Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
5 dómar fundust
Lykilorð: Úrskurðarnefnd
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu M um að aðfarargerð til afhendingar nánar tilgreindra gagna skyldi fara fram gagnvart I. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að aðfararheimildin væri úrskurður úrskurðarnefndar um upplýsingamál 10. október 2024. Þá lægi fyrir að I hefði höfðað einkamál gegn M og þriðja aðila, sem þingfest hefði verið 15. nóvember sama ár, og krafist meðal annars ógildingar á því ákvæði í fyrrgreindum úrskurði sem aðfararbeiðni M byggði á. Samkvæmt 4. mgr. 94. gr. laga nr. 91/1991 hefði þingfesting máls fyrir dómi um tilteknar kröfur í för með sér litis pendens áhrif. Við mat á því hvort ákvæðið leiddi til þess að hafna bæri beiðni M um aðför yrði að horfa til þess að I höfðaði einkamálið og þingfesti áður en aðfararbeiðnin var tekin fyrir á dómþingi. Yrði fallist á kröfu M um afhendingu gagna hefði I ekki lengur lögvarða hagsmuni af fyrrgreindri dómkröfu sinni í einkamálinu. Gagnkrafa I í aðfararmálinu um að beiðni M um aðför yrði hafnað byggði á sömu málsástæðum og krafa hans um ógildingu 5. töluliðar úrskurðarorðs í úrskurði úrskurðarnefndarinnar og væri sakarefnið í málunum tveimur hið sama. Samkvæmt framangreindu féllst Landsréttur á með I að einkamál það sem hann hafði höfðað gegn M hefði litis pendens áhrif í aðfararmálinu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og beiðni varnaraðila um aðför hafnað.
Fallist var á kröfu stefnanda um að felldur yrði úr gildi úrskurður áfrýjunarnefndar neytendamála í máli hans vegna verulegra efnislegra annmarka og sökum þess að málsmeðferð nefndarinnar var að nokkru ábótavant.
Aðilar málsins deildu um þóknun H ehf. til handa B og L ehf. á grundvelli verksamnings um lögmannsþjónustu. Ágreiningur aðila var lagður fyrir úrskurðarnefnd Lögmannafélags Íslands. Komst nefndin að þeirri niðurstöðu með úrskurði í máli nr. 26/2017 að hæfilegt endurgjald B væri 3.047.680 krónur og með úrskurði í máli nr. 40/2018 gerði nefndin H ehf. að greiða L ehf. 1.628.732 krónur. H ehf. vildi ekki una úrskurðum nefndarinnar og höfðaði málið til ógildingar á þeim og til endurgreiðslu á fjárhæð sem H ehf. hafði þegar greitt. Í dómi Landsréttar kom fram að ráða mætti af verksamningnum að hann skiptist í grunngjald sem greiða átti fyrir vinnu við að undirbúa málshöfðun H ehf. gegn tilgreindum fjármálastofnunum með útgáfu stefnu og síðan árangurstengda þóknun sem taka hafi átt mið af efnislegri niðurstöðu ágreiningsmálanna. Talið var að H ehf. hefði, gegn mótmælum B og L ehf., ekki tekist sönnun þess að efnisleg niðurstaða hefði þurft að liggja fyrir svo B og L ehf. mættu innheimta hina fastákveðnu þóknun vegna verksins, enda færu B og L ehf. á mis við hina árangurstengdu þóknun fengist ekki efnisleg niðurstaða í ágreining H ehf. við fjármálastofnanirnar. Voru B og L ehf. því sýknaðir af kröfum H ehf.
J höfðaði mál þetta á hendur L og krafðist ógildingar á úrskurði úrskurðarnefndar lögmanna þar sem honum var gert að sæta áminningu vegna tilgreindrar framgöngu sinnar í samskiptum við dómstjóra Héraðsdóms Reykjavíkur. Í málinu greindi aðila á um hvort L hefði heimild til að leggja fram kvörtun á hendur félagsmanni til úrskurðarnefndarinnar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að með 1. mgr. 27. gr. laga nr. 77/1998 um lögmenn væri sérhverjum þeim sem teldi að lögmaður hefði í starfi sínu gert á sinn hlut með háttsemi sem stríddi gegn lögum eða siðareglum heimilað að leggja fyrir úrskurðarnefnd lögmanna kvörtun á hendur lögmanninum vegna þess. Þrátt fyrir framangreint orðalag ákvæðisins yrði það þó ekki skýrt á þann veg að samkvæmt því gæti hver átt sök sem vildi, enda væri það skilyrði jafnframt sett að sá hinn sami teldi að gert hefði verið á „sinn hlut“. Yrði ekki talið að í ákvæðinu fælist frávik frá almennum reglum stjórnsýsluréttar um nauðsyn beinna, verulegra, sérstakra og lögvarinna hagsmuna til kæruaðildar. Var hvorki talið að í ákvæði 1. mgr. 27. gr. laga nr. 77/1998 fælist nægilega skýr lagaheimild fyrir L til að bera fram kvörtun vegna hinnar meintu háttsemi J né að hagsmunir félagsins vegna hennar væru slíkir að félagið teldist hafa öðlast þann rétt. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur og úrskurðurinn felldur úr gildi.
J höfðaði mál á hendur L og krafðist þess að ógiltur yrði með dómi úrskurður úrskurðarnefndar lögmanna þar sem J hafði verið gert að sæta áminningu vegna framgöngu sinnar í samskiptum við þáverandi dómstjóra Héraðsdóms Reykjavíkur. Í kjölfar umræddra samskipta hafði dómstjórinn leitað til L og L síðan lagt fram kvörtun fyrir úrskurðarnefndina á hendur J. Landsréttur taldi aftur á móti að L hefði skort lagaheimild til þess að leggja fram kvörtunina. Skírskotun til málsmeðferðarreglna nefndarinnar og siðareglna nægði ekki til að bæta úr skorti á slíkri skýrri heimild til handa L. Var úrskurðurinn því felldur úr gildi.