HÞ og GÞ voru eigendur F ehf. sem sameinaðist AG ehf. árið 2014. Kröfðust þeir ógildingar á samrunanum og að stefndu yrði gert að greiða þeim skaðabætur. Skaðabótakrafan á hendur AG ehf., AG og GÖ, byggðist á þeim grunni að þeir hefðu misnotað yfirburðastöðu sína og fengið HÞ og GÞ til að ganga til samrunans á fölskum forsendum. Hvað varðaði lögmennina L, E og S og félag þeirra B sf. var byggt á því að lögmennirnir hefðu vanrækt að gæta hagsmuna HÞ og GÞ með fullnægjandi hætti í samrunaferlinu og í kjölfar þess. Með dómi Landsréttar var kröfu HÞ og GÞ um ógildingu samrunans ásamt þremur samningum sem tengdust honum vísað frá héraðsdómi án kröfu vegna vanreifunar og skorts á lögvörðum hagsmunum. Þá voru stefndu sýknuð af kröfu HÞ og GÞ um greiðslu skaðabóta þar sem ekki var talið að þeir hefðu fært fram sönnur á að þau hefðu á einhvern hátt nýtt sér fákunnáttu þeirra eða beitt þá blekkingum eða svikum. Var ekki fallist á að þau hefðu með saknæmum og ólögmætum hætti valdið HÞ og GÞ tjóni. HÞ og GÞ höfðu einnig uppi þrjár varakröfur sem vörðuðu ógildingu að hluta og efndir söluréttarsamnings en stefndu voru jafnframt sýknuð af þeim.
FD ehf. stefndi FF ehf. til greiðslu skuldar. Byggði FD ehf. á því að FF ehf. hefði keypt kröfu félagsins á hendur Pressunni ehf. að fjárhæð 45.000.000 króna og væri fyrsta greiðsla fyrir kröfukaupin, að fjárhæð 15.000.000 króna, gjaldfallin. FF ehf. bar fyrir sig að FD ehf. hefði ekki átt neina kröfu á hendur Pressunni ehf. til að selja en hefði aftur á móti greitt fyrir hluti í félaginu. Þá hefði FD ehf. nýtt tiltekin tryggingarbréf, sem samið hefði verið um að ætti að eyða, og tímaþröng vegna yfirvofandi gjaldþrots Pressunnar ehf., til að þvinga fram kröfukaupin og væri samningurinn því kominn til vegna svika eða óheiðarlegt væri að bera hann fyrir sig, sbr. 30. og 33. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, auk þess sem víkja bæri samningnum til hliðar þar sem ósanngjarnt væri og andstætt góðri viðskiptavenju að bera hann fyrir sig, sbr. 36. gr. sömu laga. Jafnframt hefði FD ehf. vanefnt samninginn með því að afhenda ekki skilríki sem sönnuðu tilvist kröfunnar. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að krafan, sem seld var FF ehf., hefði verið til komin á þann hátt að FD ehf. hefði greitt 100.000.000 króna upp í hlutafjárloforð sitt til Pressunnar ehf. og hafi sú fjárhæð verið nýtt til að greiða ýmsar skuldir fyrir Pressuna ehf. og tengd félög. Þá hefði FF ehf. ekki sýnt fram á að fyrirhuguð hlutafjáraukning hefði gengið eftir og var því hafnað þeirri málsástæðu félagsins að FD ehf. hefði ekki átt kröfu á hendur Pressunni ehf. til að selja. Þá var talið ósannað að samið hefði verið um að eyða ætti tryggingarbréfunum auk þess sem aðilum hefði báðum verið kunnugt um slæma fjárhagsstöðu Pressunnar ehf. er samningurinn var gerður. Var því hvorki fallist á það með FF ehf. að FD ehf. hefði nýtt sér tryggingarbréfin á sviksamlegan eða óheiðarlegan hátt til að þvinga FF ehf. til samningsgerðarinnar, né að staða aðila eða atvik væru með þeim hætti að sérstaklega hafi hallað á stefnda. Loks var því hafnað að skilríki skorti um tilvist kröfunnar enda hefði samningurinn verið undirritaður af þar til bærum aðilum fyrir hönd skuldara sem viðurkenndu þannig tilvist hennar. Með hliðsjón af framangreindu var FF ehf. gert að greiða FD ehf. 15.000.000 króna með dráttarvöxtum.
Jakob Adolf Traustason (sjálfur) gegn
Gerði Björgu Guðfinnsdóttur og Maríu Guðbjörgu Guðfinnsdóttur (
Erla Svanhvít Árnadóttir hrl)
G og M höfðuðu mál á hendur J í því skyni að fá skorið úr um skuldbindingargildi tveggja skjala er vörðuðu eignarrétt J að landspildu úr jörðinni H. Hæstiréttur féllst ekki á rök þeirra að skjölin væru óskuldbindandi þar sem erfingja væri óheimilt að ráðstafa arfi sem hann eigi í vændum. Þá var talið ósannað að um svik af hálfu J hefði verið að ræða eða að skuldbindingin hefði verið ógild á grundvelli 33. eða 36. gr. laga um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Var J sýknaður af kröfum G og M.
A hf. höfðaði mál gegn I ehf. til innheimtu á þriggja milljarða króna láni sem K hf. hafði veitt I ehf. til kaupa á hlutabréfum í K hf. Skilanefnd var sett yfir K hf. 9. október 2008 og í kjölfarið var skuld I ehf. við bankann ráðstafað til A hf. Talið var að I ehf. ekki náð að sýna fram á að félaginu hefði verið veitt hið umdeilda lán í blekkingarskyni til að hafa áhrif á verðmyndum hluta í bankanum en I ehf. hafði í þessu skyni lagt fram tölvupósta með samskiptum aðila en auk þess vísað til skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis sem starfaði hafði á grundvelli laga nr. 142/2008 um rannsókn á aðdraganda og orsökum falls íslensku bankanna 2008 og tengdra atburða. Ekki var fallist á að forsendur lánssamningsins hefðu brostið, enda fylgdi því áhætta að eiga viðskipti með hlutabréf og I ehf. hefði ekki getað treyst því að bréfin myndu einungis hækka í verði. Í þessu sambandi var talið að fyrirsvarsmenn félagsins hefðu haft sérþekkingu á sviði viðskipta með hlutabréf. Ekki var fallist á með I ehf. að hrun bankanna í október 2008 hefði eitt og sér getað orðið til þess að losa félagið undan skuldbindingum sínum. Ekki var talið að I ehf. hefði sýnt fram á fullyrðingar um að rekstur K hf. hefði í heild sinni verið blekkingarleikur. Loks var ekki fallist á með I ehf. að beita bæri 36. gr. samningalaga nr. 7/1936, enda hafði félagið ekki rökstudd hvernig það ákvæði ætti við í málinu. Var því fallist á aðalkröfu A hf.
L hf. og G ehf. gerðu 19. ágúst 2008 með sér framvirkan samning um kaup G ehf. á hlutabréfum í L hf. og var gjalddagi samningsins 19. nóvember 2008. Í millitíðinni var L hf. tekinn til slitameðferðar. Á gjalddaga neitaði G ehf. að greiða kaupverðið og höfðaði L hf. því mál og krafðist greiðslu gegn afhendingu hlutabréfanna. Vegna málsástæðu G ehf. um að forsendur hefðu brostið fyrir efndum samningsins kom fram í dómi Hæstaréttar að skylda G ehf. samkvæmt samningnum hefði verið skýr og G ehf. hefði tekið áhættuna af því að hlutabréfin gætu orðið verðlaus eða misst eiginleika sinn sem hlutabréf. Ekki hefði verið vefengt að L hf. hefði átt hlutabréf í sjálfum sér, sem hann hefði getað afhent G ehf. á gjalddaga samningsins. Ekki var fallist á að víkja ætti efni samningsins til hliðar samkvæmt 36. gr. laga nr. 7/1936, enda bentu upplýsingar í hlutafélagskrá um tilgang G ehf. til þess að jafnræði hefði verið með samningsaðilum, auk þess sem fram kom að G ehf. hefði kynnt sér eðli framvirkra samninga og notið sérfræðiráðgjafar annarra en L ehf. áður en samningurinn var undirritaður. Einnig þóttu hvorki efni samningsins né atvik eftir samningsgerðina gefa tilefni til að víkja samningnum til hliðar. Loks var ekki talið sannað með tilvísunum til skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis einum saman að L hf. hefði beitt blekkingum við samningsgerðina. Krafa L hf. var af þessum sökum tekin til greina.
S, sem keypt hafði hlutabréf af J í fyrirtækinu H, krafðist riftunar þess gernings, en til vara afsláttar. S færði engar sönnur fyrir fullyrðingum sínum um svik eða óheiðarleika af hálfu J. Þá þótti ekki ósanngjarnt eða andstætt góðri viðskiptavenju að J bæri samninginn fyrir sig. Stóð það eitt eftir gagnvart J að væntingar S til kaupa á hlutabréfunum gengu ekki eftir. Sú aðstaða gat ekki leitt til þess að S gæti með réttu náð fram ógildingu samningsins á grundvelli 33. gr. laga nr. 7/1936, né heldur að honum yrði vikið til hliðar í heild eða hluta með stoð í 36. gr. sömu laga. J var samkvæmt þessu sýknaður af kröfum S.
JB, sem keypt hafði hlutabréf af J í fyrirtækinu H, krafðist riftunar þess gernings, en til vara afsláttar. JB færði engar sönnur fyrir fullyrðingum sínum um svik eða óheiðarleika af hálfu J. Þá þótti ekki ósanngjarnt eða andstætt góðri viðskiptavenju að J bæri samninginn fyrir sig. Stóð það eitt eftir gagnvart J að væntingar JB til kaupa á hlutabréfunum gengu ekki eftir. Sú aðstaða gat ekki leitt til þess að JB gæti með réttu náð fram ógildingu samningsins á grundvelli 33. gr. laga nr. 7/1936, né heldur að honum yrði vikið til hliðar í heild eða hluta með stoð í 36. gr. sömu laga. J var samkvæmt þessu sýknaður af kröfum JB.
S, sem keypt hafði hlutabréf af J í fyrirtækinu H, krafðist riftunar þess gernings, en til vara afsláttar. S færði engar sönnur fyrir fullyrðingum sínum um svik eða óheiðarleika af hálfu J. Þá þótti ekki ósanngjarnt eða andstætt góðri viðskiptavenju að J bæri samninginn fyrir sig. Stóð það eitt eftir gagnvart J að væntingar S til kaupa á hlutabréfunum gengu ekki eftir. Sú aðstaða gat ekki leitt til þess að S gæti með réttu náð fram ógildingu samningsins á grundvelli 33. gr. laga nr. 7/1936, né heldur að honum yrði vikið til hliðar í heild eða hluta með stoð í 36. gr. sömu laga. J var samkvæmt þessu sýknaður af kröfum S.
Félögin F, sem síðar var sameinað félaginu H, og P áttu viðskipti á árunum 1992 til 1996, sem fólust í því að P seldi erlendum kaupendum unna rækju í eigin nafni fyrir F og seldi F óunna rækju til vinnslu. Ekki var gerður skriflegur samningur um viðskipti aðilanna. Höfðaði P mál gegn H og krafðist þess að félaginu yrði gert að greiða skuld samkvæmt viðskiptareikningi F. Þá krafðist P greiðslu fyrir óunna rækju, sem félagið seldi F á árinu 1996. H viðurkenndi hluta skuldar á viðskiptareikningi, en neitaði greiðslu á grundvelli þess að hann ætti mun hærri gagnkröfur á hendur P. Krafa P um greiðslu geymslukostnaðar erlendis fyrir óselda rækju var ekki tekin til greina, en talið var ósannað að P hafi fengið samþykki F fyrir því að stofna til umrædds geymslukostnaðar. Þá var H sýknaður af tveimur kröfum P um greiðslu vegna afsláttar, sem P hefði orðið að gefa erlendum kaupendum vegna gallaðrar rækju frá F, en talið var ósannað að P hafi aflað samþykkis F fyrir ráðstöfununum og að um væri að ræða slíkan afslátt að P hefði ekki upp á sitt eindæmi getað bundið F með ákvörðun um hann. H var einnig sýknaður af kröfum P vegna kostnaðar fyrir svonefnda kassamiða. Var talið að það eitt og hálft ár sem leið frá því að stofnað var til útgjaldanna þar til F var gerður reikningur fyrir þau benti ekki til þess að ætlast hefði verið til að félagið bæri þau. Þá var ekki tekin til greina krafa P um greiðslu fyrir óunna rækju, sem félagið seldi F, en talið var að F hefði verið heimilt að rifta kaupum við P á rækjunni, en talið var sannað að rækjan hefði verið skemmd þegar P seldi F hana. Gagnkrafa H á hendur P reis vegna söluandvirðis rækju, sem erlendur kaupandi greiddi ekki. Taldi H að P bæri ábyrgð á tjóninu, þar sem að ekki hefði verið krafist trygginga í viðskiptunum. Var gagnkrafan ekki tekin til greina á grundvelli þess að hvorki væri fram komið að F hefði gefið P sérstök fyrirmæli um að erlendi kaupandinn skyldi setja tryggingu fyrir greiðslu kaupverðsins né að venja væri að krefjast slíkrar tryggingar. Varð niðurstaða málsins að H var dæmdur til að greiða P þann hluta skuldar á viðskiptareikningi sem félagið viðurkenndi.