraðsdóms um að hann skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli laga nr. 80/2016 um útlendinga. Þar sem X hafði þegar verið fylgt úr landi var ljóst að það ástand sem leiddi af hinum kærða úrskurði væri þegar um garð gengið og var málinu vísað frá Landsrétti.
X kærði úrskurð héraðsdóms um að hann skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli laga nr. 80/2016 um útlendinga. Þar sem X hafði þegar verið fylgt úr landi var ljóst að það ástand sem leiddi af hinum kærða úrskurði væri þegar um garð gengið og var málinu vísað frá Landsrétti.
X kærði úrskurð héraðsdóms um að hann skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli laga nr. 80/2016 um útlendinga. Þar sem X hafði þegar verið fylgt úr landi var ljóst að það ástand sem leiddi af hinum kærða úrskurði væri þegar um garð gengið og var málinu vísað frá Landsrétti.
AMEG lögmenn slf (
Þórður Guðmundsson lögmaður)
gegn
Hannesi Ragnarssyni (sjálfur ólöglærður)
Talið ósannað að eigandi einkahlutafélags hefði tekið á sig persónulega ábyrgð á skuldbindingu félagsins vegna reksturs dómsmáls sem það var aðili að. Sýkna.
Því var hafnað að stefndi hefði sýnt af sér saknæmt gáleysi með því að hafa ekki séð til þess að búið væri að færa skjöl til þinglýsingar og skrá kaupmála í kaupmálabók áður en eignmaður stefnanda féll frá.
HÞ og GÞ voru eigendur F ehf. sem sameinaðist AG ehf. árið 2014. Kröfðust þeir ógildingar á samrunanum og að stefndu yrði gert að greiða þeim skaðabætur. Skaðabótakrafan á hendur AG ehf., AG og GÖ, byggðist á þeim grunni að þeir hefðu misnotað yfirburðastöðu sína og fengið HÞ og GÞ til að ganga til samrunans á fölskum forsendum. Hvað varðaði lögmennina L, E og S og félag þeirra B sf. var byggt á því að lögmennirnir hefðu vanrækt að gæta hagsmuna HÞ og GÞ með fullnægjandi hætti í samrunaferlinu og í kjölfar þess. Með dómi Landsréttar var kröfu HÞ og GÞ um ógildingu samrunans ásamt þremur samningum sem tengdust honum vísað frá héraðsdómi án kröfu vegna vanreifunar og skorts á lögvörðum hagsmunum. Þá voru stefndu sýknuð af kröfu HÞ og GÞ um greiðslu skaðabóta þar sem ekki var talið að þeir hefðu fært fram sönnur á að þau hefðu á einhvern hátt nýtt sér fákunnáttu þeirra eða beitt þá blekkingum eða svikum. Var ekki fallist á að þau hefðu með saknæmum og ólögmætum hætti valdið HÞ og GÞ tjóni. HÞ og GÞ höfðu einnig uppi þrjár varakröfur sem vörðuðu ógildingu að hluta og efndir söluréttarsamnings en stefndu voru jafnframt sýknuð af þeim.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M ehf. um að héraðsdómarinn A viki sæti í máli M ehf. gegn þrotabúi N ehf. Krafan byggðist á því að dómarinn væri vanhæfur vegna samstarfs hennar og lögmanns varnaraðila frá september 2007 til loka árs 2013. Landsréttur taldi óhlutdrægni dómara ekki með réttu dregna í efa þótt dómarinn hefði lengi þekkt umræddan lögmann og þau ættu sér sögu um samstarf á sviði lögmennsku sem hefði runnið sitt skeið á enda fyrir um það bil sex og hálfu ári síðan. Ekki yrðu gerðar jafn strangar kröfur að þessu leyti varðandi lögmann og þegar í hlut ætti málsaðili. Þá gæti það ekki breytt niðurstöðunni þótt skaðabótakröfum kynni síðar að verða beint að skiptastjóranum vegna starfa hans, þær væru ekki til úrlausnar í þessu máli. Þegar til þessa væri litið yrði ekki á það fallist með M ehf. að atvik eða aðstæður væru með þeim hætti að gefi réttmætt tilefni til að draga óhlutdrægni héraðsdómarans í efa. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Stefnanda voru dæmdar miskabætur á grundvelli 246. gr. laga nr. 88/2008 vegna handtöku, húsleitar, haldlagningar muna, frelsissviptingar í gæsluvarðhaldi og á grundvelli b-liðar 1. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1993 vegna óútskýrðs dráttar á niðurfellingu sakamáls á hendur honum.
Hafsteinn Þorgeirsson, Gretar Þorgeirsson Björn Þorri Viktorsson gegn
Arthuri Galvez, Gunnari Erni Örlygssyni, AG-seafood ehf., Lúðvíki Bergvinssyni, Elínu Hrefnu Ólafsdóttur, Sigurvini Ólafssyni, Bonafide-lögmönnum/ráðgjöf sf, Verði tryggingum hf. og Vátryggingafélagi Íslands hf, Kristinn Hallgrímsson, Stefán A. Svensson, Magnús Hrafn Magnússon, Ólafur og Eiríksson
Hafnað var kröfum stefnenda á hendur viðsemjendum og lögmönnum um ógildingu og fjárgreiðslur.
J höfðaði mál á hendur L og krafðist þess að ógiltur yrði með dómi úrskurður úrskurðarnefndar lögmanna þar sem J hafði verið gert að sæta áminningu vegna framgöngu sinnar í samskiptum við þáverandi dómstjóra Héraðsdóms Reykjavíkur. Í kjölfar umræddra samskipta hafði dómstjórinn leitað til L og L síðan lagt fram kvörtun fyrir úrskurðarnefndina á hendur J. Landsréttur taldi aftur á móti að L hefði skort lagaheimild til þess að leggja fram kvörtunina. Skírskotun til málsmeðferðarreglna nefndarinnar og siðareglna nægði ekki til að bæta úr skorti á slíkri skýrri heimild til handa L. Var úrskurðurinn því felldur úr gildi.
L ehf. krafði LH um greiðslu sex reikninga vegna starfa lögmanna L ehf. sem verjenda við skýrslutökur hjá LH. Aðila greindi á um hvort greiða skyldi lögmönnunum fyrir akstur innan höfuðborgarsvæðisins og hvort L ehf. skyldi að ósk LH gefa tvo af reikningunum út að nýju með annarri kennitölu greiðanda. Jafnframt hvort miða skyldi þóknun vegna starfa verjendanna við reglugerð nr. 715/2009 og viðmiðunarreglur dómstólaráðs eða gjaldskrá lögmannsstofunnar. Í dómi Landsréttar kom fram að L ehf. hefði ekki sýnt fram á að ekki hefði verið tryggð sanngjörn og eðlileg þóknun fyrir verjendastörfin þótt ekki hefði verið greitt sérstaklega fyrir akstur innan höfuðborgarsvæðisins. Auk þess hefði L ehf. verið rétt að verða við þeirri ósk að gefa tvo af reikningunum út að nýju. Þá þótti ekkert fram komið um að ákvarðað tímagjald LH, um þóknun verjendanna á grundvelli reglugerðar nr. 715/2009 og viðmiðunarreglna dómstólaráðs, hefði verið óhæfilega lágt eða að ákvarðanir þar um hafi falið í sér ólögmæta skerðingu á aflahæfi verjendanna og þar með brotið gegn 72. gr. stjórnarskrárinnar. Á hinn bóginn hefði kröfum L ehf. á grundvelli þriggja af reikningunum ekki verið mótmælt að öðru leyti en að því er varðaði akstur. Hefði LH því borið að greiða þann hluta reikningsfjárhæðanna sem var óumdeildur, enda hefði viðtöku á greiðslu ekki verið hafnað að því leyti.
Ágreiningur í fjöleignarhúsi um hvort rými væri séreign eða sameign.
Kröfu stefnanda um bætur úr starfsábyrgðartryggingu lögmanns hafnað.
Skattrannsóknarstjóri ríkisins (Theodóra Emilsdóttir forstöðumaður lögfræðisviðs) gegn
X (
Jón Elvar Guðmundsson lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að S yrði gert að aflétta haldi á tilteknum munum og gögnum í eigu X. Héraðsdómur hafði með fyrri úrskurði heimilað húsleit og haldlagningu og kom sú úrlausn ekki til endurskoðunar Landsréttar. Rétturinn taldi X á hinn bóginn heimilt sem eiganda hinna haldlögðu muna að bera undir dómstóla hvort haldinu yrði aflétt. Eins og dómkröfum X var háttað var þó ekki unnt að taka afstöðu til þeirra og var þeim hafnað. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um ógildingu ákvörðunar úrskurðarnefndar Lögmannafélagsins en ekki var fallist á neina af þeim málsástæðum sem stefnandi hafði uppi til stuðnings dómkröfum sínum um ógildingu og var því fallist á kröfu stefnda um sýknu.
Skuldamál. Megin ágreiningur í máli laut að því hvort um var að ræða gjafir til styrktar rekstri útvarpsstöðvar eða peningalán.
Skaðabótamáli vísað frá héraðsdómi. Vanreifun. Kröfu um álag á málskostnað hafnað.
Deilt um hvort viðmiðunarreglur um þóknun lögmanna samkvæmt sakamálalögum bindi stefnanda við ákvörðun tímagjalds við reikningsgerð gagnvart stefnda
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu skaðabóta á grundvelli starfsábyrgðartryggingar lögmanns. Dómurinn taldi ósannað að lögmaðurinn hafi með saknæmum hætti valdiðs stefnanda tjóni og jafnframt að stefnandi hefði ekki fært sönnur á að hann hafi orðið fyrir því tjóni sem hluti bótakröfu hans var reist á.
Lögmaður og löggiltur fasteignasali var krafinn skaðabóta vegna greiðslu samkvæmt samkomulagi um uppgjör vegna fasteingaviðskipta sem stefnandi taldi sakmæmt að inna þannig af hendi í ljósi breyttra forsenda í tengslum við mistök við veðflutning fasteignaláns. Var talið að lögmaðurinn hafi þó við svo búið ekki getað haft forsendur til annars en að ætla að honum hafi verið stætt á að framkvæma samkomulagið samkvæmt efni þess og var hann því sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda.
Deilu um hæfi gerðarmanns var skotið til dóms samkvæmt heimild í lögum um samningsbundna gerðardóma. Var staðfestur úrskurður formanns gerðardómsins um að gerðarmanni bæri að víkja sæti í málinu.
Stefndi var dæmdur til að greiða skuld vegna vanefnda á samningi aðila um sértæka skuldaaðlögun.
Deilt um reikning lögmannsstofu.
Ágreiningur um uppgjör milli lögmanns og skjólstæðings hans.
Stefndi var sýknaður af skaðabótakröfu stefnenda sem var á því reist að stefndi hefði liðsinnt eiganda fasteignar við að blekkja stefnendur til að aflétta veðum af eigninni gegn lægri greiðslu en fékkst fyrir hana.
Ákæruvaldið (Alda Hrönn Jóhannsdóttir) gegn
Aðalsteini Aðalsteinssyni (sjálfur)
Skilorðsbundið fangelsi fyrir ræktun kannbis. Lögmanni gerð réttarfarssekt.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um tjónabætur vegna meintrar vanrækslu stefnda í störfum sínum fyrir stefnanda.
Talið var ósannað að mótmæli P við afstöðu slitastjórnar K hafi komið fram innan þeirra tímarka sem mælt er fyrir um í 1. mgr. 120. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.
Kröfu stefnanda vegna lögmannsþóknunar og kostnaðar á hendur öðru stefndu vísað frá dómi, en hitt sýknað af kröfunni.
Lögmaður sýknaður af bótakröfu sameignarfélags þar sem talið var ósannað að hann hefði sýnt af sér saknæma og ólögmæta háttsemi í tengslum við gerð kaupsamnings milli félagsins og viðsemjanda þess.
Sveinn Halldórsson (
Guðmundur Kristjánsson hrl)
gegn
Jóni Auðuni Jónssyni, Sjóvá-Almennum tryggingum hf., til og réttargæslu
Lögmaður sýknaður af bótakröfu vegna mistaka við mætingu við gjaldþrotaskipti stefnanda og vegna þess að dráttur hafði orðið á að leitað yrði nauðasamninga fyrir stefnanda. Tjón stefnanda talið ósannað.
Lögmaður sýknaður af skaðabótakröfu manns sem taldi lögmanninn ekki hafa haldið kröfu til haga, sem hann taldi sig eiga á hendur tryggingafélagi vegna þess að versnun hefði orðið á heilsufari hans frá því að bætur höfðu verið uppgerðar vegna vinnuslyss sem stefnandi hafði orðið fyrir. Ekki talið að skilyrði endurupptöku hefði verið fyrir hendi samkvæmt skaðabótalögum og því ekkert tjón sannað sem stefnandi hefði orðið fyrir.
Ákærði sakfelldur fyrir kynferðisbrot gagnvart fjórum ungum stúlkum. Tældi hann tvær þeirra til kynferðismaka, en greiddi tveim öðrum fyrir kynferðisleg samskipti. Þá var ákærði sakfelldur fyrir vörslur á barnaklámi. Refsing ákveðin fangelsi í 3 ár. Ákærði, sem er starfandi lögmaður, var jafnframt sviptur málflutningsréttindum sínum.
Lögmaður sýknaður af fjárdrætti og broti gegn lögmannalögum.