Dómstólaleit

Stefnandi krafðist annars vegar launa í uppsagnarfresti og hins vegar ógreidds arðs úr hendi stefnda. Hvað fyrrnefndu kröfuna snerti deildu aðilar um það hvort stefnanda hefði verið sagt upp störfum eða hvort hann hefði sjálfur hætt hjá stefnda. Í dómi héraðsdóms var talið að líta yrði svo á, út frá atvikum eins og þau lágu fyrir, að stefnanda hefði verið sagt upp störfum hjá stefnda. Á hinn bóginn var talið að hann hefði brotið með slíkum hætti gegn trúnaðarskyldum sínum gagnvart félaginu að stefnda hefði verið heimilt að segja honum upp fyrirvaralaust og að stefnandi hefði fyrirgert sér rétti til launa í uppsagnarfresti. Hvað varðaði kröfu stefnanda um ógreiddan arð var tekið undir það með stefnda að honum hefði verið heimilt að skuldajafna við arðgreiðslur til stefnanda kröfur vegna skuldar stefnanda við félagið sem til voru komnar vegna persónulegra nota hans á fjármunum stefnda. Var þannig talið að stefnda hefði verið heimilt að draga frá arðgreiðslunni nánar tilgreindar fjárhæðir en stefnda að öðru leyti gert að standa stefnanda skil á þeim arði sem hann átti heimtingu á.

Ágreiningur kom upp á milli bræðra sem ráku einkahlutafélag saman. Taldi annar hinn hafa dregið sér fé úr sjóðum félagsins og jafnframt hafa ráðstafað verðmætu umboði félagsins til síns eigin félags. Höfðaði hann mál í nafni einkahlutafélags þeirra bræða og krafðist skaðabóta og/eða endurgreiðslu fjárins úr hendi hins, sem kvað greiðslurnar hafa verið réttmætar greiðslur fyrir störf sín í þágu félagsins. Var talið ósannað að um óréttmætar greiðslur hefði verið að ræða. Þá var ekki talið sýnt fram á að stefndi hefði sölsað undir sig umboð félagsins og valdið því að það hefði runnið því úr greipum, þó hann hefði gert tilraun til þess. Var stefndi sýknaður af kröfu stefnanda, en hvor aðila látinn bera sinn hluta málskostnaðar með hliðsjón af aðdraganda og atvikum máls.

Ágreiningur kom upp á milli bræðra sem ráku einkahlutafélag saman. Taldi annar hinn hafa greitt sér fé úr sjóðum félagsins án heimildar og krafðist endurgreiðslu í nafni félagsins. Bar stefndi fyrir sig að um hafi verið að ræða endurgreiðslu útlagðs kostnaðar í þágu félagsins, auk þess sem hann hefði millifært fé frá félaginu til annars félags í eigu þeirra bræðra, til greiðslu verklauna stefnda á þágu síðarnefnda félagsins. Þessi millifærsla hefði verið endurgreidd að mestu. Þá bar stefndi fyrir sig fyrningu. Fallist var á að hluti krafna stefnanda væri fyrndur, en stefndi dæmdur til greiðslu um einnar milljónar króna sem var umfram þann hluta sem síðarnefnda félagið hafði endurgreitt. Var hvor aðila látinn bera sinn hluta málskostnaðar með hliðsjón af aðdraganda og atvikum máls.

Bótakrafa einkahlutafélags á hendur fyrrum framkvæmdastjóra félagsins sem jafnframt var og er eigandi helmings hlutafjár. Bótaábyrgð áður verið viðurkennd með dómi, í málinu því einungis tekist á um fjárhæð bóta.

Einkahlutafélag krafðist endurgreiðslu úr hendi fyrrum starfsmanns félagsins vegna útgjalda sem greidd voru með korti félagsins, en félagið taldi útgjöldin hafa verið einkaneyslu sem hvorki hafi rúmast innan ráðningarkjara starfsmannsins né yrði færð undir eðlileg rekstrarútgjöld. Starfsmaðurinn hafði áður verið eini eigandi félagsins, framkvæmdastjóri þess og síðar framleiðslustjóri. Talið var að hann hafi haft fullnægjandi heimildir til ákvörðunar um rekstrarútgjöld og ráðningarkjör á þeim tíma sem hann gegndi stöðu framkvæmdastjóra. Eins og atvikum var háttað var félagið ekki talið hafa sýnt fram á að útgjöld hans væru augljóslega einkaútgjöld, sem væru umfram heimildir. Var stefndi sýknaður.

Starfssamningur sem aðilar gerðu í mars 2018 talinn í gildi og grundvalla réttindi og skyldur launþega við uppsögn ásamt almennum reglum. Launþegi sem sagt var upp störfum og ekki gert að sinna vinnuskyldu í uppsögn, talinn eiga rétt á óskertum launum í uppsagnarfresti.

Hafnað var kröfu fyrrum framkvæmdastjóra einkahlutafélags um að vangoldin laun skyldu njóta forgangs við gjaldþrotaskipti félagsins.